Άντου!
ΜΙΣΌΣ
Είσαι καλά;
Ναι, μια χαρά.
Πόσες φορές θα σου το πω;
Αν ήσουν καλά, δεν θα έφευγες.
Νοιαζόμαστε για σένα. Γύρνα πίσω.
Έκλεισες οκτώ μήνες εκεί. Φτάνει πια.
Δεν σου θυμίζουν τον Άμπι αυτά τα παιδιά;
Πρέπει να κλείσω τώρα. Γεια.
-Τα λέμε. -Στάσου, μην το κλείσεις!
Έλα, Βεντάντ.
Κάθισε.
Έρχομαι σε ένα λεπτό.
Μπορώ να περάσω, κυρία;
Πέρασε.
Ξέρεις, είμαι κι εγώ καινούργια εδώ, όπως κι εσύ.
Μου παίρνει λίγο χρόνο για να προσαρμοστώ.
Ποιο απ' τα δύο;
Τώρα που ήμουν μόνη στο δωμάτιο,
ένιωσα ότι...
κάποιος μπήκε μέσα και κάθισε σ' αυτήν την καρέκλα.
Αλλά δεν βρήκα κανέναν εδώ.
Όμως άκουσα βήματα.
Σου έχει συμβεί ποτέ αυτό;
Ξέρεις γιατί συνέβη αυτό;
Επειδή τ' αυτιά μου έχουν συνηθίσει στον θόρυβο της Καλκούτας.
Είναι φορές που νιώθω
ότι είμαι ακόμα εκεί, μέσα σε όλη εκείνη τη βαβούρα.
Αυτό σημαίνει ότι μου λείπει η πατρίδα μου.
Σου λείπει κι η δική σου;
Τι σου λείπει πιο πολύ;
Το δείπνο.
Τι το ξεχωριστό είχε;
Η μαμά, ο μπαμπάς κι εγώ τρώγαμε πάντα μαζί το βράδυ.
Ο μπαμπάς μαγειρεύει πολύ ωραία.
Αλήθεια;
Εντάξει, θα του ζητήσω συνταγές την επόμενη φορά.
Όμως ο μπαμπάς θα έρθει να με πάρει σε τέσσερις μήνες.
Έχεις εμένα εδώ.
Τι συνέβη στο μπανγκαλόου του διευθυντή εκείνο το βράδυ;
Θες να μου μιλήσεις γι' αυτό;
Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα εκεί και γιατί.
Ειλικρινά, δεν θυμάμαι τίποτα.
Δεν πειράζει.
Μην ανησυχείς.
Όταν φοβόμαστε πολύ,
το μυαλό μας σταματάει να δημιουργεί αναμνήσεις,
για να μη θυμόμαστε τις κακές στιγμές.
Κυρία, όντως σκότωσα εκείνα τα κουτάβια;
Είμαι ψυχοπαθής;
Όχι, δεν είσαι.
Ο κόσμος μπορεί να λέει ό, τι θέλει. Σημασία έχει τι έχεις εσύ εδώ, Βεντάντ.
Μην αφήσεις κανέναν να μπει εκεί μέσα.
Αυτήν τη φορά, δεν θα ξεφύγουν.
Τι είπες;
Αφού δεν είμαι ψυχοπαθής,
τότε γιατί δεν με βάζουν στην αίθουσα εκδηλώσεων, κυρία;
Παππού, θέλω να έρθω κι εγώ.
Άντι, τα παιδιά δεν πρέπει να πηγαίνουν στα σύνορα.
Έλα, πάμε.
ΚΑΦΕ ΡΑΜΑΝ
Ας πιούμε ένα μιλκσέικ σοκολάτα.
Μετά, θα πάει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Παππού, θα μ' αφήσεις κι εσύ και θα φύγεις;
Θα μείνω ολομόναχος.
Όχι, Άντι, προχωράμε παρακάτω ό, τι κι αν γίνει.
Εντάξει;
Γιατί κλαίει; Κλαψιάρη.
Δεν είμαι κλαψιάρης.
Είναι η πρώτη του μέρα στο σχολείο.
Κάπως αργά το θυμήθηκε.
Θα σε διαλύσουν.
Σε ποια τάξη;
Στην 5η πάει ο Άντι.
Κι εγώ.
Θα σε σώσω. Είμαι ο Νινάντ.
Η πρώτη του μέρα στο σχολείο είναι; Τότε το ψωμάκι είναι κερασμένο.
-Γεια σας. -Ταξίαρχος Τζέσινγκ.
-Εγώ είμαι ο Ράμαν. -Κοίτα, αν γίνεις φίλος μου,
θα έχεις απεριόριστο σοκολατούχο γάλα και βουτυρωμένο ψωμί.
Σύμφωνοι;
Με τι αντάλλαγμα;
Προστασία. Θα με σώσεις.
Εσύ δεν θα έσωζες εμένα;
Προσφέρω και βουτυρωμένο ψωμί. Σύμφωνοι;
-Παππού. -Ναι, παιδί μου.
-Πήρες τον φακό μου; -Τον φακό;
Αφού ξέρεις ότι τον χρειάζομαι τη νύχτα!
-Νομίζω ότι ο οδηγός... -Πάρε τον δικό μου.
Δεν μου χρειάζεται, ούτως ή άλλως.
Είμαστε ομάδα, λοιπόν;
Όπως το βουτυρωμένο ψωμί με το σοκολατούχο γάλα.
Έκλεισε.
Χαίρομαι πολύ που είστε εδώ. Βασικά...
ΚΑΦΕ
-Συγγνώμη. -Ναι.
Εδώ δεν ήταν το Καφέ Ράμαν;
Το πούλησε πριν καιρό. Πάνε δέκα χρόνια πια.
Κανείς δεν ξέρει πού πήγαν. Θέλετε λίγο ψωμάκι με βούτυρο;
-Εγώ τα φτιάχνω καλύτερα. -Όχι, ευχαριστώ.
Όλοι οι μαθητές να βρίσκονται στην κεντρική αίθουσα στις 8:00 π. μ.
για το καλωσόρισμα του διευθυντή Σουάμι,
και την έναρξη των εορτασμών της επανένωσης της τάξης του 2007.
Πάμε.
ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΤΟΥ 2007
Θα σου βρούμε μια θέση, εντάξει; Θα καθίσεις εδώ;
Κοίτα, ο ψυχάκιας!
Θα είσαι εντάξει;
Ωραία, έχεις και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Όχι, αυτήν τη φορά, θ' αφήσω τους άλλους...
-Κύριε, εκείνο το παιδί... -Θα το χειριστώ εγώ.
Σάρτακ, κοίτα!
Σάρτακ.
Σουπρίγια, ήμουν ξεκάθαρος όταν είπα ότι ο Βεντάντ δεν μπορεί να είναι εδώ.
Ναι, αλλά όσο τον απομονώνουμε, τόσο πιο μόνος θα νιώθει.
Η συμπεριφορά του ίσως χειροτερέψει.
-Δεν μπορώ να... -Δεν χρειάζεται.
Θα είμαι εγώ υπεύθυνη για τον Βεντάντ. Ξέρω τι κάνω.
Το ελπίζω.
Κύριε Σύμβουλε, τι τρέχει μ' αυτά τα ορθογραφικά λάθη;
-Τι γίνεται; -Τουλάχιστον, το "Τζαμβάλ" είναι σωστό.
Καλώς τη! Η δεσποινίς Μάλβικα Σετ!
Πού είναι το σακάκι σου;
Μόνο για τους παλιούς μαθητές έφτιαξαν.
Το μόνο κορίτσι της τάξης το ξέχασαν, ως συνήθως.
Καημένο μου!
Είμαι απλή προσκεκλημένη γι' αυτούς τώρα. Όπως αυτές.
Όπως αυτές;
Η κυρία Μάλβικα Τζαμβάλ!
Το πιο πετυχημένο άτομο της τάξης.
Κόρη δασκάλου τότε, σύζυγος συμβούλου σήμερα.
Εγώ είμαι ο πιο αποτυχημένος της τάξης, πάντως!
Έλα να σου δείξω ένα άλογο που το λένε γάτο.
"Μπίλι" το λένε, όχι "μπελί" που σημαίνει "γάτος".
Ό, τι πεις!
Κυρία Τζαμβάλ.
Είναι ωραία που είμαστε πάλι εδώ. Ευχαριστούμε για όλα.
Χαρά μας. Καθίστε, παρακαλώ. Σε λίγο ξεκινάμε.
-Ευχαριστούμε. -Καλά να περάσετε.
Έλα.
-Γεια. -Γεια.
Η κυρία Τζαμβάλ, έτσι;
Σε ψιλοξέρω, οπότε είμαι σίγουρος
ότι όσο πόδι θα πατάει αυτός, άλλο τόσο θα πατάς κι εσύ.
Ακριβώς.
Πάντα πίστευα ότι του άρεσες.
Απλώς δεν φανταζόμουν ότι ήταν αμοιβαίο.
Τι ήθελες να κάνω; Εσύ έφυγες Αμερική και με ξέχασες.
Πας καλά; Εσύ με χώρισες!
Πέρα απ' την πλάκα, Άντι, λυπάμαι πολύ για τον παππού σου.
Του άρεσε στην Αμερική;
Όχι. Τη μισούσε.
"Κάνει πολύ κρύο εδώ, ο κόσμος δεν είναι φιλικός,
"όλα είναι τόσο απόμακρα". Δεν του άφησα πολλές επιλογές.
Εξάλλου, αυτόν είχα μόνο.
Αυτόν είχες μόνο,
από τότε που ήσουν παιδί.
Και τον Νινάντ.
Μήπως ξέρεις πού είναι;
Άντι, μετά τον χωρισμό μας, πήγα παρακάτω.
Έκοψα επαφές και με τους δυο σας.
Στην αίθουσα εκδηλώσεων εκείνη τη μέρα,
το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να του ζητήσω συγγνώμη όταν έρθει.
Ξέρω ότι έφταιγα, αλλά μπορούσαμε να το συζητήσουμε και να το λύσουμε.
Μα την επόμενη μέρα, έφυγε.
Χωρίς να πει κουβέντα ή να με συναντήσει.
Απλώς εξαφανίστηκε!
Θύμωσα πολύ.
Αποφάσισα να μην του μιλήσω ποτέ ξανά.
Πέρυσι, όταν έχασα τον παππού,
συνειδητοποίησα τι σήμαινε για μένα.
Προσπάθησα να τον βρω,
στα σόσιαλ μίντια εκείνη τη μέρα, έφαγα τον κόσμο.
Πήγα στο Καφέ Ράμαν το πρωί, αλλά έχει κλείσει.
Αυτή η επανένωση είναι η τελευταία μου ευκαιρία.
Μόνο γι' αυτόν είμαι εδώ.
Καλησπέρα.
Θέλω να καλωσορίσω όλους τους παλιούς μαθητές μας
και την παλιά μαθήτρια.
Φέτος, χάσαμε ένα πολύτιμο μέλος της κοινότητας του σχολείου μας,
-τον διευθυντή Βιάς. -Τον κόουτς της Ζημιάς!
Την τρίτη και τελευταία μέρα αυτής της επανένωσης,
θα εγκαινιάσουμε το άγαλμά του προς τιμήν του.
Έχω ακούσει ότι σας αποκαλούσε "τυχερή του τάξη" όλο καμάρι,
μιας κι έγινε διευθυντής αμέσως μετά την αποφοίτησή σας.
Τώρα, θέλω να καλέσω τον αριστούχο της τάξης του 2007,
τον Αντιράτζ Τζέσινγκ.
Άντι! Άντι!
Έλα, Αντιράτζ, αγόρι μου!
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
-Κύριε. -Τελευταία μέρα, ξέρω.
Αλλά θέλω να σου πω κάτι. Μην αφήσεις το κολύμπι στην Αμερική.
Ο άχρηστος ο φίλος σου ο Νινάντ δεν θα 'ναι εκεί για να σε ενοχλεί.
Κόουτς.
Κανείς δεν θα κοιτάει τα παπούτσια σου σήμερα, αγόρι μου!
Η δύναμη της συνήθειας.
Κοπάνα πάλι;
Ένα χειροκρότημα για τους συμμαθητές σας...
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ 2007
Έλα, Άντι!
Συντόμευε μόνο!
Το σχολείο μού δίδαξε ότι
όταν είσαι μόνος και κάποιος σου προσφέρει τη φιλία του
δεν πειράζει να τη δεχτείς.
Γιατί δύσκολα τα βγάζεις πέρα μόνος σ' αυτόν τον κόσμο.
Κάποιες φορές, χρειάζεσαι ένα ταίρι, όπως έχει το γάλα το ψωμί,
για να πολεμήσεις τα πεινασμένα τέρατα που μας περιμένουν στον έξω κόσμο.
-Άντι! -Έλα, Άντι!
Έλα, Άντι!
Αριστούχος...
Πιο γρήγορα, αδερφέ!
Όταν ήρθα σ' αυτό το σχολείο ως παιδί,
μου είπαν ότι αυτόν τον τίτλο τον έδιναν σε έναν εξαίρετο μαθητή
που ξεχώριζε με κάθε τρόπο.
Αλλά μετά από τόσα χρόνια, κατάλαβα τελικά ένα πράγμα.
Έπαινο...
αξίζει το πώς φέρεσαι στους άλλους.
Όσο καθόμουν εκεί τώρα, αναρωτιόμουν,
όταν θύμωνε κάποιος φίλος,
πηγαίναμε να του μιλήσουμε;
Τιμή, διάκριση, ακεραιότητα.
Ακόμα κι αν δεν πάρεις ένα γυαλισμένο, λαμπερό βραβείο γι' αυτό...
Σουπρίγια!
...θα είσαι καλός άνθρωπος.
Ναι;
Άντου, γύρισες!
Βεντάντ!
Τι συνέβη;
Τι έγινε;
Βεντάντ!
-Φωνάξτε γιατρό. -Τον δρα Κρίσναν.
Είναι καλά;
-Αιμορραγεί η μύτη του. -Θεέ μου!
Τι περιμένετε; Βρείτε τον!
Δεν απαντάει στο τηλέφωνο.
Γιατί κάνουν όλοι του κεφαλιού τους;
Κρυώνεις;
Ωραία. Ξεκουράσου λίγο.
-Φέρτε μια κουβέρτα. -Φυσικά.
Η θερμοκρασία του είναι 35,5.
Κι έχει λιποθυμήσει δύο φορές μέσα σε τρεις μέρες.
Μήπως είναι επιληψία;
Κοίταξα το ιατρικό ιστορικό του. Δεν το αναφέρει πουθενά.
Ψευδοκρίσεις;
Λιποθυμίες,
αδυναμία ομιλίας, ψυχογενής συσκότιση.
Το άγχος τα προκαλεί αυτά.
Τι προκαλεί το άγχος, όμως;
Ίσως ένα νέο σχολείο κι ένα νέο περιβάλλον.
Οτιδήποτε, βασικά.
-Αδελφή. -Ναι, γιατρέ;
Άλλα χαρτιά;
Όχι, γιατρέ, μόνο ένας φάκελος.
Εντάξει.
Μπορεί να χτύπησε όταν τον μεταφέραμε, κυρία.
Άντι!
Άντι! Νινάντ!
Ελάτε γρήγορα.
"Δίνοντας το χέρι του, είπε 'Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πια'.
"Το Αγόρι Σκιά έμεινε στις σκιές του σχολείου.
"Μια ζωή μακριά απ' τα πεινασμένα τέρατα".
Εμείς είμαστε τα πεινασμένα τέρατα;
Σταματήστε, παιδιά.
"Μέχρι που ήρθε μια μέρα ο Φοίνικας".
Το αγόρι σου.
Κόφ' το, Σούγιας!
-Έλα, Άντι! -Άντε πνίξου!
-Φέρε να διαβάσω. Έχει πλάκα. -Άσ' τον.
"Δίνοντάς του το χέρι του, είπε
-"'Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πια'". -Κόφ' το!
"Το Αγόρι Σκιά βγήκε επιτέλους στο φως
"κι ανακάλυψε ότι μπορούσε να ελέγχει το μυαλό των ανθρώπων".
Πώς γίνεται να μην ελέγχει κάποιος την κύστη του,
αλλά να ελέγχει τη σκέψη άλλων, Νίνα;
Σταμάτα πια, Σούγιας!
Σταμάτα το δούλεμα, φίλε!
Δώσ' το πίσω.
Άκρη!
-Πες του. -Έλα...
Δείξ' του!
Κοίτα,
εμπνεύστηκα απ' το κόμικ σου,
-και σου έφτιαξα κάτι. -Σούγιας, μη!
Κοίτα.
H.
O.
-M... -Αυτό είναι M.
-Ο... "Homo". -Σωστά.
Αδερφή.
Αδερφή!
Τη μισώ αυτήν τη λέξη.
Τα σκίτσα δεν σε βοηθάνε, Νινάντ.
Πρέπει ν' αντεπιτεθείς.
Όπως...
το "Αγόρι Σκιά" σου.
Βγες απ' τη σκιά.
Δεν είναι τόσο εύκολο, Άντου.
Τι θα κερδίσω αν πιαστώ στα χέρια;
Σ' αυτούς θα κάνουν παρατήρηση, αλλά εμένα θα με διώξουν απ' το σχολείο.
Και δεν είμαι σαν εσένα, φίλε. Εγώ φοβάμαι.
Φίλε,
κι εγώ φοβάμαι.
Αναθεωρώ όλο το θέμα της Αμερικής.
Ο παππούς θα είναι μόνος εδώ.
Καλύτερα να το ξεχάσω.
Δεν θα σε αφήσω.
Έμεινα ξάγρυπνος τόσα βράδια για τις αιτήσεις υποτροφίας σου, φίλε.
Και είμαι εδώ για τον παππού, όπως είσαι εσύ εδώ για μένα.
Δεν θα σε συγχωρήσω ποτέ.
Σε ψάχνει ο Σούγιας.
Γεια.
Έψαχνα εκείνο το αγόρι.
Τον Βεντάντ. Ξεκουράζεται στο θεραπευτήριο.
Τι έγινε πριν;
Τον πιάνουν σκοτοδίνες καμιά φορά.
Μου είπε κάτι που μόνο εγώ ξέρω.
Σε ξέρει;
Όχι.
Αυτό που είπε ήταν κάτι που ήθελες να ακούσεις;
Όταν εισπράττεις μια τυχαία δήλωση ως προσωπικό μήνυμα
αυτό λέγεται "φαινόμενο Μπάρνουμ" στην ψυχολογία.
Έτσι δουλεύουν τα ωροσκόπια. "Θα γνωρίσεις κάποιον ξεχωριστό σήμερα".
Ποιος δεν θα 'θελε να το πιστέψει;
Οποιαδήποτε γνωριμία εκείνη τη μέρα θα φανεί ξεχωριστή.
-Τώρα νιώθω πολύ χαζός. -Όχι!
Τουλάχιστον, δεν πίστεψες ότι ο Βεντάντ στοιχειώθηκε απ' τον διευθυντή Βιάς.
Έχει μεγάλη πέραση αυτή η θεωρία εδώ.
Ο κόουτς της Ζημιάς.
Τον ήξερα πολύ καλά.
Ακόμα και ζωντανός βαριόταν. Δεν νομίζω να κόβει βόλτες ως φάντασμα.
Εκείνο το παιδί που λιποθύμησε.
-Το λένε ψυχοπαθή δολοφόνο κουταβιών. -Γεια.
Συγγνώμη για ό, τι είπα το απόγευμα.
Είσαι το μεγαλύτερο επίτευγμά μου.
Δεν είμαι κανένα τρόπαιο.
Είναι ζόρικη;
Στην κολύμβηση το χτύπησα.
Είσαι πολύ κολλημένος, ρε Σούγιας.
Ας πιούμε ένα ποτό στον πύργο με το ρολόι απόψε.
Δεν το κλειδώνουν πια;
Μάλλον, αλλά ο Κουμάραν είναι θαυμαστής μου.
Θαυμαστής σου; Έχεις κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη;
Κάθε βράδυ στις εννιά όλες οι νοικοκυρές της Ινδίας
ανοίγουν την τηλεόραση γι' αυτό το πρόσωπο.
Όχι πια.
Βασικά, έφυγα από την εκπομπή.
Προσπαθώ να εστιάσω πιο πολύ στην κινηματογραφική μου καριέρα.
Έχω πολλές προτάσεις, αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά.
Τι φάση, ρε φίλε;
Για τον παλιό καλό καιρό, αδερφέ. Χαλάρωσε. Γιατί τα παίρνεις τόσο;
-Ωρίμασε, ρε φίλε! -Αηδιαστικό.
Αγάπη, δεν έχει δίκτυο εδώ. Βαρέθηκα. Πάμε μέσα.
Όχι, ας χαλαρώσουμε εδώ. Είναι ωραία.
Εγώ πάω μέσα.
Εγώ δεν θέλω. Ας μείνουμε εδώ.
Εντάξει.
Ίσως την επόμενη φορά να πάω μόνη στις απονομές και τα πάρτι.
Εξάλλου, μόνο για μένα πάει ο κόσμος σ' αυτά.
Εντάξει.
Αν δεν σηκωθείς να έρθεις μαζί μου αυτήν τη στιγμή, θα φύγω.
Ο οδηγός είναι έξω.
Στο καλό.
Ξέρεις κάτι; Ό, τι πεις.
Το παίζεις ιστορία τώρα,
αλλά σε δύο λεπτά θα τρέχεις για να τη φέρεις πίσω.
Ναι. Έγινες και ειδικός στα κορίτσια τώρα, έτσι;
Έτσι κατάφερες την πληγωμένη Μάλβικα.
Είχαμε συναντηθεί την τελευταία μέρα.
Την τελευταία μέρα;
Ο Ντεβ σκούπιζε τα δάκρυα της Μάλβικα.
Και τι έλεγε;
"Ο Αντιράτζ είναι ηλίθιος. Σε έστησε στο ραντεβού!
"Ο Ντεβ δεν θα το έκανε ποτέ αυτό". Τι έγινε μετά;
Η Μάλβικα μπήκε μέσα στην αίθουσα εκδηλώσεων και...
Με χώρισε.
Τώρα ξέρω.
Καλά το πήγες, Ντεβ.
Ευχαριστώ.
Θα πιω σ' αυτό.
Ελάτε, τελειόφοιτοι. Ώρα για δείπνο.
Σούγιας, πού πας;
-Να ζητήσει συγγνώμη. -Για να μην την πάρει ο Ντεβ;
Γελάστε όσο θέλετε. Τα λέμε.
-Σούγιας! -Ρεμάλια!
Νάνσι.
Γαμώτο!
Το ένα περιστατικό μετά το άλλο.
Όλο το βράδυ λύνω απορίες.
"Τι τρέχει μ' αυτό το παιδί;" "Μήπως είναι αδιάθετο;"
"Δεν φροντίζετε καλά τους μαθητές σας;" Τι να τους πω, Σουπρίγια;
Είναι ψυχολογική κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να γίνει διάγνωση.
Μα δεν σου είπα
να τον κρατήσεις μακριά απ' τις εκδηλώσεις της επανένωσης;
Ήθελα να μ' εμπιστευτεί και να μου μιλήσει.
Σουπρίγια, σου έδωσα μια ξεκάθαρη και απλή οδηγία.
Κι επειδή δεν την ακολούθησες, χάσαμε τον έλεγχο.
Τώρα, λοιπόν,
μέχρι ν' αποφασίσω, ο Βεντάντ θα κοιμάται στο θεραπευτήριο.
-Δεν θα βοηθήσει. -Τελείωσε.
Το έχω κανονίσει.
-Θα νιώσει τιμωρημένος. -Είναι για το καλό του.
-Δεν είναι καλό. -Θα είναι.
Θα τον προσέχει μια νοσοκόμα, τουλάχιστον.
Έκλεισε.
Ευχαριστώ.
Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος.
Τα λέμε αργότερα.
Ο συνδρομητής που καλέσατε...
Σήκωσέ το!
-Τι έγινε; -Έφυγε, ρε γαμώτο!
Σούγιας, εκείνη η τηλεοπτική σειρά σου σταμάτησε, έτσι;
Τώρα σε άφησε και η κοπέλα σου.
Κοίτα ποιος μιλάει!
Ο άνεργος μουσικός!
Παιδιά, χαλαρώστε. Ήρεμα, φίλε!
Όλα καλά, φίλε.
Είναι λογικό να νιώθεις θυμό και να ενοχλείσαι όταν είσαι...
ξέρεις, πεσμένος.
Γιατί, ρε φίλε;
Παρεμπιπτόντως, διάβασα κάπου ότι πας σε ψυχολόγο.
-Ναι. -Παιδιά!
Ελάτε, παιδιά!
-Είσαι καλά; -Εγώ ναι, αυτός;
Όπως οι τραμπούκοι που τρομοκρατούν άλλους για να κρύβουν τις ανασφάλειές τους.
Γι' αυτό με τραμπούκιζες. Έτσι;
Πέρασαν 15 χρόνια. Ξεπέρασέ το!
-Παιδιά, σταματήστε! -Σου άρεσε να με τρομοκρατείς!
Σούγιας, ηρέμησε.
Σούγιας, έχω μια ιδέα που θα σε κάνει να ξεχάσεις τη Νάνσι.
Οι δάσκαλοι θα μας παρουσιάσουν ένα θεατρικό αύριο.
Γιατί δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο;
-Ο Σούγιας θα πρωταγωνιστεί. -Προφανώς.
Δώστε στον Βεντάντ το βραδινό του.
-Γεια. -Γεια σου.
Κοίτα εδώ. Φλερτ μεταξύ δασκάλων.
Πώς τα πάει;
Φαίνεται καλύτερα, αλλά δεν μιλάει πολύ.
Είναι δύσκολο να καταλάβω τι τον προβληματίζει.
Ή ποιος.
Όλοι νομίζουμε ότι τα παιδιά φοβούνται τις εξετάσεις πιο πολύ,
τους δασκάλους και τους φύλακες.
Αλλά στην πραγματικότητα,
τα παιδιά φοβούνται τα άλλα παιδιά πιο πολύ.
Συμβαίνουν διάφορα μέσα στον ξενώνα στο σκοτάδι.
Λες να τον εκφοβίζουν;
Καθόλου απίθανο.
Μπορώ να του μιλήσω;
Αν σου μιλήσει. Προσπάθησέ το.
Δεν σ' αρέσουν τα γκουλάμπ τζαμούν;
Τι κάνεις με το χαρτζιλίκι σου, τότε;
Τα μαζεύω.
Θα πάρω γλυκά απ' το Εργοστάσιο Σοκολάτας του Τρέβορ όταν γυρίσω σπίτι.
Μ' αρέσουν πολύ τα μπέργκερ τους.
Έχουν και σοκολάτες υπερηρώων.
Σ' αρέσουν οι υπερήρωες;
Τότε, πρέπει να ξέρεις το Αγόρι Σκιά.
Δεν το ξέρεις;
Το Αγόρι Σκιά ήταν μαθητής εδώ.
Και φοβόταν πολύ...
τα πεινασμένα τέρατα εδώ.
Νόμιζε ότι θα τον κατασπαράξουν.
Γι' αυτό, κρυβόταν απ' αυτά στο σκοτάδι.
Στις σκιές.
Όπως εγώ;
Έχει και συνέχεια.
Μία μέρα που ήταν πολύ θλιμμένος κι έκλαιγε μόνος στο σκοτάδι,
ο Φοίνικας ήρθε να τον σώσει.
Του πρόσφερε το χέρι του και είπε,
"Βγες από τη σκιά. Μαζί θα πολεμήσουμε όλα αυτά τα τέρατα".
Μόλις βρέθηκε στο φως,
συνειδητοποίησε ότι είχε πάντα υπερδυνάμεις.
Μπορούσε να ελέγξει τους πάντες με το μυαλό του.
Έτσι, έκλεισε με το μυαλό του τα τέρατα σε ένα δωμάτιο για να λιμοκτονήσουν
κι εκείνα άρχισαν να αλληλοτρώγονται και κατέστρεψαν το ένα το άλλο.
Ξέρεις το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας;
Αν είσαι το Αγόρι Σκιά και σου προσφέρει κάποιος Φοίνικας τη βοήθειά του,
δέξου τη.
Θα αποκτήσεις κι εσύ υπερδυνάμεις.
Και μετά...
θα αντεπιτεθείς, Νινάν...
Θα αντεπιτεθείς, Βεντάντ.
Είναι αρκετά ζεστά;
Εντάξει, κοιμήσου τώρα.
Μαμά;
Κυρία. Συγγνώμη.
Μπορώ να βγω κι εγώ απ' τη σκιά;
Σε βασανίζουν κι εσένα πεινασμένα τέρατα;
Σου υπόσχομαι, αν μ' αφήσεις...
δεν θα επιτρέψω να σε πλησιάσουν.
-Ξέχνα το, πάμε. -Θα γίνει χαμός.
-Δεν αφήνω κανέναν να κοιμηθεί απόψε. -Όχι, αδερφέ...
Θα πάμε στα δωμάτια όλων για φάρσες.
Όχι. Πες του...
Απόψε το Φάντασμα του Κρεβατιού θα επισκεφτεί τους παλιούς μαθητές.
ΑΓΟΡΙ ΣΚΙΑ
Σταματήστε, παιδιά, σας παρακαλώ!
Προσπαθείτε να με τρομάξετε με τη δική μου φάρσα.
Σταματήστε, παιδιά, να χαρείτε!
Σας παρακαλώ, παιδιά!
Δεν μπορώ ν' αναπνεύσω.
Δεν είναι αστείο, παιδιά!
Αφήστε με, σας παρακαλώ.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου
Επιμέλεια Σύλβια Τσάτσαρη