Adu!
SŁABOŚĆ
Wszystko w porządku?
Tak.
Ile razy mam ci to powtarzać?
Gdyby było w porządku, nie wyjechałabyś.
Zależy nam na tobie. Wróć do nas.
Jesteś tam już osiem miesięcy. Wystarczy.
Czy te dzieci nie kojarzą ci się z Abhim?
Muszę kończyć. Pa.
-Do usłyszenia. -Nie rozłączaj się!
Wejdź, Vedant.
Usiądź.
Zaraz do ciebie podejdę.
Mogę wejść?
Proszę.
Też jestem tu nowa.
Trudno mi się zaaklimatyzować.
Wybierz.
Kiedy siedziałam tu sama,
poczułam...
jakby ktoś wszedł i usiadł na tym krześle.
Ale nikogo tu nie było.
Choć słyszałam kroki.
Też ci się to zdarza?
Wiesz, dlaczego tak jest?
Moje uszy wciąż są przyzwyczajone do zgiełku Kalkuty.
Czasem czuję,
że wciąż tam jestem.
To znaczy, że tęsknię za domem.
Też tęsknisz za domem?
Za czym tęsknisz najbardziej?
Za kolacją.
Co jest w niej wyjątkowego?
Mama, tata i ja zawsze jemy razem.
Tata jest świetnym kucharzem.
Naprawdę?
Następnym razem poproszę go o przepisy.
Ale tata przyjedzie po mnie dopiero za cztery miesiące.
Jestem tu z tobą.
Co stało się tamtej nocy w domu dyrektora?
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie pamiętam, skąd się tam wziąłem.
Przysięgam, nic nie pamiętam.
W porządku.
Kiedy bardzo się boimy,
nasz mózg przestaje tworzyć wspomnienia,
więc nie pamiętamy złych chwil.
Naprawdę zabiłem te szczenięta?
Jestem psycholem?
Nie, nie jesteś.
Nieważne, co mówią inni, liczy się to, co masz tu.
Nie pozwól nikomu tam wejść.
Tym razem nie uciekną.
Co powiedziałeś?
Skoro nie jestem psycholem,
dlaczego nie wolno mi wejść na aulę?
Dziadku, chcę jechać z tobą.
Dzieciom nie wolno przebywać na granicy.
Chodź.
Napijmy się koktajlu czekoladowego.
A potem każdy pojedzie do swojej szkoły.
Dziadku, ty też mnie zostawisz?
Zostanę zupełnie sam.
Adi, nie możesz się poddawać.
Jasne?
Dlaczego płaczesz? Beksa.
Nie jestem beksą.
To pierwszy dzień Adiego w szkole.
Późno przyjęty.
Będą ci dokuczać.
Która klasa?
Adi idzie do piątej.
Ja też.
Pomogę ci. Jestem Ninad.
Pierwszy dzień w szkole? Bułeczki na koszt firmy.
-Czołem. -Brygadier Jaisingh.
-Raman. -Jeśli będziesz moim kumplem,
możesz liczyć na darmowe bułeczki i mleko czekoladowe.
Umowa?
A w zamian?
Będziesz mnie chronił.
To ty miałeś mnie chronić.
Ale oferuję bułeczki.
-Dziadku. -Tak, synku?
-Spakowałeś moją latarkę? -Latarkę?
Wiesz, że potrzebuję jej w nocy!
-Kierowca chyba... -Masz tu moją.
I tak jej nie używam.
Będziemy drużyną?
Jak bułeczka i mleko.
Zgoda.
Tak się cieszę. Będzie miał tu was.
-Przepraszam. -Tak?
Kiedyś była tu Raman Cafe.
Sprzedał kawiarnię prawie dziesięć lat temu.
Nikt nie wie, gdzie teraz jest. Masz ochotę na bułeczki?
-Robię lepsze. -Nie, dzięki.
Uczniowie, proszę stawić się w holu głównym o ósmej
na przemówienie powitalne dyrektora
rozpoczynające zjazd absolwentów 2007.
Chodźmy.
ABSOLWENCI 2007
Znajdziemy ci miejsce. Usiądziesz tu?
Patrz, psychol!
Poradzisz sobie?
Świetnie, gra pan główną rolę.
Nie, tym razem dam innym...
-Ten chłopiec... -Zajmę się tym.
Sarthak, patrz!
Sarthak.
Wyraziłem się dość jasno, że Vedanta nie może tu być.
Ale im bardziej go izolujemy, tym bardziej czuje się samotny.
Może być gorzej.
-Nie mogę... -Nie musi pan.
Biorę za niego odpowiedzialność. Wiem, co robię.
Mam nadzieję.
Panie powierniku, co to za błędy ortograficzne?
-Co to ma być. -Ważne, że „Jamwal” napisali prawidłowo.
Panienka Malvika Seth!
Gdzie twój mundurek?
Zrobili marynarki tylko dla Old Boys,
o jedynej dziewczynie jak zwykle zapomnieli.
Ojej!
Teraz jestem tylko osobą towarzyszącą. Jak one.
Jak one?
Pani Malvika Jamwal!
Osiągnęłaś więcej od nich.
Córka nauczyciela, żona powiernika.
Ja za to osiągnąłem najmniej!
Pokażę ci konia o imieniu Kot.
Co? On ma na imię Młot.
Nieważne!
Pani Jamwal.
Miło tu wrócić. Dziękujemy za zaproszenie.
Cała przyjemność po naszej stronie.
-Dzięki. -Bawcie się dobrze.
Chodź.
-Cześć. -Cześć.
Pani Jamwal?
Dobrze cię znam. Jestem pewien,
że mimo nazwiska to on jest panem Seth.
Zgadza się.
Zawsze czułem, że cię lubi.
Nie sądziłem tylko, że z wzajemnością.
Co mogłam zrobić? Wyjechałeś do Ameryki i o mnie zapomniałeś.
To ty ze mną zerwałaś.
Ale żarty na bok, naprawdę mi przykro z powodu twojego dziadka.
Podobało mu się w Ameryce?
Nie! Nienawidził jej.
„Strasznie tu zimno, ludzie są niemili,
„wszędzie jest daleko”. Nie dałem mu wielkiego wyboru.
Miał tylko mnie.
A ty miałeś tylko jego.
Od dzieciństwa.
I Ninada.
Wiesz może, gdzie jest?
Po tym, jak zerwaliśmy, ruszyłam dalej.
Nie rozmawiałam z żadnym z was.
Tamtego dnia w auli
myślałem tylko o tym, by go przeprosić.
To była moja wina, ale powinienem był z nim porozmawiać.
A następnego dnia już go nie było.
Nie powiedział mi ani słowa.
Po prostu wyjechał!
Byłem wściekły.
Postanowiłem, że więcej się do niego nie odezwę.
W zeszłym roku, kiedy straciłem dziadka,
zdałem sobie sprawę, ile dla mnie znaczył.
Próbowałem go znaleźć,
w mediach społecznościowych, wszędzie.
Próbowałem dziś pójść do Raman Cafe. Jest zamknięta.
Ten zjazd to moja ostatnia szansa.
Jestem tu tylko dla niego.
Dzień dobry.
Chciałbym serdecznie powitać naszych Old Boys
i jedną Old Girl.
W tym roku straciliśmy cennego członka społeczności Szkoły Nilgiri Valley,
-dyrektora Vyasa. -Trener Gas!
Trzeciego i ostatniego dnia zjazdu
odsłonimy jego pomnik.
Ponoć nazywał was szczęśliwym rocznikiem,
został dyrektorem, kiedy skończyliście szkołę.
A teraz poproszę o wystąpienie Miecza Honoru rocznika 2007,
Adhiraja Jaisingha.
Adi! Adi!
Adhiraj, chłopcze!
OSTATNI DZIEŃ SZKOŁY
Wołają cię.
To ostatni dzień, wiem.
Ale chcę ci coś powiedzieć. Nie przestawaj trenować pływania.
Twój bezużyteczny kumpel Ninad nie będzie ciągnąć cię w dół.
Trenerze.
Dziś nikt nie będzie sprawdzał butów.
Przyzwyczajenie.
Znowu wagary?
Proszę o brawa dla naszego kolegi.
Dawaj, Adi!
Byle było krótko!
Szkoła nauczyła mnie,
że kiedy jesteście sami, a ktoś daje wam pomocną dłoń,
dobrze jest ją przyjąć.
W tym świecie trudno poradzić sobie samemu.
Czasem potrzebny jest zespół, jak bułeczka i czekoladowe mleko.
By walczyć z głodnymi potworami czyhającymi na zewnątrz.
-Adi! -Dawaj, Adi!
Dawaj, Adi!
Miecz Honoru...
Byle krótko!
Kiedy zacząłem się tu uczyć jako dziecko,
usłyszałem, że to odznaka dla ucznia,
który jest wyjątkowy pod każdym względem.
Ale po latach zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy.
Honor...
jest tym, jak traktujecie innych.
Kiedy ktoś nam bliski był smutny,
często zastanawiałem się,
czy porozmawialiśmy z nim.
Honor, doskonałość, uczciwość.
Nawet jeśli nie dostaniecie za to błyszczącej odznaki...
Supriya!
...będziecie dobrymi ludźmi.
Tak?
Adu, wróciłeś!
Vedant!
Co się stało?
Co się dzieje?
Vedant!
-Zadzwońcie po lekarza. -Doktora Krishnana.
Nic mu nie jest?
-Krwawi z nosa. -O Boże!
Dzwońcie po lekarza!
Nie odbiera.
Czemu ludzie nie słuchają?
Zimno ci?
Dobrze. Odpocznij.
Daj mu koc.
Ma 32 stopnie.
Zemdlał dwa razy w ciągu ostatnich trzech dni.
Czy to może być epilepsja?
Sprawdziłem jego kartę. Nie ma o tym wzmianki.
Napady psychogenne?
Omdlenia,
utrata mowy, psychogenne zaniki pamięci.
To może być wina stresu.
Co u niego powoduje stres?
Może nowa szkoła i nowe środowisko.
Cokolwiek.
-Siostro. -Tak?
Jakieś inne dokumenty?
Nie, tylko to.
W porządku.
Może skaleczył się, kiedy go nieśliśmy.
Adi!
Adi! Ninad!
Szybko.
„Dał mu rękę, mówiąc: »Już nie musisz się bać«.
„Chłopiec Cień krył się w cieniach szkoły.
„Chowając się przed głodnymi potworami”.
My jesteśmy tymi potworami, Nina?
Przestańcie.
„Dopóki nie pojawił się Chłopiec Feniks”.
Twój chłopak.
Przestań, Suyash!
-Daj spokój! -Wynocha!
-Daj mi poczytać! -Zostawcie go.
„Dał mu rękę, mówiąc:
-„»Już nie musisz się bać«”. -Przestańcie!
„Chłopiec Cień wyszedł w końcu z ukrycia
„i odkrył, że może kontrolować ludzkie umysły”.
Jak typ bez kontroli nad pęcherzem
ma kontrolować nasze umysły, Nina?
Zostaw go, Suyash!
Przestań odpierdalać!
Oddawaj.
Z drogi!
-Powiedz coś. -Hej...
Pokaż mu!
Wiesz co?
Zainspirowany twoim komiksem
-coś ci narysowałem. -Suyash, nie!
Patrz.
P
E
-D... -To „D”.
-A... Ł. Pedał. -Właśnie.
Pedał.
Pedał!
Nienawidzę tego słowa.
Rysowanie ci nie pomoże, Ninad.
Nie możesz się poddawać.
Tak jak...
twój „Chłopiec Cień”.
Wyjdź z cienia.
To nie takie proste, Adu.
Co zyskam, walcząc?
Dyrektor tylko ich upomni, a mnie wyrzuci ze szkoły.
Nie jestem jak ty. Boję się.
Stary,
ja też się boję.
Waham się, czy lecieć do Ameryki.
Dziadek zostanie tu sam.
Może powinienem o tym zapomnieć.
Nie pozwolę ci.
Nie spałem po nocach, wypełniając ci podania o stypendium.
Twój dziadek może na mnie liczyć, jak ja na ciebie.
Nigdy ci nie wybaczę.
Suyash cię szuka.
Cześć.
Szukałem tego chłopca.
Vedanta. Odpoczywa w ambulatorium.
Co się wtedy stało?
Czasem ma zaniki pamięci.
Powiedział mi coś, co wiem tylko ja.
Zna cię?
Nie.
Czy powiedział coś, co chciałeś usłyszeć?
Branie czegoś zwyczajnego jako osobistą wiadomość
to tak zwany efekt Barnuma.
Tak działają horoskopy. „Spotkasz dziś kogoś wyjątkowego”.
Kto nie chciałby w to uwierzyć?
Każdy nagle wyda się wyjątkowy.
-Teraz mi głupio. -Nie!
Przynajmniej nie myślałeś, że duch dyrektora Vyasa opętał Vedanta.
To bardzo popularna teoria.
Trener Gas.
Znałem go bardzo dobrze.
Za życia był tak leniwy, że nie błąkałby się nigdzie po śmierci.
Ten dzieciak. Ten, który zemdlał.
-Nazywają go mordercą szczeniaków. -Hej!
Przepraszam za to, co powiedziałem dziś po południu.
Jesteś moim największym osiągnięciem.
Nie jestem twoim trofeum.
Ładna jest?
Skaleczyłem się.
Myślisz tylko o jednym.
Napijmy się dziś w wieży zegarowej.
Nie jest już zamknięta?
Jest, ale Kumaran jest moją fanką.
Fanką? Widziałeś się kiedyś w lustrze?
Każdego wieczora o 21 wszystkie gospodynie domowe w Indiach
włączają telewizor, by mnie zobaczyć.
Włączały.
Odszedłem z serialu.
Chcę skupić się na karierze filmowej.
Dostaję wiele propozycji, ale wiecie, jak to jest.
Co ty odwalasz?
Jak za dawnych lat, wyluzuj. Czemu się tak wściekasz?
-Dorośnij! -Obrzydliwe.
Tu nie ma zasięgu. Nudzę się. Chodźmy do środka.
Nie, tu jest miło.
Ja idę.
Nie chcę. Zostańmy tu.
W porządku.
W takim razie teraz sama będę chodzić na bankiety.
I tak chodzi im tylko o mnie.
W porządku
Jeśli ze mną nie pójdziesz, pojadę sobie.
Kierowca jest za bramą.
Wynoś się.
Wiesz co? Nieważne.
Teraz zgrywasz macho,
a za dwie minuty będziesz za nią biegł.
Powiedział znawca kobiet.
Tak poderwałeś załamaną Malvikę.
Widzieliśmy to ostatniego dnia szkoły.
Ostatniego dnia?
Dev ocierał łzy Malviki.
Co wtedy mówił?
„Adhiraj to idiota. Wystawił cię!
„Dev nigdy by tego nie zrobił”. Co było potem?
Malvika poszła do auli i...
Zerwała ze mną.
Teraz już wiem.
Brawo, Dev.
Zdrówko.
Wypijmy za to.
Absolwenci, kolacja.
Suyash, dokąd idziesz?
-Przeprosić. -Żeby Dev mu jej nie zabrał?
Śmiejcie się. Na razie.
-Suyash! -Frajerzy!
Nancy.
Kurwa!
Jeden incydent za drugim.
Cały wieczór odpowiadałem na pytania.
„Co z tym dzieckiem nie tak?” „Źle się czuje?”
„Nie dba pan o swoich uczniów?” Co mam im powiedzieć?
To problem psychologiczny, niełatwy do zdiagnozowania.
Ale mówiłem ci,
żeby trzymać go z dala od zjazdu, prawda?
Chciałam, żeby mi zaufał i ze mną porozmawiał.
Wyraziłem się jasno i klarownie.
Nie posłuchałaś i wszystko wzięło w łeb.
Więc od teraz,
dopóki nie powiem inaczej, Vedant śpi w ambulatorium.
-To nie pomoże. -Bez dyskusji.
Wszystko mamy już ustalone.
-Poczuje, że to kara. -To dla jego dobra.
-Nie. -Tak będzie.
Przynajmniej pielęgniarka będzie go miała na oku.
To tyle.
Dziękuję.
Wybrany numer jest niedostępny.
Zatem do zobaczenia.
Wybrany numer jest...
Odbierz!
-Co się stało? -Poszła sobie!
Suyash, anulowali twój serial, prawda?
Teraz nawet dziewczyna cię zostawiła.
I kto to mówi?
Pieprzony bezrobotny muzyk!
Spokojnie. Luz.
Wszystko w porządku.
To normalne, że się złościsz, kiedy...
no wiesz, masz depresję.
O co ci chodzi?
Czytałem gdzieś, że chodzisz na terapię.
-Tak, co z... -Chłopaki!
Uspokójcie się!
-Wszystko gra? -Ze mną tak, a z nim?
Ponoć prześladowcy dręczą innych, by ukryć własne kompleksy.
Dlatego mnie dręczyłeś, prawda?
Minęło 15 lat. Daj spokój!
-Przestańcie! -Podobało ci się to!
Suyash, uspokój się.
Wymyśliłam, co pomoże ci przestać myśleć o Nancy.
Nauczyciele wystawią nam jutro sztukę.
Zróbmy to samo.
-Suyash zagra główną rolę. -Oczywiście.
Proszę dać Vedantowi kolację.
-Cześć. -Cześć.
Nauczyciel flirtuje z nauczycielką.
Co u niego?
Wygląda nieco lepiej, ale mało mówi.
Trudno powiedzieć, co go dręczy.
Albo kto.
Myślimy, że dzieci najbardziej boją się egzaminów,
nauczycieli i opiekunów.
Ale w rzeczywistości
dzieci najbardziej boją się siebie nawzajem.
Po zgaszeniu świateł dużo się dzieje.
Myślisz, że ktoś go dręczy.
To możliwe.
Mogę z nim porozmawiać?
Możesz spróbować.
Nie lubisz gulab jamunu?
Więc na co wydajesz kieszonkowe?
Oszczędzam.
Kiedy wrócę do domu, kupię słodycze z Fabryki Czekolady Trevora.
Lubię ich burgery.
Mają nawet cukierki z superbohaterami.
Lubisz superbohaterów?
Więc pewnie wiesz, kim jest Chłopiec Cień.
Nie?
Chłopiec Cień był tu uczniem.
Bardzo...
bał się tutejszych głodnych potworów.
Myślał, że go pożrą.
Chował się przed nimi w ciemności.
W cieniu.
Jak ja?
To nie wszystko.
Pewnego dnia, kiedy był smutny i płakał w ciemności,
Chłopiec Feniks przybył go uratować.
Podał mu rękę i powiedział:
„Wyjdź z cienia. Razem zmierzymy się z potworami”.
Kiedy wyszedł na światło,
zdał sobie sprawę, że zawsze miał supermoce.
Potrafił kontrolować umysły innych.
Użył tej mocy, by zamknąć potwory w jednym pokoju,
a te z głodu zaczęły pożerać siebie nawzajem.
Rozumiesz morał tej historii?
Jeśli jesteś Chłopcem Cieniem, a Chłopiec Feniks zaoferuje ci pomoc,
przyjmij ją.
Też zdobędziesz swoje supermoce.
A wtedy...
nie poddawaj się, Nina...
Nie poddawaj się, Vedant.
Jest dość ciepło?
A teraz idź spać.
Mamo?
Przepraszam.
Czy ja też mogę wyjść z cienia?
Ciebie też nękają głodne potwory?
Jeśli mi pozwolisz...
nie pozwolę im się do ciebie dobrać.
-Nieważne, chodźcie. -Będziemy mieć kłopoty.
-Dziś nikt nie będzie spał. -Stary...
Zrobimy kawały wszystkim.
Nie. Powiedz mu...
Duch zatrzęsie łóżkami wszystkich Old Boys.
CHŁOPIEC CIEŃ
Przestańcie!
Próbujecie mnie wystraszyć, a to mój numer.
Chłopaki, dosyć!
Proszę was!
Nie mogę oddychać.
To nie jest śmieszne!
Proszę, zostawcie mnie.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Małgorzata Fularczyk