Nie hałasujcie.
-Mówiłem, potrzebny nam większy wóz. -Twój ojciec za niego zapłaci?
Wyjdź!
Jest dużo miejsca. Daj mi latarkę.
Tutaj.
Idiota.
-Szefie! -Vicky, otwórz drzwi!
-Co się dzieje? -Otwórz drzwi.
Wszystko gra?
Szefie!
Zamknął się pan? Próbowaliśmy otworzyć.
Co się stało?
Chyba boi się ciemności.
SŁABOŚĆ
Widziałem tam coś i...
Powiedziałem swoje.
-Rajat. -Jest bardzo źle.
Ostrożnie, Saif.
Ostrożnie.
Tędy. Zacznijcie tu.
-Wybacz mi! -Oszalałeś?
Przepraszam!
Rajat, co ty wyprawiasz?
Panie Jaisingh?
Wszystko już powiedziałem.
Poza panem i Rajatem był tam ktoś jeszcze?
Widział pan kogoś?
Było ciemno.
-Słyszałeś... -O co chodzi?
Nie próbowałeś ratować Rajata?
Oczywiście, że próbowałem! Co to za pytanie?
Proszę oddać telefon. Muszę zadzwonić.
Bierze pan leki na stany lękowe?
Wiem wszystko o panu i pana kolegach.
I odkryję to, czego nie wiem.
Jak to, jak zginął Rajat.
Albo kto napisał liściki, które znaleźliśmy u Suyasha.
Chyba że sam mi pan powie.
Przepraszam.
To Vikas Virmani, radca prawny szkoły.
Chcę panu przypomnieć, że w pełni współpracujemy.
Zgodnie z pańską prośbą dziś po południu personel i Old Boys
będą do pańskiej dyspozycji.
Ale nie może pan nękać naszych klientów w ten sposób...
Proszę pana!
Znaleźliśmy kolejne ciało. Tutaj!
-Tak jest. -Kabir, Manoj, chodźcie.
Pomóż Abu.
-Abu, kop. -Tak jest.
Kopcie tutaj.
Zabierzcie to.
Kopcie.
Tak.
Wyciągnijcie to.
Zabierzcie tę płytę.
Zabierzcie ją.
Tutaj. Z tyłu też.
Zabierzcie linę.
Szkolny mundurek.
To może być ciało ucznia.
Ostrożnie z ciałem.
Torba na dowody.
Ostrożnie.
Pozbądźmy się błota.
Błoto.
Proszę pana! Coś się stało w nowym skrzydle.
Znaleźli zwłoki dziecka.
Nie wiem, czyje to ciało.
Adu!
Ninad!
Potrzebuje neurologa. Rozmawiałem z doktorem Gomesem.
Ma klinikę przy Market Road.
Powinniśmy zabrać tam dziś Vedanta.
-Porozmawiam z dyrektorem. -On nie ma czasu dla Vedanta.
Musisz podjąć decyzję sama.
Nie rozumiem, co tu się dzieje.
Mówią, że znaleźli dziś ciało ucznia.
Jeśli jakiś uczeń zaginął lata temu,
dlaczego nikt o tym nie mówił?
Załatwię przepustkę i auto.
-Inspektorze. -Słucham?
Proszę ze mną, dam panu dokumenty.
Co się stało?
Wszystko gra?
-Dyrektor porozmawia z rodzicami. -Rozumiem.
Proszę dać nam trochę czasu.
Tak, dzieci są bezpieczne.
Proszę zrozumieć.
Muszę odesłać dzieci do domów.
Jestem pod presją rodziców i zarządu.
Jak możemy trzymać tu dzieci i Old Boys?
To wasza odpowiedzialność, panie Swamy.
Nikt nie opuści kampusu, póki trwa śledztwo.
-Jasne. -Szefie.
Pani Sinha?
Chcę dostać listę mężczyzn w wieku od 14 do 20 lat,
którzy zaginęli w promieniu 100 km w ciągu ostatnich 10-15 lat.
Tak jest.
-Przesłuchujesz Old Boys? -Tak.
Nie rozumiecie. Muszę wracać.
Mam operację. Muszę wracać.
To bardzo ważne. Mówiłem wam.
Rozmawiałem z tatą. Wyśle samochód.
-Tak? -O co chodzi?
Nie może pan trzymać tu dzieci i Old Boys.
Dwa samobójstwa i zwłoki.
Dochodzenie ma swoje zasady.
Nasz prawnik już jedzie. Nie martw się.
Jeszcze dziś stąd pojedziemy.
Dzieci mogą iść.
Ale jeśli pozwolimy personelowi i Old Boys odejść,
nie rozwiążemy sprawy.
Malvika Jamwal. Proszę.
Dyrektorze, proszę odesłać uczniów.
Zaczekaj.
Dziękuję bardzo.
Ale nie Old Boys i personel.
Pan Iyer, pani Neha, proszę ze mną.
Niecałe 12 godzin temu straciliśmy przyjaciela.
Nie jesteśmy w stanie odpowiadać na wasze pytania.
Zależy wam tylko na śledztwie.
Czy wiesz, co oznacza to, że znaleźliśmy tu ciało ucznia?
Ty mi powiedz.
Wy, Jamwalowie, lubicie mówić innym,
jak mają wykonywać swoją pracę.
Tak?
Ciągle powtarzasz moje nazwisko.
Tak, nazwisko Jamwal sprawi, że o sprawie będzie się mówić.
Dlatego, zamiast skupiać się na śmierci dziecka,
chcecie zrobić z tego samobójstwa morderstwo.
Panie Jamwal.
Kiedy przestaniesz się mną zadręczać, może przypomnisz sobie,
że twoim obowiązkiem jest chronić te dzieci.
-Panie Jamwal. -Przerwijcie to.
Próbowałem panu powiedzieć,
że mamy zgodę na odesłanie dzieci do domów.
Zapominasz,
że nie jesteśmy idiotami.
Rozmawiałem z komisarzem.
Mam nakaz sądowy.
Personel...
i Old Boys
nie mogą opuścić kampusu.
Rób, co chcesz.
Nie będzie przesłuchania.
Dobra wiadomość. Mamy zgodę.
Supriya.
Ciało, które znaleźli,
należy do Ninada.
Wiedziałam, że tak pomyślisz. Ale mówiłeś, że wysiadł z autobusu.
-Skąd wziąłby się w szkole? -Kto go widział?
Vyas?
Mam rację.
Vedant to...
Ninad.
Adhiraj!
Nawet ty mówisz o duchach?
Nie widzisz, Supriyo?
Wie rzeczy.
Robi rzeczy.
Nie czułaś tego?
Zabieram go do specjalisty.
Supriya.
W ten sposób go nie uratujesz!
To nie wypadek przy pływaniu.
Ninad próbował się ze mną porozumieć.
Ninad miał podobne znamię.
On też takie ma, prawda?
Jak to wyjaśnisz?
Vedant i ja mamy znamię Ninada.
-To przypadek. -A Chłopiec Cień?
Skąd Vedant wziął komiks?
Ty mi powiedz.
To nie mój komiks, tylko Ninada!
Vedant wie, że Ninad o niego walczy!
Niektórych rzeczy nie da się wytłumaczyć.
Raz zostawiłem Ninada samego.
Tym razem tego nie powtórzę. Będę o niego walczył.
Adhiraj, nie!
Ninad!
-Adhiraj, nie! -Ninad!
Ninad!
-Nie może pan iść dalej. -Proszę.
-Nie może pan. Chwileczkę. -Ninad!
-Proszę posłuchać. -Zostaw mnie!
Ninad!
Jestem tu!
Tym razem cię nie opuszczę!
Nie poddam się, póki nie dowiem się prawdy.
Wszystko gra?
Kim jest Abhi?
Widziałeś jego imię na zdjęciu?
To mój syn.
Mówi, że nie powinienem pani ufać,
bo inaczej skończę jak Abhi.
Co pani zrobiła?
Kojarzysz księgarnię pana Chauhana?
Pójdziesz do niego za pół godziny po bilety.
Weź przepustkę. Inaczej cię nie wypuszczą.
Tak jest.
Proszę dać mu przepustkę.
Proszę pana?
Co się dzieje?
Co?
Może to nie był duch dyrektora Vyasa, a tego dziecka.
To było lata temu.
Dopiero zacząłem pracę.
Jeden z naszych uczniów zaginął. Rodzice szukali go tu codziennie.
Wsiadł do autobusu, ale nie dotarł do domu.
Nie pamiętam, jak się nazywał.
Proszę słuchać!
Pedał!
Doprowadziłeś Malvikę do płaczu.
Musisz dostać nauczkę.
Wszyscy o tobie zapomną.
Nie ma cię.
Pewnego dnia poczujesz się tak bezsilny jak ja.
Nie uratuje cię ani nazwisko, ani rodzina, ani twoi kolesie!
Nie doczekasz tego dnia.
Adhiraj, wstawaj.
Wstawaj.
No już.
Ja też go szukam.
Ninada.
Chodź.
Chodź!
Od tamtego dnia cały czas mam w głowie jego imię.
Ninad.
Szukałeś jego dokumentów.
To mój przyjaciel.
Ostatniego dnia szkoły wszyscy wróciliśmy do domów.
On nie.
Ciało znalezione na placu budowy...
Wiem, że to jego.
Teraz wszystko nabiera sensu.
Wszystkie incydenty powiązane są z tym budynkiem.
Dlatego dyrektor Vyas sprzeciwił się budowie nowego skrzydła.
Wiedział, że tam leży Ninad.
Ochroniarze widzieli go wtedy, jak błąkał się po dżungli.
Rano znalazłem tam błoto i latarkę.
Był w szoku.
Prace miały rozpocząć się następnego dnia.
Próbował przenieść ciało Ninada.
Ale przebudził jego ducha.
Rozgniewanego ducha,
który 15 lat czekał na zemstę.
Ninad karze swoich oprawców.
Dyrektor, Suyash, Rajat, wszyscy są w to wplątani.
Pomyślą, że zwariowałem, jeśli im o tym powiem.
Czytałeś Mahabharatę?
W życiu mamy dwie możliwości.
Albo zaakceptujesz swoją sytuację...
Albo zmień ją i weź odpowiedzialność.
Tylko ty rozumiesz Ninada.
Pomyśl.
Co dokładnie spotkało go tamtego dnia?
Vyas nigdy nie zabrał go na przystanek.
Ktokolwiek kupił bilet, wiedział, że Ninad nie pojedzie.
Masz obowiązek ujawnić prawdę.
Muszę się stąd wydostać.
PRZEPUSTKA
Muszę odebrać bilety autobusowe dla dzieci.
Ze sklepu.
Co to?
Nie miałem czasu na rozładunek.
Otwórz.
Jedź.
Coś stało się w szkole.
Kolejny Old Boy popełnił samobójstwo.
To nie wszystko. Znaleźli też zwłoki.
Twierdzą, że należą do ucznia.
Kampus jest całkowicie odcięty.
Mam nadzieję, że zajmiecie się wszystkimi Old Boys.
Tak, pracujemy nad tym.
Panie Jamwal...
Panie Jamwal?
Opuścicie kampus, tak czy inaczej. Nie ma powodu do obaw.
Nie boję się. Nie mam zamiaru uciekać z podkulonym ogonem.
Wyjdę w obecności oficera Bediego.
Niech tylko nas powstrzyma.
Nic się nie stanie, zapewniam.
To bezpieczna procedura.
Proszę mi wierzyć, wszystko będzie dobrze.
Proszę usiąść. Zobaczymy się potem.
„Mors non est finis”.
Śmierć to nie koniec.
Po śmierci mojej córki
byłam zagubiona.
Wtedy tego nie rozumiałam,
ale teraz w to wierzę.
„Śmierć to nie koniec”.
Jeśli zechcesz porozmawiać...
Nie ze mną.
Ale z tymi, których straciłaś.
Przekażę im twoją wiadomość.
Supriya?
I już. Pokój dziecięcy gotowy.
-Idealnie. To dla ciebie. -Dzięki.
Maleńki.
Skarbeńku!
Masz takie malutkie dłonie.
Spójrz w obiektyw.
Gotowi? Trzy, dwa, jeden. Uśmiech!
Bardzo dobrze.
Supriya.
Co się stało?
Zamknij się!
Dlaczego krzyczysz?
Martwię się o ciebie i Abhiego.
To poważne objawy depresji poporodowej.
-Musisz iść do psychologa. -Jestem jego matką.
Wiem, co robię.
Gdzie Abhi? Śpi?
Abhi?
Synku.
Abhi, synku!
Abhi?
Supriya!
Coś ty zrobiła?
Abhi, synku!
Abhi!
Co się stało? Cholera!
Cholera!
Abhi!
Panie Ani!
-Zadzwoń po kogoś! -Pani Supriyo!
Pani Supriyo!
Dziękuję.
Panie Chauhan.
-Słucham. -Adhiraj Jaisingh, rocznik 2007.
-Wnuk pułkownika? -Tak.
Mam do pana pytanie. Czy pamięta pan Ninada Ramana?
Był ze mną na roku.
-Syn pana Ramana. -Tak.
Nie powinien był uciekać z domu.
Ostatniego dnia szkoły kupił u mnie wstążki.
Do dziś nie zapłacił.
Pan Raman chciał zapłacić, ale odmówiłem.
Chcę, żeby Ninad zapłacił.
Czy wtedy też sprzedawał pan bilety?
Oczywiście.
Sprzedał pan bilet dla Ninada?
Tak. Devi Prasad go kupił.
Pamiętam, bo tamtego dnia miał wypadek.
Był cały w błocie
i utykał.
Nie. Zabrał go trener Vyas.
Ktoś inny kupił bilet. Trener wysłał mnie tamtego dnia do pracy.
W drodze powrotnej miałem wypadek.
Dyrektor nazywa was szczęśliwym rocznikiem,
został dyrektorem, kiedy skończyliście szkołę.
Widziałeś Prasada? Zajmuje się cateringiem.
Dyrektor, Suyash, Rajat, wszyscy są w to wplątani.
Jesteś Mieczem Honoru. Ona jest córką nauczyciela.
A ty, Dev Pratap Jamwal, jesteś o nas zazdrosny?
Dev skończył szkołę.
Kto teraz będzie ci dawał takie napiwki?
Dziś nikt nie będzie sprawdzał butów.
Znowu wagary?
Co dokładnie spotkało go tamtego dnia?
Zawsze pragnąłeś Malviki.
Ale Malvika wolała Adhiraja.
Tak poderwałeś załamaną Malvikę.
Widzieliśmy to. Pan Dev ocierał łzy Malviki.
„Ninad zapłaci za doprowadzenie Malviki do płaczu!”
Doprowadziłeś Malvikę do płaczu.
Musisz dostać nauczkę.
Szybko!
Uciekamy!
Szczenięta musiały umrzeć, żeby pies dostał nauczkę.
Vedant?
Wszyscy muszą dostać nauczkę.
Trzymaj się z dala od Vedanta.
CZYTELNIA
Jutro rano wszyscy możecie wracać.
Poza tymi osobami.
Parth, Imaad, Tensing, Adhiraj, Dev, Malvika.
Na jakiej podstawie?
Odpowiedziałem na wszystkie pytania.
-Malvika! Idziemy stąd. -Co się stało?
Dokąd idziesz?
-Jesteś na liście. -Mam to gdzieś.
Jamwal,
aresztuję cię.
Za co? Co zrobiłem?
Co zrobił ktokolwiek z nas?
Nie musicie bać się pustych gróźb byle policjanta.
Auto będzie tu za pięć minut. Po prostu wsiądź bez słowa.
Nasz prawnik się nim zajmie.
Policjanci sprawdzają auta przy bramie. To droga do bloku administracyjnego.
-Idź. Bądź ostrożny. -Dzięki.
-Wszyscy do bramy. -Tak jest.
Nie powstrzymasz nas.
Idę po auto. Zaczekaj tu.
Funkcjonariuszu,
upewnij się, że nikt nie wjedzie ani nie wyjedzie.
W razie potrzeby aresztuj ich.
Halo, Supriya?
Dev Pratap Jamwal nie ma prawa opuścić szkoły.
Jego kierowca już tu jedzie.
Nie wpuszczać aut.
Powtarzam, nie wpuszczać aut.
Dev! Nie!
Zatrzymaj się!
Zginiesz, jeśli wyjdziesz za bramę.
Ty też go widziałeś. Dlatego uciekasz.
Wy nie tylko pobiliście Ninada, wy go zabiliście.
Dlatego pobiegłeś do Vyasa?
Nie po podpis,
a żeby pomógł ci posprzątać bałagan!
Dev, przyznaj się przed wszystkimi.
Albo on cię dziś zabije.
Nic nie zrobiłem.
Popierdoliło cię.
Jeśli tak,
wyjdź dziś poza bramę szkoły.
Proszę!
Moje samochody.
Tylko patrz.
Co, kurwa?
Szefie, proszę przyjść do bramy.
Niech pan wróci do dzieci. Wszyscy do środka.
Dev!
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk