SAINT-MALO - FRANCJA OKUPOWANA PRZEZ NAZISTÓW - SIERPIEŃ 1944
SIŁY LOTNICZE STANÓW ZJEDNOCZONYCH 565. ESKADRA BOMBOWCÓW
Tato? Wujku Etienne?
Jeśli mnie słyszycie, proszę, wróćcie.
Bomby spadają.
Amerykanie w końcu przylecieli nas uwolnić.
Wujku Etienne, nie chodzi tylko o to, że jestem sama,
bardzo się o ciebie martwię.
Mówiłeś, że nie będzie cię godzinę, a minęło już kilka dni.
Jeśli ukrywasz się przed Niemcami, wykorzystaj bomby, by wrócić.
Tato.
Miało nie być cię sześć dni.
Minął już ponad rok.
Ale gdziekolwiek jesteś,
jeśli mnie słyszysz,
kocham cię.
A dla tych, którzy słuchają mnie dla przyjemności,
będę kontynuować
czytanie 20 000 mil podmorskiej żeglugi Juliusza Verne'a.
Ojciec podarował mi tę książkę na urodziny,
kiedy byliśmy w Paryżu i panował pokój.
„Wielkie głębie oceanu są nam całkowicie nieznane.
Niewiele o nich wiemy.
Co się dzieje w tych przepaściach bezdennych?
Jakie istoty mieszkają i mogą mieszkać na głębokości dwunastu czy piętnastu mil
pod powierzchnią wód!”
„Może to przybrać formę dylematu”...
PSZCZELI HOTEL
SIEDZIBA NIEMIECKIEJ INWIGILACJI RADIOWEJ
„Albo znamy całą rozmaitość istot zamieszkujących naszą planetę,
albo ich nie znamy.
Jeśli ich nie znamy,
jeśli przyroda ma jeszcze dla nas tajemnice co do ichtiologii,
nic łatwiejszego jak przypuścić istnienie ryb lub wielorybów,
gatunków, albo nawet rodzajów nowych.
Przeciwnie, jeśli znamy wszystkie gatunki żyjące,
wypada koniecznie szukać zwierzęcia tego
pomiędzy istotami morskimi już opisanymi.
Jeśli zaś nie znamy wszystkich, a natura wciąż skrywa tajemnice,
powinniśmy założyć, że rozmaite potwory
mogą żyć w ciemności morskich głębin”.
Wernerze.
Napijemy się przed śmiercią?
Mam brandy.
Starszą niż my dwaj.
Niż kiedykolwiek będziemy.
Nie zobaczymy już Niemiec.
Pij.
Czeka nas śmierć,
a ty słuchasz pieprzonego radia.
Czego właściwie słuchasz?
Dziewczyna czyta książkę.
W radiu słyszałem spadające bomby.
To znaczy, że ona jest tutaj.
W Saint-Malo.
Zanim ubrali mnie w mundur,
słuchałem pewnej francuskiej stacji.
Co takiego?
Złamałem zasady Führera.
Od dziecka słuchałem pewnego człowieka.
Był profesorem.
Poznałem francuski.
Nauczyłem się wiele o świecie.
Za to grozi kara śmierci.
Co z tego?
Za dziesięć czy sto sekund i tak umrzemy.
Ta stacja działała na częstotliwości 13,10.
Odkąd opuściliśmy Ukrainę, nasłuchiwałem jej.
A teraz...
Teraz, kiedy jest już za późno,
dziewczyna czyta tam książkę.
Nigdy nie dowiem się, kim jest.
Żegnaj, przyjacielu.
Żegnaj.
Zniszczenie celu potwierdzone.
Pora dostarczyć listy.
Koniec dzisiejszej transmisji.
Wiem, że mogę za to zginąć, ale nikt mnie nie uciszy.
Tato, wujku Etienne,
modlę się o wasze bezpieczeństwo, o to, byśmy jutro rano
znów mogli połamać się chlebem.
A dla pozostałych...
mam nadzieję, że usłyszymy się jutro.
O ile będzie jakieś jutro.
WZNOWIMY BOMBARDOWANIE JUTRO O PÓŁNOCY. PROSZĘ WYJECHAĆ NATYCHMIAST.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY'EGO DOERRA
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
Podejdź.
Powiedz, co piszą Amerykanie.
Przeczytaj mi to.
Wrócą jutro o północy.
Każą ewakuować miasto.
Brawo. To właśnie początek końca.
Każą nam wyjechać, ale wy zamknęliście bramy miasta.
Nie pozwalacie nam opuścić miasta, dranie.
Nie wiń mnie.
Nie odpowiadam za wojnę. Jestem jubilerem.
Moim zadaniem jest wytropić najcenniejsze klejnoty Europy
i dostarczyć je Führerowi.
A jako że prawie wszyscy jubilerzy w Niemczech byli Żydami,
a Rzesza, w całej swojej mądrości,
postanowiła wszystkich zagazować, wystrzelać i zagłodzić...
zostałem tu jedynym jubilerem.
Wypełniając swoje zadanie,
trafiłem do tego nieszczęsnego miasta...
by znaleźć kogoś, kto prawdopodobnie
ma to, czego szukam.
Dziewczynę.
Niewidomą dziewczynę mieszkającą w Saint-Malo.
Wiem, że jest w Saint-Malo.
Kiedy się zjawiłem, powiedziałem ci,
że dam ci czas,
aż zjem tuzin ostryg i wypiję butelkę wina.
Nie ma już wina ani ostryg.
Masz dziesięć sekund, by podać mi adres Marie-Laure LeBlanc.
Niewidomej dziewczyny,
którą musi znać całe miasto,
a mimo to nikt nie może jej sobie przypomnieć!
Mówiłem ci.
Nie mam pojęcia, o kim mówisz.
Dziesięć...
dziewięć...
osiem...
siedem...
- sześć... - Idź do diabła.
Nie bądź śmieszny, przyjacielu.
Jak sam widzisz, już jesteśmy w piekle.
Pięć...
cztery...
trzy, dwa, jeden.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Tato, gdzie jesteś?
Słucham.
Tam.
- W miejsce oświadczyn. - To nasz dom?
Nie, nasz dom... W tę stronę.
Nie rozpraszaj się.
PARYŻ, FRANCJA KWIECIEŃ 1934 - DZIESIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Skup się na tym, co masz w ręku.
W ręku, rozumiesz? To żart.
Tato, żart powinien być zabawny.
Tak się skupiłaś na docinkach, że wpadłaś do fontanny.
Zacznijmy od nowa.
Zapamiętaj, to my. To nasz dom.
Teraz idź w lewo,
skręć w prawo, zatrzymaj się na przejściu.
Przejdź przez ulicę, a potem idź prosto do parku.
Do jakiego parku?
Tego, w którym się oświadczyłem.
Opowiedz mi.
Opowiadałem ci to wiele razy.
Opowiedz jeszcze raz.
Zawsze urywasz po tym, gdy mama mówi „tak”.
Marie, jesteśmy na spacerze, a ty opuściłaś już park.
Zobaczmy, czy poradzisz sobie sama.
Jesteś sama w Paryżu, a masz ważną wiadomość dla taty.
Znajdź mnie. Co robisz?
Skręcam w prawo i idę prosto.
Nie.
Skręcam w lewo i idę prosto.
Zatrzymaj się na przejściu.
Zatrzymuję się.
Tak. Co potem? Idziesz prosto...
Prosto, prosto, prosto...
Prosto, prosto.
Skończyliśmy?
Tak. Co teraz?
Kupisz mi crêpe na urodziny?
Oczywiście. Ale nie byle jaki,
czekoladowy crêpe z bitą śmietaną, a potem pójdziemy...
Do muzeum.
Prosto, prosto, prosto, aż dotrę do muzeum.
Brawo.
Kiedy będziemy na miejscu, w ramach swoich urodzin odkryjesz
wszystkie cuda, które się tam znajdują.
- Co ty na to? - Cudownie.
Chwila, zmieniłeś wystrój.
Skąd wiesz?
Pierwsza sala zawsze pachniała piaskiem. Teraz pachnie...
Piórami, dziobami i pazurami. Jest tu mnóstwo ptaków.
Prawdziwych?
Nie. Wypchanych. Nie żyją od lat.
Ale przygotowałem się na twoją wizytę,
postanowiłem przywrócić je do życia... dzięki temu.
Tato, one żyją.
Prawie. Żyje ich pieśń.
Wszystko ma swój głos, musisz tylko słuchać.
Posłuchaj.
A teraz, po uczcie dla uszu,
uczta dla twoich dłoni.
Pamiętasz, czego właśnie dotykasz?
Myślałam, że nie jesteśmy w szkole.
Wszystko jest szkołą.
- Nie dla ciebie. - Zwłaszcza dla mnie.
To szmaragd?
Brawo.
Świat wciąż jest ten sam,
niezależnie, czy widzisz.
Twoje palce są twoimi oczami.
Masz dziesięć palców, a większość ludzi ma tylko dwoje oczu,
jesteś pięć razy lepsza, bo pięć razy dwa to...
Dziesięć.
- Tak! - Są tu diamenty?
Tak.
Musi być piękny.
Ty jesteś piękna.
Wszystkiego najlepszego, Marie.
To najcenniejszy eksponat w całym muzeum?
Nie.
Jest jeden kamień, który jest wart więcej niż wszystkie pozostałe razem.
Morze Płomieni.
Przyniesiesz mi go?
To zabronione.
Dlaczego?
Ponieważ znajduje się w sejfie w innej części skarbca.
Poza tym już czas na lunch,
wiesz, co to znaczy?
Ciasto.
Mnóstwo ciasta.
I ty.
Czemu nie mogę dotknąć Morza Płomieni?
Dokąd pójdziemy, Marie?
Tato, dlaczego? Nie zjem, póki mi nie powiesz.
Nie ustąpisz, co? W porządku.
To absurdalna legenda.
Ponoć ten kamień jest przeklęty.
Proszę.
To nie wszystko. Słyszę, że coś ukrywasz.
Powiedz mi. Proszę.
To legenda z czasów, kiedy ludzie wierzyli w różne bzdury.
Rzekomo ten, kto dotknie kamienia, zostanie przeklęty.
Jak wygląda klątwa?
Jeśli dotkniesz kamienia,
tych, których kochasz, spotka cierpienie.
Ale jeśli masz kamień, nigdy nie umrzesz.
Jak sama widzisz,
obie te rzeczy są niemożliwe,
więc to czysty nonsens.
Dotknąłeś kiedyś Morza Płomieni?
Chodźmy jeść, Marie.
SAINT-MALO SIERPIEŃ 1944
Chleb.
Drut.
Otwórzcie bramę, żebyśmy mogli wyjechać.
Nie mamy co jeść.
Chcecie, żebyśmy spłonęli z wami, nazistowskie świnie!
Halo?
Nie mamy chleba.
Nigdzie nie ma chleba.
Marie...
Nie wiedziałem, kiedy cię zobaczę.
Monsieur Caron, jestem taka głodna. Nic nie zostało?
Zatrzymaj pieniądze.
Mam tylko czerstwe resztki, weź.
- Proszę. - Dziękuję.
Mam tu też kogoś, kto słyszał twoją ostatnią transmisję.
Marie.
Wujku Etienne.
Przyszedłeś.
Modliłaś się, byśmy podzielili się chlebem.
Choć nie mamy go wiele.
- Mądrze zawoalowałaś wiadomość. - Gdzie byłeś?
Pracowałem. Robię ważne rzeczy,
by Amerykanie i Brytyjczycy mogli nas ocalić.
Boję się jednak, że zwrócę na siebie uwagę Niemców
i jeśli wrócę do domu, narażę cię na niebezpieczeństwo.
Dalej nadajesz?
Oczywiście, książkę, którą dał mi tata.
Dobrze. Strony, o których mówiłem?
Tak, rozdział 16.
Chyba już wiesz, że nie czytasz po prostu Verne'a.
Nadajesz szyfr, który pomoże wygrać wojnę.
Przeskocz do rozdziału 20,
przeczytaj pierwszą stronę, a potem drugą stronę rozdziału 21.
Dwadzieścia, dwadzieścia jeden, jeden, dwa.
Wracaj szybko.
Dobrze mówi. Jest niebezpiecznie.
Niemiecki oficer oferuje jedzenie i pieniądze
w zamian za informacje...
o tobie, Marie.
- O mnie? - Co chce o niej wiedzieć?
Nie wiem. Nikt nie wie.
Ale na razie nikt nie sypnął.
Zamknij wszystkie drzwi, jak wrócisz.
- Dobrze. - W nocy będą bombardowania.
Żołnierzu, co robicie?
Strzelamy do szabrowników.
Kapral Werner Pfennig.
Jestem w jednostce radiowej Wehrmachtu.
Naszym zadaniem było zlokalizowanie nielegalnych transmisji.
Mój nadajnikoodbiornik jest uszkodzony. Potrzebuję drutu, by pracować.
Jesteście słabi.
Widzieliście to?
Amerykanie zrzucili ulotki,
każą mieszkańcom opuścić Saint-Malo.
Rozumiem.
Powiedzcie swoim, że nikt nie wyjedzie.
Zostajemy do ostatniego żołnierza.
Moją jednostkę wybito.
Zostałem tylko ja.
Gdzie stacjonujecie?
W Pszczelim Hotelu,
Place de Concord.
Wasza praca jest ważna.
Zrobię, co mogę, by pomóc.
Dzieci, Werner zbudował ten radioodbiornik samodzielnie,
z rzeczy, które inni wyrzucili.
Ludzie często wyrzucają to, czego nie potrzebują,
a co może być cenne dla innych.
Podobnie jak wy jesteście cenne dla mnie.
SIEROCINIEC VIKTORIASTRASSE ESSEN, NIEMCY - 1934
Nikt go nie uczył.
Werner jest mieszanką geniuszu, uporu i wiedzy z książek.
Jeśli zadziała, będzie to mały cud.
Gotowe, Wernerze?
Mam nadzieję, Frau Eleno.
Więc go włącz.
Drobne światło, które emituje węgiel...
Dziewczyny nie mogą tu być.
Cicho. Jestem twoją siostrą. Co znalazłeś?
Znalazłem cały świat, Jutto.
Wiedeń 65. Drezno 88. Londyn 100.
Ale późno w nocy słucham transmisji z Francji.
Fale krótkie, 13,10.
Cudowny profesor.
Mówi niesamowite rzeczy.
Ludzki mózg jest zamknięty w ciemności.
To zabronione.
Możesz się wiele nauczyć.
Wewnątrz czaszki mózg nie widzi światła.
A jednak świat, który tworzy, jest go pełen.
Tryska barwami i ruchem.
Być może to najbardziej skomplikowany obiekt, jaki istnieje,
mokra kilogramowa kula, w której kręci się wszechświat.
Dzieci, jak to możliwe, że mózg, który nie zna światła,
buduje dla nas świat, który jest go pełen?
Jest już późno, Marie.
On nadaje tylko o tej porze.
Kto?
Profesor, który mówi o ciemności i świetle.
To fascynujące, ale jest późno, a jutro rano masz szkołę.
- Czas odpocząć. - Dobrze.
Dobranoc, słonko.
Ponoć najważniejsze jest światło, którego nie widać.
Co to znaczy?
Gdybyś mi nie przeszkodził, może bym się dowiedziała.
Jeśli ci powie,
opowiedz mi o tym rano.
Dziesięć minut.
...widzimy ledwie jedną dziesięciobilionową całego światła wszechświata.
A nawet w całkowitej ciemności w waszym umyśle wciąż kryje się światło.
Profesorze, w moim umyśle wciąż kryje się światło.
Panie i panowie,
zanim rozpocznę, chcę coś powiedzieć.
Coś od serca.
Wiele lat temu
na tej częstotliwości pewien wspaniały profesor
przekazywał dzieciom różne mądrości.
Mówił do dzieci z całej Europy.
Towarzyszyła mu konkretna muzyka.
Właśnie ta.
W czasach ciemnoty,
kiedy starzy głupcy napadają na miasta
i kradną je jak dzieci zabawki,
próbowałam sobie przypomnieć coś, o czym mówił profesor,
i chcę się tym podzielić.
Ponieważ zawsze mówił o świetle.
Nie potrafię mówić jak on, ale spróbuję.
Mówił, że światło obecne przy spalaniu węgla kamiennego,
drzewnego czy torfu...
Mówił, że to właśnie światło...
to światło słoneczne.
Chodzi o to, że... światło trwa zawsze.
Miliard lat wewnątrz bryły węgla.
Ale ciemność według profesora...
ciemność nie przetrwa nawet sekundy,
kiedy włączycie światło.
To właśnie chciałam powiedzieć.
Czas na 20 000 mil podmorskiej żeglugi Juliusza Verne'a.
Kapralu Pfennig!
Na górę!
Już!
Czemu tam się chowacie?
To schron dobry jak każdy inny.
Teraz będziecie pracować tu. W świetle.
Chcę was widzieć.
Tak jest.
Wiemy już, że ostatnie bombardowanie...
nie było przypadkowe.
Cele były ustalone.
Wiedzą, gdzie stacjonujemy.
Ktoś daje im informacje.
Namierzyliście jakieś transmisje z wewnątrz miasta?
Nie.
Nawet pozornie niegroźne wiadomości mogą zawierać szyfrowane dane.
Tak jest. Uczyłem się łamania szyfrów.
Byłem wśród elity
w Narodowo-Politycznych Zakładach Wychowawczych w Berlinie.
To najlepsza szkoła w Niemczech.
Tak. Sierżant Schmidt też się tam uczył.
Najlepszy z rocznika 1942, zgadza się?
Schmidt właśnie przyjechał z Paryża.
Waszej jednostki już nie ma.
Od tej pory będziecie pracować ze Schmidtem.
Posiadanie nadajników radiowych
wewnątrz murów Saint-Malo jest teraz karane śmiercią.
Tak jest.
Już nie musicie szukać kawałków drutu.
Tak jest. Dziękuję.
Heil Hitler.
Napijesz się?
Chcesz wygrać tę wojnę?
Słyszałeś kapitana.
Musimy znaleźć tego, kto zdradza nasze koordynaty.
Pfennig, jestem wyższy rangą, a ty nie możesz pić na służbie.
Słyszysz?
Opowiedz mi o Zakładach.
Szykujesz się na lepsze czasy?
Byłam kwiaciarką.
Mam nadzieję, że znów nią będę.
Na razie przyjmuję gości rozmaitych narodowości i kultur.
Dziesięć franków.
Nie. Nie o to mi chodzi.
Seks mnie już nie interesuje.
Biorę silne leki na poważną chorobę.
Mówiąc szczerze, po utracie libido
czuję się, jakby ktoś uwolnił mnie od jakiegoś wariata.
Usiądź.
Usiądź, proszę.
Na pewno słyszałaś plotki o pewnym niemieckim oficerze,
który szuka w Saint-Malo pewnej dziewczyny.
Ale jako że wynik wojny jest zagrożony,
trudno mi wyciągnąć od ludzi informacje.
Mieszkańcy by się z tobą nie zgodzili.
W ciągu godziny Amerykanie zrzucą kolejne bomby.
Widząc, jak ludzie ją chronią,
myślę, że jej rodzina jest zaangażowana w ruch oporu.
Jej ojciec, wujek Etienne.
Może jakiś szpieg...
Wstaję, pracuję, idę spać.
Ludzie boją się ruchu oporu bardziej niż mnie.
Nic mi nie mówią.
Dlatego postanowiłem spotkać się z kimś,
dla kogo tego typu transakcje
nie budzą wątpliwości natury moralnej.
Niejaka Marie-Laure LeBlanc.
Niewidoma. Chcę znać jej adres.
Nie nadaję się do tego zadania.
Nie radzę mieszać beaujolais z morfiną.
Ale spieszę się.
Chcę powiedzieć ojcu coś jeszcze.
Tato, wyobrażam sobie, że towarzyszy ci tylko mój głos.
Nie zostawię cię samego.
Obiecałam zawsze z tobą rozmawiać.
I tak będzie.
Będę do ciebie mówić, dawać ci nadzieję.
Masz coś?
Nie.
Teraz ja. Prześpij się.
Mało sypiam. Mogę przejąć twoją wartę.
Powiedziałem, teraz ja.
Mam gdzieś, czy sypiasz.
Szlag. Nic dziwnego, że nic nie złapałeś, kabel był poluzowany. Jezu.
Wiesz co? Chciałem cię sprawdzić.
Zobaczyć, czy wiesz cokolwiek o nadajnikoodbiornikach.
O czym ty mówisz?
Nie pamiętam cię z Zakładów.
Powiedziałeś, że jesteś z rocznika 1942.
Pamiętam najlepszych z tego rocznika, a ciebie tam nie było.
Więc nie byłem najlepszy.
Nie pamiętam cię w ogóle.
Jak długo się uczyłeś?
To elitarna szkoła. Odpada 63%.
Wiem, kim jesteś, Schmidt.
Jesteś jednym z 63%.
Cały ten chaos, spalone dokumenty,
wielu odrzuconych mówi to, co chcą usłyszeć oficerowie.
Spójrz mi w oczy, 63.
Albo kłamstwo, albo Wschód.
Marzłem tam...
W tej szkole byłem bity, prawie zginąłem.
Zasłużyłem na swoje wyróżnienie.
Wciąż piszę z dowódcą.
Jedno jego słowo...
a trafisz na Wschód.
Teraz ty i ja
napijemy się sznapsa za Führera.
A potem usiądziemy jak równy z równym.
Nie piję.
Owszem, pijesz.
Za Führera.
I prawdę.
Dziękuję za słuchanie.
To koniec dzisiejszej transmisji.
Ludzie naprawdę to piją? Jezu.
Jak długo wytrzymałeś w Zakładach?
Dwa tygodnie.
Dwa polowania na dzika.
Za każdym razem byłem dzikiem.
Znasz dowódcę Bastiana?
Pamiętam jego zasady.
Ten, kto skończy tor jako ostatni,
dostanie dziesięć sekund przewagi.
To było dla mnie za mało.
Złapali mnie za każdym razem.
Albo giniesz jak lew, albo kończysz jak rozlane mleko.
Nie tego nas uczyli?
Ojciec nie rozmawia ze mną, odkąd mnie wydalono.
Jestem rozlanym mlekiem.
Ale nie jestem idiotą.
Mam swoją tajemnicę.
Ty też masz tajemnicę.
Kiedy włączyłem radio, ktoś nadawał.
Kto?
Nadajnikoodbiornik wskazywał częstotliwość 13,10.
Co to za częstotliwość?
Słuchałem jej, odkąd byłem dzieckiem.
Pewien profesor mówił nam fakty.
Kiedy inni dawali nam tylko swoje opinie.
„Otwórzcie oczy i patrzcie,
zanim zamkną się na zawsze”.
Próbowałem właśnie tego.
Ale większość zapominałem.
Od kiedy tu służę,
namierzyłem setki nadajników.
Widziałem, jak SS zabija...
Zabija wrogów Rzeszy.
Tak.
Tak mnie wyszkolono.
Ale... kiedy jestem sam...
gdziekolwiek byłem,
nasłuchiwałem częstotliwości 13,10.
Zawsze było cicho, dopóki nie trafiłem do Saint-Malo.
Słyszałem dziewczynę czytającą książkę.
Jaką dziewczynę?
Nie wiem.
Może to córka profesora.
Albo ktoś, kto też go słuchał.
Ktoś z naszego pokolenia, kto pomyślał,
że jeśli zacznie nadawać,
przekazując innym mądrość i literaturę,
podobnie jak robił to profesor,
może ten obłęd staruszków w końcu się skończy.
Kimkolwiek jest,
jest w porządku.
Wiedziałem, że godnie go zastąpi.
No cóż.
Znam twoją tajemnicę,
ale nie powierzę ci mojej.
Nie pojadę na Wschód.
Trwa wojna.
Co znaczy jedno ciało wobec 50 milionów innych?
- Wybacz, Wernerze. - Namierzysz ją?
Zrobię, co należy.
Jak mówił dowódca.
„Albo gniesz jak lew, albo kończysz jako rozlane mleko”.
Proszę. Oszczędź mnie.
Oszczędzę częstotliwość 13,10.
Proszę...
Witaj, Marie.
Nie mogłem dostać twojego adresu.
Ktoś powiedział mi, że przychodziłaś tu z tatą.
Wyglądasz na głodną.
Ale teraz wszyscy w Saint-Malo głodują.
Przepraszam, muszę iść. Wujek na mnie czeka.
Proszę. Proszę!
Kim jesteś?
Kimś, kto cię nie skrzywdzi.
Jeśli dasz mi to, czego chcę.
Czego chcesz?
Cała ta wojna, szaleństwo, wszystkie te ofiary,
nic dla mnie nie znaczą.
Chcę tylko żyć.
Wierzę, że możesz mi pomóc.
W czym?
Twój ojciec pracował w paryskim muzeum.
Zajmował się wieloma cennymi kamieniami.
Chodzi mi o konkretny kamień.
Wzrok to cudowna rzecz.
Wiesz, o jakim kamieniu mówię.
Chodzi mi o Morze Płomieni.
Według legendy leczy każdą chorobę.
Ten, kto go posiądzie, otrzyma nieśmiertelność.
Ojciec opowiedział mi tę legendę.
Ale to bajka. Tylko głupcy w to wierzą.
Cóż.
Ten głupiec właśnie wyciąga walthera PPK z kabury.
Teraz celuję w twoją głowę.
Uciekliście z Paryża na początku wojny.
Twój ojciec zabrał ze sobą klejnoty, by nie wpadły w ręce nazistów.
Nie interesują mnie diamenty ani szafiry.
Interesuje mnie jedynie Morze Płomieni,
które, jak mniemam, jest w twoim posiadaniu.
Marie-Laure... Powiedz mi, gdzie jest kamień.
Masz dziesięć sekund.
- Nie... - Dziesięć...
dziewięć...
osiem...
siedem...
Gadaj, Marie!
Ojciec tylko mi o nim mówił.
- Sześć... - Myślałeś, że go tu znajdziesz?
- Pięć... - Nie wiem, gdzie jest!
Cztery...
Najważniejsze jest światło...
- Trzy... - Nie wiem, gdzie jest!
- Dwa... - Nie wiem!
...którego nie widać.
Napisy: Jakub Jadowski