Cinco, catro,
tres, dous, un...
Afortunadamente, non podo matarte.
Precísote. Pero, Marie, non tes escapatoria.
A marea está subindo
e só eu te podo poñer a salvo,
porque só eu teño a luz.
Intenteino con tenrura. Agora vouno intentar coa razón.
A túa vida está nas miñas mans, e a miña está nas túas.
Estou buscando o Mar de Chamas.
Como sabe do Mar de Chamas?
Díxomo teu pai.
Falou con meu pai?
Dime onde está.
Dígame que el está vivo.
Sei que está vivo.
Oio a súa voz.
Escoita a miña voz. Escóitame.
Pégate a min. Hai moita xente.
14 XUÑO, 1940 CATRO ANOS ANTES
É o teu aniversario, pero teño algo que facer. Ollo.
- Dixeches que iamos de vacacións. - E imos.
Por que temos tanta présa?
Porque os alemáns escolleron o teu aniversario para invadir París.
Desculpe.
Que farán con Francia os alemáns?
Pola vaidade dun home, saquearán cidades enteiras e levarán as cousas valiosas.
Búscasme a chave da galería dos dinosauros?
Es máis rápida ca min.
Ven. Temos que salvar o que poidamos e salvarnos nós.
Un caixón á dereita.
- Daniel! Queres isto? - Si, xa.
Volvo axiña.
Sinto traerte, pero, se te deixaba no piso,
non había garantía de que eu puidese volver.
Pecharán as rúas, haberá toque de queda.
Cando os nazis veñan ao museo, isto é o primeiro que buscarán.
- Imos levar as pedras? - Non. Agarra aí.
Dareillas a xente en quen confío para que as saquen de París.
E se os cachan, que?
Unha última cousa.
Cando subamos ao tren, hai torta para celebrar o teu aniversario.
Imos ao sur, á casa dun amigo.
Que amigo?
Un amigo en quen confío para gardar cousas valiosas.
Coma ti.
Encarta isto por ese lado.
Xa está.
Agora agárdannos os dinosauros.
Dáme a man e alá imos.
Dilles que é urxente.
Menos mal que volviches.
Os alemáns están na porta.
Dixémoslles que está pechado, pero vana botar abaixo.
Que veñan, dádelles café e tabaco. Entretédeos cinco minutos.
Dálle a chave, que peche as portas que cruzamos.
Á saída, fai que non atopas a chave.
A quen só usa os ollos, élle difícil.
Xa ves o ben que me coida.
- A onde ides? - Tranquilo, irá ben.
Cóidate.
Señor Daly, ábralles as portas.
- Xa vou eu agora. - Dime que pasa.
Usarei a gabardina de dez francos
para levar diamantes e xoias que valen máis ca a metade de París.
E vounos mandar a Xenebra na cabeza dun Tyrannosaurus rex,
un dos monstros máis terribles que pisaron a Terra,
ata a chegada do Terceiro Reich.
Ven, pégate a min. Hai unha columna á dereita.
Coidado, coidado. Por aquí.
Os alemáns xa están preto. Aquí. Para, para.
Dáme a maleta. Vas sentar na maleta.
Sube aquí.
Aí estás.
Vou correr. Confía en min.
- Confío en ti. - Veña. Alá imos.
Hai algo que sei seguro, Marie.
Este aniversario non o esquecerás.
Que pasou despois?
Había un camión agardando polas xoias.
Non sei se a que vostede busca estaba alí.
Seino eu.
Non me mintas máis.
Sei que non estaba coas outras.
Teu pai gardouna e deucha a ti. Onde está?
Onde está meu pai?
Marie, hai algo que debías saber.
Estás cega por culpa de teu pai.
O Mar de Chamas é unha beizón e unha maldición.
Os seres queridos do posuidor sofren desgrazas terribles.
A túa cegueira foi un presente do teu querido papá.
BASEADA NA NOVELA DE ANTHONY DOERR
Cabo Pfennig.
De novo, o albo do bombardeo planificouse coidadosamente.
Viña ver se interceptaras transmisións que axuden a planificar os bombardeos,
pero xa vexo que estás ocupado
con tarefas domésticas!
Por curiosidade, onde está Schmidt?
Marchou a luz, fundiuse un fusible e foi buscar outro.
Preocúpame se quedaría atrapado nunha explosión.
Tan preocupado estás que decidiches fregar o chan.
Se se fundiu o fusible, por que hai luz?
- Por que funciona a radio? - Atopei outro fusible no soto.
Alí aínda había sangue. Pegóuseme nas botas e decidín limpalo.
Mira.
Hai alguén transmitindo.
A ver que din.
"É coma nos vellos tempos,
no meu despacho no Xardín Botánico en París.
Pero gustaríame saber que queres dicir con Feliz Ano Novo."
Unha rapaza.
Unha rapaza é a que transmite.
As bombas oriéntanas mensaxes cifradas, pero ti xa o sabías, non si, Pfennig?
E cando Schmidt o descubriu, matáchelo.
Por que?
A arma.
- Es un espía. - Non.
Entón, explícamo!
Fíxeno para protexer a memoria.
Un lugar de esperanza.
O único que o Reich non deu destruído.
Podíate matar aquí mesmo, Pfennig.
Pero es o único operador de radio que queda en Saint-Malo.
Así que ti e eu
imos localizar a persoa que transmite.
Logo poñereiche unha arma na man e ti mesmo matarás esa rapaza.
Comprendes?
Si, señor. Comprendo.
A transmisión parou.
Temos todo o día.
Os bombardeiros marcharon. A próxima vez que transmita, atoparémola.
Púxenche a Schmidt ao lado porque desconfiaba de ti desde o comezo.
Onte chamei o comandante do Instituto onde te formaches.
Dixo que te escolleran para isto porque eras un xenio,
un dos mellores de Alemaña, dixo.
Recolle a ferramenta.
Veña.
Como puido chegar a pasar isto?
ORFANATO VIKTORIASTRASSE ESSEN, ALEMAÑA - 14 XUÑO, 1940
Seguide traballando, nenos.
Debe ser a policía da radio,
que vén por ti por escoitar transmisións ilegais.
Ti non sabes o que dis.
Heil Hitler.
Nenos.
Heil Hitler.
A que debemos esta visita?
Nenos, cantos de vós escoitastes a radio hoxe?
Se escoitastes a emisora nacional,
oiriades a gloriosa noticia.
Hoxe as tropas alemás entraron en París.
Francia entregouna sen resistencia.
Francia é unha nación moi decadente.
O resto de Francia axiña irá detrás.
Veu coa leña, comandante.
Xa.
Nenos, escoitou alguén de vós algo que non fose
a emisora nacional hoxe?
Ti ías erguer a man.
Desde que ergueron as Antenas de Brandeburgo,
só se recibe o sinal nacional.
Heil Hitler.
Si, esa é a teoría, pero hai listos que atopan formas de sorteala.
Atopan maneiras de escoitar emisións estranxeiras.
Listos coma ti, neno.
- Ti es Werner Pfennig, non? - Son.
Si, es.
Claro que es. E ti es a razón pola que estou aquí.
Porque a túa sona chegou aos meus oídos.
Din que es un xenio.
Din que es metade neno, metade transmisor de radio,
que tes cables na cabeza que poden coller sinais de Nova York.
Hai semanas que non poño emisións estranxeiras.
Heil Hitler.
- Xa hai meses... - Cala.
Non vin por causa das emisións estranxeiras.
Non.
Vin...
porque teño un amigo a quen se lle estragou a radio
e quero que ti, Werner Pfennig, veñas arranxalo.
E, nun momento, pode cambiar a vida de alguén.
Imos?
A casa máis bonita de Essen.
Requisada a unha xudía que deixou as uñas no portal,
de resistirse a marchar.
Un presente que me deu o Führer .
Querida, apaga a música e móstralle o aparato estragado.
Quero que volva funcionar.
Pfennig, arránxaa.
Para iso, preciso ferramentas.
Antes de collerte, fomos á túa escola, abrimos o teu armario
e atopamos a ferramenta para facer radios ilegais.
Atopamos unha co dial na frecuencia 13.10 de onda curta,
unha emisora prohibida situada en Francia.
Escoitaches un vello profesor
que lles fala aos nenos de ciencia, luz, imaxinación e cousas así.
Si.
Só fala da verdade e de cousas fermosas, señor.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Si, a verdade e cousas fermosas, todas prohibidas, Werner Pfennig.
Eses oídos oíron palabras prohibidas, a túa mente está prohibida.
Entón,
sabemos o que fixeches,
e xa sabes que se castiga coa morte.
Eu propoño o seguinte.
Ou arranxas a radio da miña muller...
ou morres.
Veña.
A conexión estragouse. Teño que soldala.
Aquí non hai soldadura.
Arránxaa ou morres.
Hoxe á unha, hora de Greenwich, tropas alemás, tanques e vehículos ...
A radio está arranxada, señor. Heil Hitler.
Moi ben, Pfennig.
Cambia esa puta canle antes de que nos envelene.
Si, señor. Claro.
ESTACIÓN DE TREN GARE SAINT-LAZARE PARÍS - 14 XUÑO, 1940
Á dereita.
Veña, rápido. Chegando ao descanso. Arriba.
Coidado. Agárrame, Marie. Pégate a min.
O último tren de París xa partiu.
Perden o tempo. Achéguense atrás!
Atrás. Teñen que dar a volta. Teñen que marchar da estación.
Abandonen a estación!
O último tren xa partiu!
Abandonen a estación xa.
Imos a andar.
- A andar? - Ven, si.
Non hai opción. Ven.
Desculpe. Desculpe. Ven, Marie, agárrate a min.
Agárrame.
Cariño, lévoche eu a maleta.
Pesa moito.
Vai aquí a radio?
Igual alá non a hai.
Quero saber que pensa o profesor de todo isto.
Síntoo, pero non a podemos levar.
Explícasme por que a cidade enteira escapa sen ningures a onde ir?
Por que os xudeus son os que máis corren?
Por que un país quere apropiarse doutro?
Non. Eu non me explico nada diso.
Na radio din que os nazis odian a todos os diferentes
e tamén odian aos que din a verdade.
- Marie... - Escóitame. Escoita.
Eu son diferente. Xa o sei.
Ti intentaches protexerme, pero son diferente.
Ti dis a verdade.
Si. E calarei para pórte a salvo.
O único que tes de diferente
é que levas unha carga pesada para oír a verdade,
e iso é unha das moitas cousas extraordinarias que tes, Marie.
Na vida nunca podes ocultar quen es.
Pero na guerra pasar desapercibido pódeche salvar a vida.
Lévoche eu a maleta.
O profesor só fala para a xente nova.
Precisamos comprender a loucura deste mundo.
- A miña carga lévoa eu. - Non, non tes que levala ti soa.
Ven.
Estou aquí. Aquí estou.
Marie, escollín este hotel porque o servizo é extraordinario.
Papá, oio polos vivos.
Claro, os produtos son todos frescos.
Os camareiros e camareiras, os mordomos
e serventas son tan discretos que nin notas que os hai.
Parece que refresca un pouco.
Estamos na terraza, logo?
Si, con vistas impresionantes ás papoulas.
Espero que non haxa cousas burguesas coma mesa e cadeiras.
Non, é de temática xaponesa. Comemos axeonllados.
O cociñeiro con estrelas Michelin é famoso polos seus sándwichs de salame.
- Toma. - Grazas.
Pódeslle pedir un chal a un mordomo?
- Si. - Vai algo de frío.
Grazas.
E que lle diga ao cociñeiro
que abondará coa metade dun dos seus famosos sándwichs.
- E logo? Non tes fame? - Non.
Hai que aforrar comida, papá.
Como non sabes a onde imos,
non sabemos canto tardaremos.
Si que sei a onde imos.
Decidín ir a Saint-Malo.
Onda o mar?
Si, onda o mar. Come.
A quen coñeces en Saint-Malo?
Temos familia alí.
Como imos chegar alí?
Quero dicir...
que non hai trens.
Ninguén nos vai levar porque xa non hai xenerosidade
e todo o mundo se volveu malvado ao mesmo tempo.
Non todos.
Marie, son case as dez.
A hora do teu profesor.
Se sabe o que está pasando, eu tamén quería sabelo.
Hoxe creo que vai falar da natureza do tempo.
Sexa o tema que sexa, sempre fala de todo.
Boas noites, nenos.
Vou comezar a emisión de hoxe cunhas palabras que,
esteades onde esteades, vos parecerán oportunas.
Foron escritas hai moitísimo tempo por un dramaturgo grego chamado Sófocles,
pero eu creo que estas palabras mostran que as cousas non cambian,
por moito tempo que pase.
Isto é o que dixo:
"O tirano é un fillo do orgullo
que bebe da súa noxenta cunca de imprudencia e vaidade
ata que desde o seu alto cumio
cae de cabeza no po da esperanza."
Xa sei que vivimos tempos escuros, rapaces,
pero confiade sempre en que a luz sempre se impón.
Falando da luz, vouvos falar sobre...
Werner!
Lévate a Gestapo á forza e segues escoitando iso?
Unha hora ao día, quero escoitar a bondade e a razón.
- Ai, doe! - Debíachas cortar.
Iso doeu.
Non tanto coma un balazo ou unha corda no pescozo.
Werner, ti es todo o que teño.
Es a única familia que teño, non te podo perder.
- Perdón polo das orellas. - Tes moita forza.
Moitísima.
Atopei chocolate.
- Entón, o profesor que...? - Werner!
Viñeron uns soldados.
Din que queren falar contigo.
Werner, non te sacan de aquí.
Escolléronte porque es moi listo.
Dirán que es pouca cousa.
Que non vés de ningures, que non podes ter grandes soños.
Pero eu creo en ti. Sei que farás algo grande.
Grazas.
Sigue sendo como es, Werner Pfennig.
Aínda que ás veces me irritas,
- non cambies... - Máncasme outra vez.
Non te deixes intimidar.
Non te deixes convencer.
Conserva a túa alma tal como é, vale?
Coma unha das túas emisoras de radio.
Mantén a mesma frecuencia.
Prométoo.
Si.
Prométoo.
Jutta.
- Prométoo. - Jutta.
Parabéns.
Arranxar a radio era unha proba. Pasáchela con moi boa nota.
A onde me leva?
A un sitio onde farán un home do rapaz.
E farán do home un soldado.
Heil Hitler.
Vale, veña, Marie. Alá imos.
Vira á dereita, Marie. Vira á dereita. Iso é.
Ben. Agora solta o embrague.
- Que é o embrague? - O embrague! Ergue o pé esquerdo. Así.
Aí. Ben. Pasa para o outro lado.
Agora roubamos coches ou que?
Non é un coche, é un Citroën.
Non o roubamos, liberámolo para toda Francia.
INSTITUTO POLÍTICO-NACIONAL DE EDUCACIÓN
Mira, Werner Pfennig, as casas ás que te levo son cada vez meirandes.
O Instituto Político-Nacional de Educación.
A escola máis elitista de Alemaña,
para as mentes máis dotadas e os corpos máis rexos.
Aquí só sobreviven os superhumanos.
Les a Friedrich Nietzsche?
Non, eu non leo.
Só escoito.
"O que non nos mata, fainos máis fortes."
Heil Hitler.
Quen é vostede?
Tenente coronel Siedler.
Teño un candidato do Departamento de Essen.
Mandáronme vir aquí.
Que é el?
É un mago.
É Werner Pfennig.
Ten un talento especial para as radios.
Xa, pero...
Eu non preguntaba polo talento.
Preguntei concretamente que é?
É un neno.
Cando se pregunta que es,
pregúntase de que raza es.
Un é a súa raza.
Entón, por favor, que é?
É ario alemán.
Pero, segundo a solicitude que enviaron,
a Werner Pfennig atopárono nun orfanato.
Polo tanto, é orfo.
Quen era teu pai, Werner Pfennig?
Non sei quen era meu pai.
Señor.
E túa nai?
Morreu, señor.
Morreu e que máis?
Morreu, señor. Heil Hitler.
Quero dicir, era túa nai aria alemá?
Si, señor.
Pero teu pai, que veu e marchou, podía ser calquera cousa.
Quita a roupa.
Se un rapaz non ten papeis que indiquen a súa ascendencia,
antes de pór un pé nesta sagrada institución,
hai que examinalo a fondo,
para sabermos a súa estrutura xenética racial.
Dixen que quitases a roupa, hostia!
Vou tomar medidas de todo o seu corpo.
O grosor dos labios, ángulo de proxección do nariz,
densidade ósea, cor dos ollos e da pel,
distancia entre tempas, circunferencia da cabeza.
E só se, ao rematar o recoñecemento,
non hai dúbida de que non ten sangue xudeu ...
Quita todo.
... será admitido.
Herr Siedler, grazas por pensar en nós.
Agora, por favor, volva a Essen.
Werner Pfennig agora está nas nosas mans.
Heil Hitler.
Boas novas, Werner Pfennig!
Non es xudeu,
polo que se che permite vivir
e entrar nesta institución.
Pero lembra algo.
O rapaz que es agora axiña morrerá
e será substituído por algo sobrehumano.
Atención!
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
Novato a proba.
Este é o uniforme de campo.
Este é o uniforme do ximnasio.
Tirantes cruzados atrás, paralelos diante,
mangas remangadas.
Levarás un coitelo na funda da dereita do cinto.
Libros, tabaco e efectos persoais están prohibidos.
Este é o teu armario.
Nel só podes ter uniformes, botas, coitelo e betume.
Prohibido falar ao apagar as luces. As cartas envíanse o mércores.
Quitarémosche a debilidade, a covardía, a dúbida.
Serás unha fervenza, unha enxurrada de balas.
Renunciarás ás comodidades en nome do deber.
Comerás país e respirarás nación.
Comprendes?
Si, señor. Comprendo.
Así me gusta.
Dádelle a benvida tradicional.
Corre.
Queridísima irmá, Jutta,
este sitio é moi interesante.
Hai moitos bosques e campo aberto, e o aire é moi limpo.
Os outros rapaces están ben, aínda que son máis grandes ca min.
Aínda non agarrei unha radio,
pero seguro que o farei.
Dille a Frau Elena que non se preocupe por min, xa que estou ben,
gozando do aire libre.
Espero que todos esteades ben.
Quérovos e estráñovos moito.
Un abrazo e Heil Hitler,
Werner.
Xa abonda! Abonda!
Ti debes ser o novo rapaz da radio.
Érguete. Érguete, rapaz.
Sede amables con este.
O Reich espera grandes cousas del.
Vamos.
Ou morres coma un león
ou caes coma un vaso de leite derramado.
Érguete. Veña.
SAINT-MALO CATRO ANOS MÁIS TARDE
Lembra, Pfennig,
por se planeas que saia mal adrede,
non só corre perigo a túa vida.
Disque tes unha irmá,
Jutta.
Se non atopas a localización da onda curta 13.10,
túa irmá tamén morrerá.
E morrerá de moi mala maneira.
Papá, hoxe lembrei a nosa viaxe...
Arranca!
...a Saint-Malo.
O coche roubado,
como durmimos en palleiras e sebes e roubamos ovos polo camiño.
Lembro como chegamos á cidade xusto cando se acabou a gasolina...
Transmite a medio quilómetro ao oeste.
Vira aquí á dereita.
E lembro que estaba moi nerviosa cando chegamos aquí,
sen saber que nos depararía o destino ou a quen atopariamos.
Pero só atopamos amor e alegría.
Todo iso agora soa moi distante.
Papá,
prego que este sinal de radio chegue a ti, esteas onde esteas,
porque eu nunca, nunca perderei a esperanza.
Endexamais.
Un forte abrazo.
Sae.
Vas coñecer a túa amiga.
Quen queira que sexas, perdóame, por favor.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa