Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden...
Masz szczęście, nie mogę cię zastrzelić.
Potrzebuję cię. Ale wiedz, że mi nie uciekniesz.
Poziom wody się podnosi,
a tylko ja mogę cię stąd zabrać,
bo tylko ja mam światło.
Próbowałem być miły. Zaapeluję teraz do twojego rozsądku.
Twoje życie jest w moich rękach. Podobnie moje w twoich.
Szukam Morza Płomieni.
Skąd wiesz o Morzu Płomieni?
Twój ojciec mi opowiedział.
Rozmawiałeś z moim ojcem?
Powiedz mi, gdzie jest.
Powiedz mi, że żyje.
Wiem, że żyje.
Słyszę jego głos.
Wsłuchaj się w mój głos.
Bądź blisko. Wybacz, mnóstwo tu ludzi.
PARYŻ - 14 CZERWCA 1940 R. CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Wiem, że są twoje urodziny, ale muszę coś jeszcze zrobić.
- Mieliśmy pojechać na wakacje. - Pojedziemy.
Więc skąd ten pośpiech?
Niestety Niemcy najechali Paryż w twoje urodziny.
Przepraszam.
Co Niemcy zrobią z Francją?
By zaspokoić próżność jednego człowieka, gotowi są splądrować całe miasta.
Pomożesz mi znaleźć klucz do galerii dinozaurów?
Jesteś znacznie szybsza.
Chodź, musimy uratować, co się da, a potem siebie.
Po prawej masz skrzynię.
- Wciąż tego potrzebujesz? - Koniecznie.
Wrócę, gdy będę mógł.
Wybacz, że zabrałem cię ze sobą,
nie mam gwarancji, że wrócę.
Zamkną ulice i wprowadzą godzinę policyjną.
Kiedy przyjdą do muzeum, tego będą szukać najpierw.
- Zabieramy te kamienie ze sobą? - Nie. Weź.
Dam je zaufanym ludziom, którzy wywiozą je z Paryża.
A jeśli zostaną złapani?
Ostatnia rzecz.
W pociągu zjemy twój urodzinowy tort.
Jedziemy na południe, do przyjaciela.
Do kogo?
Do kogoś, komu mogę powierzyć najcenniejsze rzeczy.
Jak ty.
Złóż z tej strony.
W porządku.
Dinozaury czekają.
Daj rękę, idziemy.
Powiedz im, że to pilne.
Dzięki Bogu wróciłeś.
Niemcy dobijają się do drzwi.
Mimo że muzeum jest zamknięte, chyba chcą je wysadzić.
Wpuść ich. Zrób im kawę.
Daj im papierosy. Graj na czas.
Daj mu klucz, niech pozamyka wszystkie drzwi.
Wychodząc, udawaj, że nie możesz go znaleźć.
To trudne dla tych, którzy używają oczu.
Marie świetnie się mną opiekuje.
- Dokąd jedziecie? - Nie przejmuj się nami.
Dbaj o siebie.
Panie Daly, proszę ich wpuścić.
- Zaraz tam będę. - Powiedz mi, co się dzieje.
Wykorzystuję mój płaszcz za dziesięć franków,
by przenieść klejnoty warte więcej niż pół Paryża,
i wysyłam je do Genewy w czaszce tyranozaura,
jednego z najstraszniejszych potworów w historii,
zanim nadeszła Trzecia Rzesza.
Bądź blisko mnie, po prawej masz kolumnę.
Ostrożnie.
Niemcy są blisko. Chodź. Stój.
Daj mi walizkę. Usiądziesz na kufrze.
Na górę.
Bardzo dobrze.
Pobiegnę. Musisz mi zaufać.
- Ufam ci. - Zatem do dzieła.
Mogę zagwarantować ci jedno.
Tych urodzin nie zapomnisz.
Co potem?
Ciężarówka czekała na klejnoty.
Nie wiem, czy był tam ten, którego szukasz.
Ja wiem.
Nie okłamuj mnie.
Wiem, że go tam nie było.
Twój ojciec go sobie zatrzymał. Dał ci go. Gdzie on jest?
Gdzie jest mój ojciec?
Marie, musisz coś wiedzieć.
To wina twojego ojca, że jesteś niewidoma.
Morze Płomieni to dar, lecz i klątwa.
Bliskich posiadacza spotykają straszliwe rzeczy.
Twoja ślepota to prezent od kochanego ojczulka.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY'EGO DOERRA
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
Kapralu Pfennig.
Kolejne bombardowanie było dokładnie zaplanowane.
Przyszedłem zobaczyć, czy znaleźliście transmisje,
które mogły pomagać aliantom,
ale widzę, że zamiast tego...
wolicie myć podłogę!
Jestem ciekaw. Gdzie Schmidt?
Straciliśmy zasilanie, poszedł szukać bezpiecznika.
Obawiam się, że zginął w wybuchu.
Tak się zmartwiliście, że postanowiliście posprzątać.
Skoro siadły korki, czemu światło się świeci?
I dlaczego radio działa?
Znalazłem bezpiecznik w piwnicy.
Wciąż była tam krew. Ubrudziłem buty.
Chciałem je wyczyścić.
Spójrzcie.
Ktoś nadaje.
Posłuchajmy, co ma do powiedzenia.
„Jest jak dawniej,
w moim gabinecie w ogrodzie botanicznym,
jedynie”...
„Chcę wiedzieć, co znaczy »szczęśliwego Nowego Roku«”.
Dziewczyna.
Dziewczyna nadaje.
Szyfr naprowadzający ładunki.
Wiedzieliście o tym, co, Pfennig?
Kiedy Schmidt się dowiedział, zabiliście go.
Dlaczego?
Broń.
- Jesteś szpiegiem. - Nie.
Więc się tłumacz!
Chciałem chronić wspomnienie.
Miejsce nadziei.
Jedyne, którego Rzesza nie mogła zniszczyć.
Powinienem cię zabić tu i teraz.
Ale...
jesteś jedynym radiooperatorem w Saint-Malo.
Więc ty i ja...
namierzymy tę, która nadaje.
Dam ci broń, a ty zabijesz tę dziewczynę.
Zrozumiano?
Tak jest, rozumiem.
Przestała nadawać.
Przed nami cały dzień.
Bombowce odleciały.
Następnym razem ją namierzymy.
Schmidt miał cię pilnować, od początku ci nie ufałem.
Wczoraj zadzwoniłem do dowódcy z Zakładów.
Twierdził, że wybrali cię, bo jesteś geniuszem,
jednym z najbystrzejszych Niemców.
Zbierz sprzęt.
Ruchy.
Jak do tego doszło?
SIEROCINIEC VIKTORIASTRASSE ESSEN, NIEMCY - 14 CZERWCA 1940 R.
Do pracy, dzieci.
To na pewno policja,
aresztują cię za słuchanie nielegalnych transmisji.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Heil Hitler.
Dzieci.
Heil Hitler.
Czym zasłużyliśmy na pańską wizytę?
Dzieci, kto z was słuchał dziś radia?
Jeśli słuchałyście naszego radia,
wiedziałybyście, co się wydarzyło.
Dziś Niemcy zajęli Paryż.
Francuzi poddali miasto bez walki.
Francuzi są bardzo dekadenccy.
Reszta Francji wkrótce zrobi to samo.
Dostaliśmy to jako podpałkę.
Jasne.
Czy słuchałyście dziś stacji
innych niż nasza narodowa?
Ty. Chciałeś podnieść rękę.
Chciał tylko powiedzieć, że odkąd stanęła antena w Brandenburgu,
nie łapiemy innego sygnału niż ten krajowego radia.
Heil Hitler.
Teoretycznie tak,
ale bystrzy ludzie potrafią to obejść.
Mają sposób, by słuchać zagranicznych transmisji.
Tacy ludzie jak ty, chłopcze.
- Werner Pfennig, zgadza się? - Tak.
O tak.
To z twojego powodu tu jestem.
Doszły mnie o tobie słuchy.
Ponoć jesteś geniuszem.
Pół-chłopcem, pół-radiem,
masz w głowie odbiornik, który odbiera sygnał z Nowego Jorku.
Od tygodni nie słuchałem zagranicznych transmisji.
Heil Hitler.
- Od miesięcy. - Cicho.
Nie chodzi mi o zagraniczne audycje.
Nie.
Mojej przyjaciółce zepsuło się radio,
chciałbym, żebyś je naprawił.
W tej chwili odmieniłem twoje życie.
Idziemy?
Najpiękniejszy dom w Essen.
Po Żydówce, która w bramie zostawiła paznokcie,
tak bardzo nie chciała go zostawić.
Prezent od samego Führera.
Kochanie, ścisz muzykę i pokaż chłopcu zepsute radio.
Chcę odzyskać moje radio.
Pfennig, napraw je.
Potrzebuję narzędzi.
Zanim cię zabraliśmy, zajrzeliśmy do szkoły
i przejrzeliśmy twoją szafkę,
znaleźliśmy narzędzia, budowałeś nielegalne radia.
Jedno z nich było ustawione na częstotliwość 13,10,
to zakazana stacja gdzieś we Francji.
Słuchałeś starszego profesora,
który opowiada dzieciom o nauce, świetle i wyobraźni.
Tak.
Mówi tylko prawdę i o tym, co piękne.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Prawda i to, co piękne, to rzeczy zabronione.
Słuchałeś zakazanych słów, więc twój umysł jest skażony.
A teraz...
kiedy wiemy, co robiłeś,
powinna czekać cię kara śmierci.
Oto moja propozycja.
Naprawisz radio mojej żony...
lub zginiesz.
Do dzieła.
Nie ma łączności. Potrzebuję lutownicy.
Nie mamy lutownicy.
Napraw radio lub giń.
Dziś o godzinie 13 czasu Greenwich niemieccy żołnierze, czołgi i inne...
Radio działa. Heil Hitler.
Bardzo dobrze, Pfennig.
Teraz zmień stację, zanim zatruje nam umysły.
Oczywiście.
DWORZEC GARE SAINT-LAZARE PARYŻ - 14 CZERWCA 1940 R.
W prawo.
Szybko. Idziemy na peron.
Ostrożnie. Trzymaj się mnie. Bądź blisko.
Ostatni pociąg z Paryża już odjechał!
Tracicie tylko czas!
Proszę opuścić dworzec.
Opuścić dworzec!
Ostatni pociąg odjechał!
Proszę opuścić dworzec.
Musimy iść.
- Iść? - Chodź. Tak.
Nie mamy wyboru.
Przepraszam. Trzymaj się mnie, Marie.
Trzymaj się mnie.
Skarbie, daj mi swoją walizkę.
Ciężka.
To twoje radio?
Chcę mieć dostęp do radia.
Chcę wiedzieć, co profesor myśli o tym wszystkim.
Przykro mi, nie możemy go zabrać.
A wytłumaczysz mi, czemu całe miasto ucieka, nie wiedząc dokąd?
Wytłumaczysz mi, czemu Żydzi uciekają najszybciej?
Dlaczego jeden kraj pragnie pochłonąć drugi?
Nie potrafię.
W radiu mówili, że naziści nienawidzą każdego, kto jest inny,
każdego, kto mówi prawdę.
- Marie... - Posłuchaj mnie.
Jestem inna. Wiem, że jestem.
Wiem, że próbowałeś mnie chronić, ale jestem inna.
Ty mówisz prawdę.
Tak. I będę cicho, żebyś była bezpieczna.
Jesteś inna tylko w jeden sposób,
jesteś gotowa nieść ciężkie radio, by poznać prawdę,
a to jedna z twoich wielu zalet, Marie.
W życiu nigdy nie ukrywaj tego, kim jesteś.
Ale na wojnie nie możemy się wychylać.
Poniosę twoją walizkę.
Profesor mówi tylko do młodzieży.
Musimy zrozumieć szaleństwo tego świata.
- Poniosę swój ciężar. - Nie.
To nie tylko twój ciężar.
Chodź.
Jestem z tobą.
Wybrałem ten hotel ze względu na niesamowitą obsługę.
Tato, słyszę kury.
W rzeczy samej, świeży drób.
Kelnerzy, kelnerki, służący
i pokojówki stąpają tak cicho, że nawet ich nie usłyszysz.
Czuję wiatr.
Jesteśmy na tarasie, prawda?
Tak. Widok na pole maków jest cudowny.
Mam nadzieję, że nie ma tu stołów i krzeseł.
Nie, to japoński lokal. Jemy na kolanach,
a uznany szef kuchni robi kanapki z salami.
- Proszę. - Dziękuję.
Poprosisz służącego o szal?
- Tak. - Jest dość zimno.
Dzięki.
Powiedz też szefowi kuchni,
że wystarczy mi połowa jego słynnej kanapki.
- Nie jesteś głodna? - Nie.
Powinniśmy oszczędzać jedzenie.
Nie wiesz, dokąd idziemy,
więc nie wiemy, ile nam to zajmie.
Wiem, dokąd idziemy.
Idziemy do Saint-Malo.
Nad oceanem?
Tak, nad oceanem. Jedz.
Kogo znasz w Saint-Malo?
Mamy tam rodzinę.
Jak tam trafimy?
To znaczy...
Nie ma pociągów.
Nikt nas nie podwiezie, bo uprzejmość umarła,
a cały świat nagle stał się zły.
Nie cały.
Marie, już prawie 22.
Niedługo audycja profesora.
Jeśli wie, co się dzieje, też się chętnie dowiem.
Dziś powinien mówić o naturze czasu.
Nieważne, o czym akurat mówi, zawsze mówi o wszystkim.
Dobry wieczór, dzieci.
Chciałbym zacząć słowami,
które mogą być dla was aktualne.
Napisał je lata temu grecki tragik Sofokles,
ale myślę, że są dowodem na to, że nic się nie zmienia,
nieważne, ile czasu upłynie.
Oto co napisał.
„Pycha rodzi tyranów,
gdy pychy tej szały prawa i miarę przekroczą,
runie na głowę ze stromej gdzieś skały,
gdzie głębie zgubą się mroczą”.
Wiem, że czasy są mroczne,
ale musicie wierzyć, że światło przetrwa.
Mówiąc o świetle, chciałbym powiedzieć...
Werner!
Zabrało cię Gestapo, a ty wciąż tego słuchasz?
Choć przez godzinę chcę posłuchać czegoś dobrego i rozsądnego.
- To bolało! - Urwę ci je.
Bolało.
Nie tak, jak kula w głowie czy stryczek wokół szyi.
Mam tylko ciebie.
Jesteś moją jedyną rodziną. Nie mogę cię stracić.
- Przepraszam za uszy. - Silna jesteś.
Naprawdę.
Znalazłam czekoladę.
- Co profesor... - Wernerze!
Przyszli żołnierze.
Chcą z tobą rozmawiać.
Nie zabiorą cię.
Wybrali cię, bo jesteś mądry.
Powiedzą, że jesteś za mały.
Że jesteś nikim.
Że nie powinieneś marzyć.
Ale ja w ciebie wierzę. Wiem, że czeka cię wielkość.
Dziękuję.
Pozostań taki sam, Wernerze Pfennig.
Mimo że czasem jesteś irytujący,
- nie zmieniaj się... - Znów robisz mi krzywdę.
Nie pozwól im ci zaimponować.
Nie daj im się przekonać.
Niech twoja dusza pozostanie taka sama.
Jak jedna z twoich stacji radiowych.
Nie zmieniaj częstotliwości.
Obiecuję.
Tak.
Obiecuję.
Jutta... Jutta...
- Obiecuję. - Jutta.
Gratulacje.
Radio było moją małą próbą, zdałeś z wyróżnieniem.
Dokąd jedziemy?
Do miejsca, w którym chłopiec zmienia się w mężczyznę,
a mężczyzna w żołnierza.
Heil Hitler.
Dobrze, Marie. Jedziemy.
W prawo, Marie. Dobrze.
A teraz sprzęgło.
- Co takiego? - Sprzęgło!
Podnieś lewą stopę. Dobrze.
Tak! Zwolnij!
Jesteśmy teraz złodziejami?
To nie samochód, to citroën.
Rekwirujemy go dla dobra Francji.
NARODOWO-POLITYCZNE ZAKŁADY WYCHOWAWCZE
Zabieram cię do coraz większych domów.
Narodowo-Polityczne Zakłady Wychowawcze.
Najbardziej elitarna szkoła w kraju
dla genialnych umysłów i potężnych ciał.
Przeżyją tu tylko nadludzie.
Czytujesz Friedricha Nietzschego?
Nie czytam.
Ja tylko słucham.
„Co cię nie zabije, to cię wzmocni”.
Heil Hitler.
Ktoś ty?
Podpułkownik Siedler.
Mam kandydata z oddziału w Essen.
Miałem tu przyjść.
Co to za jeden?
Czarodziej.
Werner Pfennig.
Świetnie radzi sobie z radiem.
Tak, cóż.
Nie pytałem o talenty.
Spytałem konkretnie, co to za jeden?
Chłopiec.
Kiedy ktoś pyta w ten sposób,
chodzi o rasę.
Jesteś swoją rasą.
Co to za jeden?
Niemiecki Aryjczyk.
Ale według dokumentów, które dostałem,
Werner Pfennig został znaleziony w sierocińcu.
Jest sierotą.
Kim był twój ojciec, Wernerze Pfennig?
Nie wiem, kim był mój ojciec.
Proszę pana.
A matka?
Nie żyje.
Nie żyje?
Nie żyje, proszę pana. Heil Hitler.
Czy twoja matka była Aryjką?
Tak, proszę pana.
Ale twój ojciec mógł być kimkolwiek.
Rozbierz się.
Jeśli chłopiec nie ma udowodnionego pochodzenia,
zanim postawi choć stopę w tej instytucji,
musi być dokładnie zbadany,
żebyśmy wiedzieli, jakiej jest rasy.
Rozbieraj się, kurwa!
Zmierzę każdą część jego ciała.
Grubość warg, kąt nachylenia nosa,
grubość kości, kolor oczu i skóry,
odległość między skroniami i obwód głowy.
Dopiero po badaniach
będziemy wiedzieć, czy nie ma w nim żydowskiej krwi.
Rozbierz się do naga.
Dopiero wtedy go przyjmiemy.
Herr Siedler, dziękuję, że pan o nas pomyślał.
Teraz proszę wracać do Essen.
Werner Pfennig jest w naszych rękach.
Heil Hitler.
Dobre wieści, Wernerze Pfennig!
Nie jesteś Żydem,
co oznacza, że przeżyjesz i...
możesz dołączyć do naszej instytucji.
Ale wiedz jedno.
Chłopiec, którym jesteś, niebawem umrze,
a zastąpi go ktoś więcej niż człowiek.
Uwaga!
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
Mamy nowego.
Twój mundur polowy.
Twój strój gimnastyczny.
Szelki na skos z tyłu, z przodu prosto,
podwinięte rękawy,
nóż w pochwie po prawej stronie paska.
Żadnych książek, papierosów ani rzeczy osobistych.
Twoja szafka.
Trzymasz w niej tylko mundury, obuwie, nóż i pastę do butów.
Żadnych rozmów po zgaszeniu światła. Listy wysyłacie w środy.
Pozbawimy cię słabości, tchórzostwa i zwątpienia.
Będziesz jak wodospad, salwa pocisków.
Pożegnasz się z wygodami i będziesz żył służbą.
Twoim powietrzem będzie ojczyzna.
Zrozumiano?
Tak jest. Rozumiem.
Dobrze.
Pora na tradycyjne powitanie.
Uciekaj.
Jutto, moja kochana siostro,
jestem w bardzo ciekawym miejscu.
Jest tu mnóstwo lasów, a powietrze jest bardzo czyste.
Pozostali chłopcy są w porządku, choć większość jest ode mnie większa.
Nie miałem jeszcze do czynienia z radiem,
pewnie muszę poczekać.
Niech Frau Elena się o mnie nie martwi,
radzę sobie dobrze.
Cieszę się powietrzem.
Mam nadzieję, że u was dobrze.
Kocham cię i tęsknię.
Wszystkiego dobrego. Heil Hitler.
Werner.
Dość!
Musisz być tym od radia.
Wstawaj, chłopcze.
Delikatnie z nim.
Rzesza dużo od niego oczekuje.
Chodź.
Albo giniesz jak lew,
albo kończysz jak rozlane mleko.
Wstawaj. Chodź.
SAINT-MALO CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Pamiętaj, Pfennig...
jeśli planujesz się zbuntować,
ryzykujesz nie tylko swoim życiem.
Wiem, że masz siostrę.
Juttę.
Jeśli nie znajdziesz częstotliwości 13,10,
twoja siostra też zginie.
W brutalny sposób.
Tato, wspominałam dziś naszą podróż...
Jedź!
...do Saint-Malo,
skradzione auto,
to, jak spaliśmy w stodołach i kradliśmy jajka.
Zaraz po przyjeździe skończyło się paliwo i...
Nadaje pół kilometra na zachód.
Skręć w prawo.
Pamiętam, że byłam bardzo zdenerwowana,
jako że nie wiedziałam, co nas czeka, kogo spotkamy.
Ale spotkała nas tylko miłość i dobro.
Czuję, jakby to było dawno temu.
Tato...
Modlę się o to, by sygnał do ciebie dotarł,
bo nigdy nie stracę nadziei.
Przenigdy.
Kocham cię.
Wysiadaj.
Pora poznać przyjaciółkę.
Kimkolwiek jesteś, wybacz mi.
Napisy: Jakub Jadowski