[oficer, głos rezonuje] Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden...
[rezonujący huk wystrzału]
Masz szczęście, nie mogę cię zastrzelić.
Potrzebuję cię. Ale wiedz, że mi nie uciekniesz.
Poziom wody się podnosi,
a tylko ja mogę cię stąd zabrać,
bo tylko ja mam światło.
[niepokojące tony]
- [krzyczy] - [dramatyczna muzyka]
[oficer krzyczy]
[oficer stęka]
[Marie się krztusi]
Próbowałem być miły. Zaapeluję teraz do twojego rozsądku.
[wybuch]
Twoje życie jest w moich rękach. Podobnie moje w twoich.
Szukam Morza Płomieni.
Skąd wiesz o Morzu Płomieni?
Twój ojciec mi opowiedział.
Rozmawiałeś z moim ojcem?
Powiedz mi, gdzie jest.
Powiedz mi, że żyje.
Wiem, że żyje.
Słyszę jego głos.
[ojciec Marie] Wsłuchaj się w mój głos.
Trzymaj się blisko. Mnóstwo tu ludzi.
Wybacz. Wiem, że są twoje urodziny, ale muszę coś jeszcze zrobić.
- Mieliśmy pojechać na wakacje. - Pojedziemy.
[Marie] Więc skąd ten pośpiech?
Niestety Niemcy najechali Paryż akurat w twoje urodziny.
[niemiecki dowódca wykrzykuje komendy]
[ojciec] Przepraszam.
[podniosła, dramatyczna muzyka]
[oficer wciąż wykrzykuje komendy]
[głośny i rytmiczny stuk wojskowych butów]
[dynamiczna muzyka pełna napięcia]
[Marie] Co Niemcy zrobią z Francją?
By zaspokoić próżność jednego człowieka, gotowi są splądrować całe miasta.
Pomożesz mi znaleźć klucz do galerii dinozaurów?
Jesteś znacznie szybsza.
Chodź, musimy uratować, co się da, a potem siebie.
Po prawej masz skrzynię.
- [pracownik] Potrzebujesz tego? - Tak.
Wrócę, gdy będę mógł.
Wybacz, że cię zabrałem,
ale nie ma gwarancji, że dałbym radę wrócić do mieszkania.
Zamkną ulice i wprowadzą godzinę policyjną.
Kiedy przyjdą do muzeum, tego będą szukać najpierw.
- Zabieramy te kamienie ze sobą? - Nie. Weź.
Dam je zaufanym ludziom, którzy wywiozą je z Paryża.
A jeśli zostaną złapani?
Ostatnia rzecz.
W pociągu zjemy twój urodzinowy tort.
Jedziemy na południe, do przyjaciela.
Do kogo?
Do kogoś, komu mogę powierzyć najcenniejsze rzeczy.
[cichy szum podmuchu]
Jak ty.
Złóż z tej strony.
W porządku.
Dinozaury czekają.
Daj rękę, idziemy.
Powiedz im, że to pilne.
Daniel! Dzięki Bogu wróciłeś.
Niemcy dobijają się do drzwi.
Powiedzieliśmy, że zamknięte, ale chyba chcą wyważyć drzwi.
Wpuść ich. Zrób im kawę.
Daj im papierosy. Graj na czas.
Daj mu klucze. Niech pozamyka za nami drzwi.
Udawaj, że nie możesz znaleźć klucza.
To trudne dla tych, którzy używają oczu.
Marie świetnie się mną opiekuje.
- Dokąd jedziecie? - Nie przejmuj się nami.
Dbaj o siebie.
[pracownik] Proszę ich wpuścić. Zaraz przyjdę.
Powiedz, co się dzieje.
Wykorzystuję mój płaszcz za dziesięć franków,
by przenieść klejnoty warte więcej niż pół Paryża,
i wysyłam je do Genewy w czaszce tyranozaura,
jednego z najstraszniejszych potworów w historii,
zanim nadeszła III Rzesza.
Bądź blisko mnie, po prawej masz kolumnę.
Ostrożnie.
Niemcy są blisko. Chodź.
Stój.
Daj mi walizkę. Usiądziesz na kufrze.
Na górę. Tutaj.
Bardzo dobrze.
Pobiegnę. Musisz mi zaufać.
- Ufam ci. - Zatem do dzieła.
Mogę zagwarantować ci jedno.
Tych urodzin nie zapomnisz.
[muzyka narasta i cichnie]
Co było potem?
- Ciężarówka czekała na klejnoty. - [dramatyczna muzyka]
Nie wiem, czy był tam ten, którego szukasz.
- Ja wiem. - [głośny wdech]
Nie okłamuj mnie!
- Nie było go tam. - [w oddali wybuchy]
Twój ojciec go sobie zatrzymał. Dał ci go. Gdzie on jest?
Gdzie jest mój ojciec?
[świst bomb]
[kaszle]
Marie, musisz coś wiedzieć. To wina twojego ojca, że jesteś niewidoma.
Morze Płomieni to dar, lecz i klątwa.
Bliskich posiadacza spotykają straszliwe rzeczy.
Twoja ślepota to prezent od kochanego ojczulka.
[muzyka cichnie]
[Marie krzyczy]
[dramatyczna muzyka powraca]
[płacz dziecka]
[zniekształcona muzyka lunaparkowa]
[skrzypienie]
[narastająca niepokojąca muzyka]
[muzyka się urywa]
[liryczna muzyka instrumentalna]
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY’EGO DOERRA
[muzyka narasta]
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
[muzyka cichnie]
[wybuchy w oddali]
[odgłos szorowania]
Kapralu Pfennig.
Bombardowanie znów było precyzyjnie wymierzone.
Przyszedłem zobaczyć, czy znaleźliście transmisje,
które mogły pomagać aliantom,
ale widzę, że zamiast tego...
wolicie myć podłogę!
[wzdycha i odchrząkuje]
Jestem ciekaw. Gdzie Schmidt?
Straciliśmy zasilanie. Poszedł szukać bezpiecznika.
Obawiam się, że mógł zginąć w wybuchu.
Tak się zmartwiliście, że postanowiliście posprzątać.
Skoro siadły korki, czemu światło się świeci?
I dlaczego radio działa?
Znalazłem bezpiecznik w piwnicy.
Wciąż była tam krew. Ubrudziłem buty.
Chciałem je wyczyścić.
Spójrzcie.
Ktoś nadaje.
[śmieje się]
[nad budynkiem ryk silników samolotów]
Posłuchajmy, co ma do powiedzenia.
- [muzyka pełna napięcia] - [w oddali wybuchy]
„Zupełnie tak samo,
jak niegdyś w mym gabinecie w Ogrodzie Botanicznym.
Wytłumacz mi tylko, co rozumiesz przez »dobry rok«”.
[cicha kontynuacja transmisji]
Dziewczyna.
- [wybuch] - [serie z działek]
[cichy śmiech]
Dziewczyna nadaje.
Szyfr naprowadzający ładunki.
Wiedzieliście o tym, co, Pfennig?
Kiedy Schmidt się dowiedział, zabiliście go. Hm?
Dlaczego?
Broń.
[wzdycha]
- Jesteś szpiegiem. - Nie.
[krzyczy] Więc się tłumacz!
Chciałem chronić wspomnienie.
Miejsce nadziei.
[parska]
Jedyne, którego Rzesza nie mogła zniszczyć.
Powinienem cię zabić tu i teraz, Pfennig.
Ale...
jesteś jedynym radiooperatorem w Saint-Malo.
Więc ty i ja...
namierzymy tę, która nadaje.
Dam ci broń, a ty zabijesz tę dziewczynę.
Zrozumiano?
Tak jest, rozumiem.
[szmer radia]
[oficer chrząka]
Przestała nadawać.
[spokojna muzyka]
Przed nami cały dzień.
Bombowce odleciały.
Następnym razem ją namierzymy.
Schmidt miał cię pilnować, bo od początku ci nie ufałem.
Wczoraj zadzwoniłem do dowódcy z Zakładu.
Twierdził, że wybrali cię, bo jesteś geniuszem,
jednym z najbystrzejszych Niemców.
Zbierz sprzęt.
Ruchy.
Jak do tego doszło?
[podjeżdżający samochód]
SIEROCINIEC NA VIKTORIASTRASSE ESSEN, NIEMCY – 14 CZERWCA 1940
[muzyka pełna napięcia]
[pukanie do drzwi]
Do pracy, dzieci.
To na pewno policja.
Aresztują cię za słuchanie nielegalnych transmisji.
Nie wiesz, o czym mówisz.
[otwierane drzwi skrzypią]
Heil Hitler.
Dzieci.
[dzieci] Heil Hitler.
Czym zasłużyliśmy na tę wizytę?
[muzyka cichnie]
Dzieci, kto z was słuchał dziś radia?
Hm?
Gdybyście słuchały naszego radia, wiedziałybyście, co się wydarzyło.
Dziś Niemcy zajęli Paryż.
[cichy, gwałtowny wdech]
Francuzi poddali miasto bez walki.
Francuzi są bardzo dekadenccy.
Reszta Francji wkrótce zrobi to samo.
Dostaliśmy to jako podpałkę.
Hm. Jasne.
[niepokojąca muzyka]
Czy słuchałyście dziś innych stacji
niż nasza narodowa?
Ty. Chciałeś podnieść rękę.
Chciał tylko powiedzieć, że odkąd stanęła antena w Brandenburgu,
nie łapiemy innego sygnału niż ten krajowego radia.
Heil Hitler.
[cichy śmiech]
Teoretycznie tak,
ale bystrzy ludzie potrafią to obejść.
Mają sposób, by słuchać zagranicznych transmisji.
Tacy ludzie jak ty, chłopcze.
- Werner Pfennig, zgadza się? - Tak.
O tak. [śmiech] Zgadza się.
Nie inaczej.
To z twojego powodu tu jestem.
Doszły mnie o tobie słuchy.
Ponoć jesteś geniuszem.
Pół chłopcem, pół radiem.
Masz w głowie odbiornik, który odbiera sygnał z Nowego Jorku.
Od tygodni nie słuchałem zagranicznych transmisji.
Heil Hitler.
- Od miesięcy. - Cicho.
Nie chodzi mi o zagraniczne audycje.
Nie. [cicho] Nie.
Widzisz...
mojej przyjaciółce zepsuło się radio
i chciałbym, żebyś je naprawił.
[oficer wzdycha]
W tej chwili odmieniłem twoje życie.
Idziemy?
[oficer] Najpiękniejszy dom w Essen.
Po Żydówce, która w bramie zostawiła paznokcie,
tak bardzo nie chciała go zostawić.
Dostałem go od samego Führera.
[skoczny jazz z gramofonu]
Kochanie, wyłącz muzykę i pokaż chłopcu zepsute radio.
[muzyka się urywa]
[biały szum]
Chcę odzyskać moje radio.
Pfennig, napraw je.
Potrzebuję narzędzi.
[oficer wzdycha]
Zanim cię zabraliśmy, zajrzeliśmy do twojej szafki w szkole.
[posępna muzyka]
Znaleźliśmy narzędzia. Budowałeś nielegalne radia.
Jedno z nich było ustawione na częstotliwość 13,10.
To zakazana stacja gdzieś we Francji.
Słuchałeś starszego profesora,
który opowiada dzieciom o nauce, świetle i wyobraźni.
Tak.
Mówi tylko o prawdzie i o tym, co piękne.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Prawda i to, co piękne, to rzeczy zabronione.
Słuchałeś zakazanych słów, więc twój umysł jest skażony.
A teraz...
kiedy wiemy, co robiłeś,
powinna czekać cię kara śmierci.
Oto moja propozycja.
[niepokojąca muzyka]
Naprawisz radio mojej żony...
lub zginiesz.
Do dzieła.
[wzdycha]
Połączenie się zerwało. Potrzebuję lutownicy.
[parska] Nie mamy lutownicy.
Napraw radio lub giń.
[muzyka powoli narasta]
[mężczyzna w radiu mówi niewyraźnie]
Dziś o godzinie 13 czasu Greenwich niemieccy żołnierze, czołgi i inne...
Radio działa. Heil Hitler.
Bardzo dobrze, Pfennig.
Teraz zmień stację, zanim zatruje nam umysły.
Oczywiście.
[biały szum]
[muzyka jazzowa z radia]
[gwizdek pociągu]
DWORZEC GARE SAINT-LAZARE
PARYŻ – 14 CZERWCA 1940
[Daniel] W prawo.
[dramatyczna muzyka]
Szybko. To ostatnie schodki.
Ostrożnie. Trzymaj się mnie. Bądź blisko.
[mężczyzna] Ostatni pociąg z Paryża już odjechał!
Tracicie tylko czas! Cofnąć się!
[okrzyki tłumu]
[mężczyzna] Do tyłu! Proszę opuścić dworzec.
Opuścić dworzec!
Ostatni pociąg odjechał!
Proszę opuścić dworzec!
[oficer wykrzykuje komendy po niemiecku]
[muzyka narasta]
Musimy iść.
- Na piechotę? - Chodź. Tak.
Nie mamy wyboru.
Przepraszam. Przepraszam.
Trzymaj się mnie, Marie.
Trzymaj się mnie.
[posępna muzyka]
Skarbie, daj mi swoją walizkę.
Ciężka.
To twoje radio?
Chcę mieć dostęp do radia.
Chcę wiedzieć, co profesor myśli o tym wszystkim.
Przykro mi, nie możemy go zabrać.
A wytłumaczysz mi,
czemu całe miasto ucieka, nie wiedząc dokąd?
Wytłumaczysz mi, czemu Żydzi uciekają najszybciej?
Dlaczego jeden kraj pragnie pochłonąć drugi?
Nie potrafię.
W radiu mówili, że naziści nienawidzą każdego, kto jest inny,
każdego, kto mówi prawdę.
- Marie... - Posłuchaj mnie.
Jestem inna. Wiem, że jestem.
Wiem, że próbowałeś mnie chronić, ale jestem inna.
Ty mówisz prawdę.
Tak. I będę cicho, żebyś była bezpieczna.
Jesteś inna tylko w jeden sposób:
jesteś gotowa nieść ciężkie radio, by poznać prawdę,
a to jedna z twoich wielu zalet, Marie.
W życiu nigdy nie ukrywaj tego, kim jesteś.
Ale na wojnie nie możemy się wychylać.
Poniosę twoją walizkę.
Profesor mówi tylko do młodzieży.
Musimy zrozumieć szaleństwo tego świata.
- Poniosę swój ciężar. - Nie.
To nie tylko twój ciężar.
Chodź.
Jestem tutaj.
[muzyka cichnie]
Wybrałem ten hotel ze względu na niesamowitą obsługę.
Tato, słyszę kury.
[Daniel chichocze]
W rzeczy samej, świeży drób.
Kelnerzy, kelnerki, służący i pokojówki
stąpają tak cicho, że nawet ich nie usłyszysz.
Czuję chłodną bryzę.
- Jesteśmy na tarasie, prawda? - [Daniel się śmieje]
Tak. Widok na pole maków jest cudowny.
Mam nadzieję, że nie ma tu stołów i krzeseł.
Nie, to japoński lokal.
Jemy na kolanach,
a uznany szef kuchni robi kanapki z salami.
- Proszę. - Dziękuję.
Poprosisz służącego o szal?
- Tak. - Jest dość zimno.
Dzięki.
I... powiedz też szefowi kuchni,
że wystarczy mi połowa jego słynnej kanapki.
- Nie jesteś głodna? - Nie.
Powinniśmy oszczędzać jedzenie.
Nie wiesz, dokąd idziemy,
więc nie wiemy, ile nam to zajmie.
Wiem, dokąd idziemy.
Idziemy do Saint-Malo.
Nad oceanem?
Tak, nad oceanem. Jedz.
[Marie] Mm.
[wzdycha]
Kogo znasz w Saint-Malo?
Mamy tam rodzinę.
Jak tam trafimy?
Przecież...
nie ma pociągów.
Nikt nas nie podwiezie, bo uprzejmość umarła,
a cały świat nagle stał się zły.
Nie cały.
Marie, już prawie 22.
Niedługo audycja profesora.
Jeśli wie, co się dzieje, też się chętnie dowiem.
Dziś powinien mówić o naturze czasu.
Ale nieważne, o czym akurat mówi, zawsze mówi o wszystkim.
[Daniel] Hm.
[przeskakujące stacje]
[„Clair de lune” Claude’a Debussy’ego]
[profesor] Dobry wieczór, dzieci.
Chciałbym zacząć słowami,
które mogą być dla was aktualne.
Napisał je lata temu grecki tragik Sofokles,
ale myślę, że są dowodem na to, że nic się nie zmienia,
nieważne, ile czasu upłynie.
Oto co napisał.
„Pycha rodzi tyranów,
gdy pychy tej szały prawa i miarę przekroczą,
runie na głowę ze stromej gdzieś skały,
gdzie głębie zgubą się mroczą”.
Wiem, że czasy są mroczne,
ale musicie wierzyć, że światło wygra.
- A skoro mowa o świetle, chciałbym... - [Jutta szepcze] Werner!
Zabrało cię Gestapo, a ty wciąż tego słuchasz?
[szepcze] Choć przez godzinę chcę słuchać czegoś dobrego i rozsądnego.
- Au! To bolało! - Urwę ci je.
Bolało.
Nie tak, jak kula w głowie czy stryczek wokół szyi.
Werner, mam tylko ciebie.
Jesteś moją jedyną rodziną. Nie mogę cię stracić.
[radio cichnie]
[wzdycha]
- Przepraszam za uszy. - Silna jesteś.
[śmieją się]
Naprawdę.
Znalazłam czekoladę.
[Werner chichocze]
- Co profesor... - [Frau Elena cicho] Wernerze!
Przyszli żołnierze.
Chcą z tobą rozmawiać.
[muzyka pełna napięcia]
[silnik samochodu pracuje]
[melancholijna muzyka]
Nie zabierają cię.
Wybrali cię, bo jesteś mądry.
Powiedzą, że jesteś za mały.
Że jesteś nikim.
Że nie powinieneś marzyć.
Ale ja w ciebie wierzę. Wiem, że czeka cię wielkość.
[drżący oddech Wernera]
[Werner cicho] Dziękuję.
[powstrzymując łzy] Pozostań taki sam, Wernerze.
Mimo że czasem jesteś irytujący, nie zmieniaj się...
Znów robisz mi krzywdę.
[drżąco] Przepraszam.
Nie pozwól im ci zaimponować.
Nie daj im się przekonać.
Niech twoja dusza pozostanie taka sama.
Jak jedna z twoich stacji radiowych.
Nie zmieniaj częstotliwości.
- [łka] - Obiecuję.
Tak.
Obiecuję.
[klakson]
Jutta... Jutta...
- Jutta... Jutta... - [Werner] Obiecuję.
[oficer] Gratuluję.
Radio było moją małą próbą. Zdałeś z wyróżnieniem.
Dokąd jedziemy?
Do miejsca, w którym chłopiec zmienia się w mężczyznę,
a mężczyzna w żołnierza.
Heil Hitler.
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[skoczna francuska piosenka]
[pianie koguta]
[Daniel] Dobrze, Marie. Jedziemy.
W prawo, Marie. Dobrze.
Teraz puść sprzęgło.
- Co takiego? - Sprzęgło!
Podnieś lewą stopę.
- [zgrzyt] - Dobrze!
- [silnik odpala] - Tak!
Przesuń się! Przesuń!
[Daniel stęka]
[śmieje się]
Jesteśmy teraz złodziejami?
To nie samochód, to citroën.
Rekwirujemy go dla dobra Francji.
[koniec piosenki]
[komendy po niemiecku]
[chłopcy odkrzykują]
[ponura muzyka]
NARODOWO-POLITYCZNY ZAKŁAD WYCHOWAWCZY
- [gwizdek] - [wydawane komendy]
Zabieram cię do coraz większych domów.
Narodowo-Polityczny Zakład Wychowawczy.
Najbardziej elitarna szkoła w kraju
dla genialnych umysłów i potężnych ciał.
Przeżyją tu tylko nadludzie.
Czytujesz Friedricha Nietzschego?
Nie czytam.
Ja tylko słucham.
[oficer] „Co cię nie zabije, to cię wzmocni”.
[muzyka cichnie]
Heil Hitler.
[lekarz] Kim pan jest?
Podpułkownik Seidler.
Mam kandydata z oddziału w Essen.
Miałem tu przyjść.
Co to za jeden?
Czarodziej.
Werner Pfennig.
Świetnie radzi sobie z radiem.
Tak, cóż.
Nie pytałem o talenty.
Spytałem konkretnie: co to za jeden?
Chłopiec.
[wzdycha]
Kiedy ktoś pyta w ten sposób,
chodzi o rasę.
Człowiek jest swoją rasą.
Proszę powiedzieć.
Co to za jeden?
Niemiecki Aryjczyk.
Ale według dokumentów, które pan złożył,
Werner Pfennig został znaleziony w sierocińcu.
Jest sierotą.
[złowieszczy ton]
Kim był twój ojciec, Wernerze Pfennig?
Nie wiem, kim był mój ojciec.
„Proszę pana”.
Proszę pana.
A matka?
- Nie żyje, proszę pana. - Odpowiedz.
Nie żyje, proszę pana. [waha się] Heil Hitler.
Pytam, czy twoja matka była Aryjką.
- Tak, proszę pana. - Ale twój ojciec mógł być kimkolwiek.
Rozbierz się.
Jeśli chłopiec nie ma udowodnionego pochodzenia,
zanim postawi choć stopę w tej instytucji,
musi być dokładnie zbadany,
żebyśmy wiedzieli, jakiej jest rasy.
[krzyczy] Rozbieraj się, kurwa!
Zmierzę każdą część jego ciała.
Grubość warg, kąt nachylenia nosa,
grubość kości, kolor oczu i skóry,
odległość między skroniami i obwód głowy.
Dopiero po badaniach
będziemy wiedzieć, czy nie ma w nim żydowskiej krwi.
Rozbierz się do naga.
Dopiero wtedy go przyjmiemy.
Herr Seidler, dziękuję, że pan o nas pomyślał.
Teraz proszę wracać do Essen.
Werner Pfennig jest w naszych rękach.
Heil Hitler.
[komenda po niemiecku]
[posępna muzyka]
[lekarz] Dobre wieści, Wernerze Pfennig!
Nie jesteś Żydem,
co oznacza, że przeżyjesz...
i możesz dołączyć do naszej instytucji.
Ale wiedz jedno.
Chłopiec, którym jesteś, niebawem umrze,
a zastąpi go ktoś więcej niż człowiek.
[muzyka cichnie]
Uwaga!
Heil Hitler!
- [wszyscy] Heil Hitler! - [pomocnik komendanta] Mamy nowego.
Twój mundur polowy.
Twój strój gimnastyczny.
Szelki na skos z tyłu, z przodu prosto,
podwinięte rękawy,
nóż w pochwie po prawej stronie paska.
Żadnych książek, papierosów ani rzeczy osobistych.
Twoja szafka.
Trzymasz w niej tylko mundury, obuwie, nóż i pastę do butów.
Żadnych rozmów po zgaszeniu światła. Listy wysyłacie w środy.
[rezonujący łoskot]
Pozbawimy cię słabości, tchórzostwa i zwątpienia.
Będziesz jak wodospad, salwa pocisków.
Pożegnasz się z wygodami i będziesz żył służbą.
Twoim powietrzem będzie ojczyzna.
[krzyczy] Zrozumiano?!
Tak jest. Rozumiem.
Dobrze.
[muzyka pełna napięcia]
Pora na tradycyjne powitanie.
[drzwi się zamykają]
Uciekaj.
[muzyka przyspiesza i narasta]
[okrzyki goniących]
[rezonujący tupot]
[tupot cichnie]
[Werner z offu] Jutto, moja droga siostro,
jestem w bardzo ciekawym miejscu.
Jest tu mnóstwo lasów, a powietrze jest bardzo czyste.
Pozostali chłopcy są w porządku, choć większość jest ode mnie większa.
Nie miałem jeszcze do czynienia z radiem.
Pewnie muszę poczekać.
Niech Frau Elena się o mnie nie martwi.
Radzę sobie dobrze.
Cieszę się powietrzem.
[Werner stęka]
[goniący krzyczą]
Mam nadzieję, że u was dobrze.
[Werner stęka]
Kocham cię i tęsknię.
Wszystkiego dobrego. Heil Hitler.
Werner.
[oficer] Dość! Dość!
[komenda po niemiecku]
Musisz być tym od radia.
Wstawaj, chłopcze.
Delikatnie z nim.
Rzesza dużo od niego oczekuje.
Chodź.
Albo giniesz jak lew,
albo kończysz jak rozlane mleko.
- [Werner stęka] - [psy szczekają]
[oficer] Wstawaj. Chodź.
[gwizdek]
SAINT-MALO – CZTERY LATA PÓŹNIEJ
[niepokojąca muzyka]
Pamiętaj, Pfennig...
jeśli planujesz się zbuntować,
ryzykujesz nie tylko swoim życiem.
Wiem, że masz siostrę.
Juttę.
Jeśli nie znajdziesz częstotliwości 13,10,
twoja siostra też zginie.
W brutalny sposób.
[szmer radia]
[radio piszczy]
[Marie w radiu] Tato, wspominałam dziś naszą podróż...
Jedź!
[Marie] ...do Saint-Malo.
Skradzione auto,
to, jak spaliśmy w stodołach i kradliśmy jajka.
Zaraz po przyjeździe skończyło się paliwo i...
- [Werner] Nadaje pół kilometra na zachód. - [oficer] Skręć w prawo.
Pamiętam, że byłam bardzo zdenerwowana,
jako że nie wiedziałam, co nas czeka, kogo spotkamy.
Ale spotkała nas tylko miłość i dobro.
[wzdycha] Czuję, jakby to było dawno temu.
[emocjonalna muzyka]
Tato...
Modlę się o to, by sygnał do ciebie dotarł,
bo nigdy nie stracę nadziei.
Przenigdy.
Kocham cię.
[wyłączane radio]
[trzask drzwi samochodu]
[oficer] Wysiadaj.
[złowieszcza muzyka]
Pora poznać przyjaciółkę.
Kimkolwiek jesteś, wybacz mi.
[muzyka narasta]
[rezonujący huk wystrzału]
[muzyka cichnie]
[rezonujący wybuch]
[dramatyczna muzyka instrumentalna]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
Na podstawie tłumaczenia Jakuba Jadowskiego