[เสียงนายทหารดังก้อง] ห้า สี่...
สาม สอง หนึ่ง...
เธอโชคดี ฉันยิงเธอไม่ได้
ฉันต้องการตัวเธอ แต่ว่า มารี เธอไม่มีทางหนีจากฉันได้
น้ํากําลังขึ้น
และก็มีฉันคนเดียวที่จะพาเธอไปยังที่ปลอดภัยได้
เพราะฉันคือคนเดียวที่มีแสงไฟ
[มารีร้องกรี๊ด]
[นายทหารร้องเสียงดัง]
[มารีไอ สําลัก]
ฉันพยายามอ่อนโยนด้วยแล้ว ทีนี้ขอฉันพยายามใช้เหตุผลเถอะ
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
ชีวิตเธออยู่ในกํามือฉัน เช่นเดียวกับที่ชีวิตฉันอยู่ในกํามือเธอ
ฉันตามหาทะเลเพลิง
คุณรู้เรื่องทะเลเพลิงได้ยังไง
พ่อเธอเคยบอกฉัน
คุณเคยพูดกับพ่อฉันเหรอ
บอกมาก็พอว่ามันอยู่ไหน
บอกหน่อยว่าเขายังมีชีวิตอยู่
ฉันรู้ว่าเขายังไม่ตาย
ฉันได้ยินเสียงของเขา
[พ่อ] ฟังเสียงพ่อ ฟังพ่อไว้
อยู่ใกล้ๆ ไว้ คนเยอะมาก ขอโทษนะมารี
(ปารีส 14 มิ.ย.1940 สี่ปีก่อน)
พ่อรู้ว่านี่วันเกิดลูก แต่ยังมีหลายอย่างที่พ่อต้องทํา ระวังด้วย
- พ่อบอกว่าเราจะไปเที่ยว - ใช่แล้ว
[มารี] แล้วทําไมเรารีบร้อนขนาดนี้
เพราะ มารี น่าเสียดายที่ พวกเยอรมันเลือกบุกปารีสในวันเกิดลูก
[ทหารนาซีตะโกน]
[พ่อ] ขอทางหน่อยครับ
[เสียงทหารตะโกนและเดินแถวดังต่อเนื่อง]
[มารี] พวกเยอรมันจะทํายังไงกับฝรั่งเศสคะ
เพื่อคนหลงตัวเองแค่คนเดียว พวกเขา จะปล้นสะดมทั้งเมืองและยึดของมีค่าทุกอย่าง
นี่ ลูกช่วยหากุญแจห้องไดโนเสาร์หน่อยสิ
ลูกหาได้เร็วกว่าพ่อมาก
มาเถอะ มารี เราต้องรักษาของมีค่า ที่เรารักษาได้แล้วค่อยเอาตัวรอด
มีลังอยู่ทางขวาของลูก
- ดาเนียล คุณยังต้องการสิ่งนี้ใช่ไหม - ใช่ ด่วนด้วย
ผมจะกลับมาทันทีที่ทําได้
[เสียงประตูเปิด]
[เสียงหายใจแรง]
ขอโทษที่พ่อพาลูกมาด้วย มารี แต่ถ้าทิ้งให้ลูกอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์
ไม่มีอะไรรับรองว่าพ่อจะกลับบ้านได้
พวกเขาจะปิดถนน และบังคับใช้เคอร์ฟิว
พอพวกนาซีมาถึงพิพิธภัณฑ์ พวกเขาจะตามหาสิ่งนี้ก่อนแน่นอน
- เราจะเอาอัญมณีพวกนี้ไปกับเราเหรอคะ - ไม่ จับไว้
พ่อจะเอามันไปให้ใครบางคน ที่พ่อไว้ใจให้เอามันออกจากปารีส
แล้วถ้าพวกเขาถูกจับได้จะเกิดอะไรขึ้น
อย่างสุดท้าย
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
พอเราขึ้นรถไฟ พ่อมีเค้กฉลองวันเกิดลูก
เราจะมุ่งหน้าลงใต้ไปบ้านเพื่อนคนนึง
[เสียงเปิดประตูตู้เซฟ]
เพื่อนแบบไหนคะ
เพื่อนที่พ่อวางใจให้ดูแลของล้ําค่า
เหมือนลูกไง มารี
นี่ พับด้านนั้นให้พ่อที
เรียบร้อย
ทีนี้ พวกไดโนเสาร์รออยู่
ส่งมือมา เราจะไปแล้ว
บอกพวกเขาให้ได้ว่านี่เรื่องด่วน
ดาเนียล ขอบคุณพระเจ้าที่คุณกลับมา
พวกเยอรมันอยู่ที่ประตูใหญ่แล้ว
เราบอกแล้วว่าเราปิดทําการ แต่ผมว่าพวกเขาจะพังเข้ามา
ให้พวกเขาเข้ามา ชงกาแฟให้ด้วย
ยื่นบุหรี่ให้สูบ ถ่วงเวลาพวกเขาไว้สักห้านาที
ส่งกุญแจให้เขาค่ะ เขาจะได้ล็อกประตูทุกบานที่เราผ่าน
ระหว่างออกไป แล้วทําเป็นว่า คุณใช้เวลาหากุญแจนาน
คนที่ใช้แค่ดวงตาจะเห็นว่ามันหายาก
เห็นไหม เธอดูแลผมได้ดีมาก
- พวกคุณจะไปไหน - ไม่ต้องห่วง เราจะปลอดภัย
ดูแลตัวเองด้วย
[ผู้ชาย] คุณเดลีย์ เปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา
- ผมจะตามไปเดี๋ยวนี้ - บอกทีค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น
พ่อใช้เสื้อกันฝนถูกๆ
ห่อเพชรและอัญมณีที่มีมูลค่ามากกว่าปารีสครึ่งหนึ่ง
และมันกําลังจะถูกส่งไปเจนีวา ในหัวของไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ตัวนึง
หนึ่งในสัตว์ดุร้ายที่สุดที่เคยปรากฏบนโลก
จนกระทั่งไรช์ที่สามผงาดขึ้นมา
มาเร็ว อยู่ใกล้ๆ กัน มีเสาอยู่ทางขวาของลูก
ระวังนะ ตรงนี้
พวกเยอรมันอยู่ใกล้แล้ว ตรงนี้ ทางนี้ หยุดๆ
ส่งกระเป๋าของลูกมา ลูกขึ้นไปนั่งบนกระเป๋านะ
ขึ้นไป นั่งตรงนี้
นั่นแหละ
พ่อจะวิ่งแล้วนะ ลูกจะต้องไว้ใจพ่อ
- หนูไว้ใจพ่อ - เอาละ ไปกันเลย
พ่อรับรองกับลูกได้เรื่องนึงนะมารี
นี่คือวันเกิดครั้งนึงที่ลูกจะไม่มีวันลืม
แล้วยังไงต่อ
[มารีหายใจเข้าแรง]
มีรถบรรทุกมารอรับอัญมณี
ฉันไม่รู้ว่าอันที่คุณตามหาอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า
- ฉันรู้ - [มารีหายใจเฮือก]
เลิกโกหกสักที
ฉันรู้ว่ามันไม่ได้อยู่ปนกับอันอื่น
พ่อเธอเก็บไว้กับตัว เขาให้เธอไว้ มันอยู่ไหน
[ร้องไห้] พ่อฉันอยู่ไหน
[มารีไอ สําลัก]
มารี มีบางอย่างที่เธอควรรู้
เธอตาบอดเพราะพ่อเธอ
ทะเลเพลิงมีพลังวิเศษก็จริง แต่มันก็ต้องสาปด้วย
ผู้เป็นที่รักของเจ้าของจะถูกโรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า
การที่เธอตาบอด คือของขวัญที่พ่อสุดที่รักมอบให้เธอ
[เสียงเด็กทารกร้องไห้]
[เสียงเพลงม้าหมุน]
[เสียงดนตรีทํานองเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
(สร้างจากนิยายของแอนโทนี ดัวร์)
(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงขัดพื้น]
หมู่เฟนนิช
ขอย้ําอีกครั้ง การทิ้งระเบิดนี้ มีเป้าหมายชัดเจนและแม่นยํา
ฉันมาที่นี่เพื่อดูว่า นายดักจับสัญญาณอะไรได้หรือเปล่า
ที่อาจชี้เป้าให้ทิ้งระเบิด
แต่ฉันกลับพบว่านายง่วนอยู่กับ...
การทําความสะอาด
[หายใจออก กระแอม]
ฉันสงสัย ชมิดท์อยู่ไหน
เราใช้ไฟฟ้าไม่ได้ครับ ฟิวส์ขาด เขาไปหาฟิวส์สํารอง
ผมเป็นห่วงอยู่ว่า เขาอาจติดอยู่กลางระเบิดที่ไหนสักแห่ง
เป็นห่วงมากจนนายตัดสินใจทําความสะอาดพื้น
ถ้าฟิวส์ขาด ทําไมยังเปิดไฟได้
แล้วทําไมวิทยุทํางานอยู่
ผมเจอฟิวส์สํารองในห้องใต้ดินครับ
ยังมีเลือดหลงเหลืออยู่ข้างล่างนั่น มันเปื้อนรองเท้าผม
ผมเลยตัดสินใจทําความสะอาด
[นายทหารถอนหายใจ]
ดูสิ
มีคนกระจายเสียงอยู่
[หัวเราะ]
- [เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ] - [เสียงเครื่องบินบินผ่าน]
มาดูกันซิ พวกเขาพูดว่าอะไร
"เช่นคืนวันเก่าก่อน
ในสํานักงานของผมที่สวนพฤกษศาสตร์ในปารีส
เพียงแต่..."
"ผมอยากรู้ว่าคุณ หมายความอย่างไรที่อวยพรปีใหม่"
[เสียงมารีดังแว่วๆ ในวิทยุ]
เด็กสาว
- [เสียงระเบิด] - [เสียงปืนกล]
[หัวเราะหึๆ]
เด็กสาวกําลังกระจายเสียง
[นายทหารถอนหายใจ]
ข้อความใส่รหัสชี้เป้าให้ทิ้งระเบิด
แต่นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ เฟนนิช
แล้วพอชมิดท์รู้เข้า นายก็ฆ่าเขา
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
ทําไม
ปืน
[หายใจแรง]
- นายเป็นสายลับ - เปล่าครับ
งั้นอธิบายมา!
ผมทําไปเพื่อปกป้องความทรงจํา
สถานที่แห่งความหวัง
สิ่งเดียวที่ไรช์ทําลายไม่ได้
ฉันฆ่านายตรงนี้เดี๋ยวนี้ได้เลย เฟนนิช
แต่ว่า...
นายคือเจ้าหน้าที่วิทยุคนเดียว ที่เหลืออยู่ในแซงต์มาโล
ดังนั้นนายกับฉัน...
จะไปหาตําแหน่งของคนที่กระจายเสียงอยู่นี้
แล้วฉันจะเอาปืนให้นาย และนายจะต้องฆ่าเด็กสาวคนนี้กับมือ
เข้าใจไหม
ครับผม เข้าใจครับ
[นายทหารทําเสียงฮึดฮัด]
เธอหยุดกระจายเสียงแล้ว
เรามีเวลาทั้งวัน
[เสียงระเบิดหยุดดัง]
เครื่องบินทิ้งระเบิดไปแล้ว
คราวหน้าที่เธอกระจายเสียง เราจะไปตามหาเธอ
ฉันให้ชมิดท์มาอยู่กับนาย เพราะฉันสงสัยนายตั้งแต่แรก
เมื่อคืน ฉันโทรหา ผู้บัญชาการของสถาบันที่นายจบมา
เขาบอกว่านายถูกเลือก มาทํางานนี้เพราะนายคืออัจฉริยะ
หนึ่งในคนเก่งที่สุดในเยอรมนี เขาว่าอย่างนั้น
เก็บอุปกรณ์ของนายซะ
เร็ว
แล้วมันมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง
[เสียงรถแล่นเข้ามาจอด]
(สถานเด็กกําพร้าวิคตอเรียสตราสเซอ เอสเซน เยอรมนี 14 มิ.ย. 1940)
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
ทํางานต่อไปนะ เด็กๆ
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
[พูดเบา] คงเป็นเจ้าหน้าที่สื่อสาร
มาจับตัวพี่ที่แอบฟังการกระจายเสียงผิดกฎหมาย
พูดอะไรของเธอ
[เสียงเปิดประตู]
ไฮล์ ฮิตเลอร์
เด็กๆ
[พูดพร้อมกัน] ไฮล์ ฮิตเลอร์
มาเยือนเราครั้งนี้ มีธุระอะไรเหรอคะ ผู้บัญชาการ
ทุกวันนี้มีเด็กๆ กี่คนที่ฟังวิทยุบ้าง
หือ
ถ้าเคยฟังช่องกระจายเสียงแห่งชาติ
คงได้ยินข่าวที่น่ายินดีนี้แล้ว
บ่ายนี้ กองทหารเยอรมันยาตราเข้าปารีสแล้ว
[เสียงหายใจเบาๆ]
ฝรั่งเศสยอมยกเมืองให้เราโดยไม่ขัดขืน
ฝรั่งเศสเป็นประเทศที่เสื่อมโทรมมาก
ที่อื่นๆ ของฝรั่งเศสจะตามมาเร็วๆ นี้
มันติดมากับฟืนค่ะ ผู้บัญชาการ
ใช่
มีเด็กคนไหนของคุณบ้างที่ฟังรายการอื่น
นอกจากช่องกระจายเสียงแห่งชาติในวันนี้
เธอ เธอทําท่าจะยกมือ
เขากําลังจะอธิบายว่า ตั้งแต่ติดตั้งเสาอากาศของบรันเดินบวร์ก
เราไม่สามารถรับสัญญาณอื่นได้ นอกจากของวิทยุแห่งชาติค่ะ
ไฮล์ ฮิตเลอร์
[หัวเราะหึ]
ใช่ นั่นคือทฤษฎี
แต่คนฉลาดรู้ดีว่าจะทํายังไง
พวกเขาหาทางฟังการกระจายเสียงจากต่างแดน
คนฉลาดอย่างเธอไง ไอ้หนู
- เธอคือแวร์เนอร์ เฟนนิชใช่ไหม - ครับผม
ใช่ [หัวเราะ] ใช่เธอจริงๆ
เป็นเธอ และจริงๆ ฉันมาที่นี่ก็เพราะเธอ
เพราะมีคนพูดถึงเธอหนาหูจนฉันได้ยิน
พวกเขาบอกว่าเธอคืออัจฉริยะ
บอกว่าเธอคือครึ่งมนุษย์ครึ่งนักรับส่งวิทยุ
ที่มีสายไฟในหัวที่รับสัญญาณจากนิวยอร์กได้
ผมไม่ได้ฟังกระจายเสียง ของต่างชาติหลายสัปดาห์แล้วครับ
ไฮล์ ฮิตเลอร์
- หลายเดือนค่ะ ที่จริง... - เงียบน่า
ฉันไม่ได้มาที่นี่เรื่องคลื่นวิทยุต่างชาติ
ไม่
ฉัน...
ฉันมาที่นี่เพราะมีเพื่อนคนนึงเขาทําวิทยุพัง
และฉันอยากให้เธอ แวร์เนอร์ เฟนนิชไปซ่อมมัน
[ทหารถอนหายใจ]
[เสียงกระแทกโครมคราม]
และในชั่วขณะหนึ่ง ชีวิตคนๆ นึงก็เปลี่ยนไป
ไปกันเลยไหม
บ้านที่สวยที่สุดในเอสเซน
ยึดมาจากยิวคนนึง ที่ถึงกับยอมทิ้งเล็บไว้ที่ประตูรั้ว
ความที่ไม่อยากจะปล่อยบ้านนี้ง่ายๆ
ของขวัญที่ท่านผู้นํามอบให้ฉันกับมือ
[เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง]
ที่รัก ปิดเพลง ให้เด็กคนนี้ดูเครื่องที่พังซิ
[เสียงเพลงหยุด]
[เสียงเปิดดังกริ๊ก]
[เสียงวิทยุดังซ่าๆ]
ฉันอยากฟังวิทยุได้อีก
เฟนนิช ซ่อมมันสิ
ผมต้องใช้เครื่องมือซ่อมครับ
[ทหารหายใจแรง]
ก่อนที่เราไปรับนายมา เราเข้าไปที่โรงเรียน
และเปิดดูล็อกเกอร์ของนาย
เราพบเครื่องมือที่นายเคยใช้ทําวิทยุเถื่อน
เราพบวิทยุเครื่องนึงที่ปรับรับคลื่นสั้น 13.10
สถานีต้องห้ามตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่งในฝรั่งเศส
นายฟังศาสตราจารย์แก่ๆ คนนึง
ที่จัดรายการสําหรับเด็กเรื่องวิทยาศาสตร์ แสง และจินตนาการ อะไรพวกนั้น
ครับ
เขาพูดถึงแต่ความจริงและสิ่งสวยงามครับ
- ไฮล์ ฮิตเลอร์ - ไฮล์ ฮิตเลอร์
ใช่ ความจริงและสิ่งสวยงาม เรื่องต้องห้ามทั้งนั้น แวร์เนอร์ เฟนนิช
หูของนายซึมซับคําต้องห้าม สมองของนายก็จะคิดแต่เรื่องต้องห้ามไปด้วย
ทีนี้...
เรารู้ว่านายทําอะไรอยู่
และนายก็รู้ว่ามันมีโทษถึงตาย
ฉันจึงมีข้อเสนอ
นายซ่อมวิทยุให้เมียฉันให้ได้
ไม่งั้นก็ตาย
เร็วสิ
[ทหารถอนหายใจ]
ตัวเชื่อมต่อสัญญาณมันเสียครับ ผมต้องบัดกรีมัน
ที่นี่ไม่มีบัดกรี
ซ่อมซะไม่งั้นตาย
[ผู้ชายพูดในวิทยุ]
บ่ายโมงวันนี้ เวลากลางกรีนิช กองทหาร เยอรมันพร้อมรถถังและพาหนะอื่น...
ซ่อมวิทยุได้แล้วครับ ไฮล์ ฮิตเลอร์
ดีมาก เฟนนิช
ทีนี้ก็เปลี่ยนช่องซะ ก่อนที่สมองของเราจะถูกวางยา
ครับผม ได้เลยครับ
[เสียงเพลงในวิทยุ]
(สถานีรถไฟการ์ แซงต์ลาซาร์ ปารีส 14 มิถุนายน 1940)
[ดาเนียล] ทางขวาของลูก
มาเร็ว ถึงชั้นบนแล้ว ก้าวเลย
ระวังนะ จับพ่อไว้ จับไว้นะมารี อยู่ใกล้ๆ
[เสียงหวูดรถไฟและเสียงผู้คนเอะเอะโวยวาย]
[ผู้ชาย] รถไฟขบวนสุดท้ายออกจากปารีสแล้ว
มาเสียเที่ยวแล้ว กลับไป
[เสียงผู้คนดังอึกทึก]
กลับไป ทุกคนต้องกลับไป ต้องออกจากสถานี
ออกจากสถานีไปซะ
รถไฟขบวนสุดท้ายออกไปแล้ว
ทุกคนต้องออกไปจากสถานีเดี๋ยวนี้
[เสียงทหารเดินกระทืบเท้า]
[ทหารตะโกนภาษาเยอรมัน]
เราต้องเดิน
- เดินเหรอ - มาเร็ว ใช่
เราไม่มีทางเลือก มาเร็ว
ขอทางครับ ขอทาง มาเร็ว มารี จับพ่อไว้
จับไว้
มารี พ่อช่วยถือกระเป๋าให้
หนักมากเลย
เอาวิทยุมาด้วยเหรอ
ที่ที่เราจะไปอาจไม่มีวิทยุค่ะ
หนูอยากรู้ว่าศาสตราจารย์ คิดยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น
มารี เสียใจด้วยนะ เราเอามันไปด้วยไม่ได้
งั้นพ่ออธิบายได้ไหมคะว่า ทําไมคนทั้งเมืองกําลังหนีทั้งที่ไม่มีที่ไป
พ่ออธิบายได้ไหมคะว่าทําไมชาวยิวถึงหนีเร็วที่สุด
พ่ออธิบายได้ไหมว่าทําไมประเทศนึง ถึงอยากเป็นเจ้าของอีกประเทศ
ไม่ได้หรอก พ่ออธิบายไม่ได้สักอย่าง
ในวิทยุ เขาบอกว่านาซีเกลียดทุกคนที่แตกต่าง
และเกลียดทุกคนที่พูดความจริง
- มารี... - ฟังหนูก่อนค่ะ ฟังนะคะ
หนูแตกต่าง [ร้องไห้] หนูรู้ว่าหนูแตกต่าง
หนูรู้ว่าพ่อพยายามปกป้องหนู แต่หนูแตกต่าง
พ่อพูดแต่ความจริง
ใช่ และพ่อจะนิ่งเงียบเพื่อให้ลูกปลอดภัย
สิ่งเดียวที่ทําให้ลูกแตกต่างก็คือ
ลูกเต็มใจจะหิ้วของหนักขนาดนี้ เพื่อได้ฟังความจริง
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทําให้ลูก พิเศษมากๆ หนึ่งในหลายๆ เรื่อง มารี
ในชีวิตลูก ห้ามปกปิดตัวตนแท้จริงของตนเอง
แต่ช่วงสงคราม การหลบซ่อนรักษาชีวิตลูกได้
พ่อจะหิ้วกระเป๋าให้ลูกเอง
พ่อรู้นี่ค่ะ ศาสตราจารย์พูดคุยกับคนรุ่นใหม่เท่านั้น
เราต้องทําความเข้าใจความบ้าคลั่งในโลกนี้
- หนูจะแบกภาระของหนูเอง - ไม่
มันไม่ใช่ภาระที่ลูกต้องแบกคนเดียว
มาเถอะ
พ่ออยู่นี่ ตรงนี้
เอาละ มารี พ่อเจาะจงเลือกโรงแรมนี้ เพราะบริการของที่นี่เยี่ยมมาก
พ่อคะ หนูได้ยินเสียงไก่จริงๆ
[ดาเนียลหัวเราะ]
จริงด้วย ถึงได้มีอาหารสดใหม่สุดๆ
และบริกรทั้งชายหญิง คุณพ่อบ้าน
พนักงานทําความสะอาด ต่างก็ระมัดระวังมาก จนเราไม่รู้สึกเลยว่ามีพวกเขาอยู่ด้วย
หนูรู้สึกได้ว่ามีลมเย็นโชยมา
เราอยู่ที่ระเบียงใช่ไหมคะ
ใช่แล้ว และทิวทัศน์ทุ่งดอกป๊อปปี้ก็น่าตะลึงมาก
หวังว่าคงไม่มีโต๊ะและเก้าอี้ แบบดาษดื่นตามกระแสนะคะ
ไม่ ที่นี่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่น เรานั่งกินกับพื้น
และเชฟเจ้าของดาวมิชลินคนนี้ ก็โด่งดังเรื่องแซนด์วิชซาลามี
- นี่จ้ะ - ขอบคุณค่ะ
พ่อช่วยขอให้พ่อบ้านหยิบผ้าคลุมไหล่ให้หน่อยสิคะ
- ได้สิ - หนาวนิดหน่อยค่ะ
ขอบคุณค่ะ และก็...
ช่วยบอกเชฟคนนี้ทีค่ะว่า
ขอแซนด์วิชชื่อดังของเขาแค่ครึ่งเดียวก็พอ
- ทําไมล่ะ ลูกไม่หิวเหรอ - ไม่ค่ะ
เราควรเก็บอาหารไว้ค่ะพ่อ หนู...
เพราะพ่อไม่รู้ว่าเรากําลังจะไปไหน
เราไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
พ่อรู้ว่าเรากําลังจะไปไหน
พ่อตัดสินใจแล้วว่าเราจะไปแซงต์มาโล
เมืองติดทะเลเหรอคะ
ใช่ ติดทะเล กินซะ
[เสียงนกฮูกร้อง]
[มารี] อืม
[ถอนหายใจ]
พ่อรู้จักใครที่แซงต์มาโลคะ
เรามีญาติอยู่ที่นั่น
เราจะไปที่นั่นยังไงคะ
หมายถึง...
ไม่มีรถไฟ
ไม่มีใครจะไปส่งเรา เพราะน้ําใจแห้งเหือดไปแล้ว
และทุกคนบนโลก กลายเป็นคนชั่วร้ายไปพร้อมๆ กัน
ไม่ใช่ทุกคนหรอก
มารี จะสี่ทุ่มแล้วนะ
ได้เวลาฟังศาสตราจารย์ของลูกแล้ว
ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน
คืนนี้ หนูคิดว่าเขาจะพูด เรื่องธรรมชาติของเวลาค่ะ
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร มันเกี่ยวข้องกับทุกสิ่งเสมอ
[เสียงสัญญาณวิทยุ]
[เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ]
สายันต์สวัสดิ์ เด็กๆ
ฉันอยากเริ่มรายการในคืนนี้ด้วยคําบางคําซึ่ง
ไม่ว่าพวกเธออยู่ที่ไหน พวกเธอจะพบว่ามันสมควรแก่เวลา
มีบันทึกเมื่อนานแสนนานมาแล้วของ นักเขียนบทละครกรีกผู้หนึ่งนามว่าซอโฟคลีส
แต่ฉันคิดว่าถ้อยคําเหล่านั้นพิสูจน์ได้ว่า หลายสิ่งไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไรนัก
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
เขาเขียนไว้อย่างนี้...
"ทรราชคือเด็กเย่อหยิ่ง
ผู้ดื่มกินจากถ้วยแห่งความเสื่อมทราม ที่บรรจุความสิ้นคิดและหลงตัวเอง
จนเมื่อเขาดื่มจนเต็มพิกัดแล้ว
เขาก็หัวทิ่มจมเศษซากแห่งความหวัง"
ฉันรู้ว่าตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งความมืด เด็กน้อย
แต่จงเชื่อมั่นเสมอว่าแสงสว่างมีพลังเหนือกว่า
พูดถึงแสงสว่างแล้ว ฉันอยากเล่าเรื่อง...
[ยุตตา] แวร์เนอร์
พี่ถูกเกสตาโปลากตัวไปแล้วยังฟังนี่อีก
ขอแค่หนึ่งชั่วโมงต่อวัน ที่ฉันอยากฟังเหตุผลและเสียงความเมตตา
- โอ๊ย เจ็บนะ - ฉันน่าจะตัดมันทิ้ง
เจ็บนะ
ไม่เจ็บเท่าเวลากระสุน เจาะหัวพี่หรือเชือกรัดคอพี่หรอก
แวร์เนอร์ หนูมีพี่แค่คนเดียว
พี่คือญาติคนเดียวที่หนูมี หนูเสียพี่ไปไม่ได้
[ถอนหายใจ]
- ขอโทษเรื่องหูนะ - เธอแรงเยอะจริงๆ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
แข็งแรงมาก
หนูเจอช็อกโกแลต
- แล้วศาสตราจารย์เขา... - [อิเลนา] แวร์เนอร์
พวกทหารมาที่นี่
พวกเขาบอกว่าอยากคุยกับเธอ
[เสียงเครื่องยนต์]
แวร์เนอร์ เธอไม่ได้กําลังถูกจับกุม
เธอถูกเลือกเพราะเธอฉลาดมาก
พวกเขาจะบอกว่าเธอตัวเล็กไป
บอกว่าเธอไม่มีหัวนอนปลายเท้า
บอกว่าเธอไม่ควรฝันเฟื่อง
แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ ฉันรู้ว่าเธอจะทําสิ่งที่ยิ่งใหญ่
[แวร์เนอร์หายใจสั่นเครือ]
[พูดเบา] ขอบคุณครับ
[มารีสูดน้ํามูก]
พี่จะเป็นคนเดิม แวร์เนอร์ เฟนนิช
แม้ว่าพี่มักจะน่ารําคาญ
- พี่ก็ห้ามเปลี่ยน... - เธอทําฉันเจ็บอีกแล้ว
อย่าหลงเชื่อคนพวกนั้น
อย่ายอมให้พวกเขาหว่านล้อมพี่ได้
รักษาจิตวิญญาณของพี่ให้เหมือนเดิมนะ
เหมือนสถานีวิทยุโง่เง่านั่น
รักษาคลื่นนั้นไว้ให้คงเดิม
ฉันสัญญา
ค่ะ
ฉันสัญญา
[เสียงแตรรถยนต์]
ยุตตา ยุตตา
- [แวร์เนอร์] ฉันสัญญา - ยุตตา
[ทหาร] ยินดีด้วย
การซ่อมวิทยุนั่นเป็นบททดสอบเล็กๆ เธอผ่านฉลุยเลย
คุณจะพาผมไปไหนครับ
ไปที่ซึ่งพวกเขาจะเปลี่ยนเด็กชายเป็นหนุ่มเต็มตัว
และเปลี่ยนชายหนุ่มเป็นทหาร
ไฮล์ ฮิตเลอร์
[เพลงแจ๊สฝรั่งเศสบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดาเนียล] เอาละ เริ่มแล้วนะมารี นั่นแหละ
เลี้ยวขวานะมารี เลี้ยวขวา นั่นแหละ
โอเค ทีนี้ปล่อยคลัตช์
- คลัตช์ไหนคะ - คลัตช์
ยกเท้าซ้ายขึ้น นั่นแหละ
- [เสียงเครื่องยนต์ติด] - เยี่ยม เก่งมาก กระเถิบไปเร็ว กระเถิบไป
[หัวเราะ]
นี่เราขโมยรถเหรอคะ
นี่ไม่ใช่รถ นี่คือซีตรอง
เราไม่ได้ขโมย เราปลดปล่อยมันแทนการปลดปล่อยฝรั่งเศส
[เพลงแจ๊สหยุดบรรเลง]
[ทหารเยอรมันตะโกนสั่ง กองทหารตอบรับ]
(สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติ)
[ทหารเยอรมันตะโกนสั่ง กองทหารตอบรับ]
[เสียงนกหวีด]
[เสียงเครื่องยนต์]
[เสียงนกหวีด ปรบมือ เสียงทหารฝึก]
ดูสิ แวร์เนอร์ เฟนนิช บ้านที่ฉันพาเธอมาใหญ่โตขึ้นทุกครั้ง
สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติ
โรงเรียนชั้นนําที่สุดในเยอรมนี
สําหรับนักเรียนหัวกะทิที่สุด ทั้งด้านมันสมองและศักยภาพร่างกาย
มีแค่ยอดมนุษย์เท่านั้นที่รอดจากที่นี่ได้
[เสียงทหารฝึก]
[เสียงสุนัขเห่า]
เธออ่านฟรีดริช นีทเชอไหม แวร์เนอร์
ไม่ครับ ผมไม่ได้อ่าน
ผมแค่ฟัง
[ทหาร] "สิ่งที่ฆ่าเราไม่ได้ จะทําให้เราแกร่งขึ้น"
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
ไฮล์ ฮิตเลอร์
[หมอ] คุณเป็นใคร
พันโทไซด์เลอร์
ผมพาเด็กจากเอสเซนมาสมัครเรียนที่นี่
มีคนบอกให้ผมมาที่นี่ก่อน
เขาเป็นอะไร
เขาเป็นพ่อมด
นี่คือแวร์เนอร์ เฟนนิช
เขามีความสามารถยอดเยี่ยมเป็นพิเศษด้านวิทยุ
ครับ คือว่านะ...
ผมไม่ได้ถามเรื่อง ความสามารถยอดเยี่ยม ใช่ไหม
ผมถามเจาะจงอย่างยิ่งว่า เขาเป็นอะไร
เขาเป็นเด็กผู้ชาย
[ถอนหายใจ]
เวลามีคนถามว่าคุณเป็นอะไร
เขากําลังถามว่าคุณมีเชื้อชาติอะไร
สิ่งที่เราเป็นคือเชื้อชาติของเรา
ฉะนั้นช่วยบอกทีว่าเขาเป็นอะไร
เขาเป็นชาวอารยันเยอรมัน
แต่ในใบสมัครที่คุณส่งมานี้
คุณพบแวร์เนอร์ เฟนนิชในสถานเด็กกําพร้า
ฉะนั้นเขาเป็นเด็กกําพร้า
ใครเป็นพ่อเธอ แวร์เนอร์ เฟนนิช
ผมไม่รู้ว่าพ่อผมเป็นใคร
ครับ
แม่ของเธอล่ะ
ตายแล้วครับ
ตายแล้วอะไร
ตายแล้วครับ ไฮล์ ฮิตเลอร์
ฉันหมายถึงแม่เธอเป็น ชาวอารยันเยอรมันหรือเปล่า
ใช่ครับ
แต่พ่อเธอที่มาแล้วก็ไปอาจเป็นอะไรก็ได้
ถอดเสื้อผ้าออก
ถ้าเด็กชายไม่มีเอกสารชัดเจนเรื่องผู้ให้กําเนิด
ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาใน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสถาบันแห่งนี้
เขาต้องถูกตรวจร่างกายอย่างละเอียด
เพื่อที่เราจะได้แน่ใจเรื่อง โครงสร้างพันธุกรรมทางเชื้อชาติของเขา
ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้าออกไง
[เสียงวางปากกากระแทกโต๊ะ]
ผมจะวัดทุกส่วนของร่างกายเขา
ความหนาของริมฝีปาก มุมของดั้งจมูก
ความหนาแน่นของกระดูก สีของดวงตา สีของผิว
ระยะห่างระหว่างขมับ เส้นรอบวงศีรษะ
และหลังจากผมตรวจครบถ้วนแล้ว
โดยแน่ใจแล้วว่าเขาไม่มีสายเลือดยิว...
ถอดให้หมด
เมื่อนั้นเขาจะได้เรียนที่นี่
[ถอนหายใจ]
คุณไซด์เลอร์ ขอบคุณที่นึกถึงเรา
ทีนี้ เชิญคุณกลับเอสเซนได้
แวร์เนอร์ เฟนนิชเป็นของเราแล้ว
ไฮล์ ฮิตเลอร์
[ทหารพูดภาษาเยอรมัน]
ข่าวดี แวร์เนอร์ เฟนนิช
เธอไม่ใช่ยิว
ดังนั้นเราอนุญาตให้เธอมีชีวิตอยู่
และเข้าร่วมสถาบันแห่งนี้ได้
แต่จงรู้ไว้
เด็กชายที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้จะตายในไม่ช้า
แทนที่ด้วยบางอย่างที่เหนือกว่ามนุษย์
แถวตรง!
- ไฮล์ ฮิตเลอร์ - [ทุกคน] ไฮล์ ฮิตเลอร์
เด็กใหม่เข้าทดสอบ
นี่คือเครื่องแบบภาคสนามของนาย
นี่คือเครื่องแบบออกกําลังกาย
สายยางยืดไขว้ข้างหลัง ขนานข้างหน้า
แขนเสื้อพับไว้ที่ข้อศอก
นายจะพกมีดไว้ในฝักทางด้านขวาของเข็มขัด
ห้ามอ่านหนังสือ ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามมีสมบัติส่วนตัว
นี่ล็อกเกอร์ของนาย
ห้ามมีสิ่งใดในล็อกเกอร์ของนาย นอกจากเครื่องแบบ รองเท้าบูต มีด ครีมขัดเงา
ห้ามพูดคุยหลังดับไฟ จดหมายถึงบ้านส่งทุกวันพุธ
[เสียงกระแทกล็อกเกอร์]
เราจะเปลื้องความอ่อนแอ ความขี้ขลาด ความลังเลของนายให้หมด
นายจะกลายเป็นสายน้ําตก ห่ากระสุน
นายจะทิ้งความสบายและใช้ชีวิตเพื่อหน้าที่เท่านั้น
นายจะดื่มกินอุดมการณ์และหายใจเพื่อชาติ
[ตะโกน] เข้าใจไหม!
เข้าใจครับ ผมเข้าใจ
[พูดเบา] ดี
ให้การต้อนรับเขาตามธรรมเนียม
วิ่ง
[พวกเด็กหนุ่มวิ่งไล่ตามตะโกนโวยวาย]
[แวร์เนอร์] ถึงน้องสาวที่รักของพี่ ยุตตา
ที่นี่น่าสนใจมาก
มีป่าหนาแน่นและพื้นที่โล่งกว้าง อากาศสดชื่นมาก
เด็กผู้ชายคนอื่นก็ดูใช้ได้ แต่ส่วนใหญ่ตัวใหญ่กว่าฉัน
ฉันยังไม่ได้จับวิทยุเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ฉันแน่ใจว่าวันนั้นจะต้องมาถึง
ช่วยบอกเฟราอิเลนาว่าไม่ต้องห่วงฉัน
เพราะฉันสบายดี
กําลังสนุกกับบรรยากาศใหม่ๆ
[ทุกคนตะโกนฟังไม่ได้ศัพท์]
หวังว่าทุกคนคงสบายดี
[แวร์เนอร์ออกแรงฮึดฮัด]
ฉันรักและคิดถึงเธอมาก
รักษาสุขภาพด้วย ไฮล์ ฮิตเลอร์
แวร์เนอร์
[ทหาร] พอแล้ว พอ!
[พูดภาษาเยอรมัน]
[พูดภาษาอังกฤษ] เธอสินะเด็กวิทยุคนใหม่
ลุกขึ้นๆ ไอ้หนู
อ่อนโยนกับคนนี้หน่อย
ไรช์คาดหวังกับเขาไว้สูง
มานี่
ถ้าไม่ตายอย่างราชสีห์
ก็จงยอมรับสภาพและทําใจซะ
- [แวร์เนอร์ทําเสียงฮึดฮัด] - [สุนัขเห่า]
ลุกขึ้น เร็ว
(แซงต์มาโล สี่ปีต่อมา)
จําไว้นะ เฟนนิช
ถ้านายตั้งใจทํางานล้มเหลว
ไม่ใช่แค่ชีวิตของนายที่เป็นเดิมพัน
ฉันรู้มาว่านายมีน้องสาว
ยุตตา
ถ้านายหาตําแหน่งคลื่นสั้น 13.10 ไม่เจอ
น้องสาวนายจะตายด้วย
และเธอจะตายอย่างอนาถมากๆ
[เสียงสัญญาณวิทยุดังหึ่งๆ]
[เสียงมารีในวิทยุ] พ่อคะ วันนี้หนูนึกถึงการเดินทางของเรา...
ไป
[มารี] ไปแซงต์มาโล
และรถที่เราขโมยมา
นึกถึงที่เรานอนตามโรงนา และพุ่มไม้และขโมยไข่ไก่มาตลอดทาง
หนูนึกถึงตอนที่เรา มาถึงเมืองนี้พอดีกับที่น้ํามันหมด...
เธอกําลังกระจายเสียง ห่างไปทางตะวันตกครึ่งกิโลเมตร
เลี้ยวขวาตรงนี้
หนูนึกถึงตอนที่หนูกังวลมากเมื่อเราเพิ่งมาถึงที่นี่
โดยไม่รู้ว่า เราจะมีชะตากรรมยังไงหรือเราจะเจอใคร
แต่เราได้พบแต่ความรักและความสุข
ในตอนนี้ทั้งหมดนั้นดูเหมือนช่างแสนห่างไกล
พ่อคะ
หนูภาวนาว่าสัญญาณจากวิทยุนี้ จะไปถึงพ่อไม่ว่าพ่ออยู่ที่ไหน
เพราะหนูจะไม่มีวันเลิกหวังเด็ดขาด
ไม่มีวัน
ด้วยรักที่สุด
[เสียงปิดประตูรถ]
[ทหาร] ลงมา
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงเคาะประตู]
ได้เวลาเจอเพื่อนนายแล้ว
ไม่ว่าเธอเป็นใคร โปรดยกโทษให้ฉันด้วย
[มารีตกใจ หายใจแรง]
[เสียงดนตรีหยุด]
[เสียงประตูดังเอี๊ยด]
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย