Beş, dört,
üç, iki, bir...
Şansın varmış. Seni vuramam.
Sana ihtiyacım var. Ama Marie, benden kaçamazsın.
Su gitgide kabarıyor
ve seni ancak ben kurtarabilirim
çünkü sadece bende ışık var.
Yumuşak davranmayı denedim. Şimdi de mantığı deneyeyim.
Hayatın benim ellerimde. Benim hayatım da senin ellerinde.
Alev Denizi'ni arıyorum.
Alev Denizi'ni nereden biliyorsunuz?
Baban söyledi.
Babamla mı konuştunuz?
Taşın yerini söyle.
Babamın yaşadığını söyleyin.
Yaşadığını biliyorum.
Sesini duyuyorum.
Sesimi dinle. Beni dinle.
Uzaklaşma, kalabalık. Üzgünüm Marie.
PARİS - 14 HAZİRAN 1940 DÖRT YIL ÖNCE
Doğum günün olduğunu biliyorum ama bir işim var. Dikkat et.
- Tatile çıktığımızı söylemiştin. - Çıktık zaten.
O zaman neden acele ediyoruz?
Çünkü Marie, ne yazık ki Almanlar Paris'i senin yaş gününde işgal etti.
Pardon.
Almanlar Fransa'ya ne yapacak?
Bir adamın kibri uğruna kentleri soyup değerli malları alacaklar.
Al. Dinozor galerisinin anahtarını bulabilir misin?
Benden çok daha hızlısın.
Hadi Marie, kurtarabildiğimizi kurtaralım, sonra da kaçalım.
Sağında bir sandık var.
- Daniel! Hâlâ lazım mı? - Evet, acilen.
Biter bitmez döneceğim.
Seni getirdiğim için üzgünüm ama evde bıraksaydım
sağ salim döneceğimin garantisi yoktu.
Yollar kapanacak, sokağa çıkma yasağı olacak.
Naziler müzeye geldiklerinde ilk iş bunları arayacaklar.
- Bu taşları yanımıza mı alacağız? - Hayır. Şunu tut.
Onları Paris'ten götürmeleri için güvendiğim insanlara vereceğim.
Peki yakalanırlarsa ne olur?
Son bir şey daha.
Trene bindiğimizde doğum gününü pastayla kutlayacağız.
Güneye, bir arkadaşa gidiyoruz.
Hangi arkadaş?
Kıymetli şeylere göz kulak olacağından emin olduğum bir arkadaşa.
Senin gibi Marie.
O tarafı da katla.
Oldu.
Şimdi, dinozorlar bizi bekliyor.
Elini ver. Hadi gidelim.
Mutlaka acil olduğunu söyle.
Daniel, iyi ki döndün.
Almanlar genel giriş kapısında.
Kapalı olduğumuzu söyledik ama galiba içeri dalacaklar.
Girsinler. Kahve ikram et.
Sigara ikram et. Beş dakika kazanalım.
Anahtarı ver, geçtiğimiz kapıları kilitlesin.
Çıkarken doğru anahtarı bulamamış gibi yap.
Sırf gözlerini kullananlara zor gelir bu.
Görüyorsun, bana çok iyi bakıyor.
- Siz nereye? - Sen bizi merak etme.
Kendine iyi bak.
Bay Daly, kapıları açın, girsinler.
- Hemen geliyorum. - Neler oluyor?
On franklık yağmurluğuma sardığım
Paris'in yarısından daha değerli olan elmas ve mücevherleri
bir Tyrannosaurus rex kafasının içinde Cenevre'ye yolluyorum.
Bu yaratık, Üçüncü Reich'ın gelişine dek
yaşayan en korkunç canavarlardan biriydi.
Gel, yanımdan ayrılma. Sağında bir sütun var.
Dikkat et. Hadi.
Almanlar yaklaştı. İşte burası. Dur.
Valizini ver. Bagajın üstünde oturacaksın.
Çık. Buraya.
İşte böyle.
Koşacağım. Bana güvenmelisin.
- Sana güveniyorum. - Hadi bakalım. Gidiyoruz.
Şundan emin olabilirsin Marie,
bu doğum gününü asla unutmayacaksın.
Sonra ne oldu?
Bir kamyonet, mücevherleri bekliyordu.
Sizin aradığınız mücevher orada mıydı, bilmiyorum.
Ben biliyorum.
Yalan söylemeyi kes.
O diğerlerinin arasında değildi.
Baban onu kendine sakladı. Sana verdi. Nerede?
Babam nerede?
Marie, bilmen gereken bir şey var.
Kör kalman babanın suçu.
Alev Denizi kutsal ama aynı zamanda lanetli.
Ona sahip olan kişinin sevdikleri korkunç hastalıklara tutuluyor.
İçinde bulunduğun karanlık, sevgili babacığının hediyesi.
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
Onbaşı Pfennig.
Bombardıman yine özenle güdümlenmiş ve hedefe yönelik.
Bombaları yönlendiriyor olabilecek herhangi bir iletim
saptayıp saptamadığını soracaktım
ama gördüğüm kadarıyla biraz meşgulsün...
Temizlik yapıyorsun!
Merak ediyorum. Schmidt nerede?
Şey... Elektrik gitti, sigorta attı. O da yeni bir tane bulmaya gitti.
Bir patlamaya denk gelmiş olabilir diye korkuyorum.
Yerleri sildiğine göre çok korktuğun belli.
Madem sigorta attı, ışıklar neden yanıyor?
Radyo neden çalışıyor?
Bodrumda fazladan sigorta buldum.
Aşağıda hâlâ kan vardı. Botlarıma bulaştı.
Ben de temizleyeyim dedim.
Bak.
Biri yayın yapıyor.
Bakalım, ne diyormuş.
"Tıpkı eski günler gibi.
Paris'in botanik bahçelerindeki ofisimde.
Ama..."
"Mutlu yıllar derken ne kastettiğini merak ediyorum."
Bir kız.
Bir kız yayın yapıyor.
Şifreyle bombaları yönlendiriyor.
Ama bunu zaten biliyordun, değil mi Pfennig?
Schmidt öğrenince onu öldürdün.
Neden?
Tabanca.
- Sen casussun. - Hayır.
Açıkla o zaman!
Bir anıyı korumak için yaptım bunu.
Umut veren bir hatırayı.
Reich'ın yok edemeyeceği yegâne hatırayı.
Seni şuracıkta infaz edebilirim Pfennig.
Ama...
Saint-Malo'da kalan tek radyo operatörüsün.
O yüzden sen ve ben
yayını yapan kişinin konumunu bulacağız.
Sonra eline bir tabanca tutuşturacağım ve o kızı bizzat öldüreceksin.
Anladın mı?
Evet efendim, anladım.
Yayın durdu.
Bütün gün bizim.
Bombardıman uçakları gitti.
Kız yayını açtığında onu bulacağız.
Yanına Schmidt'i verdim çünkü senden ilk görüşte kuşkulandım.
Dün akşam, gittiğin enstitünün komutanını aradım.
Bir dâhi olduğun için bu işe seçilmişsin.
Almanya'daki en iyi gençlerdenmişsin.
Ekipmanını topla.
Hadi.
Peki nasıl böyle oldu?
VIKTORIASTRASSE YETİMHANESİ ESSEN, ALMANYA - 14 HAZİRAN 1940
İşinize bakın çocuklar.
Muhtemelen radyo polisi
yasa dışı yayın dinlediğin için seni almaya geldi.
Ne dediğini bilmiyorsun.
Heil Hitler.
Çocuklar.
Heil Hitler!
Ziyaretinizi neye borçluyuz Komutan?
Kaçınız bugün radyo dinledi çocuklar?
Ulusal yayını dinlediyseniz
muhteşem haberi duymuşsunuzdur.
Bugün Alman birlikleri Paris'e girdi.
Fransızlar şehri direnmeden bıraktı.
Fransızlar çok yoz bir millet.
Fransa'nın kalanı da aynısını yapar.
Çıraların arasındaydı Komutan.
Peki.
Peki bugün aranızdan ulusal yayıncı haricinde
bir yayın dinleyen oldu mu çocuklar?
Sen. Elini kaldırmak üzereydin.
Brandenburg Anteni dikildiğinden beri ulusal sinyal dışında
başka bir sinyalin alınmadığını söyleyecekti efendim.
Heil Hitler.
Evet, teoride böyle
ama zeki insanlar illa bir yol buluyor.
Ne yapıp edip yurt dışından yayınları dinliyorlar.
Senin gibi zeki insanlar evlat.
- Sen Werner Pfennig'sin, değil mi? - Evet.
Evet. Evet, o sensin.
Gerçekten de sensin ve buraya gelmemin sebebisin.
Çünkü bahsini duydum.
Bir dâhi olduğunu söylüyorlar.
Âdeta radyo vericisi gibi bir delikanlı olduğunu.
Öyle ki, kafanın içinde New York'tan sinyal alan teller varmış.
Haftalardır yabancı yayın dinlemiyorum efendim.
Heil Hitler.
- Aslında aylardır... - Sus.
Yabancı yayınlar yüzünden gelmedim.
Hayır.
Ben...
Bir arkadaşımın radyosu bozulduğu için geldim.
Werner Pfennig, onu senin tamir etmeni istiyorum.
Tek bir dakikada insanın hayatı değişir.
Gidelim mi?
Essen'daki en güzel ev.
Elinden zorla aldığımız Yahudi kapıda tırnaklarını bıraktı.
Gitmemek için nasıl direndiğini düşün.
Evi bana bizzat Führer hediye etti.
Canım, müziği kapat ve oğlana bozuk cihazı göster.
Radyomu geri istiyorum.
Pfennig, tamir et.
Tamir etmem için alet lazım efendim.
Seni almadan evvel bölgedeki okula uğradık,
dolabını açtık
ve yasa dışı radyo yaparken kullandığın aletleri bulduk.
Radyolardan biri kısa dalga frekansı 13.10'a ayarlıydı.
Fransa'nın bir yerinden yayın yapan yasaklı bir istasyon.
Çocuklara bilim, ışık, hayal gücü
ve benzeri şeylerden bahseden yaşlı bir profesörü dinliyorsun.
Evet.
O sadece gerçeği ve güzel şeyleri anlatıyor efendim.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Evet, gerçek ve güzel şeyler yasak Werner Pfennig.
Kulakların yasak sözcükler dinledi. Aklının ta kendisi yasaklı.
Şimdi...
Ne işler çevirdiğini biliyoruz.
Bildiğin gibi bunun cezası ölüm.
Şöyle bir önerim var...
Karımın radyosunu tamir edersin
ya da ölürsün.
Hadi.
Bağlantı bozulmuş. Lehimlemem gerek.
Lehim malzemesi yok.
Tamir et ya da öl.
Bugün Greenwich saatiyle 13.00'te Alman birlikleri, tankları ve araçları...
Radyoyu tamir ettim efendim. Heil Hitler.
Aferin Pfennig.
Şimdi şu rezil kanalı değiştir, yoksa zehirleneceğiz.
Evet efendim, tabii.
GARE SAINT-LAZARE TREN İSTASYONU PARİS - 14 HAZİRAN 1940
Sağa doğru.
Hadi, çabuk. Merdiven bitiyor. Hadi.
Dikkat et. Bana tutun. Tutun Marie. Uzaklaşma.
Paris'ten ayrılan son tren gitti!
Vakit harcıyorsunuz! Açılın!
Açılın! Geri dönün. İstasyonu boşaltın.
İstasyonu terk edin!
Son tren çoktan gitti!
İstasyonu hemen boşaltın.
Yürüyerek gidelim.
- Yürüyerek mi? - Hadi. Evet.
Başka çaremiz yok. Hadi.
Pardon. Hadi Marie, kolumu tut.
Bana tutun.
Marie, tatlım, valizini alayım.
Çok ağır.
Radyo mu bu?
Gittiğimiz yerde olmayabilir.
Profesör'ün olayla ilgili görüşünü merak ediyorum.
Marie, üzgünüm ama bunu götüremeyiz.
Bütün şehir neden meçhul bir yere kaçıyor, açıklayabilir misin?
En çok acele edenlerin neden Yahudiler olduğunu?
Bir ülkenin niye bir diğerini almak istediğini?
Hayır. Bunları açıklayamam.
Radyoda Nazilerin farklı olan ve gerçeği söyleyen herkesten
nefret ettikleri söyleniyor.
- Marie... - Beni dinle. Dinle.
Ben farklıyım. Farklı olduğumu biliyorum.
Beni korumaya çalıştığını biliyorum ama farklıyım.
Sen gerçeği söylersin.
Evet ve seni güvende tutmak için sessiz kalacağım.
Sende farklı olan tek şey
gerçeği öğrenmek için ağır bir yük taşımaya istekli olman.
Bu senin pek çok muhteşem niteliğinden biri Marie.
Hayatta kim olduğunu asla saklamamalısın.
Fakat savaşta görünmez kalmak hayatta kalmanı sağlayabilir.
Valizini ben taşırım.
Biliyor musun? Profesör sadece gençlere hitap ediyor.
Bu dünyanın çılgınlığını anlamaya ihtiyacımız var.
- Yükümü kendim taşırım. - Hayır.
Bu yük sadece sana ait değil.
Gel.
Buradayım.
Marie, bu oteli seçmemin nedeni hizmetin olağanüstü olması.
Baba, tavuk sesleri duyuyorum.
Evet, burada yemekler taptazedir.
Garsonlar, uşaklar ve hizmetçiler
öyle sessiz ki hepsinin varlığı yokluğu bir.
Serin bir esinti hissediyorum.
Demek ki terastayız, değil mi?
Evet. Gelincik tarlası manzaramız büyüleyici.
Masa ve sandalye kadar burjuva bir şey olmasa gerek.
Hayır, burada Japon teması var. Herkes dizlerinin üzerinde yiyor.
Michelin yıldızlı şef ise salamlı sandviçleriyle meşhur.
- Al bakalım. - Teşekkürler.
Rica etsem bir uşaktan şal isteyebilir misin?
- Tabii. - Biraz soğuk da.
Teşekkürler. Ve...
İstersen şefe söyle,
meşhur sandviçinin yarısı yeterli olur.
- Neden? Aç değil misin? - Hayır...
Yiyeceğimizi saklamalıyız baba.
Çünkü nereye gittiğimizi bilmiyorsun.
Yolun ne kadar süreceğini bilmiyoruz.
Nereye gittiğimizi biliyorum.
Saint-Malo'ya gitmemize karar verdim.
Okyanus kenarına mı?
Evet, okyanus kenarına. Hadi ye.
Saint-Malo'da kimi tanıyorsun?
Orada akrabalarımız var.
Oraya nasıl gideceğiz?
Yani...
Tren yok.
Kimse bizi oraya götürmez çünkü insanlık ölmüş durumda.
Dünyadaki herkes aynı anda kötü insanlara dönüştü.
Herkes değil.
Marie, saat 22.00'ye geliyor.
Senin Profesör'ün vakti geldi.
O neler olduğunu biliyorsa ben de öğrenmek isterim.
Bu akşam sanırım zamanın doğasından bahsedecek.
Ama ne hakkında konuşursa konuşsun daima her şeyi kapsıyor.
İyi akşamlar çocuklar.
Bu akşamki yayını, nerede olursanız olun size hitap edecek
birkaç sözle açmak istiyorum.
Çok uzun zaman önce Sofokles adlı Yunan bir oyun yazarı yazmış
ancak bence bu sözler aradan ne kadar zaman geçerse geçsin
işlerin pek değişmediğini kanıtlıyor.
İşte şöyle yazmış...
"Azametin çocuğudur tiran,
pervasızlığın ve kibrin marazlı kadehinden içer,
ta ki yüksek tahtından
umudun tozuna bodoslama düşene dek."
Çocuklar, şu an karanlık zamanlarda yaşasak da
ışığın daima galip geleceğine inanın.
Işık demişken, sizlere bahsedeceğim konu...
Werner!
Gestapo seni alıp götürdü ve hâlâ bunu mu dinliyorsun?
Bir saatliğine şefkatli ve sağduyulu sözler dinlemek istiyorum.
- Acıdı! - Kessem yeridir.
Canım yandı.
Kafana kurşun yediğini veya asıldığını düşün bir de.
Werner, senden başka kimsem yok.
Başka yakınım yok. Seni kaybedemem.
- Kulağını çektiğim için pardon. - Çok güçlüsün.
Aşırı güçlüsün.
Biraz çikolata buldum.
- Peki Profesör ne... - Werner!
Askerler geldi.
Seninle konuşmak istiyorlarmış.
Werner, seni tutuklamıyorlar.
Seni çok zeki olduğun için seçmişler.
Çok küçük olduğunu söyleyecekler.
İpsiz sapsız olduğunu.
Büyük hayaller kurmamanı.
Ama ben sana inanıyorum. Harika bir şey yapacağını biliyorum.
Teşekkürler.
Asla değişme Werner Pfennig.
Genelde gıcığın teki olsan bile
- asla değişmemelisin. - Yine canımı yakıyorsun.
Sakın onlara benzeme.
Seni ikna etmelerine izin verme.
Ruhunu daima temiz tut, olur mu?
Şu saçma radyo istasyonların gibi.
Frekans aynı kalsın.
Söz veriyorum.
Evet.
Söz veriyorum.
Jutta...
- Söz veriyorum. - Jutta.
Tebrikler.
Sana radyo tamir ettirdiğim küçük testi büyük bir başarıyla geçtin.
Beni nereye götürüyorsunuz?
Gittiğimiz yerde delikanlıyı erkeğe,
erkeği de askere dönüştürüyorlar.
Heil Hitler.
Pekâlâ, hadi bakalım Marie. İşte gidiyoruz.
Sağa dön Marie. İşte böyle.
Tamam, şimdi debriyaja bas.
- O ne? - Debriyaj!
Sol ayağını kaldır. İşte böyle.
Evet! Harika! Yana kay!
Artık araba mı çalıyoruz?
Bu araba değil, Citroën.
Onu çalmıyoruz, Fransa için özgürleştiriyoruz.
NASYONAL SİYASAL EĞİTİM ENSTİTÜSÜ
Bak Werner Pfennig, seni getirdiğim evler gitgide büyüyor.
Nasyonal Siyasal Eğitim Enstitüsü.
Almanya'nın en seçkin okulu.
En parlak zihinler ve en güçlü bedenler için kuruldu.
Burada sadece üstün insanlar sağ kalabilir.
Friedrich Nietzsche okuyor musun Werner?
Hayır, ben okumam.
Sadece dinlerim.
"Öldürmeyen şey güçlendirir."
Heil Hitler.
Sen kimsin?
Yarbay Siedler.
Essen Bürosu'ndan kayıt için bir aday getirdim.
Önce buraya gelmem söylendi.
O ne?
O bir sihirbaz.
Adı Werner Pfennig.
Radyolar konusunda ciddi bir yeteneğe sahip.
Evet, şöyle ki...
Yeteneğini sormadım, değil mi?
Çok net bir soru sordum. O ne?
O bir delikanlı.
Biri bize ne olduğumuzu sorduğunda
hangi ırktan olduğumuzu soruyordur.
Ne olduğumuzu ırkımız belirler.
O yüzden lütfen söyleyin, o ne?
O Alman Aryan.
Fakat ibraz ettiğiniz başvuru belgesine göre
Werner Pfennig bir yetimhanede bulunmuş.
Yani o kimsesiz.
Baban kimdi Werner Pfennig?
Babamın kim olduğunu bilmiyorum.
Efendim.
Annen?
Öldü efendim.
Öldü ve?
Öldü efendim. Heil Hitler.
Yani annen Alman Aryan mıydı?
Evet efendim.
Ama ne idiği belirsiz baban başka bir şey olabilir.
Kıyafetlerini çıkar.
Bir oğlanın soyuna dair aydınlatıcı belgeleri yoksa,
bu nadide kuruma adım atmadan evvel
detaylı olarak incelenmeli,
zira ırksal genetik yapısından emin olmalıyız.
Sana soyun dedim!
Vücudunun her bölgesini ölçeceğim.
Dudak kalınlığı, burun kemiği çıkıntısı,
kemik yoğunluğu, göz rengi, ten rengi,
şakaklar arasındaki mesafe, baş çevresi.
Ben incelememi tamamladıktan sonra
Yahudi kanı taşıyıp taşımadığı netleşecek.
Her şeyi çıkar.
Ancak o zaman kabul edilebilir.
Herr Siedler, bizi düşündüğünüz için sağ olun.
Şimdi lütfen Essen'a dönün.
Werner Pfennig artık bize emanet.
Heil Hitler.
İyi haber Werner Pfennig!
Yahudi değilsin.
Yani yaşamaya devam edebilirsin.
Kurumumuza da girebilirsin.
Ama şunu bil.
Şu an olduğun delikanlı yakında ölecek
ve onun yerini insandan üstün bir şey alacak.
Dikkat!
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
Yeni çocuk sınanacak.
Bu saha üniforman.
Bu da spor üniforman.
Askıların arkanda çapraz, önünde paralel olsun,
kollarını dirseğe sıyır,
kemerinin sağ tarafında bir bıçak ve kın taşıyacaksın.
Kitap yok, sigara yok. Şahsi eşya yok.
Dolabın bu.
Dolabında üniforma, bot, bıçak ve cila dışında bir şey olmayacak.
Işıklar sönünce konuşmak yok. Eve çarşambaları mektup yollanıyor.
Zayıflığını, korkaklığını, tereddüdünü yok edeceğiz.
Şelale gibi, yaylım ateşi gibi olacaksın.
Avuntuları bırakıp görev uğruna yaşayacaksın.
Tek derdin vatan millet olacak.
Anladın mı?
Evet efendim, anladım.
İyi.
Onu geleneksel yöntemle karşılayın.
Koş.
Canım kardeşim Jutta,
burası çok ilginç bir yer.
Geniş ormanlar ve kırlar var ve hava çok temiz.
Diğer çocuklar gayet iyiler. Gerçi çoğu benden büyük.
Henüz elime bir tane bile radyo almadım
ama eminim zamanı gelecek.
Lütfen Frau Elena'ya söyle, merak etmesin
çünkü gayet iyiyim
ve temiz hava alıyorum.
Umarım hepiniz iyisinizdir.
Seni seviyorum ve çok özlüyorum.
En içten dileklerimle. Heil Hitler.
Werner.
Artık yeter! Yeter!
Sen radyocu çocuk olmalısın.
Kalk. Kalk evlat.
Ona nazik davranın.
Reich'ın ondan beklentisi yüksek.
Gel.
Ya aslan gibi ölürsün
ya da dökülen süt gibi ziyan olursun.
Kalk. Hadi.
ST. MALO DÖRT YIL SONRA
Unutma Pfennig...
Kasten başarısız olmayı planlıyorsan
sırf kendi canını tehlikeye atmazsın.
Duyduğuma göre bir kız kardeşin varmış.
Jutta.
Kısa dalga 13.10'un konumunu bulamazsan
kız kardeşin de ölecek.
Hem de feci şekilde ölecek.
Baba, bugün Saint-Malo'ya yaptığımız...
Yürü!
...yolculuğumuzu hatırladım.
Çalıntı arabayı,
gecelediğimiz ahırları, ambarları ve çaldığımız yumurtaları.
Tam benzinimiz biterken kente ulaşmamızı...
Yarım kilometre batıdan yayın yapıyor.
Buradan sağa.
Buraya vardığımızda ne kadar gergin oluğumu hatırlıyorum.
Kaderin bize ne getireceğini, kiminle tanışacağımızı bilmiyordum.
Ama bizi sevgi ve neşeyle karşıladılar.
Şimdi tüm bunlar geçmişte kaldı.
Baba...
Umarım bu radyodan gelen sinyal her neredeysen oraya ulaşıyordur
çünkü umudumu asla yitirmeyeceğim.
Asla.
Sevgilerimle.
Hadi in.
Dostunla tanışma vaktin geldi.
Her kimsen, lütfen beni affet.
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız