12 AGOSTO, 1944
Pfennig.
Veña.
Entón,
ti vas diante.
Se ten cómplices, ti morrerás primeiro.
Se está soa, terás o privilexio de matala.
Toma.
Cóllea!
Cunha comunicación,
podo ordenar que lle boten a túa irmá aos cans das SS.
Ao acabaren con ela os coidadores dos cans.
Andando.
Móvete!
Así me gusta.
Alto!
- Marie! - Está a salvo. Prométoo.
Acabas de matar o teu comandante.
É unha historia longa.
Marie! Tranquila. Todo vai ben!
O pecho da porta está roto.
Terás que correr os pasadores por dentro.
Os americanos están de camiño. Vai ser só cousa de días.
As túas emisións axudan a orientar os bombardeos.
Tes que seguir sendo forte algo máis.
Apalpa a porta onda o pasador para a instrución de hoxe.
Os aliados farán o resto.
Axúdame.
Imos deixar aquí os corpos?
Teño amigos que virán recoller o lixo.
Traen o vehículo e bótanlle os corpos ás gaivotas.
Ben feito.
Entón, chámase Marie.
Non quero oír o seu nome en boca dun alemán.
Non sei quen hostia es,
pero quero oír a túa longa historia.
Quita esa chaqueta.
Vas vir comigo.
Marie! Vou cerrar a porta de fóra! Baixa pechala.
Vamos.
Capítulo 22.
Segunda parte.
BASEADA NA NOVELA DE ANTHONY DOERR
CATRO ANOS ANTES
Sorpresa!
Daniel?
Tía Manec, esta é a miña filla, Marie, da que tanto che falei nas cartas.
Encantada de coñecerte, Madame Manec.
Encantada de coñecerte tamén.
- Pasade, pasade. - Grazas.
- Collo isto.
Unha máis.
Xa sei que ao tío Etienne non lle gustan as visitas.
Meu irmán adaptarase. Vinde!
- Onde estamos? - Na cociña.
- Está el? - Claro que está.
Está no faiado, enredando coa radio.
Etienne.
Tío Etienne!
Non te oe. Ten os cascos postos.
Que tipo de radio ten?
Unha moi irritante e absorbente, que controla a súa mente as 24 horas.
Pero é mellor iso ca que paponee mirando o mar,
que é a outra cousa que fai.
Daniel.
Espero que lle digas todos os días que é moi guapa.
Tía Manec, é cega, non xorda.
Eu serei un espello na parede para ela,
e xa lle direi eu cando deixa de ser guapa,
e comeza a ser fermosa.
Tía, non quero ser maleducado,
pero levamos tres días de viaxe comendo herbas guindadas e pan reseso.
- E roubamos ovos e un coche. - Vale...
Ata guiei eu o coche.
Afórralle os detalles.
Pois agora quero saber os detalles. Vide sentarvos.
A cuberto!
Vedes algo?
- Iso é gas? - Que é iso?
Gas!
Etienne!
Poñede a máscara! A máscara está no macuto.
Etienne! Non sei que facer. Non sei como funciona.
A ver!
Vale!
Poñede a máscara, hostia...
Etienne!
Tío Etienne!
- Son eu, Daniel! - Si, si, estou aquí.
Podo pasar?
A porta está pechada. Espera.
Xa sei que non che gustan as sorpresas.
- Daniel. - Si.
Pasou moito tempo.
Podo pasar?
Non.
Ou sexa, éche mellor que non.
Teño as ventás pechadas polo ruído.
Asústome con calquera cousa.
O ambiente debe estar cargado de estar eu aquí.
Pois a min chéirame a lila.
É a miña colonia. A única excentricidade que me queda.
Xa baixo.
Que escoitas todo o día?
Pois o mundo falando só, coma un tolo furioso.
Para que é o micrófono?
Tío Etienne, facer emisións de radio é ilegal.
- Castígase coa pena de morte. - Ai si?
Non leo moito os xornais.
Espera...
Noto o cheiro dunha tortilla lendaria.
É no teu honor.
Botoulle romeu e tomiño.
Non creo que sexa no meu honor.
Non vin só.
Aí vai.
Vouche falar de meu irmán, Etienne.
Disque lle gusta a radio.
Vouche falar del.
O tío Etienne foiche un heroe da guerra.
Déronlle moitas medallas e tirounas todas ao mar.
O mar que ves pola ventá.
Eu non vexo o mar, Madame Manec.
Vaia. Síntoo moito.
Así que, é un heroe da guerra...
As cousas que viu na guerra non as dá quitado da cabeza.
Veas cando pecha os ollos,
sobre todo cando hai moito ruído ou cousas inesperadas.
Ou coches ou berros de gaivotas.
Entón, durante 20 anos,
case desde o día que veu da guerra,
non saíu da casa.
Nin sequera vai á praia?
Nin sequera vai á praia.
Di que viaxa polo mundo enteiro cos libros, pero non o vexo ler moito.
E tamén coa radio, da que nunca se separa.
Eu fálolle do aire libre e a luz, pero sabes o que di o parviño?
- Que? - Di
que a luz máis importante do mundo é a que non se pode ver.
Marie,
este é meu tío Etienne.
Etienne, esta é a miña filla, Marie.
Marie, todo ben?
Si.
Teu pai di que a viaxe foi interesante.
Desculpa.
Non oín. Podíalo repetir?
Teu pai dixo que a viaxe foi interesante.
Si que foi interesante.
Tes unha radio?
Si.
Fas emisións desde aquí?
Etienne, teñen moita fame. Corta un pouco pan.
Benvida, Marie.
O pan, Etienne.
Todo ben?
O almorzo está servido. Comede!
O arrecendo a "por fin na casa", Marie. Veña, come.
SAINT-MALO AGOSTO 1944
Tranquilo, Henri. Está comigo.
Aparta isto.
Arreda do forno, alemán.
No teu país gústanvos os fornos, non si?
Haberá máis bombardeos hoxe. Hai moito que facer.
Debías ir durmir un pouco.
- E ti, que? - Vou interrogar o prisioneiro.
Cando che dixen que mataras o teu comandante,
dixeches que era unha longa historia.
Dixeches que che interesaba o nome da nena que estaba na casa.
Marie, é un bo nome.
Por que che interesa?
Pola mesma longa historia.
Localizaches o transmisor co que emitía ela.
Onda curta 13.10.
Que pasa con ela?
De neno, onda curta 13.10 era a miña única esperanza.
Onda curta 13.10...
era a miña única evasión.
O meu refuxio.
Non creo que o entenda.
Inténtao.
Os bombardeiros non virán ata o solpor.
Sempre me interesaron as radios.
Cando era máis novo, ese interese causoume problemas.
Que problemas?
INSTITUTO POLÍTICO-NACIONAL DE EDUCACIÓN MAIO 1942
Non pensedes!
Non paredes a pensar!
Dásevos unha orde e cumprirédela con gusto!
O pensamento destrúe a acción!
Friedrich Nietzsche di que non hai que pensar as accións!
Temos que limitarnos a facer, facer e facer!
Voso pai é o Führer e mándavos saltar!
Salta!
Veña!
Que é a dor? A dor non é nada!
Non paredes!
En cada unha destas caixas,
atoparedes todos os compoñentes dun transceptor de radio simple.
Tedes unha hora para construír unha radio que funcione,
comezando xa.
Somos cazadores, non cazados!
O león non é libre de converterse nun año.
Movédevos!
Os fortes non son libres de seren débiles!
Os fortes devoran os débiles!
Movédevos!
Mozart, Vivaldi, Bach,
ningún deles fixo tanto pola humanidade coma Otto Grottingen,
o inventor alemán da radio accesible.
O propio Goebbels dixo que, sen a radio,
o partido Nazi nunca chegaría ao poder.
O que estades construíndo é unha arma de guerra.
Cincuenta e tres segundos.
Volkheimer, vaite para o bosque.
Anda o que poidas en dez minutos e acende o transceptor.
Vaite.
Empeza.
Non.
Gárdao.
Cando operes na fronte do leste,
non sempre terás papel e lapis para facer os cálculos.
A fronte do leste? Non son moi novo?
Alemaña precisa xenios.
Toma isto.
Fai os cálculos na lama.
Volkheimer está a 1,2 km
ao sur-sueste desde este punto.
Werner...
a idade é só un número.
O xenio é un don.
Despois fun pola vía rápida.
Entrei no corpo de sinais e logo mandáronme á fronte do leste.
E no leste cazaches partisanos...
O que pasou ao chegar á fronte é outra longa historia.
As cousas que vin...
perséguenme.
Vaite para o soto.
Os outros volven á noite e haberá un xuízo.
Direi que te enviaron á fronte contra a túa vontade.
Só lles interesa o que fixeches desde que es soldado.
Fixen cousas malas.
Moitas cousas malas.
Eu tamén fixen cousas malas.
Grazas.
Nunca explicaches...
por que che interesa esta nena cega
que che meteu tal malleira.
Non é tan nena.
A moi cabrona case me parte a cabeza.
Ten algo que non lle pertence.
E que é, logo?
É un diamante.
Debe valer moito.
Máis ca os cartos que custa.
Hai tres anos, déronme o diagnóstico.
O meu corpo cómese a si mesmo.
Cada día un pouquiño.
E curarate o diamante?
Eu creo que si.
Levo tres anos buscándoo.
Tres anos, hostia.
MUSEO DE HISTORIA NATURAL PARÍS - MAIO 1941
- Quen as levou? - Nin idea.
Ide a este enderezo.
Se hai mulleres e nenos, matádeos se este home non volve en 30 minutos.
Non.
Agora o reloxo é quen manda.
Empezaremos outra vez.
Se me di a verdade,
chegará a tempo para salvar a familia.
Quen levou as xoias que estaban nesta caixa forte?
Chámase Daniel.
Daniel LeBlanc.
Conserxe do museo. Deus me perdoe.
A onde foi?
Xuro que non o sei. Non mo dixo.
Pero as xoias que busca
diríxense a Xenebra.
Están agachadas na cabeza dun dinosauro.
Se informa disto aos soldados dos controis
nos accesos da cidade,
as xoias que estaban nesta sala serán súas.
Podo ir para a casa xa?
Por favor.
Segundo o arquivo,
había unha pedra concreta nesta sala que valía máis ca todas as outras xuntas.
Chamábanlle Mar de Chamas.
Gardábase aquí, non?
Si, nunca foi exposta.
Hai unha superstición, unha maldición.
Tocouna o Daniel LeBlanc este coas súas propias mans?
Non cre nas maldicións. É un home de ciencia, coma min.
Só el e eu manexamos esa pedra.
- Só el e vostede. - Por favor.
Déixeme ir á casa.
- Estaba só cando levou as xoias? - Si.
Non. Estaba coa súa filla.
Unha muller?
Unha nena.
Está cega.
Ten unha filla cega.
Entón, quizais Daniel LeBlanc, home de ciencia,
debía reconsiderar o seu desdén pola superstición.
A onde foron Daniel LeBlanc e esta nena cega maldita?
Díxenlle que non o sei. Xuro que non o sei. Xúroo por Deus!
Xúroo polos meus bebés. Non sei, señor, a onde foi!
Sabe cal é a maldición do Mar de Chamas?
Por favor. Lévame 15 minutos chegar á casa.
Por favor, déixeme marchar.
Quen a posúa vive eternamente.
Por favor...
Pero os seres queridos sofren terribles desgrazas.
Polo menos debían ter guantes quentes.
Non! Aínda teño tempo de chegar á casa.
Por favor, déixeme salvar a miña familia! A familia!
Atopamos a cabeza de dinosauro.
Pero o Mar de Chamas non estaba alí.
Terao a nena cega?
Cando veñan os americanos,
estes arrastraranme á rúa por traidora, por deitarme con soldados alemáns.
Raparanme a cabeza, cubriranme con alcatrán
e logo guindaranme enriba almofadas cheas de plumas.
Despois colgaranme.
Todos nos enfrontaremos ao destino cando veñan os americanos.
Pódesme sacar desta cidade?
Por que ía facelo?
Porque eu sei onde está a nena cega.
Así remata o capítulo 22, segunda parte, de Vinte mil leguas baixo dos mares .
Papá, se estás escoitando,
onte á noite case me matan por unha pedra.
Estou buscando o Mar de Chamas! Onde está?
Non sei canto tempo terei ata que ese alemán me volva atopar.
Pero, mentres non o faga, seguirei aquí,
onde todo comezou.
Despois de todas as bombas,
todo o fume,
aínda noto o cheiro a lilas.
Hai cinco pasos aquí.
Vírase á esquerda.
Déixoche entrar aquí porque non ves a desorde que hai
e non me vas xulgar.
Lilas?
O cheiro das lilas lembra tempos felices,
cando era un mozo un pouco dandi.
- Sabes o que é un dandi? - Non.
Mellor. Senta aquí.
Vale.
Ben. Agora estás sentada en fronte da miña radio.
Entón, acendo isto.
Este é o receptor.
e este dial lévame por todo o mundo nuns segundos.
Paso de África a Cuba, logo a Australia,
logo acábase a batería,
e teño que baixar ao soto buscar outra.
Para que é o micrófono?
O micrófono está conectado a isto, o transmisor.
Ás veces úsoo para contribuír coa miña voz ao barullo de voces.
Que dis cando falas?
Digo: "Non é o mundo un lugar marabilloso?"
E logo preguntas:
"Por que o estamos a destruír?"
Non é iso o que dis?
Ás veces, cando falo, as palabras escóllense a si mesmas.
Etienne,
pódoche chamar Etienne?
Porque tío avó Etienne soa coma se foses un emperador.
Emperador son, pero só deste faiado.
Etienne, intúo que xa te coñezo, pero non por ese nome.
Marie, tes que marchar.
Teu pai dixo que te quería levar ao mar.
- Por que non vés connosco? - Non.
Por que?
É porque ves cousas que non están diante, non si?
Cousas que non dás esquecido.
Teu pai está esperando.
Cando te oín falar abaixo, sabía que coñecía a túa voz.
Case toda a miña vida, escoitei as emisións dun home
que se facía chamar o profesor na onda curta 13.10.
Ti es o profesor.
Iso é absurdo.
Teño pinta de profesor?
Non sei que pinta tes,
pero coñezo as voces coma se fosen caras.
Ti es o profesor.
Nin sequera sabía se había alguén escoitando.
Eu sempre escoitaba.
Creo que eramos moitos.
Pois xa non hai profesor, desfíxenme del.
Agora uso a radio para cousas máis importantes.
Hai algo máis importante ca todo o que nos contabas?
Marie, escoita.
Non lle contes isto a ninguén, entendes?
Si.
Teu pai está esperando.
Toma.
Grazas.
- Coidado nas escaleiras. - Xa.
- Cinco pasos. - Son seis.
Á esquerda.
Que che parece o mar?
Soa á respiración de alguén durmindo.
A min paréceme que é coma se o mundo recobrase o alento sen parar.
Recobrar o alento?
Iso gústame.
Se cadra temos que estar aquí unha tempada. Paréceche ben?
- Paréceme perfecto. - Alégrome.
Madame Manec dixo que o tío Etienne era un heroe de guerra,
pero a min non me parece un heroe de guerra.
Se encerras un tigre nunha gaiola metálica,
parecerase a ela.
Pensaba empezar na estrada da costa e rematar na praza da cidade.
Empezar o que?
Farei unha maqueta da cidade para explorárela cos dedos.
Se non, estarás encerrada na casa.
Acabarás coma o tío Etienne.
Cando aprenda a maqueta,
sácoo eu e móstrolle a cidade. Xa verás.
Seguro, pero agora teño que ir traballar.
Aí, xa está.
Como demo vas medir toda a cidade?
Pouquiño e pouco.
E chámanme tolo a min.
312, 313, 314,
315, 316, 317, 318, 319, 320, 321,
322, 323, 324.
Aquí está a madeira. Agárraa aquí.
Ímola puír. Así.
Non quero máis café. Estou rematando.
É para min,
e é coñac.
Entón, a túa medición das rúas, está xa feita, non?
Case. Por que?
Madame Manec foi á carnicería.
Oíulle á xente falar do home que conta os pasos que dá.
É unha cidade pequena, Daniel.
E que problema hai?
Outra muller dixo que o home ten un acento de París,
e unha terceira dixo que oíra
que un misterioso home de París viñera axudar á resistencia.
E que medía a cidade para os bombardeos americanos.
É mellor que leves a Marie abaixo.
Veu a Gestapo.
- Merda! - Non te preocupes.
Se fose pola radio, virían 100.
Veñen comprobar o rumor sobre o parisiense raro.
Di a verdade. Móstralles os papeis e todo irá ben.
Non fixeches nada malo.
Verdade, Daniel?
Hai cousas que non che dixen.
Que cousas?
Algúns segredos é mellor non contalos.
Non espero que o comprendas.
Non es o único que ten segredos.
Abre a porta antes de que a tiren abaixo.
Non se fala de certas cousas.
Non menciones o museo nin a radio nin o micrófono.
Xa. Que non pareza que temos medo.
Claro.
- Porque non temos medo. - Non.
Esta é a nena e el é seu pai.
Es cega?
Si, señor.
- Ei! - Tranquilo, tranquilo.
Os amigos alemáns só confirmarán a súa enfermidade.
- Que teño na man? - Non sei, señor.
Viron a teu pai na cidade medindo rúas e beirarrúas.
- Si, señor. - "Si, señor." Que graciosa!
Medindo para facer un mapa para xente que planea vir aquí.
Estou facendo unha maqueta da cidade para que a filla coñeza as rúas.
É certo o que dixo teu pai?
Si, señor. Cando viviamos en París, tamén me fixo unha maqueta da cidade.
Un,
dous,
dous ollos bonitos.
Pero non funciona ningún.
Primeira parte do rumor confirmada. Móstreme o que construíu.
Marie.
- Veu de París? - Si.
Que facía en París?
Era carpinteiro, como ve.
Por que veu aquí?
Para sacar a filla da cidade e que respirase aire fresco.
Como se chama?
Claude. Claude Dugarry.
Móstreme os papeis, Sr. Dugarry.
Xa.
Mandarei os papeis a París para que os comproben.
É moi habelencioso.
Unha terrible desgraza.
Non é unha desgraza. É unha beizón.
Non dou creto. Décheslle papeis falsos á Gestapo.
Están ben feitos.
Fíxoos o director de restauración artística do museo.
Iso non é demasiado tranquilizador.
Preparádevos para a cea. Temos que falalo con Madame Manec.
Entón, Etienne, canto sabe el?
Saber de que?
- Levo a Marie para a cama. - Non quero ir para a cama.
- Marie. - Iso é un segredo.
Xa sabes que o noto na voz.
Por iso tes que ir para a cama.
Marie, por favor.
Ven.
Como agora vives aquí,
é mellor que saibas a verdade.
En Saint-Malo, hai unha organización.
Certa xente da cidade tráeme certa información
sobre movementos de tropas, trens, barcos que entran e saen do porto.
- E eu... - A radio.
Antes de viren os alemáns, usaba a radio para predicar a paz.
Agora é un instrumento de guerra.
E moi valioso, por certo.
Envío a información a Londres, usando códigos cifrados.
Se o precisades, farei o que me digas.
Agora, o que precisamos é que non atraias a atención a esta casa.
Está claro?
Entón,
o tigre segue patrullando na gaiola metálica.
Vive la France.
- É coma se estivésemos debaixo do mar. - Si. Eu viña de vacacións
e baixaba aquí ao Forte da Cova a coller ostras.
- Estaba aquí Etienne cando eras neno? - Si, el era mozo.
- Colle isto. - Vale.
Antes de que a guerra o cambiase.
Antes, si.
Que é iso?
Isto, querida, é a ostra máis fresca que probarás.
Aínda mellor ca as de París.
Como era? Etienne, quero dicir.
Botaba colonia
e levaba as rapazas na moto, detrás.
Elas berraban. É o que lembro.
Era un tipo magnífico.
Que? Era unha onda.
Non era unha onda. Eras ti.
Eras ti.
- Unha onda xigante. - Onde van?
Onde están esas ostriñas?
Xa ves que sacrifiquei toda a roupa por elas.
Colle.
As ostras do Forte da Cova eran as mellores do mundo.
E seguen sendo.
Perfección.
Hai 20 anos, Daniel.
Se che gustan tanto, por que non as vas coller ti?
- É só un paseíño pola praia. - Marie, por favor.
Se deixas de preguntar, vólvese normal.
Ao mellor a próxima vez podes vir connosco.
Cando coñeza as rúas, lévote eu.
Desculpa, Etienne, a miña filla é moi directa.
Marie,
xa sabes a razón pola que non saio.
Pero non é razoable.
O pasado, pasado está.
Eu pensaba que crías na ciencia.
- Marie, por favor, para. - Non importa.
Marie, por que non imaxinas que son coma unha destas ostras?
- Estou encerrado na miña cuncha. - Pero non es unha ostra.
Desde cando as ostras botan colonia
e levan rapazas berrando na moto?
Ala. Mira o que fixeches. Puxéchelo moi triste.
Alguén ten que facelo.
- Marie. - Que?
Sigue pedíndome que vaia contigo.
Un día, se mo pides ti, ao mellor vou.
Así me gusta.
Solucionado, entón.
Si.
Non comades máis ostras. Non queda ningunha para Madame Manec.
Si, tes razón. Igual non debiamos comer máis.
Óiovos.
- É só a cuncha. - Son cega. Oio moi ben.
- Vale. - Moitas grazas.
Daniel, de aquí a un chisco
coñecerás o Comité de Intelixencia da Resistencia de Saint-Malo.
Sabes os nosos segredos. Imos saber os teus.
Non debía marchar Marie?
Marie demostrou ser máis lista ca nós os dous.
Que quede.
Traemos pasteis e sorpresas!
- Ola. - Ola.
Tía Manec, desculpa.
Pero imos ter unha reunión delicada.
Claro que imos.
Ti es da resistencia?
Que listo, o rapaz.
Preséntovos o Club de Anciás da Resistencia de Saint-Malo.
As mulleres gardan segredos mellor ca os homes, querida.
Tamén vixían movementos de tropas
e entradas e saídas de barcos no porto.
Mercamos peixe no muro do porto. Tres anciás. Non levantamos sospeitas.
A lista da compra son nomes de torpedeiros.
Dámoslles café aos soldados alemáns
e fálannos coma se fósemos as nais.
Cóntannos todo.
Unha xenialidade.
Miña irmá convenceume para ser
- membro honorario. - Un heroe nas trincheiras.
Non é máis doado ser un heroe no teu faiado?
Etienne di que temos un problema.
Si.
No Museo de Historia Natural, onde traballaba,
collín as pedras preciosas e envieinas a Xenebra antes de collérenas os alemáns.
Bravo!
Pero seguro que o meu nome está nunha lista.
Daniel deulle papeis falsos á Gestapo.
El di que están moi ben feitos.
Si, pero sigo sendo un parisiense cunha filla cega.
Os alemáns estarán demasiado ocupados para decatarse desa conexión.
Pero son alemáns.
Designarán unha unidade para a recuperación das pedras preciosas.
Aínda que non é a min a quen buscan.
Buscan algo que eu teño.
Unha xoia en concreto.
A xoia máis famosa de Francia.
A que din as revistas que ten unha maldición?
O tipo de pedra que atrae tolos.
Tela aquí, nesta casa?
Si, non tiña outra opción.
Se soubese o que facedes aquí,
nunca vos traería este problema.
Se queredes que marchemos, marchamos.
En tempos de guerra, Daniel,
cambian as prioridades.
Sodes da familia, temos o mesmo sangue e iso é para sempre.
Pero agora temos o deber de servir a Francia.
Iso significa que hai que darlles pistas falsas aos alemáns.
Non perdamos un minuto.
Un billete de ida e volta a París, algo de cartos e un enderezo seguro.
- Marie, non te preocupes. - Por que?
Marie, teu pai volverá. Temos un plan.
Que plan?
Xa lles pedimos aos nosos amigos da Resistencia Parisiense
que avisen polos seus informantes de que Daniel LeBlanc foi visto en París.
Mañá
vanme sacar unha foto nunha cafetería lendo o xornal de mañá.
Logo daranlles un enderezo aos alemáns.
Pero cando vaian a ese enderezo...
Atoparán as miñas cousas e algunhas das túas.
Téñoas na miña maleta. Deixareinas no piso para que as vexan.
Despois serei visto e fotografado en Bordeos.
Bordeos?
- Está a tres horas en tren. - É só un día.
E en Bordeos, os nosos amigos avisarán
de que un home cunha filla cega foi pasado ilegalmente a España.
E aos que o pasaron pagóuselles cun diamante, que tamén se pasou a España.
- Se o plan funciona... - "Se" funciona, dis?
Se o plan funciona, volverei en seis días.
Se levas a xoia maldita a París e a deixas alí para atopárena os alemáns
deixarán de buscala.
Os alemáns son os nosos inimigos e a pedra non lles pertence.
Perténcelle a Francia e nós somos franceses.
Non lles podemos dar a xoia máis valiosa da nación a estes monstros.
Teño que marchar para despistalos e que ti esteas a salvo.
Marie, teño que coller o tren.
Etienne deixarache usar a radio.
Fálame e, estea onde estea, escoitarei e estarei contigo.
De acordo.
Seguireiche falando, tardes o que tardes en volver.
E estarei contigo.
Papá, sigo estando contigo, sigo falando contigo.
Sei que me escoitas.
SAINT-MALO AGOSTO 1944
Esperas a que veñan os americanos e logo volverás á casa.
Seino.
Boas noites, papá.
Quéroche.
É a hora.
Pensei que igual intentabas escapar.
Quedei porque confío en vostede.
Por que confías en min?
Onte, recoñecín a súa voz.
Despois decateime...
Vostede coñece a rapaza que agora emite na 13.10.
Coñece a casa.
É vostede.
Vostede é o profesor.
Eu son soldado. Ti es soldado. Todo o anterior é irrelevante.
Senta.
Entón, que?
É novo, operador de radio.
- Chámase Werner... - Non me importan os nomes.
Collérono no orfanato pola forza e metérono no rexemento de sinais.
Cantos homes, mulleres e nenos mataches?
O meu traballo era localizar radios que transmitían mensaxes.
E ao que localizabas as radios?
Dános unha estimación.
Cantos homes, mulleres e nenos mataches?
Dixo que podería acabar a historia.
Quero explicar o que pasou.
Iso xa o sabemos!
Dixéronnolo os camaradas de Normandía e Bélxica.
Aos que collían cunha radio executábaos o teu rexemento.
Xunto coas súas familias e veciños, tamén executados.
Homes, mulleres e nenos executados.
O seu traballo era buscar frecuencias.
- Profesor... - Profesor?
Non nos interesa o que digas, alemán.
E non temos capacidade de ter prisioneiros.
Cóidoo eu.
Non é o teu fillo!
- Coidalo? - Responsabilízome.
Por que ías facer iso?
- O veredicto é pena de morte! - Non comprenden!
- Quen vai executar a sentencia? - Eu. Dispárolle eu.
- Non, Jacqueline! - Etienne, vai para a casa.
Esa bomba non é dun avión.
Non. Foi artillaría.
Artillaría americana.
Os americanos están á porta!
- Son os americanos! - Papá, chegou a liberdade. Por fin.
- Etienne, arreda! - É boa persoa!
É o inimigo! Arreda.
Arreda, Etienne!
Etienne, veña!
Non! Malgastei media vida agachándome dos meus medos.
Tes que ser valente!
Etienne, non o digo máis!
- Arreda! - Rapaz...
- Etienne! - Eu son o profesor.
Marie!
Non o volvo dicir!
Sei que estás aí, Marie!
Escóitame, coma antes.
Arreda!
Non hai escapatoria!
Corre!
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa