12 AUGUSTUS 1944
Pfennig.
Kom op.
Dus...
...jij loopt voorop.
Als er meer mensen zijn, sterf jij als eerste.
Als ze alleen is, heb jij het genoegen om haar te doden.
Pak aan.
Met één bericht...
...kan ik zorgen dat je zus aan de honden van de SS gevoerd wordt...
...zodra hun trainers klaar zijn met haar.
Vooruit.
Goed zo.
Halt.
- Marie. - Ze is veilig. Dat beloof ik.
Je hebt je commandant neergeschoten.
Het is een lang verhaal.
Marie. Maak je geen zorgen. Alles is in orde.
Het slot op de deur is kapot.
Je moet de grendels er binnen voor schuiven.
De Amerikanen komen eraan. Het is een kwestie van dagen.
Je uitzendingen helpen hen de bommen goed te richten.
Je moet nog even sterk zijn.
Raak de deurpost aan voor de instructies voor vanavond.
Onze bondgenoten doen de rest.
Help me.
Laten we de lichamen hier?
Vrienden van me komen het vuil ophalen.
Ze nemen de auto mee en voeren hen aan de meeuwen.
Mooi zo.
Ze heet dus Marie.
Ik wil haar naam niet uit een Duitse mond horen.
Ik weet niet wie je bent...
...maar ik wil je lange verhaal wel horen.
Trek die jas uit.
Je gaat met mij mee.
Marie. Ik doe de voordeur dicht. Kom hem vergrendelen.
Kom mee.
Hoofdstuk 22.
Deel twee.
NAAR DE ROMAN VAN ANTHONY DOERR
VIER JAAR EERDER
Verrassing.
Daniel?
Tante Manec, dit is mijn dochter, Marie. Over wie ik je zo vaak heb geschreven.
Leuk u te leren kennen, Madame Manec.
En jou ook.
- Kom binnen. - Bedankt.
- Ik pak die wel.
Nog één.
Oom Etienne houdt niet van bezoek, maar hier zijn we.
Mijn broer past zich wel aan. Kom.
- Waar zijn we? - In de keuken.
- Is hij er? - Natuurlijk.
Hij zit op zolder met zijn radio te spelen.
Etienne?
Oom Etienne.
Hij hoort je toch niet. Hij heeft een koptelefoon op.
Wat voor radio heeft hij?
Een heel saaie radio, 24 uur per dag, die hem helemaal in beslag neemt...
...maar beter dan dat hij naar de oceaan staart...
...wat het enige andere is wat hij doet.
Daniel.
Ik hoop dat je haar elke dag vertelt hoe mooi ze is.
Tante Manec, ze is blind, niet doof.
Ik zal haar spiegel aan de wand zijn...
...en het haar vertellen als ze niet mooi meer is...
...maar prachtig.
Ik wil niet onbeleefd zijn...
...maar we hebben drie dagen gereisd...
...en alleen wat planten en oud brood gegeten.
En gestolen eieren en een gestolen auto.
Ik heb die bestuurd.
Ze hoeft de details niet te weten.
Nu moet ik de details wel horen. Kom, ga zitten.
Zoek dekking.
Zie je iets?
- Is dat gas? - Wat is dat?
Gas.
Etienne.
Zet je masker op. Het zit in je tas.
Etienne. Ik weet niet hoe het op moet.
Oké.
Zet je masker...
Etienne.
Oom Etienne.
- Ik ben het. Daniel. - Ja, ik ben hier.
Mag ik binnenkomen?
De deur zit op slot. Wacht even.
Ik weet dat je niet van verrassingen houdt.
Wat lang geleden.
Mag ik binnenkomen?
Ik denk niet dat je dat zou willen.
Ik hou de ramen dicht vanwege de herrie.
Ik schrik erg makkelijk.
Ik neem aan dat hier een zware lucht hangt.
Ik ruik alleen seringen.
Dat is mijn eau de toilette. Mijn laatste absurde gewoonte.
Ik kom zo.
Waar luister je de hele dag naar?
De wereld die tegen zichzelf praat als een boze gek.
Waar is de microfoon voor?
Oom Etienne, uitzenden is verboden.
- Er staat de doodstraf op. - Echt?
Ik lees niet veel kranten.
Wacht...
Ik ruik een legendarische omelet.
Wat een eer voor je.
Ze gebruikt rozemarijn en tijm.
Ik denk dat de eer niet voor mij is.
Ik ben hier niet alleen gekomen.
Ik zal je over mijn broer Etienne vertellen.
Hij houdt van radio's, hè?
Ik zal je over hem vertellen.
Oom Etienne was een oorlogsheld.
Hij won veel medailles die hij allemaal in de oceaan gooide.
De oceaan die je uit het raam ziet.
Ik kan de oceaan niet zien.
Lieve hemel. Het spijt me.
Hij is dus een oorlogsheld...
De dingen die hij in de oorlog zag, blijft hij zien.
Ook als hij zijn ogen sluit...
...vooral bij een hard geluid of iets onverwachts.
Auto's en schreeuwende meeuwen.
De afgelopen 20 jaar...
...ongeveer sinds de dag dat hij uit de oorlog terugkwam...
...zit hij hierbinnen, in dit huis.
Gaat hij niet eens naar het strand?
Hij gaat niet eens naar het strand.
Hij zegt dat hij de wereld bereist door middel van zijn boeken...
...ook al leest hij zelden...
...en door middel van zijn radio, waar hij zelden bij weggaat.
Ik praat met hem over frisse lucht en licht...
...maar weet je wat de dwaze man zegt?
Hij zegt...
...dat het belangrijkste licht ter wereld al het licht is dat je niet kunt zien.
Dit is mijn oom Etienne.
Etienne, dit is mijn dochter, Marie.
Marie, gaat het wel?
Je vader zegt dat je een interessante reis hebt gehad.
Het spijt me.
Ik verstond het niet. Kunt u dat herhalen?
Je vader zei dat het een interessante reis was.
Hij was zeer interessant.
Hebt u een radio?
Zendt u ermee uit?
Etienne, ze hebben honger. Snij wat brood.
Welkom, Marie.
Brood, Etienne.
Alles goed?
Het ontbijt staat op tafel. Eten maar.
De geur van thuis, Marie. Eet.
SAINT-MALO - AUGUSTUS 1944
Het is goed, Henri. Hij hoort bij mij.
Doe dit opzij.
Kom niet bij de oven, Duitser.
Jullie houden van ovens in jouw land, hè?
Er komen meer luchtaanvallen. We hebben veel te doen.
Je kunt beter gaan slapen.
- En jij? - Ik ondervraag de gevangene.
Toen ik tegen je zei dat je je commandant had neergeschoten...
...zei je dat het een lang verhaal was.
Je zei dat je geïnteresseerd was in de naam van het meisje in huis.
Marie, dat is een mooie naam.
Waarom interesseert ze je?
Hetzelfde lange verhaal.
Je had de radio opgespoord waarmee ze uitzendt.
Kortegolf 13.10.
Wat is daarmee?
Toen ik een kind was, was kortegolf 13.10 mijn enige hoop.
Kortegolf 13.10...
...was mijn ontsnapping.
Mijn toevlucht.
Dat kunt u vast niet begrijpen.
Probeer het maar.
De bommen komen pas na zonsondergang.
Radio's hebben me altijd geïnteresseerd.
Toen ik jonger was, bracht dat me vaak in de problemen.
Wat voor problemen?
NATIONAAL POLITIEK OPLEIDINGSINSTITUUT MEI 1942
Denk niet.
Stop niet om te denken.
Jullie hebben een bevel gekregen en dat voeren jullie met vreugde uit.
Denken verwoest het handelen.
Friedrich Nietzsche stelt dat we niet over onze daden moeten nadenken.
We moeten gewoon doen.
Je vader is de Führer en hij zegt dat je moet springen.
Spring.
Kom op.
Wat is pijn? Pijn is niets.
Ga door.
In deze kisten...
...vinden jullie alle onderdelen van een eenvoudige radio.
Jullie hebben één uur om een werkende radio te bouwen...
...vanaf nu.
We zijn jagers, geen prooien.
De leeuw mag geen lam worden.
Vooruit.
De sterken mogen niet zwak zijn.
De sterken verslinden de zwakken.
Vooruit.
Mozart, Vivaldi, Bach...
Geen van hen heeft zoveel voor de mens gedaan als Otto Grottingen...
...de Duitse uitvinder van de betaalbare radio.
Goebbels zelf heeft gezegd: 'Zonder de radio...
...zouden de nazi's nooit aan de macht zijn gekomen.'
Wat jullie bouwen, is een oorlogswapen.
Drieënvijftig seconden.
Volkheimer, jij gaat het bos in.
Ga er zo ver mogelijk in en na tien minuten zet je je radio aan.
Ga nu.
Begin.
Doe hem terug.
Als je aan het oostfront zit...
...heb je niet altijd papier en potlood voor je berekeningen.
Het oostfront? Ben ik niet te jong?
Duitsland heeft genieën nodig.
Hier, pak aan.
Schrijf maar in de modder.
Volkheimer zit op 1,2 kilometer...
...zuid-zuidoost vanaf hier.
Leeftijd is maar een getal.
Genie is een gave.
Daarna ging het snel.
Ik ging bij het radiokorps...
...en werd naar het oostfront gestuurd.
En daar spoorde je partizanen op...
Wat er aan het front gebeurde, is ook een lang verhaal.
De dingen die ik er heb gezien...
...achtervolgen me.
Je moet naar de kelder gaan.
De anderen komen vanavond en er komt een rechtszaak.
Ik zal uitleggen dat je tegen je wil naar het front moest.
Ze zullen alleen geïnteresseerd zijn in wat je als soldaat deed.
Ik heb slechte dingen gedaan.
Veel slechte dingen.
Ik heb ook slechte dingen gedaan.
Bedankt.
Vanwaar je interesse...
...voor dat kleine, blinde meisje...
...dat je zo geslagen heeft?
Ze is niet klein.
Het kreng brak mijn schedel bijna.
Ze heeft iets wat niet van haar is.
Mag ik vragen wat het is?
Het is een diamant.
Die moet veel waard zijn.
Meer dan geld voor mij.
Drie jaar geleden kreeg ik de diagnose.
Mijn lichaam verteert zichzelf.
Elke dag een beetje meer.
Zal een diamant je genezen?
Ik geloof van wel.
Ik zoek er al drie jaar naar.
Drie lange jaren.
NATUURHISTORISCH MUSEUM PARIJS - MEI 1941
- Wie heeft ze meegenomen? - Geen idee.
Ga naar dit adres.
Schiet er vrouwen en kinderen neer...
...als hij over 30 minuten niet huis is.
Nu is de klok je meester.
Laten we opnieuw beginnen.
Als je me de waarheid vertelt...
...ben je op tijd thuis om je gezin te redden.
Wie heeft de juwelen meegenomen die in deze kluis lagen?
Hij heet Daniel.
Daniel LeBlanc.
Slotenmeester van het museum. God vergeve me.
Waar is hij?
Dat weet ik niet. Dat zei hij niet.
Maar de juwelen die u zoekt...
...zijn op weg naar Genève.
Ze zitten verborgen in de kop van een dinosaurus.
Als u dat tegen de soldaten zegt aan de controlepost...
...aan de rand van de stad...
...zullen al die juwelen van u zijn.
Mag ik nu naar huis gaan?
Alstublieft.
Volgens het archief...
...lag hier één steen in het bijzonder...
...die meer waard was dan alle andere bij elkaar.
Hij heette de Vlammenzee.
Hij lag hierin, hè?
Ja, hij is nooit tentoongesteld.
Er is een bijgeloof.
Een vloek.
Heeft die Daniel LeBlanc hem met zijn handen aangeraakt?
Hij gelooft niet in vloeken. Hij is een wetenschapper, net als ik.
Alleen wij hebben hem aangeraakt.
- Alleen hij en jij. - Alstublieft.
Laat me naar huis gaan.
Was hij alleen toen hij de juwelen meenam?
Nee. Hij was met zijn dochter.
Een vrouw?
Meisje.
Ze is blind.
Heeft hij een dochter die blind is?
Misschien moet Daniel LeBlanc, een wetenschapper...
...zijn verwerping van het bijgeloof herzien.
Waar gingen Daniel LeBlanc en dat vervloekte, blinde meisje heen?
Ik weet het niet, zei ik. Ik zweer het bij God.
Ik zweer het op de levens van mijn baby's. Ik weet niet waar hij heen ging.
Weet je wat de vloek van de Vlammenzee is?
Alstublieft. Het kost me 15 minuten om thuis te komen.
Laat me alstublieft gaan.
Degenen die hem bezitten, leven voorgoed.
Alstublieft, meneer...
Maar hun dierbaren krijgen veel tegenspoed.
Je had handschoenen moeten dragen.
Nee. Er is nog tijd om thuis te komen.
Laat me alstublieft mijn gezin redden.
We hebben de dinosauruskop gevonden.
Maar de Vlammenzee zat er niet in.
Zou het blinde meisje hem hebben?
Als de Amerikanen komen...
...zullen ze me de straat op sleuren als verraadster...
...voor het slapen met Duitsers.
Mijn hoofd scheren, me met teer bedekken...
...en dan kussenslopen vol veren over me gooien.
Daarna zullen ze me ophangen.
We zien allemaal ons lot tegemoet als de Amerikanen komen.
Kun je me de stad uit krijgen?
Waarom zou ik dat doen?
Omdat ik weet waar het blinde meisje woont.
Daarmee eindigt hoofdstuk 22, deel twee van Twintigduizend mijlen onder zee.
Papa, als je luistert...
...gisteravond ben ik bijna gedood om een stomme steen.
Ik zoek de Vlammenzee. Waar is hij?
Ik weet niet hoelang ik heb voor die Duitser me weer vindt.
Maar tot dan blijf ik hier...
...waar het allemaal begon.
Na alle bommen...
...alle rook...
...ruik ik nog steeds seringen.
Er zijn hier vijf treden.
Naar links.
En ik laat je alleen binnen omdat jij de troep niet ziet...
...dus je oordeelt niet.
Seringen?
De geur doet me denken aan gelukkigere tijden...
...toen ik een jongeman was en een dandy.
- Weet je wat een dandy is? - Nee.
Goed. Ga nu hier zitten.
Zo. Je zit nu voor mijn radio.
Als ik dit aanzet...
Dit is de ontvanger...
...en die schijf brengt me binnen enkele seconden de wereld rond.
Eerst ben ik in Afrika...
...daarna in Cuba, in Australië...
...en dan is de accu leeg...
...en moet ik een nieuwe uit de kelder halen.
Waar is de microfoon voor?
De microfoon is verbonden met deze zender...
...en soms voeg ik daarmee mijn stem aan al die stemmen toe.
Wat zeg je dan?
Ik zeg: 'Is de wereld geen prachtige plek?'
En dan vraag je:
'Waarom verwoesten we hem dan?'
Zeg je dat niet?
Soms als ik praat, kiezen de woorden zichzelf.
Etienne...
Mag ik je Etienne noemen?
Want oudoom Etienne doet me aan een of andere keizer denken.
Ik ben ook een keizer, maar dan alleen op deze zolderkamer.
Ik heb het gevoel dat ik je al ken, maar niet bij die naam.
Marie, je kunt beter gaan.
Je vader zei dat hij met je naar de oceaan wilde.
- Ga je niet mee? - Nee.
Waarom niet?
Omdat je dingen ziet die er niet zijn, hè?
Dingen die je niet vergeet.
Marie, je vader wacht.
Toen ik je beneden hoorde praten, wist ik dat ik je stem kende.
Bijna mijn hele leven heb ik geluisterd naar uitzendingen van een man...
...die zichzelf de professor noemt op kortegolf 13.10.
Jij bent de professor.
Dat is absurd.
Zie ik eruit als een professor?
Ik weet niet hoe je eruitziet...
...maar stemmen zijn voor mij als gezichten.
Jij bent de professor.
Ik wist niet eens of er wel iemand luisterde.
Ik luisterde altijd.
Velen, denk ik.
De professor is weg. Ik heb hem opgeborgen...
...en nu doe ik belangrijkere dingen.
Wat kan belangrijker zijn dan alles wat je ons vertelde?
Marie, luister.
Je mag hier met niemand over praten, oké?
Je vader staat vast te wachten.
Hier.
Bedankt.
- Voorzichtig op de trap. - Ja.
- Vijf treden. - Het zijn zes treden.
Naar links.
Wat vind je van de oceaan?
Net of iemand in zijn slaap ademt.
Ik vond het net of de wereld keer op keer op adem kwam.
Alsof hij op adem kwam.
Dat is leuk.
We moeten hier misschien even blijven. Is dat goed?
- Meer dan goed. - Mooi zo.
Madame Manec zei dat oom Etienne een oorlogsheld was...
...maar daar lijkt hij niet op.
Als je een tijger in een metalen kist opsluit...
...lijkt hij op een kist.
Ik denk dat ik bij de kustweg begin en bij het stadsplein eindig.
Waarmee begin je?
Een maquette van de stad zodat je hem kunt verkennen.
Anders zit je vast in huis.
Dan word je net als oom Etienne.
Als ik de maquette ken...
...neem ik hem mee en leid ik hem zelf in de stad rond.
Vast wel, maar nu moet ik aan het werk.
Zo.
Hoe ben je van plan de hele stad op te meten?
Stap voor stap.
En ik ben de gek.
312, 313, 314...
...315, 316, 317, 318, 319, 320, 321...
...322, 323, 324.
Hier is het hout. Hou het hier vast.
We gaan het schuren. Goed zo.
Geen koffie meer. Ik ben bijna klaar.
Nee, dit is voor mij...
...en het is brandewijn.
Het meten van de straten is dan dus achter de rug, hè?
Bijna. Waarom?
Madame Manec was bij de slager.
Ze hoorde mensen praten over de man die zijn passen telt.
Dit is een kleine stad.
Wat is ermee?
Een andere vrouw fluisterde dat de man een Parijs accent had...
...en een derde had gehoord...
...dat de mysterieuze man uit Parijs het verzet kwam helpen.
Dat hij het deed voor Amerikaanse bommenwerpers.
Haal Marie en breng haar naar beneden.
De Gestapo is hier.
- Shit. - Maak je geen zorgen.
Als het voor de radio was, zouden er 100 zijn.
Ze zijn hier voor het gerucht over de man uit Parijs.
Vertel ze de waarheid. Laat ze je papieren zien.
Je hebt niets fout gedaan.
Toch, Daniel?
Er zijn dingen die ik je niet heb verteld.
Welke dingen?
Sommige geheimen kunnen beter geheim blijven.
Ik verwacht niet dat je het begrijpt.
Jij bent niet de enige met geheimen.
Doe de deur maar open voor ze hem inbeuken.
Je weet wat je niet mag noemen.
Noem het museum niet, de radio, de microfoon.
Nee. We mogen niet bang lijken.
Inderdaad niet.
- Want dat zijn we niet. - Nee.
Dit is het meisje en dit is haar vader.
Ben je blind?
Ja, meneer.
- Hé. - Het is al goed.
Onze Duitse vrienden willen Maries toestand bevestigen.
- Wat heb ik vast? - Dat weet ik niet.
Je vader gaat de stad door en meet straten en stoepen op.
- Ja, meneer. - 'Ja, meneer.' Ze is schattig.
Net of hij een kaart maakt voor mensen die hier willen komen.
Ik bouw een maquette van de stad...
...zodat mijn dochter hem leert kennen.
Is het waar wat je vader zegt?
Ja, meneer. In Parijs had hij ook een maquette voor me gemaakt.
Eén...
...twee...
...mooie ogen.
En beide werken niet.
Dit is alvast bevestigd.
Laat me nu zien wat je bouwt.
Komen jullie uit Parijs?
Wat deed je daar?
Ik was timmerman, zoals u ziet.
Waarom ging je weg?
Om mijn dochter de stad uit te brengen. Voor wat frisse lucht.
Hoe heet je?
Claude. Claude Dugarry.
Laat me je papieren zien.
Nu.
Ik laat je papieren in Parijs natrekken.
Je hebt talent.
En veel ongeluk.
Het is geen ongeluk, maar een zegen.
Niet te geloven. Je hebt de Gestapo valse papieren gegeven.
Ze zijn heel goed.
Het hoofd van het restauratieteam heeft ze gemaakt.
Waarom stelt dat me niet gerust?
Maak je klaar voor het eten. We bespreken dit met Madame Manec.
Etienne, hoeveel weet hij?
Waarover?
- Ik breng Marie naar bed. - Ik wil niet naar bed.
- Marie... - Het is een geheim.
Ik hoor het aan hun stemmen.
Daarom moet je naar bed.
Marie, alsjeblieft.
Kom mee.
Aangezien jullie nu hier wonen...
...kun je beter de waarheid kennen.
In Saint-Malo is een organisatie.
Bepaalde mensen in de stad brengen informatie bij mij...
...over troepenverplaatsingen, treinen, de schepen die komen en gaan...
- ...en ik... - De radio.
Voor de Duitsers kwamen, predikte ik vrede met mijn radio.
Nu is het een oorlogsinstrument.
En zeer waardevol.
Ik stuur die informatie naar Londen met codes en geheimschrift.
Als ik nodig ben, doe ik wat je wilt.
Het enige wat je nu moet doen, is geen aandacht meer trekken.
Is dat duidelijk?
Dus...
...de tijger patrouilleert nog in zijn metalen kist.
Vive la France.
- Het is alsof we onder de oceaan zijn. - Ja. Ik kwam hier altijd in de vakantie...
...en dan kwam ik hier in Fort Grotto voor oesters.
Was Etienne hier toen ook?
Natuurlijk, een jongeman.
Hier, hou vast.
Dat was voor de oorlog hem veranderde.
Daarvoor, ja.
Wat is dat?
Dat is de verste oester die je ooit zult eten.
Nog lekkerder dan die in Parijs.
Hoe was hij? Etienne, bedoel ik.
Hij had parfum op...
...en nam meisjes mee op zijn motor.
Ze gilden. Dat weet ik nog.
Hij was echt fantastisch.
Wat? Het was een golf.
Het was geen golf. Dat was jij.
Jij was het.
- Een reusachtige golf. - Waar zijn ze?
Waar zijn de engeltjes?
Je ziet dat ik mijn kleren ervoor opgeofferd heb.
Neem maar.
Oesters uit de Fort Grotto waren altijd de beste ter wereld.
En dat zijn ze nog.
Perfectie.
Het is 20 jaar geleden.
Als je ze zo lekker vindt, waarom haal je ze zelf dan nooit?
- Het is niet ver langs het strand. - Alsjeblieft.
Als je het nooit vraagt, wordt het normaal.
Misschien kun je de volgende keer meegaan.
Als ik de straten ken, kan ik je meenemen.
Sorry, oom Etienne. Mijn dochter is heel direct.
Ik denk dat je de reden daarvoor kent.
Maar dat is een reden zonder rede.
Het verleden is voorbij.
Ik dacht dat je in wetenschap geloofde.
- Marie, hou op. - Nee, Daniel. Het is goed.
Waarom denk je niet aan mij als een van deze oesters?
Ik zit vast in mijn schelp.
Maar je bent geen oester.
Wie heeft er ooit gehoord van een oester met parfum...
...en gillende meisjes op zijn motor?
Goed zo. Nu is hij erg van streek.
Misschien moet dat.
Blijf me vragen om mee te gaan.
En ooit, als jij het vraagt, ga ik misschien wel mee.
Fijn.
Dat is dan geregeld.
Nee.
Geen oesters meer. Anders heeft Madame Manec er geen.
Daar zit wat in. We kunnen er beter geen meer eten.
Ik hoor jullie.
- Het is de schelp. - Ik ben blind. Ik hoor uitstekend.
- Oké. - Dank je wel.
Daniel, zo meteen...
...ontmoet je de Inlichtingencommissie van het verzet van Saint-Malo.
Jij kent onze geheimen. Vertel ons de jouwe.
Moet Marie niet weg?
Ik denk dat Marie slimmer is dan wij samen.
Ze moet blijven.
We komen met gebakjes. En lekkers.
Tante Manec, mijn excuses.
We hebben een belangrijke vergadering.
Inderdaad.
Ben jij van het verzet?
Slimme jongen.
Mag ik je voorstellen aan de Oude Dames Verzetsclub van Saint-Malo?
Vrouwen bewaren geheimen beter dan mannen.
Deze vrouwen observeren de troepen...
...en de schepen die de haven in- en uitgaan.
We kopen vis op de havenmuur. Drie oude dames. Totaal niet verdacht.
Onze lijstjes zijn de namen van torpedoboten.
We brengen jonge Duitse soldaten koffie...
...en zij praten met ons als met hun moeder.
Ze vertellen ons alles.
Het is geniaal.
Mijn zus haalde me over om het enige...
- ...mannelijke lid te worden. - Hij zat in de loopgraven.
Held zijn op je eigen zolder is veel makkelijker.
En Etienne zegt dat we een probleem hebben.
Van het Natuurhistorische Museum, waar ik werkte...
...stuurde ik alle edelstenen naar Genève...
...voor de Duitsers kwamen.
Heel goed.
Maar mijn naam staat vast op een lijst.
Daniel gaf de Gestapo valse papieren.
Hij zegt dat ze heel goed zijn.
Ja, maar van een man uit Parijs met een blinde dochter.
Misschien hebben de Duitsers het te druk om die link te leggen.
De Duitsers zijn Duits.
Er zal een speciaal team zijn dat de edelstenen moet vinden.
Ze zijn niet echt naar mij op zoek.
Naar iets wat ik heb.
Een bepaald juweel.
Het beroemdste van Frankrijk.
Dat waar volgens tijdschriften een vloek op rust?
De steen die gekken aantrekt.
Heb je die hier? In dit huis?
Ja, ik had geen keus.
Als ik had geweten wat jullie hier deden...
...zou ik dat nooit gedaan hebben.
Als je wilt, gaan we weg.
In oorlogstijden...
...zijn er andere prioriteiten.
Jullie zijn familie en bloed en dat blijft.
Maar nu hebben we een plicht aan Frankrijk...
...dus we moeten de Duitsers op een ander pad zetten.
Zonder tijd te verspillen.
Een retourtje Parijs, wat geld en een adres waar je veilig zult zijn.
Marie, wees niet bang.
Waarom zou ik?
Je vader komt terug. We hebben een plan.
Wat voor plan?
We hebben onze vrienden bij het Parijse verzet al gevraagd...
...om het gerucht te verspreiden...
...dat Daniel LeBlanc in Parijs gesignaleerd is.
Morgen...
...word ik in een café gefotografeerd met de krant van morgen.
Dan geven ze de Duitsers een adres.
Maar als ze op dat adres komen...
Daar zullen ze dingen van mij en van jou vinden.
Ik heb ze bij me.
Ik leg ze in het appartement neer...
...en dan word ik in Bordeaux gefotografeerd.
Bordeaux?
- Het is maar drie uur met de trein. - Voor één dag.
En in Bordeaux verspreiden ze het gerucht...
...dat een man met een blinde dochter naar Spanje is gesmokkeld.
De smokkelaars kregen een grote diamant...
...die nu ook naar Spanje gesmokkeld is.
- Als het plan werkt... - Hoezo 'als'?
Als het plan werkt, ben ik over zes dagen terug.
Waarom breng je het juweel niet naar Parijs...
...waar de Duitsers het vinden en ons zo niet meer zoeken?
Omdat de Duitsers onze vijanden zijn en de steen niet van hen is.
Hij is van Frankrijk en wij zijn het volk van Frankrijk.
We kunnen het kostbaarste juweel van ons land niet aan die monsters geven.
Ik moet ze op een dwaalspoor brengen voor jouw veiligheid.
Nu moet ik naar de trein.
Etienne laat je de radio gebruiken.
Praat tegen me en waar ik ook ben, zal ik naar je luisteren en bij je zijn.
Dat zal ik doen.
Ik blijf tegen je praten hoelang je ook wegblijft.
En ik zal bij je zijn.
Papa, ik ben nog bij je. Ik praat nog tegen je.
Ik weet dat je me hoort.
SAINT-MALO - AUGUSTUS 1944
Je wacht tot de Amerikanen komen en dan kom je naar huis.
Ik weet het.
Welterusten, papa.
Ik hou van je.
Het is zover.
Ik dacht dat je zou ontsnappen.
Ik bleef omdat ik u vertrouw.
Waarom zou je me vertrouwen?
Gisteren wist ik zeker dat ik uw stem herkende.
Toen besefte ik...
...dat u het meisje kent dat nu op 13.10 uitzendt.
U kent het huis.
U bent het.
U bent de professor.
Ik ben een soldaat. Jij bent een soldaat. Niets van ervoor doet ertoe.
Ga zitten.
En?
Hij is jong en een radioman.
- Hij heet Werner... - Namen boeien ons niet.
Hij moest vanuit het weeshuis...
...naar de verbindingsdienst.
Hoeveel mannen, vrouwen en kinderen heb je gedood?
Ik moest radio's opsporen die berichten uitzonden.
En als die gevonden werden?
Geef ons een ruwe schatting.
Hoeveel mannen, vrouwen en kinderen heb je gedood?
U zei dat ik mijn verhaal kon afmaken.
Ik wil het uitleggen.
We weten het al.
Van onze kameraden in Normandië en België.
Wie gevonden werd met een radio, werd geëxecuteerd door jouw mensen.
Hun gezinnen werden geëxecuteerd. Hun buren.
Mannen, vrouwen, kinderen geëxecuteerd.
Hij moest gewoon de frequenties vinden.
Professor, alstublieft...
Je verhaal boeit ons niet, Duitser.
En we kunnen geen gevangenen houden.
Ik zou voor hem zorgen.
Hij is je kind niet.
- Zorgen? - Ik bedoel, bewaken.
Waarom zou je dat doen?
- Het vonnis is de dood. - Jullie begrijpen het niet.
- Wie voert het vonnis uit? - Ik schiet hem zelf neer.
- Nee. Jacqueline. - Etienne, ga naar huis.
Dat was geen vliegtuig.
Nee. Dat was artillerie.
Amerikaanse artillerie.
De Amerikanen zijn hier.
- Papa, eindelijk komt er vrijheid. - Het zijn de Amerikanen.
- Etienne, ga opzij. - Hij is goed.
Hij is de vijand. Ga opzij.
Ga opzij.
Etienne, nu.
Nee. Ik heb me mijn halve leven voor mijn angsten verstopt.
Nu moet je dapper zijn.
Ik zeg het niet nog een keer.
- Ga opzij. - Jongen...
- Etienne. - Ik ben de professor.
De laatste keer.
Ik weet dat je boven bent.
Luister naar me zoals vroeger.
Ga opzij.
Je ontkomt er niet aan.
Ren weg.
Ondertiteld door: Brigitta Broeke