12 SIERPNIA 1944 R.
Pfennig.
Idziemy.
No.
Prowadź więc.
Jeśli ma wspólników, zginiesz jako pierwszy.
Jeśli jest sama, będziesz miał zaszczyt ją zabić.
Bierz.
Bierz!
Jedna wiadomość,
a twoją siostrę dostaną psy SS...
po tym, jak zajmą się nią żołnierze.
Ruchy.
Ruchy!
Tak jest.
Stać!
- Marie! - Jest bezpieczna. Naprawdę.
Zastrzeliłeś swojego dowódcę.
To długa historia.
Marie! Nie martw się. Wszystko w porządku!
Zamek jest uszkodzony!
Musisz otworzyć drzwi od środka.
Amerykanie już jadą. To kwestia kilku dni.
Twoje transmisje pomagają namierzyć nazistów.
Musisz wytrzymać.
Dotknij drzwi obok zasuwki, tam masz dzisiejsze instrukcje.
Nasi sojusznicy zrobią resztę.
Pomóż mi.
Zostawimy tu ciała?
Moi przyjaciele zabiorą śmieci.
Wezmą samochód i nakarmią nimi mewy.
Dobrze.
Więc ma na imię Marie.
Nie chcę słyszeć jej imienia w niemieckich ustach.
Nie wiem, kim jesteś,
ale chcę usłyszeć twoją historię.
Zdejmij mundur.
Idziesz ze mną.
Marie! Zamykam drzwi! Zejdź zasunąć zasuwę.
Chodź.
Rozdział 22.
Część druga.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY'EGO DOERRA
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Niespodzianka!
Daniel?
Ciociu Manec, to moja córeczka, Marie. Często ci o niej pisałem.
Miło poznać, Madame Manec.
Mnie również.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Wezmę to.
Jeszcze jedna.
Wiem, że wujek Etienne nie lubi gości, ale oto jesteśmy.
Mój brat się przyzwyczai. Chodźcie!
- Gdzie jesteśmy? - W kuchni.
- Jest tutaj? - Oczywiście, że tak.
Jest na strychu, bawi się radiem.
Etienne?
Wujku Etienne!
Nie usłyszy cię. Siedzi w słuchawkach.
Jakie wujek ma radio?
Irytujące i zajmujące czas, pochłania go na całą dobę,
ale to lepsze, niż gdyby miał patrzeć w ocean,
bo robi albo jedno, albo drugie.
Danielu.
Mam nadzieję, że powtarzasz jej, jaka jest śliczna.
Ciociu, ona słyszy.
Będę jej lustereczkiem,
powiem jej, kiedy przestanie być śliczna,
a zacznie być piękna.
Ciociu, nie chcę być nieuprzejmy,
ale przez ostatnie trzy dni w podróży
jedliśmy tylko zioła i czerstwy chleb.
- Ukradliśmy też auto i kradliśmy jajka. - Jasne.
Prowadziłam auto.
Nie musisz jej o tym mówić.
Muszę znać szczegóły! Usiądź!
Kryć się!
Widzicie coś?
- Czy to gaz? - Co to?
Gaz!
Etienne!
Włożyć maski! Macie je w torbach!
Etienne! Nie wiem, jak to działa.
W porządku.
W porządku!
Włóżcie te pieprzone...
Etienne!
Wujku Etienne!
- To ja! Daniel! - Tak! Jestem tu.
Mogę wejść?
Drzwi są zamknięte. Zaczekaj.
Wiem, że nie lubisz niespodzianek.
- Daniel. - Tak.
Minęło tyle czasu.
Mogę wejść?
Nie.
Myślę, że nie chciałbyś.
Zamykam okna ze względu na hałas.
Łatwo mnie wystraszyć.
Zresztą w powietrzu jest już za dużo mnie.
Ja czuję tylko bez.
To moja woda kolońska. Ostatni absurd, jaki mi został.
Zejdę na dół.
Czego słuchasz cały dzień?
Tego, jak świat bredzi sam do siebie.
Po co ci mikrofon?
Wujku, nadawanie transmisji jest nielegalne.
- Karzą to śmiercią. - Doprawdy?
Rzadko czytam gazety.
Chwila.
Czuję legendarny omlet.
Cóż za zaszczyt.
Rozmaryn i tymianek.
Nie dla mnie ten zaszczyt.
Nie przyjechałem sam.
Cóż.
Opowiem ci o moim bracie.
Ponoć lubi radia.
Opowiem ci.
Wujek Etienne był bohaterem wojennym.
Zdobył wiele medali, a wszystkie wyrzucił do oceanu.
Tego, który widzisz z okna.
Nie widzę oceanu, Madame Manec.
Jejku. Przepraszam.
Więc jest bohaterem.
Rzeczy, które widział na wojnie, zostały z nim na zawsze.
Widzi je, kiedy zamyka oczy,
zwłaszcza gdy słyszy hałas lub coś niespodziewanego.
Samochody lub mewy.
Od 20 lat,
odkąd wrócił z wojny,
nie wychodzi z domu.
Nie wychodzi nawet na plażę?
Nie wychodzi na plażę.
Twierdzi, że podróżuje dzięki książkom,
choć rzadko widuję, by czytał,
a także dzięki radiu, od którego niemal się nie rusza.
Mówię mu o powietrzu i świetle,
- a wiesz, co on na to? - Co takiego?
Mówi,
że najważniejsze jest światło, którego nie widać.
Marie.
To mój wujek Etienne.
Etienne, to moja córeczka, Marie.
Marie, wszystko w porządku?
Tak.
Twój ojciec mówił, że za wami bardzo ciekawa podróż.
Przepraszam.
Nie dosłyszałam. Możesz powtórzyć?
Twój ojciec mówił, że mieliście ciekawą podróż.
Naprawdę ciekawą.
Masz radio?
Tak.
Nadajesz?
Etienne, oni są głodni. Nakrój chleba.
Witaj, Marie.
Chleb, Etienne.
Wszystko w porządku?
Śniadanie podano. Jedzcie!
Zapach domu, Marie. Jedz.
SAINT-MALO SIERPIEŃ 1944 R.
W porządku, Henri. On jest ze mną.
Przesuń wózek.
Nie zbliżaj się do pieca.
Wy, Niemcy, lubicie piece.
Dziś czekają nas kolejne naloty. Mamy dużo pracy.
Powinieneś się przespać.
- A ty? - Ja przesłucham więźnia.
Kiedy zwróciłem uwagę na to, że zastrzeliłeś dowódcę,
powiedziałeś, że to długa historia.
Pytałeś o imię dziewczyny.
Marie. To ładne imię.
Czemu cię ona interesuje?
To część tej historii.
Namierzyłeś jej nadajnik.
Częstotliwość 13,10.
Co o niej wiesz?
Kiedy byłem dzieckiem, ta częstotliwość była moją nadzieją.
Częstotliwość 13,10
była moją ucieczką.
Moim azylem.
Nie sądzę, by pan to zrozumiał.
Przekonajmy się.
Bombowce przylecą po zachodzie słońca.
Zawsze interesowały mnie radia.
Kiedy byłem młodszy, moje hobby wpędziło mnie w kłopoty.
Jakie kłopoty?
NARODOWO-POLITYCZNE ZAKŁADY WYCHOWAWCZE MAJ 1942 R.
Nie myślcie!
Nie zatrzymujcie się!
Dostaliście rozkaz i wykonacie go z radością!
Myśl niszczy działanie!
Nietzsche mówi, że nie musimy zastanawiać się nad działaniem!
Mamy tylko działać!
Waszym ojcem jest Führer i każe wam skakać!
Skacz!
Chodź!
No już.
Czym jest ból? Ból jest niczym!
Dalej!
W każdej z tych skrzynek
znajdziecie elementy do budowy prostego nadajnikoodbiornika.
Macie godzinę na zbudowanie radia,
czas, start.
Jesteśmy łowcami, nie ofiarami!
Lew nie ma prawa być owcą!
Ruchy!
Silni nie mają prawa być słabi!
Silni pożerają słabych!
Ruchy!
Mozart, Vivaldi, Bach,
żaden z nich nie zapisał się w kartach historii jak Otto Grottingen,
niemiecki wynalazca niedrogiego radia.
Sam Goebbels powiedział, że bez radia
partia nazistowska nie doszłaby do władzy.
Budujecie broń.
Pięćdziesiąt trzy sekundy.
Volkheimer, idź do lasu.
Za dziesięć minut włącz nadajnikoodbiornik.
Idź.
Zaczynaj.
Nie.
Schowaj to.
Kiedy będziesz na froncie wschodnim,
nie będziesz mógł liczyć na kartkę i ołówek.
Na froncie wschodnim? Nie jestem za młody?
Niemcy potrzebują geniuszy.
Proszę.
Notuj obliczenia w błocie.
Volkheimer jest 1,2 kilometra stąd
w kierunku południe-południowy wschód.
Wernerze,
wiek to tylko liczba.
Geniusz to dar.
Szybko mnie awansowali.
Trafiłem do korpusu łączności
i w końcu wysłali mnie na front wschodni.
Na Wschodzie polowałeś na partyzantów.
To też długa historia.
Rzeczy, które widziałem...
nawiedzają mnie.
Powinieneś iść do piwnicy.
Jutro zorganizujemy proces.
Powiem reszcie, że wysłali cię na front siłą.
Będą zainteresowani tylko tym, co robiłeś potem.
Czyniłem zło.
Zrobiłem wiele złego.
Też czyniłem zło.
Dziękuję.
Nie powiedziałeś...
co takiego jest w tej niewidomej dziewczynce,
która tak cię pobiła.
To już nie dziewczynka.
Suka prawie rozbiła mi czaszkę.
Ma coś, co nie należy do niej.
Mogę spytać, co takiego?
Diament.
Musi być wiele wart.
Więcej niż pieniądze.
Trzy lata temu byłem na badaniach.
Moje ciało zjada samo siebie.
Każdego dnia coraz bardziej.
Ten diament cię wyleczy?
Wierzę, że tak.
Szukam go od trzech lat.
Od trzech pieprzonych lat.
MUZEUM HISTORII NATURALNEJ PARYŻ - MAJ 1941 R.
- Kto je zabrał? - Nie mam pojęcia.
Jedźcie pod ten adres.
Zastrzelcie kobiety i dzieci,
jeśli nie wróci do domu za pół godziny.
Nie.
Teraz twoim panem jest zegar.
Zacznijmy od nowa.
Jeśli powiesz mi prawdę,
zdążysz uratować rodzinę.
Kto zabrał klejnoty z tej skrytki?
Ma na imię Daniel.
Daniel LeBlanc.
Jest klucznikiem w muzeum. Boże, wybacz mi.
Dokąd pojechał?
Nie wiem. Nie powiedział mi.
Ale klejnoty, których szukacie,
są w drodze do Genewy.
Są ukryte w czaszce dinozaura.
Jeśli da pan znać żołnierzom
pilnującym granic miasta,
zgarniecie wszystkie tutejsze klejnoty.
Mogę wrócić do domu?
Proszę.
Według archiwum
był tu jeszcze jeden klejnot,
wart więcej niż wszystkie pozostałe razem.
Morze Płomieni.
Był tutaj, prawda?
Tak, ale nigdy na wystawie.
Jest pewien przesąd.
Klątwa.
Daniel LeBlanc dotykał tego klejnotu?
On nie wierzy w klątwy. Jesteśmy ludźmi nauki.
Tylko my dwaj dotykaliśmy klejnotu.
- Tylko ty i on. - Proszę.
Proszę mnie wypuścić.
- Był sam, kiedy zabrał kamienie? - Tak.
Nie. Był z córką.
Z kobietą?
Dziewczyną.
Jest niewidoma.
Ma niewidomą córkę?
Może pan naukowiec Daniel LeBlanc
powinien przemyśleć, co sądzi o przesądach.
Dokąd pojechał Daniel LeBlanc i jego przeklęta córka?
Powiedziałem, że nie wiem! Przysięgam na Boga.
Przysięgam na życie moich dzieci. Nie wiem, dokąd pojechał!
Wiesz, czym jest klątwa Morza Płomieni?
Proszę. Dotarcie zajmie mi 15 minut.
Proszę!
Ten, kto go posiądzie, będzie żyć wiecznie.
Proszę.
Ale jego bliscy będą cierpieć.
Powinieneś był włożyć rękawiczki.
Nie! Wciąż zdążę wrócić!
Proszę, muszę uratować moją rodzinę!
Znaleźliśmy głowę dinozaura.
Ale Morza Płomieni tam nie było.
Myślisz, że dziewczyna ma kamień?
Kiedy Amerykanie tu przybędą,
ludzie wywloką mnie na ulicę jako zdrajczynię,
bo sypiałam z Niemcami.
Ogolą mi głowę, zanurzą w smole
i będą rzucać poduszkami z pierzem.
Potem mnie powieszą.
Amerykanie skażą nas wszystkich.
Wydostaniesz mnie z miasta?
Dlaczego miałbym?
Bo wiem, gdzie mieszka dziewczyna.
Koniec części drugiej rozdziału 22 20 000 mil podmorskiej żeglugi.
Tato, jeśli mnie słuchasz,
wczoraj prawie zginęłam z powodu kamienia.
Szukam Morza Płomieni! Gdzie on jest?
Nie wiem, kiedy ten Niemiec mnie znajdzie.
Ale na razie zostanę tu,
gdzie wszystko się zaczęło.
Mimo bombardowania
i całego tego dymu...
wciąż czuję bez.
Pięć stopni.
Skręć w lewo.
Wpuszczam cię tylko dlatego, że nie zobaczysz mojego bałaganu
i mnie nie ocenisz.
Bez?
Zapach bzu kojarzy mi się ze szczęśliwszymi latami,
kiedy byłem młodym dandysem.
- Wiesz, kim jest dandys? - Nie.
I dobrze. Usiądź.
Jasne.
Teraz siedzisz przed moim radiem.
Jeśli je włączę...
To właśnie odbiornik,
a to pokrętło pozwala mi zwiedzić cały świat w ciągu kilku sekund.
W jednej chwili jestem w Afryce,
potem na Kubie, w Australii,
a potem pada bateria
i muszę iść do piwnicy po nową.
Do czego służy ci mikrofon?
Jest połączony z nadajnikiem,
czasem i mój głos trafia do większej plątaniny głosów.
Co mówisz, kiedy nadajesz?
Pytam: „Czyż świat nie jest piękny?”.
A potem dodajesz:
„Więc czemu go niszczymy?”.
Prawda?
Czasem słowa wydobywają się same.
Etienne...
Mogę mówić ci po imieniu?
Dziadek stryjeczny Etienne brzmi, jakbyś był jakimś cesarzem.
Jestem cesarzem, ale tylko w tym pokoju.
Czuję, że cię znam, ale nie pod tym imieniem.
Marie, powinnaś już iść.
Twój ojciec chce zabrać cię nad ocean.
- Pójdź z nami. - Nie.
Dlaczego nie?
To dlatego, że widzisz rzeczy, których nie ma?
O których nie możesz zapomnieć.
Marie, twój ojciec czeka.
Wiedziałam, że znam twój głos.
Przez większość mojego życia słuchałam transmisji mężczyzny,
który nazywa siebie profesorem, na częstotliwości 13,10.
Ty jesteś profesorem.
To absurd.
Wyglądam ci na profesora?
Nie wiem, jak wyglądasz,
ale poznaję głosy jak twarze.
Jesteś profesorem.
Nie wiedziałem, że ktokolwiek tego słucha.
Zawsze słuchałam.
Na pewno nie ja jedna.
Cóż.
Profesora już nie ma. Schowałem go
i zajmuję się ważniejszymi sprawami.
Co może być ważniejszego od tego, co nam mówiłeś?
Marie, posłuchaj.
Nie mów o tym nikomu.
Dobrze.
Twój ojciec czeka.
Proszę.
Dziękuję.
- Uważaj na schodach. - Wiem.
- Pięć stopni. - Właściwie to sześć.
W lewo.
Jak podoba ci się ocean?
Brzmi, jakby ktoś oddychał przez sen.
Mnie zawsze wydawało się, że to świat łapie oddech raz po raz.
Łapie oddech.
Podoba mi się.
Będziemy musieli zostać tu na dłużej. Nie przeszkadza ci to?
- Skądże. - To dobrze.
Madame Manec mówiła, że wujek Etienne był bohaterem wojennym,
ale nie pasuje mi to do niego.
Jeśli zamkniesz tygrysa w metalowej skrzyni,
będzie wyglądał jak ta skrzynia.
Zacznę przy wybrzeżu, a skończę na placu.
Co zaczniesz?
Zbuduję model miasta dla twoich palców.
Inaczej utkniesz w domu.
Będziesz jak wujek Etienne.
Kiedy nauczę się na modelu,
zabiorę go na zewnątrz. Pokażę mu miasto. Zobaczysz.
Nie wątpię, ale muszę brać się do pracy.
Bardzo dobrze.
Jakim cudem chcesz zmierzyć całe miasto?
Krok po kroku.
A to ja jestem wariatem.
Trzysta dwanaście, 313, 314,
trzysta piętnaście, 316, 317, 318, 319, 320, 321,
trzysta dwadzieścia dwa, 323, 324.
Drewno. Przytrzymaj.
Chcemy je oszlifować. Dobrze.
Dość już kawy, wujku Etienne. Kończę.
Nie, to dla mnie.
Brandy.
Skończyłeś pomiary ulic?
Prawie. A co?
Madame Manec była u rzeźnika.
Ludzie mówią o mężczyźnie, który liczy kroki.
To małe miasto.
Co z tego?
Inna kobieta twierdziła, że miał paryski akcent,
a trzecia usłyszała,
że tajemniczy paryżanin przyjechał wspomóc ruch oporu.
Mierzył miasto dla amerykańskich bombowców.
Zabierz Marie na dół.
To Gestapo.
- Szlag! - Spokojnie.
Gdyby chodziło o radio, byłoby ich stu.
Sprawdzają plotki o tajemniczym paryżaninie.
Powiedz im prawdę. Pokaż dokumenty i z głowy.
Nie zrobiłeś nic złego.
A może zrobiłeś?
Nie powiedziałem ci o wszystkim.
Co masz na myśli?
Niektórych sekretów lepiej nie zdradzać.
Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Nie tylko ty masz sekrety.
Otwórz drzwi, zanim je wyważą.
Wiesz, o czym nie mówić.
O muzeum, radiu i mikrofonie.
Wiem, tato. Nie możemy się bać.
Nie możemy.
- Bo się nie boimy. - Nie.
To dziewczyna i jej ojciec.
Jesteś niewidoma?
Tak jest.
- Ej! - W porządku.
Nasi przyjaciele chcą potwierdzić przypadłość Marie.
- Co trzymam? - Nie wiem.
Twój tata mierzył ulice i chodniki.
- Tak jest. - „Tak jest”. Urocza.
Jakby miał zamiar stworzyć mapę dla kogoś.
Buduję model miasta,
by moja córka nauczyła się ulic.
Twój ojciec mówi prawdę?
Tak jest. W Paryżu też miałam model.
Jedno...
dwa...
Oboje oczu masz piękne.
Oboje nie działają.
Pierwsza część potwierdzona.
Pokaż, co zbudowałeś.
Marie.
- Przyjechaliście z Paryża? - Tak.
Czym się tam zajmowałeś?
Byłem stolarzem, jak pan widzi.
Co tu robicie?
Chciałem zabrać córkę z miasta na świeże powietrze.
Imię i nazwisko?
Claude. Claude Dugarry.
Poproszę o dokumenty, panie Dugarry.
Teraz.
Wyślę je do Paryża. Sprawdzą cię.
Świetna robota.
I straszna tragedia.
To nie tragedia. To dar.
Nie wierzę. Dałeś Gestapo podrobione dokumenty.
Są naprawdę dobre.
Zrobił mi je dyrektor działu konserwacji dzieł sztuki.
Dlaczego mnie to nie uspokoiło?
Przygotujcie się na kolację. Porozmawiamy z Madame Manec.
Etienne, ile on wie?
O czym?
- Zabiorę Marie do łóżka. - Nie chcę iść spać.
- Marie... - Tajemnica.
Wiesz, że słyszę to w ich głosie.
Dlatego musisz iść do łóżka.
Marie, proszę.
Chodź.
Jako że mieszkasz teraz z nami,
powinieneś znać prawdę.
W Saint-Malo mamy pewną organizację.
Mieszkańcy przynoszą mi informacje
o ruchach wojsk, pociągów i statków,
- a ja... - Radio.
Zanim przyszli Niemcy, głosiłem pokój.
Teraz moje radio to broń.
Bardzo cenna.
Przekazuję informacje do Londynu przy pomocy szyfrów.
Zrobię, co zechcesz.
Na razie nie przyciągaj uwagi do tego domu.
Rozumiemy się?
Więc...
Tygrys wciąż patroluje wewnątrz skrzynki.
Vive la France.
- Jakbyśmy byli na dnie. - Tak. Jeździłem tu na wakacje,
chodziłem do tej groty zbierać ostrygi.
Etienne mieszkał tu wtedy?
Oczywiście, był młody.
- Potrzymaj. - Jasne.
Zanim wojna go zmieniła.
Tak.
Co to?
Najświeższa ostryga, jaką w życiu jadłaś.
Lepsza niż te w Paryżu.
Jaki on był? Etienne.
Pryskał się wodą kolońską
i woził dziewczęta swoim motocyklem.
Krzyczały. Tyle pamiętam.
Był niesamowity.
No co? To była fala.
To nie była fala. To byłeś ty.
To byłeś ty.
- Wielka fala. - Gdzie oni są?
Gdzie nasze aniołeczki?
Poświęciłem dla nich swoje ubrania.
Częstuj się.
Ostrygi z groty w fortecy były najlepsze na świecie.
I wciąż są!
Idealne.
Minęło 20 lat, Danielu.
Skoro tak je lubisz, czemu sam nie chodzisz ich zbierać?
- To tylko parę kroków wzdłuż plaży. - Marie, proszę.
Jeśli nie pytasz, staje się to normą.
Może następnym razem pójdziesz z nami.
Kiedy nauczę się ulic, mogę cię tam zabrać.
Wybacz, wujku Etienne, moja córka bywa bezpośrednia.
Marie...
Myślę, że wiesz, czemu nie wychodzę.
Ale to nie ma sensu.
Przeszłość minęła.
Myślałam, że wierzysz nauce.
- Marie, przestań. - Nie. W porządku.
Marie, wyobraź sobie, że jestem jak jedna z tych ostryg.
Schowany wewnątrz skorupy.
Ale nie jesteś ostrygą.
Kto słyszał o ostrydze pachnącej wodą kolońską
i jeżdżącej z dziewczętami na motocyklu?
Brawo. Zdenerwowałaś go.
Może ktoś musiał.
- Marie... - Tak?
Pytaj mnie cały czas.
Pewnego dnia może z tobą pójdę.
To dobrze.
Umowa stoi.
Tak.
Nie, nie.
Dość ostryg. Nie zostanie nic dla Madame Manec.
Racja. Wystarczy.
Słyszałam.
- To tylko muszla. - Słuch mam świetny.
- W porządku. - Dziękuję bardzo.
Danielu, za jakąś chwilę
poznasz komitet wywiadowczy ruchu oporu Saint-Malo.
Znasz nasze sekrety. Teraz my poznamy twoje.
A co z Marie?
Marie okazała się mądrzejsza od nas obu.
Powinna zostać.
Mamy wypieki! I słodkości.
- Witam. - Czołem.
Ciociu Manec, przepraszam.
Mamy tu odbyć ważne spotkanie.
Zgadza się.
Jesteście z ruchu oporu?
Bystry chłopiec.
Przed wami Klub Starszych Rebeliantek z Saint-Malo.
Kobiety są lepsze w dochowywaniu sekretów.
Te kobiety obserwują ruchy wojsk,
a także statków w porcie.
Kupujemy tam ryby. Trzy starsze panie. Poza podejrzeniami.
Na listach zakupów mamy wypisane nazwy okrętów.
Nosimy kawę niemieckim żołnierzom,
a oni rozmawiają z nami jak z matkami.
Mówią nam o wszystkim.
To genialne.
Siostra przekonała mnie, bym został
- honorowym członkiem. - Był bohaterem w okopach.
Na strychu łatwiej być bohaterem.
Etienne mówił, że mamy problem.
Tak.
Z Muzeum Historii Naturalnej, gdzie pracowałem,
wysłałem wszystkie cenne kamienie do Genewy,
zanim Niemcy mogli je zabrać.
Brawo!
Muszą znać moje nazwisko.
Daniel pokazał Gestapo fałszywe dokumenty.
Ponoć są bardzo dobre.
Tak, ale jestem paryżaninem z niewidomą córką.
Może Niemcy są zbyt zajęci, by połączyć fakty.
Niemcy to Niemcy.
Stworzą jednostkę poszukującą tych klejnotów.
Poza tym to nie mnie szukają.
Chodzi o coś, co mam.
Pewien klejnot.
Najsłynniejszy we Francji.
Ten, o którym piszą, że jest przeklęty?
To kamień, który przyciąga szaleńców.
Masz go tu? W tym domu?
Tak, nie miałem wyboru.
Gdybym wiedział, czym się zajmujecie,
nie zrzucałbym na was tego.
Jeśli mamy odejść, odejdziemy.
Podczas wojny, Danielu...
priorytety się zmieniają.
Jesteście rodziną, a rodzina jest najważniejsza.
Ale teraz służymy Francji,
a to znaczy, że musimy zmylić Niemców.
Nie ma chwili do stracenia.
Bilet do Paryża, gotówka i bezpieczny adres.
Marie, nie martw się.
Dlaczego miałabym?
Twój ojciec wróci. Mamy plan.
Jaki plan?
Poprosiliśmy przyjaciół z Paryża,
by ich informatorzy dali znać,
że Daniela LeBlanca widziano w Paryżu.
Jutro...
zrobią mi zdjęcie w kawiarni, jak czytam jutrzejszą gazetę.
Dadzą Niemcom adres.
Ale kiedy ci tam dotrą...
Znajdą nasze rzeczy.
Mam je w walizce.
Zostawię je w mieszkaniu, by je znaleźli,
a potem dam sobie zrobić zdjęcie w Bordeaux.
Bordeaux?
- To trzy godziny pociągiem. - Jeden dzień.
W Bordeaux nasi przyjaciele przekażą,
że mężczyzna z niewidomą córką przedostał się do Hiszpanii.
Zapłacił przemytnikom dużym diamentem,
który też jest teraz w Hiszpanii.
- Jeśli plan zadziała... - „Jeśli”?
Jeśli zadziała, wrócę za sześć dni.
Dlaczego nie zabierzesz kamienia do Paryża,
żeby Niemcy go po prostu znaleźli?
Niemcy to nasi wrogowie, a klejnot nie należy do nich.
Należy do Francji, a my jesteśmy Francuzami.
Nie możemy oddać naszego najcenniejszego klejnotu tym potworom.
Muszę ich zmylić, żebyś była bezpieczna.
Muszę iść na pociąg.
Etienne pozwoli ci korzystać z radia.
Mów do mnie, a ja będę cię słuchał.
Obiecuję.
Będę do ciebie mówić cały czas.
Będę przy tobie.
Tato, jestem przy tobie. Wciąż mówię do ciebie.
Wiem, że mnie słyszysz.
SAINT-MALO SIERPIEŃ 1944 R.
Czekasz na Amerykanów, a wtedy wrócisz.
Wiem o tym.
Dobranoc, tato.
Kocham cię.
Już czas.
Myślałem, że będziesz chciał uciec.
Zostałem, bo panu ufam.
Dlaczego mi ufasz?
Wczoraj poznałem pański głos.
Zorientowałem się...
że zna pan dziewczynę nadającą na częstotliwości 13,10.
Zna pan ten dom.
To pan.
Pan jest profesorem.
Jestem żołnierzem. Ty też. Przeszłość nie ma znaczenia.
Usiądź.
I co?
Młody radiooperator.
- Ma na imię Werner... - Mamy gdzieś imiona.
Zabrali go wbrew woli z sierocińca
i trafił do łączności.
Ilu mężczyzn, kobiet i dzieci zabiłeś?
Moim zadaniem było namierzanie transmisji radiowych.
A jak już je namierzyłeś?
W przybliżeniu.
Ilu mężczyzn, kobiet i dzieci zabiłeś?
Miałem móc dokończyć.
Proszę, chcę się wytłumaczyć.
Wiemy, co się działo!
Nasi towarzysze z Normandii i Belgii nam opowiedzieli.
Zabijaliście każdego, kto miał radio.
Łącznie z rodzinami. Sąsiadami.
Mężczyźni, kobiety, dzieci.
On tylko namierzał transmisje.
- Profesorze, proszę... - Profesorze?
Nie interesuje nas, co masz do powiedzenia.
I nie mamy możliwości trzymać więźniów!
Zajmę się nim.
Nie jest twoim synem!
- Zajmiesz? - Wezmę odpowiedzialność.
Dlaczego?
- Werdykt jest prosty! Śmierć! - Nie rozumiecie!
- Kto go zabije? - Ja. Sama go zastrzelę.
- Nie! Jacqueline! - Etienne, wracaj do domu!
To nie była bomba z samolotu.
Nie. To artyleria.
Amerykańska.
Amerykanie są u bram!
- Tato, zbliża się wolność. W końcu. - Amerykanie!
- Odsuń się! - On jest w porządku!
To wróg! Odsuń się.
Odsuń się, Etienne!
Etienne, teraz!
Nie! Pół życia chowałem się przed swoimi lękami.
Ty musisz być odważny!
Etienne, nie będę powtarzać!
- Odsuń się! - Chłopcze...
- Etienne! - Profesor to ja.
Marie?
Nie będę powtarzać!
Wiem, że tam jesteś, Marie!
Posłuchaj mnie jak wtedy.
Odsuń się!
Nie ma ucieczki!
Uciekaj!
Napisy: Jakub Jadowski