[muzyka pełna napięcia]
12 SIERPNIA 1944
[rezonujący huk wystrzału]
[skrzypienie drzwi]
[rezonujący łomot drzwi]
Pfennig.
Idziemy.
No.
Prowadź więc.
Jeśli ma wspólników, zginiesz jako pierwszy.
Jeśli jest sama,
będziesz miał przyjemność ją zabić.
Weź to.
Bierz!
Jedna wiadomość,
a twoją siostrę dostaną psy SS...
po tym, jak zajmą się nią esesmani.
Ruchy.
Ruchy!
Tak jest.
[muzyka powoli nabiera tempa]
[warkot zbliżającego się motocykla]
Stać!
[wystrzał]
[muzyka się urywa]
[ponure tony]
[wołanie mew]
[tony cichną]
- [Etienne] Marie! - Jest bezpieczna. Naprawdę.
Zastrzeliłeś swojego dowódcę.
To długa historia.
[głośno] Marie! Nie martw się. Wszystko w porządku!
[tony pełne napięcia]
Zamek jest uszkodzony!
Musisz otworzyć drzwi od środka.
Amerykanie się zbliżają.
To kwestia kilku dni.
Twoje transmisje pomagają naprowadzić naloty.
Musisz wytrzymać jeszcze trochę.
Dotknij drzwi obok zasuwki. Tam masz dzisiejsze instrukcje.
Nasi sojusznicy zrobią resztę.
Pomóż mi.
[tony cichną]
Zostawimy tu ciała?
Moi przyjaciele zabiorą śmieci.
Wezmą samochód i nakarmią nimi mewy.
Dobrze.
Więc ma na imię Marie.
[muzyka pełna napięcia]
Nie chcę słyszeć jej imienia w niemieckich ustach.
Nie wiem, kim jesteś,
ale chcę usłyszeć twoją „długą historię”.
Zdejmij mundur.
Idziesz ze mną.
Marie! Zamykam drzwi! Zejdź zasunąć zasuwę.
[zamykane drzwi]
[warkot silnika]
Chodź.
[warkot motocykla się oddala]
[szepcze] Rozdział 22.
Część druga.
[rezonujący łoskot zasuwki]
[liryczna muzyka instrumentalna]
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY’EGO DOERRA
[muzyka narasta]
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
[oddycha głęboko]
[pukanie do drzwi]
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
[Daniel] Niespodzianka!
- Daniel? - Ciociu Manec, to moja córeczka, Marie.
Często ci o niej pisałem.
Miło poznać, madame Manec.
Mnie również.
- Zapraszam. - [Marie] Dziękuję.
- [Daniel] Dziękuję. - Wezmę to.
[Daniel] Hop!
Jeszcze jedna.
Wiem, że wujek Etienne nie lubi gości, ale oto jesteśmy.
[Manec] Mój brat się dostosuje. Chodźcie!
- [Marie] Gdzie jesteśmy? - W kuchni.
- Jest tutaj? - [Manec] Oczywiście, że tak.
Jest na strychu. Bawi się radiem.
[łoskot w innym pokoju]
[Daniel] Etienne?
Wujku Etienne!
Nie usłyszy cię. Siedzi w słuchawkach.
Jakie wujek ma radio?
A, irytujące i zajmujące czas.
Pochłania go na całą dobę. [prycha]
Ale to lepsze, niż gdyby miał patrzeć w ocean,
bo robi albo jedno, albo drugie.
Danielu.
[cicho] Mam nadzieję, że powtarzasz jej, jaka jest śliczna.
[liryczna muzyka]
[cicho] Ciociu, ona nie widzi, ale słyszy.
[śmieją się]
Będę jej lustereczkiem.
Powiem jej, kiedy przestanie być śliczna,
a zacznie być piękna.
[Daniel] Ciociu, nie chcę być nieuprzejmy, ale przez ostatnie trzy dni w podróży
jedliśmy tylko zioła i czerstwy chleb.
- Ukradliśmy też auto i jajka. - [Daniel] Dobrze...
Prowadziłam auto.
[Daniel] Nie musi znać szczegółów.
[Manec] Muszę znać szczegóły! Usiądźcie!
[stukanie]
[niepokojąca muzyka]
[wybuchy]
- [krzyki] - [żołnierz 1] Kryć się!
[żołnierz 2] Widzicie coś?
[żołnierz 3] Czy to gaz?
Gaz!
[rezonujące stukanie]
[Daniel] Etienne!
Włożyć maski! Macie je w torbach!
Etienne! Co robić? Nie wiem, jak to działa.
- W porządku. Proszę. - [spanikowany oddech]
W porządku!
[wybuch]
[rezonujące stukanie]
Włóżcie te pieprzone...
[stęka]
[stukanie i odgłosy wojny]
- [wybuchy] - [krzyki]
[głośne dyszenie]
[wrzask]
[pukanie do drzwi]
[Daniel] Etienne!
- Wujku Etienne! - [szmer radia cichnie]
- To ja! Daniel! - Tak! Jestem tu.
[Daniel] Mogę wejść?
[Etienne] Yy...
Drzwi są zamknięte. Zaczekaj.
Wiem, że nie lubisz niespodzianek. [nerwowy śmiech]
- Daniel. - Tak.
Minęło tyle czasu.
Mogę wejść?
Yy... nie.
[jąka się] Myślę, że nie chciałbyś.
Zamykam okna ze względu na hałas.
Łatwo... Łatwo mnie wystraszyć.
Zresztą w powietrzu jest już za dużo... mnie.
[śmieje się] Ja czuję tylko bez.
[Etienne cicho parska]
To moja woda kolońska. Ostatni absurd, jaki mi został.
Zejdę na dół.
Czego słuchasz cały dzień?
[Etienne] Ach, wiesz.
Tego, jak świat bredzi sam do siebie.
[Daniel] Po co ci mikrofon?
Wujku, nadawanie transmisji jest nielegalne.
- Karzą to śmiercią. - Doprawdy?
Rzadko czytam gazety.
Chwila.
Czuję legendarny omlet.
[Daniel się śmieje]
Cóż za zaszczyt.
Rozmaryn i tymianek.
To nie ze względu na mnie.
Nie przyjechałem sam.
[Manec] No dobrze.
Opowiem ci o moim bracie.
Ponoć lubi radia.
Opowiem ci.
Wujek Etienne był bohaterem wojennym.
Zdobył wiele medali, a wszystkie wyrzucił do oceanu.
Tego, który widzisz z okna.
Nie widzę oceanu, madame Manec.
Jejku. Przepraszam.
Więc jest bohaterem.
Rzeczy, które widział na wojnie, zostały z nim na zawsze.
Widzi je, kiedy zamyka oczy,
zwłaszcza gdy słyszy hałas lub coś niespodziewanego.
Samochody lub mewy.
Od 20 lat,
odkąd wrócił z wojny,
nie wychodzi z domu.
Nie wychodzi nawet na plażę?
[śmieje się] Nawet na plażę.
Twierdzi, że podróżuje dzięki książkom, choć rzadko widuję, by czytał,
a także dzięki radiu, od którego niemal się nie rusza.
[wzdycha] Mówię mu o powietrzu i świetle.
- Wiesz, co on na to? - [cicho] Co takiego?
[Manec] Mówi,
że najważniejsze jest światło, którego nie widać.
[enigmatyczna muzyka]
[kroki]
[Daniel] Marie.
To mój wujek Etienne.
Etienne, to moja córeczka, Marie.
Marie, wszystko w porządku?
Tak.
Twój ojciec mówił, że za wami bardzo ciekawa podróż.
Przepraszam.
Nie dosłyszałam. Możesz powtórzyć?
Twój ojciec mówił, że mieliście ciekawą podróż.
Naprawdę ciekawą.
Masz radio?
Tak.
Nadajesz?
[skwierczenie przygotowywanego posiłku]
Etienne, oni są głodni. Nakrój chleba.
Witaj, Marie.
[Manec] Chleb, Etienne.
- [Daniel] Wszystko w porządku? - [Manec] Śniadanie podano. Jedzcie!
Mm, nareszcie zapach domu, Marie.
Jedz.
[muzyka cichnie]
SAINT-MALO – SIERPIEŃ 1944
[warkot motocykla]
CUKIERNIA – PIEKARNIA
[łoskot otwieranych drzwi]
W porządku, Henri. On jest ze mną.
Przesuń wózek.
Nie zbliżaj się do pieca.
Wy, Niemcy, lubicie piece.
Dziś czekają nas kolejne naloty. Mamy dużo pracy.
Powinieneś się przespać.
- A ty? - Ja przesłucham więźnia.
Kiedy zwróciłem uwagę na to, że zastrzeliłeś dowódcę,
powiedziałeś, że to długa historia.
Interesowało cię też imię dziewczyny.
Marie. To dobre imię.
Czemu cię ona interesuje?
To część tej historii.
Namierzyłeś jej nadajnik.
Częstotliwość 13,10.
Co o niej wiesz?
Kiedy byłem dzieckiem, ta częstotliwość była moją nadzieją.
[tony pełne napięcia]
Częstotliwość 13,10
była moją ucieczką.
Moim azylem.
Nie sądzę, by pan to zrozumiał.
Przekonajmy się.
Bombowce przylecą dopiero o zmierzchu.
Zawsze interesowały mnie radia.
Kiedy byłem młodszy, moje hobby wpędziło mnie w kłopoty.
Jakie kłopoty?
NARODOWO-POLITYCZNY ZAKŁAD WYCHOWAWCZY MAJ 1942
[muzyka narasta]
[oficer 1] Nie myślcie!
[dramatyczna muzyka marszowa]
Nie zatrzymujcie się!
Dostaliście rozkaz i wykonacie go z radością!
Myśl niszczy działanie!
Nietzsche mówi, że nie musimy zastanawiać się nad działaniem!
Mamy tylko działać!
Waszym ojcem jest Führer i każe wam skakać!
Skacz!
- [chrzęst kości] - [chłopiec jęczy]
[oficer 1] Chodź!
No już.
Czym jest ból? Ból jest niczym!
Dalej!
[oficer 2] W każdej z tych skrzynek
znajdziecie elementy do budowy prostego nadajnikoodbiornika.
Macie godzinę na zbudowanie radia.
Czas start.
[tykanie zegara]
- Jesteśmy łowcami, nie ofiarami! - [gwar ćwiczących]
[szczekanie psów]
Lew nie ma prawa być owcą!
- Ruchy! - [gwizdek]
Silni nie mają prawa być słabi!
Silni pożerają słabych!
[rezonujący huk]
[niczym z oddali] Ruchy! Ruchy!
[oficer 1] Mozart, Vivaldi, Bach,
żaden z nich nie zapisał się w kartach historii jak Otto Grottingen,
niemiecki wynalazca niedrogiego radia.
Sam Goebbels powiedział,
że bez radia partia nazistowska nie doszłaby do władzy.
Budujecie broń.
[szmer radia]
[niewyraźny głos z radia]
[tykanie zegara]
[tykanie ustaje]
Pięćdziesiąt trzy sekundy.
[oficer 2] Volkheimer, idź do lasu.
Za dziesięć minut włącz nadajnikoodbiornik jak najdalej stąd.
Idź.
Zaczynaj.
[enigmatyczna muzyka]
[szum radia]
[szmer]
[piski]
Nie.
Schowaj to.
Kiedy będziesz na froncie wschodnim,
nie zawsze będziesz mógł liczyć na kartkę i ołówek.
Na froncie wschodnim? Nie jestem za młody?
Niemcy potrzebują geniuszy.
Proszę. Weź to.
Notuj obliczenia w błocie.
[muzyka powoli narasta]
Volkheimer jest 1,2 kilometra stąd
w kierunku południowy południowy wschód.
Wernerze,
wiek to tylko liczba.
Geniusz to dar.
[muzyka cichnie]
Szybko mnie awansowali.
Trafiłem do korpusu łączności i w końcu wysłali mnie na front wschodni.
Na wschodzie polowałeś na partyzantów.
To też długa historia.
[krzyki żołnierzy]
[rozpaczliwe krzyki cywili]
[przeładowanie karabinu, seria wystrzałów]
[rezonujący wrzask]
Rzeczy, które widziałem...
nie dają mi spokoju.
[syrena alarmowa w oddali]
Powinieneś iść do piwnicy.
W nocy wrócą pozostali. Jutro zorganizujemy proces.
Powiem reszcie, że wysłali cię na front siłą.
Będą zainteresowani tylko tym, co robiłeś potem.
[muzyka pełna napięcia]
Czyniłem zło.
Zrobiłem wiele złego.
Też czyniłem zło.
Dziękuję.
[wzdycha]
[spokojna muzyka z gramofonu]
[oficer wzdycha z ulgą]
Nie powiedziałeś...
co takiego jest w tej niewidomej dziewczynce,
która tak cię pobiła.
To już nie dziewczynka.
Suka prawie rozbiła mi czaszkę.
Ma coś, co nie należy do niej.
Mogę spytać, co takiego?
Diament.
Musi być wiele wart.
Więcej niż pieniądze.
Trzy lata temu otrzymałem diagnozę.
Moje ciało zjada samo siebie.
Dzień po dniu.
Ten diament cię wyleczy?
Wierzę, że tak.
[cichy śmiech]
Szukam go od trzech lat.
Od trzech pieprzonych lat.
[rezonujący łoskot]
MUZEUM HISTORII NATURALNEJ PARYŻ – MAJ 1941
[muzyka pełna napięcia]
- Kto je zabrał? - Nie mam pojęcia.
[jęczy z bólu]
[płytki oddech]
[muzyka cichnie]
[cmoka] Jedźcie pod ten adres.
Zastrzelcie kobiety i dzieci,
jeśli nie wróci do domu za pół godziny.
[drżącym głosem] Nie.
[oficer] Teraz twoim panem jest zegar.
Zacznijmy od nowa.
Jeśli powiesz mi prawdę, zdążysz uratować rodzinę.
Kto zabrał klejnoty z tej skrytki?
Ma na imię Daniel.
Daniel LeBlanc.
Jest klucznikiem w muzeum. [szeptem] Boże, wybacz mi.
- Dokąd pojechał? - Nie wiem. Nie powiedział mi.
Ale klejnoty, których szukacie, są w drodze do Genewy.
Są ukryte w czaszce dinozaura.
[cichy śmiech]
Jeśli da pan znać żołnierzom pilnującym granic miasta,
zgarniecie wszystkie klejnoty, które tu były.
Mogę wrócić do domu?
Proszę.
Według archiwum był tu jeden klejnot
wart więcej niż wszystkie pozostałe razem.
Morze Płomieni.
[niepokojąca muzyka]
Był tutaj, prawda?
Tak, ale nigdy na wystawie.
Jest pewien przesąd.
Klątwa.
Czy ten Daniel LeBlanc dotykał tego klejnotu?
On nie wierzy w klątwy. Jesteśmy ludźmi nauki.
Tylko my dwaj dotykaliśmy klejnotu.
[parska]
- Tylko on i ty. - Proszę.
Proszę mnie wypuścić.
- Był sam, kiedy zabrał kamienie? - Tak.
Nie. Był z córką.
Z kobietą?
Dziewczyną.
Jest niewidoma.
Ma niewidomą córkę?
[cicho parska]
Może pan naukowiec Daniel LeBlanc
powinien przemyśleć, co sądzi o przesądach.
Dokąd pojechali Daniel LeBlanc i jego przeklęta córka?
Po... Powiedziałem, że nie wiem! Przysięgam na Boga.
Przysięgam na życie moich dzieci. [z naciskiem] Nie wiem, dokąd pojechał!
Wiesz, czym jest klątwa Morza Płomieni?
Proszę. Droga do domu zajmie mi 15 minut.
Proszę!
Ten, kto go posiądzie, będzie żyć wiecznie.
- Proszę. - Ale jego bliscy będą cierpieć.
[cichy śmiech]
Powinieneś był włożyć rękawiczki.
[dyszy]
Nie! Wciąż zdążę wrócić!
Proszę, muszę uratować moją rodzinę!
[rezonujący huk]
[syrena alarmowa]
Znaleźliśmy głowę dinozaura.
Ale Morza Płomieni tam nie było.
[odległy szum samolotu]
Myślisz, że dziewczyna ma kamień?
[odległy wybuch]
Kiedy Amerykanie tu przybędą,
ludzie wywloką mnie na ulicę jako zdrajczynię,
bo sypiałam z Niemcami.
[ponura muzyka]
Ogolą mi głowę, zanurzą w smole
i będą rzucać poduszkami z pierzem.
Potem mnie powieszą.
[bliższy wybuch]
Wszyscy będziemy wtedy musieli stawić czoła swojemu losowi.
Wydostaniesz mnie z miasta?
Czemu miałbym to zrobić?
Bo wiem, gdzie mieszka ta dziewczyna.
[wybuch]
Koniec części drugiej rozdziału 22 20 000 mil podmorskiej żeglugi.
Tato, jeśli mnie słuchasz,
wczoraj prawie zginęłam z powodu kamienia.
Szukam Morza Płomieni! Gdzie on jest?
Nie wiem, kiedy ten Niemiec mnie znajdzie.
Ale na razie zostanę tu,
gdzie wszystko się zaczęło.
Mimo bombardowania
i całego tego dymu...
wciąż czuję zapach bzu.
[Etienne] Pięć stopni.
Skręć w lewo.
[muzyka cichnie]
Wpuszczam cię tylko dlatego, że nie zobaczysz mojego bałaganu
i nie będziesz mnie oceniać.
Bez?
Zapach bzu kojarzy mi się ze szczęśliwszymi latami,
kiedy byłem młodym dandysem.
- Wiesz, kim jest dandys? - Nie.
I dobrze. [ze śmiechem] Usiądź.
[Marie] Dobrze.
Dobrze. Teraz siedzisz przed moim radiem.
Jeśli je włączę...
[szmer radia]
To właśnie odbiornik,
a to pokrętło pozwala mi zwiedzić cały świat w ciągu kilku sekund.
W jednej chwili jestem w Afryce, potem na Kubie, w Australii,
a potem pada bateria i muszę iść do piwnicy po nową.
[Marie się śmieje]
Do czego służy ci mikrofon?
Jest połączony z nadajnikiem.
Czasem i mój głos trafia do większej plątaniny głosów.
Co mówisz, kiedy nadajesz?
Pytam: „Czyż świat nie jest piękny?”.
A potem dodajesz:
„Więc czemu go niszczymy?”.
Prawda?
Czasem słowa wydobywają się same.
Etienne...
Mogę mówić ci po imieniu?
„Dziadek stryjeczny Etienne” brzmi, jakbyś był jakimś cesarzem.
[Etienne się śmieje]
Jestem cesarzem, ale tylko w tym pokoju.
Czuję, że cię znam, ale nie pod tym imieniem.
Marie, powinnaś już iść.
Twój ojciec chce zabrać cię nad ocean.
- Pójdź z nami. - Nie.
Dlaczego nie?
To dlatego, że widzisz rzeczy, których nie ma?
- [wrzaski] - [wystrzały]
O których nie możesz zapomnieć.
[emocjonalna muzyka]
Marie, twój ojciec czeka.
Kiedy usłyszałam cię na dole, wiedziałam, że znam twój głos.
Przez większość życia słuchałam transmisji mężczyzny,
który nazywa siebie profesorem, na częstotliwości 13,10.
Ty jesteś profesorem.
To absurd.
Wyglądam ci na profesora?
Nie wiem, jak wyglądasz, ale poznaję głosy jak twarze.
Jesteś profesorem.
Nie wiedziałem, że ktokolwiek tego słucha.
Zawsze słuchałam.
Na pewno nie ja jedna.
Cóż.
Profesora już nie ma.
Schowałem go i zajmuję się ważniejszymi sprawami.
Co może być ważniejszego od tego, co nam mówiłeś?
Marie, posłuchaj.
Nie mów o tym nikomu.
Dobrze.
Twój ojciec czeka.
Proszę.
Dziękuję.
- Uważaj na schodach. - Wiem.
- Pięć stopni. - Właściwie to sześć.
- W lewo. - [cicho] W lewo.
[szmer radia ustaje]
[Daniel] Jak podoba ci się ocean?
[Marie] Brzmi, jakby ktoś oddychał przez sen.
Mnie zawsze wydawało się, że to świat łapie oddech raz po raz.
Łapie oddech.
Podoba mi się.
[Daniel] Musimy zostać tu na dłużej. Nie przeszkadza ci to?
- Skądże. - To dobrze.
[Marie] Madame Manec mówiła, że wujek Etienne był bohaterem wojennym,
ale nie pasuje mi to do niego.
Jeśli zamkniesz tygrysa w metalowej skrzyni,
będzie wyglądał jak ta skrzynia.
Zacznę przy wybrzeżu, a skończę na placu.
Co zaczniesz?
Ach, zbuduję model miasta, żebyś mogła się go nauczyć.
Inaczej utkniesz w domu.
Będziesz jak wujek Etienne.
Kiedy nauczę się na modelu, zabiorę go na zewnątrz.
- Pokażę mu miasto. - [Daniel] Hm.
[Marie] Zobaczysz.
[Daniel] Nie wątpię, ale muszę brać się do pracy.
[liryczna muzyka]
[Daniel] Bardzo dobrze.
Jakim cudem chcesz zmierzyć całe miasto?
Krok po kroku.
[Daniel dyszy]
A to ja mam być wariatem.
[Daniel] ...312, 313, 314,
315, 316, 317, 318, 319, 320, 321,
322, 323, 324.
[Daniel] Drewno. Przytrzymaj.
Chcemy je oszlifować.
Dobrze.
[muzyka cichnie]
Dość już kawy, wujku Etienne. Kończę.
Nie, to dla mnie.
To brandy.
Skończyłeś pomiary ulic?
Prawie. A co?
Madame Manec była u rzeźnika.
Ludzie mówią o mężczyźnie, który liczy kroki.
To małe miasto.
Co z tego?
Inna kobieta twierdziła, że miał paryski akcent,
a trzecia usłyszała,
że tajemniczy paryżanin przyjechał wspomóc ruch oporu.
Mierzył miasto dla amerykańskich bombowców.
[warkot silników]
Zabierz Marie na dół.
To Gestapo.
[muzyka pełna napięcia]
[zdenerwowany oddech]
- Szlag! - Spokojnie.
Gdyby chodziło o radio, byłoby ich stu.
Sprawdzają plotki o tajemniczym paryżaninie.
Powiedz im prawdę. Pokaż dokumenty i z głowy.
Nie zrobiłeś nic złego.
A może zrobiłeś?
Nie powiedziałem ci o wszystkim.
Co masz na myśli?
Niektórych sekretów lepiej nie zdradzać.
- Nie oczekuję, że zrozumiesz. - [Etienne wzdycha]
Nie tylko ty masz sekrety.
[pukanie do drzwi]
Otwórz drzwi, zanim je wyważą.
Wiesz, o czym nie mówić. O muzeum, radiu i mikrofonie.
Wiem. Nie możemy wyglądać na przestraszonych.
Nie możemy.
- Bo się nie boimy. - Nie.
To dziewczyna i jej ojciec.
Jesteś niewidoma?
Tak jest.
- Ej! - [Etienne] W porządku.
Nasi przyjaciele chcą potwierdzić przypadłość Marie.
- Co trzymam? - Nie wiem.
Twój tata mierzył ulice i chodniki.
- [Marie] Tak jest. - „Tak jest”. Urocza.
Jakby miał zamiar stworzyć mapę dla kogoś, kto chce tu przyjechać.
Buduję model miasta,
by moja córka nauczyła się ulic.
Twój ojciec mówi prawdę?
Tak jest. W Paryżu też miałam model.
Jedno...
dwa...
Oboje oczu masz piękne.
Oboje nie działa.
Pierwsza część potwierdzona.
Pokaż, co zbudowałeś.
Marie.
Przyjechaliście z Paryża?
- [Daniel] Tak. - Czym się zajmowałeś?
Byłem stolarzem, jak pan widzi.
Co tu robicie?
Chciałem zabrać córkę z miasta na świeże powietrze.
Imię i nazwisko?
Claude. Claude Dugarry.
Poproszę o dokumenty, panie Dugarry.
Teraz.
Wyślę je do Paryża. Sprawdzą cię.
Świetna robota.
I straszna tragedia.
To nie tragedia. To dar.
Nie wierzę. Dałeś Gestapo podrobione dokumenty.
Są naprawdę dobre.
Zrobił mi je dyrektor działu konserwacji dzieł sztuki.
Dlaczego mnie to nie uspokoiło?
[wzdycha] Przygotujcie się na kolację. Porozmawiamy z madame Manec.
Etienne, ile on wie?
O czym?
[muzyka cichnie]
- Zabiorę Marie do łóżka. - Nie chcę iść spać.
- Marie... - Mają tajemnicę.
Wiesz, że słyszę to w ich głosie.
Dlatego musisz iść do łóżka.
Marie, proszę.
Chodź. [cichy śmiech]
Jako że mieszkasz teraz z nami, powinieneś znać prawdę.
[muzyka pełna napięcia]
W Saint-Malo mamy pewną organizację.
Mieszkańcy przynoszą mi informacje
o ruchach wojsk, pociągów i statków.
- A ja... - Radio.
[Daniel parska]
Zanim przyszli Niemcy, głosiłem pokój.
Teraz moje radio to broń.
Bardzo cenna.
Przekazuję informacje do Londynu przy pomocy szyfrów.
Zrobię, co zechcesz.
Na razie nie przyciągaj uwagi do tego domu.
- Rozumiemy się? - Mhm.
A więc...
tygrys w skrzyni wciąż ma ostre pazury.
Vive la France.
[muzyka cichnie]
- [Marie] Jakbyśmy byli na dnie. - [Daniel] Tak.
Jeździłem tu na wakacje
i chodziłem do tej groty zbierać ostrygi.
- [Marie] Etienne tu wtedy mieszkał? - Oczywiście. Był młody.
- Potrzymaj. - Jasne.
[Marie] Zanim wojna go zmieniła.
Tak.
Co to?
Najświeższa ostryga, jaką w życiu jadłaś.
- [Daniel się śmieje] - Mm, lepsza niż te w Paryżu.
Jaki on był? Etienne.
Pryskał się wodą kolońską
i woził dziewczęta swoim motocyklem.
Krzyczały. Tyle pamiętam.
[śmieją się]
[pogodna muzyka]
Był niesamowity.
[Daniel] No co? To była fala.
[Marie] To nie była fala. To byłeś ty.
To byłeś ty.
- Wielka fala. - [Etienne] Gdzie oni są?
Gdzie nasze aniołeczki? Ach!
Poświęciłem dla nich swoje ubrania.
Częstuj się.
Ostrygi z groty w fortecy były najlepsze na świecie.
[stęka]
Ach! I wciąż są!
Idealne.
Minęło...
Minęło 20 lat, Danielu.
- [emocjonalna muzyka] - [wzdycha]
Skoro tak je lubisz, czemu sam nie chodzisz ich zbierać?
- To tylko parę kroków wzdłuż plaży. - [Daniel] Marie.
Jeśli nie pytasz, staje się to normą.
Może następnym razem pójdziesz z nami.
Kiedy nauczę się ulic, mogę cię tam zabrać.
Wybacz, wujku Etienne. Moja córka bywa bezpośrednia.
Marie...
Myślę, że wiesz, czemu nie wychodzę.
[Marie] Ale to nie ma sensu.
Przeszłość minęła.
Myślałam, że wierzysz nauce.
- Marie, przestań. - [Etienne] Nie. W porządku.
[cichy śmiech]
Marie, wyobraź sobie, że jestem jak jedna z tych ostryg.
Schowany wewnątrz skorupy.
[Marie] Ale nie jesteś ostrygą.
Kto słyszał o ostrydze pachnącej wodą kolońską
i jeżdżącej z dziewczętami na motocyklu?
Brawo. Zasmuciłaś go.
Może ktoś musiał.
- Marie... - Tak?
[z wysiłkiem] Zapraszaj mnie cały czas.
Jeśli to ty będziesz to robiła, pewnego dnia może pójdę.
To dobrze.
Umowa stoi.
Tak. Tak, tak, tak.
[Marie] O nie, nie.
Dość ostryg. Nie zostanie nic dla madame Manec.
No... racja. Już nam wystarczy.
Słyszałam.
- To tylko muszla. - [Marie] Słuch mam świetny.
- [Etienne] W porządku, w porządku. - Dziękuję bardzo.
[Marie się śmieje]
Danielu, za jakąś chwilę
poznasz komitet wywiadowczy ruchu oporu Saint-Malo.
Znasz nasze sekrety. Teraz my poznamy twoje.
A co z Marie?
Marie okazała się mądrzejsza od nas obu.
Powinna zostać.
Mamy wypieki! I słodkości.
[muzyka cichnie]
- [kobieta] Dzień dobry. - [Marie] Czołem.
[Daniel] Yy...
Ciociu Manec, przepraszam.
Mamy tu odbyć ważne spotkanie.
Zgadza się.
[tajemnicza muzyka]
Jesteście z ruchu oporu?
Bystry chłopiec.
Przed wami Klub Starszych Rebeliantek z Saint-Malo.
[cichy śmiech]
Kobiety są znacznie lepsze w dochowywaniu sekretów.
Te kobiety obserwują też ruchy wojsk,
a także statków w porcie.
Kupujemy tam ryby. Trzy starsze panie. Poza podejrzeniami.
Na listach zakupów mamy wypisane nazwy torpedowców.
Nosimy kawę niemieckim żołnierzom, a oni rozmawiają z nami jak z matkami.
Mówią nam o wszystkim.
To genialne.
Siostra przekonała mnie, bym został honorowym członkiem.
[Manec] Był bohaterem w okopach.
Na strychu łatwiej być bohaterem.
Etienne mówił, że mamy problem.
[Daniel] Tak.
Yy...
[muzyka cichnie]
Z Muzeum Historii Naturalnej, gdzie pracowałem,
wysłałem wszystkie cenne kamienie do Genewy,
zanim Niemcy mogli je zabrać.
Brawo!
Ale muszą znać moje nazwisko.
Daniel pokazał Gestapo fałszywe dokumenty.
Ponoć są bardzo dobre.
Tak, ale jestem paryżaninem z niewidomą córką.
Może Niemcy są zbyt zajęci, by połączyć fakty.
[Daniel] Niemcy to Niemcy.
Na pewno istnieje jednostka poszukująca tych klejnotów.
Poza tym to nie mnie szukają.
Chodzi o coś, co mam.
Pewien klejnot.
Najsłynniejszy we Francji.
Ten, o którym piszą, że jest przeklęty?
To kamień, który przyciąga szaleńców.
Masz go tutaj?
[muzyka pełna napięcia]
W tym domu?
Tak, nie miałem wyboru.
Gdybym wiedział, czym się zajmujecie,
nie zrzucałbym na was tego.
Jeśli mamy odejść, odejdziemy.
Podczas wojny, Danielu...
priorytety się zmieniają.
Jesteście rodziną, a ta więź nigdy nie przemija.
Ale teraz służymy Francji,
a to znaczy, że musimy zmylić Niemców.
Nie ma chwili do stracenia.
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
[Manec odchrząka]
Bilet do Paryża i z powrotem, gotówka i bezpieczny adres.
- [Daniel] Nie martw się. - [Marie] Czemu miałabym?
Twój ojciec wróci. Mamy plan.
Jaki plan?
Poprosiliśmy przyjaciół z Paryża,
by ich informatorzy dali znać,
że Daniela LeBlanca widziano w Paryżu.
[ponura muzyka]
Jutro...
zrobią mi zdjęcie w kawiarni, jak czytam jutrzejszą gazetę.
Dadzą Niemcom adres.
Ale kiedy ci tam dotrą...
Znajdą nasze rzeczy.
Mam je w walizce.
Zostawię je w mieszkaniu, by je znaleźli,
a potem dam sobie zrobić zdjęcie w Bordeaux.
Bordeaux?
- To trzy godziny pociągiem. - Jeden dzień.
W Bordeaux nasi przyjaciele przekażą,
że mężczyzna z niewidomą córką przedostał się do Hiszpanii.
Zapłacił przemytnikom dużym diamentem, który też jest teraz w Hiszpanii.
- Jeśli plan zadziała... - [Marie] „Jeśli”?
[Daniel] Jeśli zadziała, wrócę za sześć dni.
Dlaczego nie zabierzesz kamienia do Paryża,
żeby Niemcy go po prostu znaleźli?
Niemcy to nasi wrogowie, a klejnot nie należy do nich.
Należy do Francji, a my jesteśmy Francuzami.
[Manec] Nie możemy oddać naszego najcenniejszego klejnotu
tym potworom.
[Daniel] Muszę ich zmylić, żebyś była bezpieczna.
Muszę iść na pociąg.
Etienne pozwoli ci korzystać z radia.
Mów do mnie, a ja będę cię słuchał.
Obiecuję. [pociąga nosem]
Będę do ciebie mówić cały czas.
Będę przy tobie.
[Marie cicho łka]
[dramatyczna muzyka]
[Marie] Tato, jestem przy tobie. Wciąż mówię do ciebie.
Wiem, że mnie słyszysz.
SAINT-MALO – SIERPIEŃ 1944
Czekasz na Amerykanów, a kiedy się zjawią, wrócisz.
Wiem o tym.
[wybuch w oddali]
Dobranoc, tato.
Kocham cię.
- [pobliski wybuch] - [klekot mebli]
[ryk silnika bombowca]
[świst bomby]
[wybuch]
Już czas.
[muzyka cichnie]
Myślałem, że spróbujesz uciec.
Zostałem, bo panu ufam.
Dlaczego mi ufasz?
Wczoraj poznałem pański głos.
Zorientowałem się...
Zna pan dziewczynę nadającą na częstotliwości 13,10.
Zna pan ten dom.
To pan.
Pan jest profesorem.
Jestem żołnierzem. Ty też. Przeszłość nie ma znaczenia.
Usiądź.
[gaszony silnik samochodu]
[odległe wybuchy]
[muzyka pełna napięcia]
[kobieta] I co?
[Etienne] Młody radiooperator.
- Ma na imię Werner... - Mamy gdzieś imiona.
Zabrali go wbrew woli z sierocińca
i trafił do łączności.
Ilu mężczyzn, kobiet i dzieci zabiłeś?
Moim zadaniem było namierzanie transmisji radiowych.
A jak już je namierzyłeś?
[kobieta] W przybliżeniu.
Ilu mężczyzn, kobiet i dzieci zabiłeś?
Miałem móc dokończyć.
Proszę, chcę się wytłumaczyć.
Wiemy, co się działo!
Nasi towarzysze z Normandii i Belgii nam opowiedzieli.
Zabijaliście każdego, kto miał radio.
Łącznie z rodzinami. Sąsiadami.
Mężczyźni, kobiety, dzieci.
On tylko namierzał transmisje.
- Profesorze, proszę... - „Profesorze”?
[Henri] Nie interesuje nas twoja historia.
I nie mamy możliwości trzymać więźniów!
Zajmę się nim.
- Nie jest twoim synem! - [Henri] „Zajmiesz”?
Wezmę odpowiedzialność.
Dlaczego?
- [Henri] Werdykt jest prosty! Śmierć! - Nie rozumiecie!
- Kto go zabije? - Ja. Sama go zastrzelę.
- Nie! Jacqueline! - Etienne, wracaj do domu!
- [głośny wybuch] - [ściany trzeszczą]
To nie była bomba z samolotu.
[Werner] Nie. To artyleria.
Amerykańska.
- [wybuch] - [muzyka narasta]
[mężczyzna] Amerykanie są u bram!
- Tato. - [mężczyzna] Amerykanie!
Zbliża się wolność. W końcu.
- [Jacqueline] Odsuń się! - On jest dobry!
To wróg! Odsuń się.
Odsuń się, Etienne!
[wybuchy]
[ryk silnika samolotu]
[Henri] Etienne, teraz!
Nie! Pół życia chowałem się przed swoimi lękami.
Ty musisz być odważny!
[Jacqueline] Mówię ostatni raz!
[wybuch]
- Odsuń się! - Chłopcze...
- [Jacqueline] Etienne! - Profesor to ja.
[oficer] Marie?
Nie będę powtarzać!
[oficer] Wiem, że tam jesteś!
Posłuchaj mnie jak wtedy.
Odsuń się!
[oficer] Nie ma ucieczki!
- Uciekaj! - [świst pocisku]
[muzyka się urywa]
[liryczna muzyka instrumentalna]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
Na podstawie tłumaczenia Jakuba Jadowskiego