‎(12 สิงหาคม ปี 1944)
‎เฟนนิช
‎มาเร็ว
‎คือ...
‎แกต้องนําทางไป
‎ถ้าหล่อนมีผู้สมรู้ร่วมคิด แกจะได้ตายก่อน
‎ถ้าอยู่คนเดียว ‎แกก็จะได้รับเกียรติเป็นคนฆ่าหล่อน
‎รับไปสิ
‎รับไป
‎ส่งข่าวแค่คําเดียว
‎ฉันสามารถสั่งจับตัวน้องสาวแก ‎ไปให้พวกหมาล่าเนื้อเอสเอส
‎ทันทีที่ครูฝึกหมาเล่นกับน้องแกจนหนําใจแล้วน่ะ
‎เดินไป
‎เดิน
‎ใช่แล้ว
‎หยุดนะ!
‎- มารี ‎- เธอปลอดภัย เชื่อผมเถอะ
‎นายเพิ่งยิงผู้บังคับบัญชาไป
‎เรื่องมันยาวครับ
‎มารี ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
‎กลอนประตูเสีย
‎ต้องปลดกลอนจากด้านใน
‎พวกอเมริกันกําลังมา อีกไม่กี่วันก็น่าจะถึงแล้ว
‎รายการวิทยุของเธอ ‎ช่วยให้เขาตั้งพิกัดทิ้งระเบิดได้
‎แค่ต้องเข้มแข็งต่ออีกหน่อย
‎แตะประตูระดับเดียวกันกับกลอน ‎จะรู้ว่าคืนนี้ต้องทําอย่างไรต่อ
‎พันธมิตรของเราจะจัดการส่วนที่เหลือ
‎มาช่วยฉันหน่อย
‎จะทิ้งศพไว้ที่นี่เหรอครับ
‎ฉันมีเพื่อนที่จะมาเก็บขยะทีหลัง
‎จะมาเอารถไปแล้วเอาร่างไปให้นกนางนวลกิน
‎ดี
‎เธอคนนั้นชื่อมารีนี่เอง
‎ฉันไม่อยากได้ยินชื่อเธอ ‎ออกจากปากไอ้เยอรมันคนไหน
‎ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร
‎แต่อยากฟังเรื่องยาวของนาย
‎ถอดแจ็คเก็ตเครื่องแบบออกเสีย
‎นายต้องไปกับฉัน
‎มารี ปู่ปิดประตูหน้าไว้นะ ลงมาล็อกด้วย
‎ไปกันเร็ว
‎บทที่ 22
‎ส่วนที่สอง
‎สร้างจากนวนิยายของแอนโทนี โดเออร์
‎(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
‎(สี่ปีก่อนหน้านี้)
‎เซอร์ไพรส์
‎ดาเนียล
‎ป้ามาเนคครับ นี่มารี ลูกสาวผมเอง ‎คนที่ผมเขียนเล่าให้ป้าฟังบ่อยๆ
‎ยินดีที่ได้พบค่ะ มาดามมาเนค
‎ฉันก็ยินดีมากที่ได้เจอเธอจ้ะ
‎- เข้ามาเลยๆ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- ขอบคุณ ‎- ฉันถือเอง
‎มีอีกใบ
‎ผมรู้ว่าอาเอเตียนไม่ชอบต้อนรับแขก ‎แต่ไหนๆ เราก็มาแล้ว
‎เดี๋ยวน้องฉันก็ปรับตัวได้เอง มาเร็ว
‎- อยู่ตรงไหนคะ ‎- เราอยู่ในครัว
‎- อาอยู่หรือเปล่าครับ ‎- ต้องอยู่สิ
‎อยู่ในห้องใต้หลังคา เล่นวิทยุนั่นแหละ
‎เอเตียน
‎อาเอเตียน
‎เขาไม่ได้ยินหรอก ใส่หูฟังตลอด
‎เขามีวิทยุแบบไหนคะ
‎แบบน่ารําคาญ จมดิ่งบงการใจเขาอยู่ตลอดเวลา
‎แต่ก็ดีกว่าให้เขานั่งเหม่อริมทะเล
‎ซึ่งเป็นอีกเรื่องเดียวที่เขาทํา
‎ดาเนียล
‎หวังว่าเธอจะไม่ลืมบอกลูกทุกวัน ‎ว่าลูกน่ารักแค่ไหน
‎ป้ามาเนคครับ ลูกผมตาบอด ไม่ได้หูหนวก
‎ฉันจะเป็นกระจกวิเศษให้หนู
‎และฉันจะเป็นคนบอกว่าเมื่อไรที่หนูเลิกน่ารัก
‎และกลายเป็นคนงาม
‎ป้ามาเนค ผมไม่อยากเสียมารยาท
‎แต่เราระหกระเหินกันมาสามวัน
‎โดยยังชีพด้วยผักสวนครัว ‎และขนมปังเก่าๆ เท่าที่หาได้
‎- กับไข่ที่ขโมยมา รถก็ขโมยมาด้วย ‎- เอาละ...
‎หนูได้ขับรถด้วยนะคะ
‎คุณย่าไม่ต้องรู้รายละเอียดหรอก
‎พูดอย่างนี้ฉันก็ยิ่งต้องรู้ใหญ่เลย มาสิ นั่งก่อน
‎หาที่กําบัง!
‎เห็นอะไรไหม
‎- นั่นก๊าซหรือเปล่า ‎- นั่นอะไร
‎ระเบิดก๊าซพิษ!
‎เอเตียน
‎ใส่หน้ากากเร็ว! หน้ากากอยู่ในเป้
‎เอเตียน ฉันไม่รู้จะทํายังไง ฉันใส่ไม่เป็น
‎ไม่เป็นไร
‎เอาละ
‎หยิบหน้ากากขึ้นมา...
‎เอเตียน
‎อาเอเตียน
‎- ผมเอง ดาเนียล ‎- อ้อ ฉันอยู่นี่
‎ขอเข้าไปได้ไหม
‎ประตูล็อกอยู่ เดี๋ยวนะ
‎ผมรู้ว่าอาไม่ชอบประหลาดใจ
‎- ดาเนียล ‎- ครับ
‎ไม่เจอกันนานมาก
‎ขอเข้าไปได้ไหมครับ
‎ไม่ได้
‎ฉันว่านายไม่อยากเข้ามาหรอก
‎ฉันปิดหน้าต่างไว้ตลอดเวลาเพราะเสียงดัง
‎ฉันตกใจง่าย
‎แต่นั่นแหละ อากาศในห้อง ‎น่าจะมีกลิ่นความเป็นฉันอบอวลไปหมด
‎ผมได้แต่กลิ่นไลแลค
‎กลิ่นโคโลญจน์ฉันเอง ‎ของไร้แก่นสารชิ้นสุดท้ายในชีวิต
‎เดี๋ยวฉันลงไป
‎อานั่งฟังอะไรอยู่ทั้งวัน
‎ฟังเสียงโลกพูดกับตัวเอง ‎เหมือนคนสติฟั่นเฟือนโมโหโทโส
‎มีไมโครโฟนไว้ทําไม
‎อาเอเตียนครับ ‎ออกอากาศรายการวิทยุเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
‎- โทษถึงตายนะ ‎- งั้นรึ
‎ฉันไม่ค่อยได้อ่านหนังสือพิมพ์
‎เดี๋ยว...
‎ได้กลิ่นไข่เจียวในตํานาน
‎เป็นเกียรติของนายจริงๆ
‎ป้าเขาใช้โรสแมรี่กับไทม์ด้วย
‎ผมว่าป้าไม่ได้ทําเป็นเกียรติให้ผมหรอก
‎ผมไม่ได้มาคนเดียว
‎นี่จ้ะ
‎ฉันขอบอกเรื่องเอเตียนน้องฉันไว้ก่อนนะ
‎หนูได้ข่าวว่าเขาชอบวิทยุ
‎ฉันจะเล่าเรื่องเขาให้ฟัง
‎คือว่า เอเตียนเคยเป็นวีรบุรุษสงคราม
‎เขาได้เหรียญกล้าหาญมาเยอะแยะ ‎แต่เขาก็ปาลงทะเลไปหมด
‎ทะเลที่เห็นจากหน้าต่างนี่
‎หนูมองไม่เห็นทะเลค่ะ มาดามมาเนค
‎ตายจริง ขอโทษจ้ะ
‎งั้นเขาก็เป็นวีรบุรุษสงคราม...
‎แต่เรื่องที่เขาเจอมาจากสงครามครั้งนั้น ‎มันติดตาจนเขาลืมไม่ลง
‎ยังเห็นภาพอยู่แม้แต่ยามหลับตา
‎โดยเฉพาะเวลามีเสียงดังหรืออะไรไม่คาดฝัน
‎เสียงรถดัง เสียงนกนางนวล
‎ดังนั้น ตลอด 20 ปีมานี้
‎แทบจะตั้งแต่วันที่เขากลับมาจากสงคราม
‎เขาจึงหมกตัวอยู่ในบ้านหลังนี้
‎เขาไม่ไปกระทั่งหาดเลยเหรอคะ
‎กระทั่งหาดก็ไม่ไปจ้ะ
‎เขาบอกว่าเขาท่องไปทั่วโลกผ่านหนังสือ
‎แต่ฉันแทบไม่เคยเห็นเขาอ่านอะไร
‎และผ่านการฟังวิทยุ ‎ซึ่งฉันก็แทบไม่เห็นเขาละจากมัน
‎ฉันคุยกับเขาเรื่องอากาศบริสุทธิ์และแสงแดด
‎- แต่รู้ไหมว่าตาบ๊องนั่นตอบยังไง ‎- อะไรคะ
‎เขาบอกว่า
‎แสงที่สําคัญที่สุดในโลก ‎คือแสงที่เราไม่อาจมองเห็นด้วยตา
‎มารี...
‎นี่คือคุณอาเอเตียนของพ่อ
‎อาเอเตียน นี่มารี ลูกสาวผม
‎มารี เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เปล่าค่ะ
‎พ่อเธอบอกว่าการเดินทางมาถึงที่นี่น่าสนใจมาก
‎ขอโทษค่ะ
‎ไม่ทันฟัง พูดใหม่ได้ไหมคะ
‎พ่อเธอบอกว่าการเดินทางมาถึงที่นี่น่าสนใจมาก
‎การเดินทางน่าสนใจมากจริงๆ ค่ะ
‎คุณปู่มีวิทยุหรือเปล่า
‎มี
‎ใช้ออกอากาศด้วยใช่ไหมคะ
‎เอเตียน หลานๆ หิวกันมาก ตัดขนมปังก่อน
‎ยินดีต้อนรับ มารี
‎ขนมปัง เอเตียน
‎ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า
‎อาหารเช้าเสร็จแล้ว กินเลย
‎กลิ่นของ "ถึงบ้านเสียที" มารี กินเถอะจ้ะ
‎(แซงต์มาโล ‎สิงหาคม ปี 1944)
‎ไม่เป็นไร อองรี เขามากับฉัน
‎ช่วยดันไปหน่อย
‎อยู่ห่างๆ เตาอบไว้นะ ไอ้เยอรมัน
‎ประเทศแกชอบเล่นเตาอบนักใช่ไหม
‎คืนนี้จะมีเครื่องบินมาทิ้งระเบิดอีก ‎มีอะไรต้องทําอีกเยอะ
‎นายน่าจะไปงีบสักหน่อย
‎- แล้วนายล่ะ ‎- ฉันจะสอบปากคํานักโทษ
‎ตอนฉันทักว่านายเพิ่งยิงผู้บังคับบัญชา
‎นายบอกว่าเรื่องมันยาว
‎นายบอกว่าอยากรู้ชื่อของเด็กสาวที่อยู่ในบ้านนั้น
‎มารี เป็นชื่อที่ดี
‎ทําไมถึงสนใจเธอ
‎เรื่องยาวเรื่องเดียวกัน
‎นายแกะรอยสัญญาณคลื่นที่เธอออกอากาศ
‎คลื่นสั้น 13.10
‎แล้วยังไง
‎ตอนผมยังเด็ก คลื่นสั้น 13.10 ‎เป็นความหวังเดียวของผม
‎คลื่นสั้น 13.10
‎เป็นทางหนีความจริง
‎ที่พักใจ
‎เล่าไปคุณก็คงไม่เข้าใจ
‎ลองเล่ามาสิ
‎กว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดจะมาก็หลังตะวันตกดิน
‎ผมสนใจวิทยุมาแต่ไหนแต่ไร
‎ตอนยังเด็ก ความสนใจนี้ทําให้ผมเดือดร้อนบ่อยๆ
‎เดือดร้อนแบบไหน
‎(สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติ ‎พฤษภาคม ปี 1942)
‎ไม่ต้องคิด
‎ไม่ต้องหยุดคิด
‎ทุกคนได้รับคําสั่งแล้ว และจะต้องทําอย่างยินดี
‎ความคิดทําลายการกระทํา
‎ฟรีดริช นิชเช่อกล่าวไว้ว่า ‎เราไม่จําเป็นต้องคิดถึงการกระทํา
‎เราแค่ต้องทํา และทําไปโดยไม่ต้องคิด
‎ท่านผู้นําเป็นพ่อของทุกคน ท่านสั่งให้ทุกคนโดด
‎โดด
‎มานี่
‎มาเลย
‎ความเจ็บปวดคืออะไรกัน ความเจ็บไม่สําคัญ
‎ฝึกต่อไป
‎ในแต่ละกล่อง
‎ทุกคนจะพบองค์ประกอบของวิทยุรับคลื่นแบบง่ายๆ
‎ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ‎สร้างวิทยุที่ใช้การได้จริงให้เรียบร้อย
‎เริ่มจากบัดนี้
‎เราเป็นผู้ล่า ไม่ใช่ผู้ถูกล่า
‎สิงห์ร้ายไม่อาจกลายเป็นแกะเชื่องได้อย่างใจ
‎ให้ไว
‎คนเข้มแข็งไม่อาจกลายเป็นคนอ่อนแอ
‎คนเข้มแข็งจะสูบกลืนคนอ่อนแอ
‎เร็วเข้า
‎ไปเลย
‎โมสาร์ท วีวัลดี บาค
‎ไม่มีใครทําคุณประโยชน์ต่อมนุษยชาติ ‎เท่ากับออตโต กรอททิงเงน
‎ผู้คิดประดิษฐ์วิทยุราคาย่อมเยาชาวเยอรมัน
‎แม้แต่เกิบเบลส์เองยังพูดว่า "หากไม่มีวิทยุ
‎พรรคนาซีไม่มีทางเรืองอํานาจได้"
‎สิ่งที่ทุกคนสร้างอยู่นี้คืออาวุธสําหรับสงคราม
‎ห้าสิบสามวินาที
‎โฟล์คไฮเมอร์ เข้าไปในป่า
‎ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ไปได้ในสิบนาที ‎แล้วเปิดเครื่องรับสัญญาณวิทยุ
‎ไปเลย
‎เริ่มได้
‎อย่า
‎เก็บไป
‎ยามที่ไปปฏิบัติการ ณ แนวรบตะวันออก
‎แกจะไม่มีกระดาษกับดินสอให้ทดการคํานวณ
‎แนวรบตะวันออก ผมไม่เด็กเกินไปเหรอ
‎ปิตุภูมิเยอรมนีต้องการอัจฉริยะ
‎เอ้า รับไป
‎ทดการคํานวณในโคลน
‎โฟล์คไฮเมอร์อยู่ห่างไป 1.2 กิโลเมตร
‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
‎แวร์เนอร์
‎อายุเป็นเพียงตัวเลข
‎อัจฉริยภาพเป็นพรจากสวรรค์
‎หลังจากนั้น ผมก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว
‎ผมเข้าเหล่าการข่าว
‎ในที่สุดก็ถูกส่งไปอยู่แนวรบตะวันออก
‎อยู่ทางตะวันออก นายก็ต้องไล่ล่ากลุ่มพรรคอื่น
‎เหตุการณ์หลังจากไปถึงแนวหน้า ‎ก็เป็นอีกเรื่องที่ยาวเหมือนกัน
‎สิ่งที่ผมพบเจอมา
‎หลอนใจผมถึงวันนี้
‎นายไปรอที่ห้องใต้ดินดีกว่า
‎เดี๋ยวคืนนี้คนอื่นๆ จะกลับมา ‎จะมีการพิจารณาโทษ
‎ฉันจะอธิบายกับพวกเขาว่า ‎นายถูกส่งไปแนวหน้าโดยไม่ได้เต็มใจ
‎พวกนั้นจะสนใจแค่สิ่งที่นายทํา ‎หลังจากมาเป็นทหารแล้ว
‎ผมทําเรื่องเลวร้าย
‎เรื่องเลวร้ายมากมาย
‎ฉันก็ทําเรื่องเลวร้ายมาเหมือนกัน
‎ขอบคุณครับ
‎คุณไม่เคยอธิบาย
‎คุณสนใจอะไรกับเด็กผู้หญิงตาบอดตัวเล็กๆ
‎คนที่อัดคุณจนยับขนาดนี้
‎เด็กนั่นไม่ได้ตัวเล็กเท่าไร
‎มันเกือบทําผมกะโหลกแตก
‎มันมีของที่ไม่ใช่ของมัน
‎ของที่ว่านั่นคืออะไรรึ
‎เพชรเม็ดหนึ่ง
‎คงต้องมีค่ามากทีเดียว
‎สําหรับผม มีค่ามากกว่าจํานวนเงิน
‎เมื่อสามปีก่อน ผมถูกวินิจฉัยโรค
‎ร่างของผมกัดกินตัวเอง
‎ทุกวันร่างก็เสื่อมโทรมลงทุกที
‎แล้วเพชรนี้จะรักษาคุณได้งั้นรึ
‎ผมเชื่อว่าทําได้
‎ผมตามหามันมาสามปี
‎สามปีเต็มๆ
‎(พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา ‎ปารีส - พฤษภาคม ปี 1941)
‎- ใครเอาไป ‎- ผมไม่รู้
‎ไปตามที่อยู่นี้
‎ถ้ามีผู้หญิงและเด็ก ยิงได้เลย
‎หากชายคนนี้ไม่กลับบ้านภายใน 30 นาที
‎ไม่นะ
‎ทีนี้ เวลาเป็นนายคุณแล้ว
‎มาเริ่มกันใหม่
‎ถ้าคุณยอมบอกความจริง
‎คุณจะได้กลับบ้านไปช่วยครอบครัวทัน
‎ใครเอาเพชรพลอยในห้องนิรภัยไป
‎เขาชื่อดาเนียล
‎ดาเนียล เลอบลองก์
‎ผู้คุมกุญแจพิพิธภัณฑ์ พระเจ้าโปรดอภัยให้ลูกด้วย
‎แล้วเขาไปไหน
‎สาบานได้ ผมไม่รู้ เขาไม่ได้บอก
‎แต่เพชรนิลจินดาที่คุณตามหา
‎ถูกส่งไปที่เจนีวา
‎ซ่อนอยู่ในหัวกะโหลกไดโนเสาร์
‎ถ้าคุณแจ้งให้ทหารที่ด่านตรวจสอบ
‎ที่ทางเข้าออกเมืองได้รู้
‎อัญมณีทั้งหมดที่เคยอยู่ในห้องนี้จะเป็นของคุณ
‎ผมกลับบ้านได้หรือยัง
‎ได้โปรด
‎จากบันทึก
‎มีเพชรเม็ดพิเศษเม็ดหนึ่งอยู่ในห้องนิรภัย
‎มันมีค่ามากกว่าเพชรพลอยอื่นๆ ทั้งหมดรวมกัน
‎เพชรนั้นมีชื่อว่าทะเลเพลิง
‎ถูกเก็บไว้ในนี้ใช่ไหม
‎ใช่ แต่ไม่เคยนําไปจัดแสดงเลย
‎คนเชื่อว่ามันมีพลังเหนือธรรมชาติ
‎ต้องสาป
‎แล้วนายดาเนียล เลอบลองก์ ‎ได้แตะต้องเพชรด้วยมือตัวเองหรือเปล่า
‎เขาไม่เชื่อเรื่องคําสาป ‎เขายึดหลักวิทยาศาสตร์เหมือนกับผม
‎เราเป็นแค่สองคนที่เคยแตะเพชรเม็ดนั้น
‎- แค่เขากับคุณเท่านั้น ‎- ได้โปรด
‎ให้ผมกลับบ้านเถอะ
‎- เขาอยู่คนเดียวหรือเปล่าตอนเอาเพชรไป ‎- ใช่
‎ไม่ใช่ เขาอยู่กับลูกสาว
‎ผู้หญิงงั้นสิ
‎เด็กผู้หญิง
‎เธอตาบอด
‎เขามีลูกสาวตาบอด
‎ถ้าอย่างนั้น ‎ดาเนียล เลอบลองก์ ผู้เชื่อในวิทยาศาสตร์
‎ควรทบทวนตัวเองที่ปฏิเสธเรื่องเหนือธรรมชาติ
‎ดาเนียล เลอบลองก์ ‎กับเด็กสาวตาบอดต้องสาปไปที่ไหน
‎ผมบอกแล้วว่าผมไม่รู้ ‎สาบานเลยว่าไม่รู้ สาบานต่อพระเจ้า
‎สาบานต่อชีวิตลูกผมเอง ‎ผมไม่รู้จริงๆ ครับว่าเขาไปไหน
‎รู้ไหมว่าคําสาปทะเลเพลิงคืออะไร
‎ขอร้อง กว่าจะกลับถึงบ้าน ‎ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 15 นาที
‎ปล่อยผมไปเถอะ
‎ผู้ใดได้ครอบครองมัน ผู้นั้นจะมีชีวิตนิรันดร์
‎ท่านครับ ได้โปรด...
‎แต่ทุกคนที่เขารักจะต้องทรมานกับความโชคร้าย
‎อย่างน้อยคุณก็น่าจะใส่ถุงมือก่อนจับ
‎ไม่นะ! ยังมีเวลาพอให้ผมกลับบ้านได้ทัน
‎ให้ผมกลับไปช่วยครอบครัวเถอะ ครอบครัวผม
‎เราเจอกะโหลกหัวไดโนเสาร์
‎แต่ทะเลเพลิงไม่ได้อยู่ในนั้น
‎คุณคิดว่าเพชรอยู่กับเด็กคนนั้นงั้นรึ
‎นี่นะ เมื่อพวกอเมริกันมาถึง
‎คนทั้งเมืองจะลากฉันลงถนน ‎ด้วยข้อหาเป็นคนทรยศ
‎เพราะฉันนอนกับทหารเยอรมัน
‎พวกเขาจะจับฉันโกนหัว เอายางมะตอยราด
‎และทุ่มปลอกหมอนไส้ขนนกใส่หัว
‎จากนั้นก็จะจับแขวนคอ
‎เราทุกคนต้องผจญชะตาเมื่อพวกอเมริกันมาถึง
‎คุณพาฉันออกจากเมืองนี้ได้ไหม
‎ผมจะพาไปทําไม
‎เพราะฉันรู้ว่าเด็กตาบอดคนนั้นอยู่ที่ไหน
‎แล้วก็ถือว่าจบบทที่ 22 ส่วนที่สอง ‎ของเรื่องใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์
‎พ่อคะ ถ้าพ่อฟังอยู่
‎เมื่อคืนหนูเกือบตายเพราะหินก้อนหนึ่ง
‎ฉันกําลังตามหาหาทะเลเพลิงอยู่ มันอยู่ไหน
‎หนูไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ‎ก่อนที่ทหารเยอรมันคนนั้นจะหาตัวหนูเจออีกครั้ง
‎แต่จนกว่าเขาจะหาหนูเจอ หนูจะอยู่ตรงนี้
‎ณ จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
‎เพราะถึงแม้จะโดนระเบิด
‎กลางกลิ่นควันคลุ้ง
‎แต่หนูก็ยังได้กลิ่นไลแลคเสมอ
‎ตรงนี้เดินขึ้นห้าขั้น
‎แล้วเลี้ยวซ้าย
‎ฉันยอมให้เธอเข้ามา ‎เพราะเธอไม่เห็นว่าห้องรกแค่ไหนหรอกนะ
‎เธอก็จะตั้งแง่กับฉันไม่ได้
‎กลิ่นไลแลคเหรอคะ
‎กลิ่นไลแลคทําให้คิดถึงวันชื่นคืนสุข
‎สมัยยังหนุ่ม แล้วก็เป็นหนุ่มเจ้าสําอางเสียด้วย
‎- รู้ไหมว่าหนุ่มสําอางคืออะไร ‎- ไม่รู้ค่ะ
‎ดีแล้ว มานั่งตรงนี้
‎ได้ค่ะ
‎เอาละ เธอกําลังนั่งอยู่หน้าวิทยุของฉัน
‎ถ้าเปิดปุ่มนี้...
‎นี่คือเครื่องรับสัญญาณ
‎ปุ่มหมุนหาคลื่นนี้พาฉันไปได้ทั่วโลกในไม่กี่วินาที
‎จังหวะหนึ่งอาจอยู่แอฟริกา
‎ต่อไปอยู่คิวบา แล้วก็ไปอยู่ออสเตรเลีย
‎จากนั้นก็ แล้วกัน แบตเตอรี่หมด
‎แล้วต้องไปเอาแบตเตอรี่ใหม่จากห้องใต้ดิน
‎แล้วไมโครโฟนมีไว้ทําไมคะ
‎ไมโครโฟนต่อกับเครื่องนี้ เครื่องส่งสัญญาณ
‎บางทีก็ใช้ส่งเสียงตัวเอง ‎ไปรวมกับเสียงเซ็งแซ่ของคนอื่นๆ
‎เวลาพูด ปู่พูดถึงอะไรคะ
‎พูดว่า "โลกนี้งดงามนักไม่ใช่รึ"
‎แล้วก็จะถามต่อว่า
‎"แล้วทําไมคนเราจึงพยายามทําลายโลก"
‎ปู่พูดแบบนั้นนี่คะ
‎บางทีเวลาออกอากาศ คําพูดก็หลุดออกมาเอง
‎เอเตียน
‎เรียกเอเตียนเฉยๆ ได้ไหมคะ
‎เพราะท่านปู่น้อยเอเตียน ‎ฟังแล้วเหมือนเรียกจักรพรรดิอะไรก็ไม่รู้
‎ฉันก็เป็นจักรพรรดิจริง แต่แค่ในห้องใต้หลังคานี่
‎เอเตียน หนูรู้สึกเหมือนรู้จักปู่อยู่แล้ว ‎แค่ไม่ได้รู้จักด้วยชื่อนั้น
‎มารี เธอออกไปก่อนดีกว่า
‎เห็นว่าพ่อเธออยากพาไปที่ทะเล
‎- ไม่ไปกับเราเหรอคะ ‎- ไม่ไป
‎ทําไมล่ะ
‎เพราะปู่เห็นอะไรๆ ที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นสินะ
‎ภาพที่ลืมไม่ลง
‎มารี พ่อเธอรออยู่
‎ตั้งแต่อยู่ข้างล่าง ตอนหนูได้ยินเสียงปู่ ‎หนูก็แน่ใจว่าเคยได้ยินเสียงนี้
‎ตั้งแต่จําความได้ ‎หนูก็ฟังรายการวิทยุของชายคนหนึ่ง
‎เขาเรียกตัวเองว่าอาจารย์ ผ่านคลื่นสั้น 13.10
‎ปู่คืออาจารย์คนนั้น
‎พูดอะไรไร้สาระ
‎หน้าตาฉันดูเหมือนอาจารย์หรือไง
‎หนูไม่รู้ว่าปู่หน้าตาเป็นยังไง
‎แต่หนูจําเสียงคนเหมือนจําใบหน้าพวกเขา
‎ปู่คืออาจารย์คนนั้นแน่
‎ฉันไม่เคยแน่ใจเลยว่าพูดไปจะมีใครฟังหรือเปล่า
‎หนูฟังอยู่ตลอด
‎หนูว่าเด็กๆ น่าจะฟังอยู่หลายคน
‎อ้อ
‎แต่อาจารย์คนนั้นไม่อยู่แล้วล่ะ ฉันเก็บเขาไปแล้ว
‎เดี๋ยวนี้ใช้วิทยุทําเรื่องสําคัญกว่านั้น
‎จะมีอะไรสําคัญกว่าสิ่งที่ปู่บอกกับพวกเรา
‎มารี ฟังนะ
‎ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม
‎ค่ะ
‎เอาละ พ่อของเธอรออยู่จริงๆ
‎นี่
‎ขอบคุณค่ะ
‎- ระวังบันไดด้วย ‎- รู้ค่ะ
‎- มีห้าขั้น ‎- ที่จริงหกขั้นต่างหาก
‎ทางซ้าย
‎มาถึงทะเลแล้วคิดยังไงกับมันบ้าง
‎เสียงเหมือนคนนอนหายใจดังๆ ยามหลับ
‎พ่อชอบคิดว่าเสียงทะเล ‎เหมือนโลกที่พักหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
‎พักหายใจ
‎หนูชอบที่คิดอย่างนั้น
‎เราอาจต้องอยู่ที่นี่สักพัก ลูกรับได้ใช่ไหม
‎- ยิ่งกว่ารับได้อีกค่ะ ‎- ดี
‎มาดามมาเนคบอกว่า ‎ปู่เอเตียนเคยเป็นวีรบุรุษสงคราม
‎แต่หนูไม่รู้สึกว่าเหมือนวีรบุรุษเลย
‎ถ้าจับเสือมาขังไว้ในกล่องเหล็ก
‎มันก็จะหน้าตาเหมือนกล่องเหล็ก
‎พ่อว่าจะเริ่มจากถนนเลียบหาด ‎แล้วทําไปให้สุดจัตุรัสเมือง
‎เริ่มทําอะไรนะคะ
‎พ่อจะทําแบบจําลองเมืองนี้ให้ลูกสํารวจด้วยสัมผัส
‎ไม่อย่างนั้นลูกก็จะติดอยู่แต่ในบ้าน
‎จะกลายเป็นเหมือนอาเอเตียน
‎เอาไว้หนูจําแบบจําลองได้เมื่อไหร่
‎หนูจะพาปู่ออกไปด้วย ‎จะพาเที่ยวทั่วเมืองเองเลย พ่อคอยดูเถอะ
‎พ่อต้องเห็นแน่ๆ แต่ตอนนี้พ่อต้องเริ่มงานละ
‎ดี เอ้านี่
‎แล้วนายจะวัดเมืองทั้งเมืองยังไงกัน
‎วัดไปทีละก้าว
‎ทีอย่างนี้ดันมาหาว่าฉันบ้า
‎ก้าวที่ 312, 313, 314
‎แล้ว 315, 316, 317, ‎318, 319, 320, 321
‎ต่อด้วย 322, 323, 324
‎นี่แผ่นไม้ กดไว้ตรงนี้นะ
‎เราต้องเอากระดาษทรายขัด นั่นแหละ
‎ไม่เอากาแฟแล้วครับ อาเอเตียน วันนี้พอแล้ว
‎เปล่า แก้วนี้ของฉันเอง
‎และนี่มันบรั่นดี
‎แปลว่านายไปวัดถนนจนทั่วแล้วรึ
‎เกือบทั่วแล้ว ทําไมครับ
‎มาดามมาเนคไปร้านขายเนื้อมา
‎ได้ยินคนพูดถึงชายคนหนึ่งที่เดินนับก้าว
‎เมืองนี้มันเล็กนิดเดียว ดาเนียล
‎แล้วยังไงครับ
‎ผู้หญิงอีกคนซุบซิบว่าชายคนนั้นพูดสําเนียงปารีส
‎ส่วนคนที่สามก็บอกว่าหล่อนได้ข่าวมา
‎ว่าชายปริศนาจากปารีสคนนั้น ‎มาช่วยงานกลุ่มต่อต้าน
‎เขามารังวัดเมือง ‎เพื่อส่งข้อมูลให้เครื่องบินทิ้งระเบิดอเมริกา
‎ไปเรียกมารีแล้วพาลงไปข้างล่างดีกว่า
‎พวกเกสตาโปมาแล้ว
‎- ฉิบ! ‎- ไม่ๆ ไม่ต้องห่วง
‎ถ้ามาเรื่องวิทยุจะต้องยกกันมาเป็นร้อย
‎พวกนี้แค่มาตรวจตามข่าวลือ ‎เรื่องชายแปลกหน้าจากปารีส
‎ก็แค่บอกความจริง ‎เอาเอกสารให้ตรวจก็ไม่เป็นไรแล้ว
‎นายไม่ได้ทําอะไรผิด
‎ใช่ไหม ดาเนียล
‎อาเอเตียน มีเรื่องที่ผมไม่ได้บอกอา
‎เรื่องอะไร
‎ความลับที่ควรปิดเป็นความลับต่อไป
‎ผมไม่คิดว่าอาจะเข้าใจ
‎นายไม่ใช่คนเดียวที่มีความลับ
‎ไปเปิดประตูดีกว่าครับ ก่อนพวกเขาจะพังเข้ามา
‎ลูกรู้นะว่าห้ามพูด
‎ห้ามพูดถึงพิพิธภัณฑ์ ห้ามพูดถึงวิทยุ ไมโครโฟน
‎หนูรู้ค่ะพ่อ เราต้องไม่ทําให้เห็นว่ากลัว
‎ใช่ ต้องไม่ทําท่ากลัว
‎- เพราะเราไม่กลัว ‎- ใช่แล้ว
‎นี่คือเด็กคนนั้น ส่วนนี่คือพ่อของเธอ
‎ตาบอดเหรอ
‎ใช่ค่ะ
‎- เฮ้ย! ‎- ไม่เป็นไรๆ
‎สหายเยอรมันของเรา ‎แค่อยากยืนยันความพิการของมารี
‎- ฉันถืออะไรอยู่ ‎- ฉันไม่ทราบค่ะ
‎พ่อของเธอเที่ยวเดินทั่วเมือง ‎วัดถนนและทางเท้าต่างๆ
‎- ใช่ค่ะ ‎- "ใช่ค่ะ" น่ารักดีนะ
‎เที่ยวรังวัดราวกับทําแผนที่ให้คนที่วางแผนจะมาที่นี่
‎ผมกําลังสร้างแบบจําลองเมืองนี้
‎เพื่อให้ลูกสาวทําความคุ้นเคยกับท้องถนน
‎เรื่องที่พ่อพูดเป็นความจริงไหม
‎จริงค่ะ สมัยเราอยู่ปารีส ‎พ่อก็สร้างแบบจําลองให้หนูเหมือนกัน
‎หนึ่ง...
‎สอง...
‎ตาสวยทั้งสองข้าง
‎และใช้การไม่ได้ทั้งคู่
‎เรื่องส่วนแรกยืนยันว่าจริง
‎ทีนี้ พาไปดูแบบจําลองที่สร้างหน่อย
‎มารี
‎- มาจากปารีสเหรอ ‎- ใช่
‎สมัยอยู่ปารีสทํางานอะไร
‎ผมเป็นช่างไม้ อย่างที่เห็น
‎แล้วทําไมถึงย้ายมาที่นี่
‎อยากพาลูกออกจากเมืองใหญ่ ‎มาอยู่ในที่อากาศบริสุทธิ์
‎คุณชื่ออะไร
‎โคล้ด โคล้ด ดูการ์รี
‎ขอดูเอกสารประจําตัวหน่อย คุณดูการ์รี
‎เดี๋ยวนี้
‎ผมจะส่งเอกสารนี้ไปที่ปารีส ให้ทางนั้นตรวจสอบ
‎คุณเก่งมากนะ
‎แล้วก็โชคร้ายจริง
‎ไม่ถือเป็นโชคร้าย นี่คือโชคดีต่างหาก
‎ไม่อยากเชื่อ นายเอาเอกสารปลอมให้เกสตาโป
‎แต่ปลอมมาดีมาก
‎ผมให้หัวหน้าแผนกอนุรักษ์งานศิลปะ ‎ที่พิพิธภัณฑ์เป็นคนปลอมให้
‎ทําไมฟังแล้วไม่เห็นจะมั่นใจขึ้น
‎เตรียมตัวกินข้าวเย็นได้แล้ว ‎เราต้องคุยเรื่องนี้กับมาดามมาเนค
‎เอาละ เอเตียน เขารู้อะไรแค่ไหน
‎รู้เรื่องอะไร
‎- ฉันจะพามารีไปนอนก่อน ‎- หนูยังไม่อยากเข้านอน
‎- มารี... ‎- เรื่องนี้เป็นความลับสินะ
‎พ่อรู้ว่าหนูฟังน้ําเสียงก็รู้แล้ว
‎เพราะงั้นถึงต้องรีบไปนอนไงจ๊ะ
‎มารี ขอร้อง
‎มาเถอะ
‎ไหนๆ ตอนนี้นายก็มาใช้ชีวิตที่นี่แล้ว
‎บอกความจริงให้รู้ไว้น่าจะดีกว่า
‎ในแซงต์มาโลมีองค์กรหนึ่ง
‎คนกลุ่มหนึ่งในเมืองจะนําข้อมูลมาบอกฉัน
‎เรื่องความเคลื่อนไหวกองทหาร ‎รถไฟ เรือที่เข้าออกจากท่า
‎- และฉันก็... ‎- ใช้วิทยุ
‎ก่อนที่พวกเยอรมันจะบุก ‎ฉันใช้วิทยุในการเผยแพร่สันติภาพ
‎แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเครื่องมือในการทําสงคราม
‎เป็นเครื่องมือมีค่ามากด้วย
‎ฉันส่งข้อมูลนั้นไปถึงลอนดอนโดยเข้ารหัสลับต่างๆ
‎ถ้าผมช่วยได้ ผมพร้อมทําทุกอย่างที่อาอยากให้ทํา
‎ตอนนี้นายต้องเลิกดึงความสนใจมาที่บ้านนี้
‎เข้าใจไหม
‎เท่ากับว่า
‎เสือตัวนั้นยังเดินลาดตระเวนในกล่องเหล็กสินะ
‎ฝรั่งเศสจงเจริญ
‎- อย่างกับลงมาอยู่ใต้ทะเล ‎- ใช่ เมื่อก่อนเวลาวันหยุดพ่อก็มาเที่ยว
‎พ่อจะลงมาที่ถ้ําป้อมกร็อตโตตรงนี้ ‎เพื่อมาเก็บหอยนางรม
‎ตอนพ่อยังเด็ก ปู่เอเตียนอยู่ที่นี่ด้วยไหม
‎อยู่สิ เขาเป็นหนุ่มแล้ว
‎- เอ้า ถือหน่อย ‎- ค่ะ
‎นั่นก่อนที่สงครามจะเปลี่ยนเขาไปสินะคะ
‎ก่อนเรื่องนั้น ใช่
‎นั่นอะไรคะ
‎ลูกรัก นี่คือหอยนางรมสดที่สุดเท่าที่จะเคยได้กิน
‎อร่อยกว่าที่กินในปารีสอีก
‎เขาเป็นคนยังไงคะ ปู่เอเตียนน่ะ
‎เขาใส่น้ําหอม
‎และสาวๆ ก็ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขาเยอะแยะ
‎สาวๆ จะวี้ดว้ายกัน พ่อจําได้แค่นั้นแหละ
‎แต่เขาวิเศษมากจริงๆ
‎อะไร ก็มันมีคลื่น
‎ไม่ใช่คลื่น พ่อแกล้งหนูต่างหาก
‎ฝีมือพ่อ
‎- คลื่นลูกยักษ์หรอก ‎- อยู่ไหน
‎เทพน้อยๆ นั่นอยู่ไหน
‎ผมต้องอุทิศทั้งชุดให้เชียวนะ
‎เชิญกินเลย
‎หอยนางรมจากถ้ําป้อมกร็อตโต ‎เคยเป็นของอร่อยที่สุดในโลก
‎แล้วก็ยังอร่อยอยู่
‎ไร้ที่ติจริงๆ
‎ไม่ได้กินตั้ง 20 ปีแล้ว ดาเนียล
‎ถ้าชอบมากขนาดนั้น ‎ทําไมปู่ไม่เคยไปเก็บเองล่ะคะ
‎- เดินเลียบหาดไปนิดเดียว ‎- มารี พอเถอะ
‎พ่อคะ ถ้าเราหยุดถาม ‎เรื่องนั้นๆ ก็กลายเป็นเรื่องปกติ
‎หรือว่ารอบหน้า ปู่ไปกับเราสิคะ
‎ถ้าหนูจําทางในเมืองได้เมื่อไหร่ ‎หนูจะพาปู่ไปเองเลย
‎ขอโทษครับอาเอเตียน บางทีลูกผมก็พูดตรงมาก
‎มารี
‎เธอน่าจะรู้เหตุผลที่ฉันไม่ออกจากบ้าน
‎แต่จริงๆ แล้วไม่มีเหตุผลอะไรเลย
‎อดีตผ่านแล้วก็ผ่านไป
‎หนูนึกว่าปู่เชื่อวิทยาศาสตร์เสียอีก
‎- มารี พอเถอะ ‎- ไม่ต้อง ดาเนียล ไม่เป็นไร
‎มารี ลองจินตนาการว่า ‎ฉันก็เหมือนเจ้าหอยนางรมพวกนี้
‎ติดอยู่ในเปลือก
‎แต่ปู่ไม่ใช่หอยนางรมนี่คะ เอเตียน
‎มีใครที่ไหนรู้จักหอยนางรมที่ใส่น้ําหอม
‎ขี่มอเตอร์ไซค์โดยมีสาวๆ วี้ดว้ายบ้าง
‎นั่น สมใจไหมล่ะ ลูกทําปู่ไม่สบายใจ
‎ก็น่าจะมีคนทําบ้าง
‎- มารี ‎- คะ
‎คอยชวนให้ฉันออกไปด้วยกันเรื่อยๆ นะ
‎สักวัน ถ้าเธอเป็นคนชวน ฉันก็อาจจะไป
‎ดีค่ะ
‎ตกลงตามนั้น
‎ได้
‎ไม่ได้ๆ
‎ไม่ให้กินหอยนางรมต่อแล้ว ‎เดี๋ยวไม่เหลือให้มาดามมาเนค
‎ใช่ ก็มีเหตุผลดี เราไม่ควรกินต่อ
‎ยังได้ยินนะ
‎- มีแต่เปลือกเปล่า ‎- หนูตาบอด แต่หูดีมากนะ
‎- ก็ได้ ‎- ขอบคุณมากค่ะ
‎เอ่อ ดาเนียล ในอนาคตอันใกล้มาก
‎นายจะได้เจอกับคณะกรรมการข่าวกรอง ‎ของฝ่ายต่อต้านแซงต์มาโล
‎นายรู้ความลับของเราแล้ว ‎ถึงเวลาที่เราต้องรู้ความลับของนาย
‎ไม่ให้มารีออกไปก่อนรึ
‎ฉันว่ามารีพิสูจน์ตัวเองแล้วว่า ‎หลานฉลาดกว่าเราสองคน
‎ให้นั่งอยู่ด้วยเถอะ
‎เรามาพร้อมกับขนมอบ ของหวานด้วย
‎- สวัสดีจ้ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎ป้ามาเนค ขอโทษนะครับ เดี๋ยวก่อน
‎แต่เรากําลังจะมีการประชุมลับมาก
‎ใช่แล้ว
‎ป้าน่ะเหรอฝ่ายต่อต้าน
‎ฉลาดนัก
‎ขอแนะนําให้รู้จักกับ ‎ชมรมสาวใหญ่ต้านสงครามแห่งแซงต์มาโล
‎ผู้หญิงเราเก็บความลับเก่งกว่าผู้ชายมากนะ
‎คุณผู้หญิงเหล่านี้เป็นผู้สังเกตการเคลื่อนพล
‎และการเดินเรือเข้าออกจากท่า
‎เราไปซื้อปลาแถวกําแพงอ่าว ‎ป้าสามคน ไม่มีใครสงสัยอะไร
‎รายการจ่ายตลาดของเรา ‎คือรายชื่อเรือรบตอร์ปิโด
‎เราเอากาแฟไปให้พวกทหารเยอรมันหนุ่มๆ
‎แล้วพวกนั้นก็คุยกับเราอย่างกับเป็นแม่
‎บอกเราหมดทุกเรื่อง
‎ฉลาดล้ํา
‎พี่สาวฉันกล่อมฉันให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์
‎- ผู้ชายคนเดียวในคณะกรรมการ ‎- เขาเคยเป็นวีรบุรุษในสนามเพลาะ
‎จะยากแค่ไหนเชียว ‎ถ้าขอให้เป็นวีรบุรุษในห้องใต้หลังคาตัวเอง
‎เอเตียนบอกว่าเราน่าจะมีปัญหา
‎ใช่
‎ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาในปารีส ‎ที่ผมเคยทํางานอยู่
‎ผมเอาเพชรพลอยล้ําค่าของพิพิธภัณฑ์ ‎ออกมาส่งไปยังเจนีวา
‎ก่อนที่พวกเยอรมันจะเอาไปได้
‎ยอดมาก
‎แต่ตอนนี้ชื่อผมต้องติดรายชื่อผู้ต้องสงสัยแน่
‎ดาเนียลเอาเอกสารปลอมให้เกสตาโปไป
‎เขาบอกว่าเอกสารทําไว้ดีมาก
‎ใช่ แต่ผมก็ยังเป็นชายจากปารีสกับลูกสาวตาบอด
‎พวกเยอรมันอาจยุ่ง ‎เกินกว่าจะจับต้นชนปลายได้ก็ได้
‎พวกเยอรมันก็เป็นเยอรมัน
‎พวกเขาจะต้องตั้งหน่วยพิเศษ ‎ให้มาตามหาเพชรนิลจินดาเหล่านั้น
‎แต่นั่นแหละ ที่จริงเขาไม่ได้ตามหาตัวผม
‎แต่เป็นสิ่งที่อยู่กับผม
‎เพชรพิเศษเม็ดหนึ่ง
‎เพชรที่โด่งดังที่สุดในฝรั่งเศส
‎เพชรที่นิตยสารทุกฉบับ ‎เขียนว่าต้องคําสาปร้ายมหันต์น่ะรึ
‎เพชรที่จะล่อใจคนบ้า
‎เธอเอามาที่นี่ ในบ้านหลังนี้เหรอ
‎ครับ ผมไม่มีทางเลือก
‎ถ้าผมรู้ว่าที่นี่พวกคุณทําอะไรอยู่
‎ผมจะไม่นําปัญหานี้มาให้ถึงตัวเด็ดขาด
‎ถ้าอยากให้เราสองคนไป เราก็จะไป
‎ในช่วงสงครามนะ ดาเนียล
‎เราต้องปรับลําดับความสําคัญ
‎เธอคือครอบครัวของเรา ‎เป็นสายเลือด และสายเลือดจะคงอยู่ตลอดไป
‎แต่ตอนนี้เรามีหน้าที่ต่อประเทศฝรั่งเศส
‎นั่นแปลว่าเราต้องล่อพวกเยอรมันไปทางอื่น
‎จะเสียเวลาอีกไม่ได้
‎ตั๋วกลับปารีส เงินสด ‎และที่อยู่ซึ่งเธอจะอยู่ได้ปลอดภัย
‎มารี ไม่ต้องห่วงนะ
‎ทําไมหนูถึงจะต้องห่วง
‎มารี เดี๋ยวพ่อก็กลับมา เราวางแผนไว้แล้ว
‎แผนอะไรคะ
‎เราได้ขอให้สหายในฝ่ายต่อต้านกรุงปารีส
‎ให้ปล่อยข่าวผ่านสายต่างๆ
‎ว่าพบเห็นดาเนียล เลอบลองก์ในปารีส
‎พรุ่งนี้
‎คนเขาจะถ่ายรูปพ่อได้ในร้านกาแฟ ‎ขณะอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับพรุ่งนี้
‎จากนั้นเขาจะเอาที่อยู่ให้พวกเยอรมัน
‎แต่เมื่อทหารไปถึงที่นั่น
‎จะพบแต่ข้าวของของพ่อ และบางส่วนของลูก
‎พ่อเก็บของใส่กระเป๋าไว้แล้ว
‎จะทิ้งไว้ในห้อง เพื่อให้พวกนั้นเจอ
‎จากนั้นจะปรากฏตัวให้ถ่ายรูปที่แคว้นบอร์โด
‎บอร์โด
‎- ขึ้นรถไฟไปแค่สามชั่วโมง มารี ‎- และแค่วันเดียว
‎ในบอร์โด สหายของเราจะปล่อยข่าวอีกครั้ง
‎ว่าชายหนุ่มกับลูกสาวตาบอด ‎ลักลอบข้ามแดนไปสเปนแล้ว
‎และพวกลักลอบพาข้าม ‎ได้ค่าจ้างเป็นเพชรเม็ดใหญ่
‎ซึ่งตอนนี้ก็ส่งเข้าไปในสเปนแล้วเช่นกัน
‎- ถ้าแผนนี้ได้ผล... ‎- หมายความว่าไง "ถ้า"
‎ถ้าแผนนี้ได้ผล อีกหกวันพ่อก็กลับบ้าน
‎งั้นทําไมไม่เอาเพชรต้องสาปนี้ไปปารีสด้วย
‎ทิ้งไว้ให้พวกเยอรมันเจอ ‎พวกเขาจะได้เลิกตามหาเรา
‎เพราะเยอรมันเป็นศัตรูของเรา ‎และเพชรไม่ใช่ของพวกเขา
‎มันเป็นของฝรั่งเศส ‎และเราเป็นประชาชนฝรั่งเศส
‎เราจะมอบอัญมณีล้ําค่าของชาติ ‎ให้กับปีศาจร้ายพวกนั้นไม่ได้
‎พ่อต้องไปเพื่อไม่ให้พวกนั้นแกะรอยเราได้ ‎เพื่อให้ลูกปลอดภัย
‎เอาละ มารี พ่อต้องไปขึ้นรถไฟ
‎เอเตียนจะให้ลูกใช้วิทยุ
‎คุยกับพ่อนะ ไม่ว่าพ่ออยู่ที่ไหน ‎พ่อจะคอยฟังและจะมาอยู่กับลูก
‎หนูจะพูดค่ะ
‎หนูจะพูดกับพ่อไปเรื่อยๆ ‎ไม่ว่าพ่อจากไปนานแค่ไหน
‎หนูจะอยู่กับพ่อ
‎พ่อคะ หนูยังอยู่กับพ่อ หนูยังพูดกับพ่อเสมอ
‎หนูรู้ว่าพ่อได้ยินหนู
‎(แซงต์มาโล ‎สิงหาคม ปี 1944)
‎พ่อแค่รอให้พวกอเมริกันมาก่อน ‎จากนั้นพ่อจึงจะกลับบ้าน
‎หนูรู้
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะพ่อ
‎หนูรักพ่อนะ
‎ได้เวลาแล้ว
‎นึกว่านายจะพยายามหนี
‎ผมอยู่เพราะผมเชื่อใจคุณ
‎จะมาเชื่อใจฉันทําไม
‎เมื่อวานนี้ ผมมั่นใจว่าเคยได้ยินเสียงคุณ
‎แล้วก็เพิ่งนึกได้
‎คุณรู้จักเด็กสาว ‎คนที่ออกอากาศวิทยุคลื่นสั้น 13.10
‎คุณคุ้นเคยกับบ้านหลังนั้น
‎คุณคือเขา
‎คุณคืออาจารย์คนนั้น
‎ฉันเป็นทหาร นายก็เป็นทหาร ‎เรื่องก่อนหน้านั้นไม่สําคัญ
‎นั่งสิ
‎ว่าไง
‎เขายังเด็ก เป็นพลวิทยุ
‎- เขาชื่อแวร์เนอร์... ‎- เราไม่สนว่าเขาชื่ออะไร
‎เขาถูกพาตัวมาจากบ้านเด็กกําพร้าโดยไม่เต็มใจ
‎บีบให้ร่วมกับหน่วยการข่าว
‎แกฆ่าชายหญิงและเด็กๆ ไปทั้งหมดกี่คน
‎ผมมีหน้าที่ค้นหาเครื่องวิทยุส่งสัญญาณ
‎และเมื่อพบเครื่องวิทยุเหล่านั้นล่ะ
‎แค่ประมาณมาก็ได้
‎ฆ่าชายหญิงและเด็กๆ ไปกี่คน
‎คุณครับ คุณบอกว่าผมจะได้เล่าเรื่องให้จบ
‎ผมอยากอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครับ
‎เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎สหายของเราที่นอร์มังดีกับเบลเยียม ‎เล่าแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ทุกคนที่พบว่ามีเครื่องวิทยุ ‎ถูกคนในหน่วยของแกประหารหมด
‎ประหารไปพร้อมกับครอบครัว ‎ประหารพร้อมกับเพื่อนบ้าน
‎จะชาย หญิง หรือเด็ก โดนฆ่าทิ้งหมด
‎เขามีส่วนร่วมแค่การหาคลื่นความถี่
‎- อาจารย์ ผมขอ... ‎- อาจารย์เหรอ
‎เราไม่สนว่าแกจะพูดอะไร ไอ้เยอรมัน
‎และเราก็ไม่สามารถขังนักโทษไว้ได้ด้วย
‎ฉันจะดูแลเขาเอง
‎เขาไม่ใช่ลูกนาย
‎- ดูแลเหรอ ‎- หมายถึงฉันจะรับผิดชอบ
‎ทําไม ทําแบบนั้นทําไม
‎- พิพากษาได้ง่ายๆ โทษตายสถานเดียว! ‎- ขอร้อง คุณไม่เข้าใจ
‎- ใครจะเป็นคนลงทัณฑ์ ‎- ฉันเอง ฉันจะยิงเองกับมือ
‎- อย่านะ ฌาคเกอลีน อย่า ‎- เอเตียน กลับบ้านไป
‎เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงระเบิดจากเครื่องบิน
‎ไม่ใช่ นั่นเสียงปืนใหญ่
‎ปืนใหญ่อเมริกัน
‎พวกอเมริกันมาถึงประตูเมืองแล้ว
‎- พ่อคะ อิสรภาพมาแล้ว ในที่สุดก็มา ‎- พวกอเมริกันมา
‎- เอเตียน หลบไป ‎- เขาเป็นคนดี
‎เขาคือศัตรู หลบไปเดี๋ยวนี้
‎ถอยไป เอเตียน
‎เอเตียน เร็วสิ
‎ไม่ ฉันเสียเวลาครึ่งชีวิต ‎ไปกับการหลบซ่อนจากความกลัว
‎ทีนี้ นายต้องไร้ความกลัวใดๆ
‎เอเตียน ฉันจะไม่พูดซ้ํานะ
‎- ถอยไป เอเตียน ‎- เจ้าหนู...
‎- เอเตียน ‎- ฉันคืออาจารย์คนนั้น
‎มารี
‎ฉันจะไม่พูดซ้ําแล้ว
‎ฉันรู้ว่าเธออยู่บนนั้น มารี
‎ทีนี้ ฟังให้ดีอย่างที่เคยฟัง
‎หลบไป
‎ไม่มีทางหนีแล้ว
‎หนีไป!
‎คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม