(12 สิงหาคม ปี 1944)
[ดนตรีจังหวะช้าระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงปืนดังปัง]
[เสียงประดูดั้งเอี๊ยด]
เฟนนิช
มาสิ
ทีนี้...
นายจะนําทาง
ถ้าเธอมีพรรคพวก นายจะตายก่อน
ถ้าเธออยู่คนเดียว นายจะได้ฆ่าเธอสบายๆ
รับไป
รับไปสิ
แค่สายเดียว
ฉันออกคําสั่งให้น้องสาวนาย เป็นอาหารหมาของพวกเอสเอสได้
หลังจากพวกนั้นเสร็จธุระกับเธอก่อนนะ
เดินไป
นั่นแหละ
[เสียงมอเตอร์ไซค์แล่นใกล้เข้ามา]
หยุด!
[เสียงปืน]
[เสียงล้มกระแทกพื้น]
[เสียงนกนางนวลร้อง]
- มารี! - เธอปลอดภัย ผมรับรอง
นายเพิ่งยิงผู้บังคับบัญชาของตัวเอง
เรื่องมันยาวครับ
มารี ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อย
กุญแจที่ประตูพังแล้ว
เธอจะต้องดึกสลักลงกลอนจากข้างใน
ทหารอเมริกันกําลังมา เหลืออีกไม่กี่วันแล้ว
การกระจายเสียงของเธอ ช่วยชี้เป้าการทิ้งระเบิด
แค่ต้องเข้มแข็งไว้อีกนิดเดียว
แตะที่ประตูระดับเดียวกับ สลักประตูสําหรับคําสั่งในคืนนี้
พรรคพวกของเราจะทําที่เหลือเอง
ช่วยที
เราจะทิ้งศพไว้ตรงนี้เหรอครับ
ฉันมีเพื่อนๆ ที่จะมาเก็บขยะอยู่แล้ว
พวกนั้นจะมาเอารถไป และเอาศพให้นกนางนวลกิน
ดี
เธอชื่อมารีนี่เอง
[เสียงกระแทกกําแพง]
ฉันไม่อยากได้ยินชื่อของเธอจากปากคนเยอรมัน
ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร
แต่ฉันอยากได้ยินเรื่องเล่ายาวๆ ของนาย
ถอดแจ็กเก็ตนั่นออก
นายมากับฉัน
มารี ฉันจะปิดประตูหน้า ลงมาล็อกซะ
[เสียงปิดประตู]
[เสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์]
ไปเร็ว
[เสีงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์]
บทที่ 22
ตอนสอง
[เสียงปิดประตูใส่กลอน]
[เสียงดนตรีจังหวะช้าเศร้าๆ บรรเลงต่อเนื่อง]
(สร้างจากนิยายของแอนโทนี ดูเออร์)
(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
[เสียงดนตรีหยุด]
[ถอนหายใจ]
[เสียงเคาะประตู]
(สี่ปีก่อน)
เซอร์ไพรส์
ดาเนียล
ป้ามาเนคครับ นี่คือลูกสาวผม มารี คนที่ผมเขียนเล่าให้ฟังบ่อยๆ
ยินดีที่ได้พบค่ะ คุณย่ามาเนค
ฉันก็ยินดีมากที่ได้เจอเธอ
- เข้ามาสิ เข้ามา - [มารี] ขอบคุณค่ะ
- [ดาเนียล] ขอบคุณครับ - ฉันยกให้
[ดาเนียล] อึ๊บ
อีกใบครับ
ผมรู้ว่าลุงเอเตียน ไม่ชอบต้อนรับแขก แต่เราก็มาถึงแล้ว
[มาเนค] พี่ชายฉันจะปรับตัวได้แน่ เข้ามาๆ
- เราอยู่ไหนคะ - เราอยู่ในครัว
- เขาอยู่หรือเปล่าครับ - อยู่สิ
เขาอยู่ในห้องใต้หลังคาเล่นวิทยุอยู่แน่ๆ
[ดาเนียล] ลุงเอเตียน
- [เสียงหมุนก๊อกน้ํา] - [เสียงน้ําไหล]
ลุงเอเตียนครับ
เขาไม่ได้ยินหรอก เขาใส่หูฟัง
เขามีวิทยุแบบไหนเหรอคะ
วิทยุที่น่ารําคาญมาก ซึ่งเขาหมกมุ่นอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน
แต่ก็ดีกว่าเห็นเขาเอาแต่จ้องมองทะเล
ซึ่งเขาก็ทําแค่สองอย่างนี้แหละ
ดาเนียล
หวังว่าเธอบอกลูกทุกวันนะว่าหล่อนช่างน่ารัก
ป้ามาเนคครับ เธอตาบอด ไม่ได้หูหนวก
[หัวเราะ]
ฉันจะเป็นกระจกให้หลานเอง
และฉันนี่แหละจะเป็นคนบอกเธอเอง เมื่อไหร่ที่เธอไม่น่ารัก
และเริ่มเป็นสาวสวย
[ดาเนียล] ป้ามาเนค ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท
แต่เราเดินทางมาตลอดสามวันนี้
และกินแค่สมุนไพรที่หาได้ข้างทางกับขนมปังเก่าๆ
- และไข่ที่เราขโมยมา รถก็ขโมยมาค่ะ - โอเค...
ที่จริงหนูขับรถมาเองค่ะ
[ดาเนียล] เธอไม่อยากฟังรายละเอียดหรอกลูก
ฉันอยากฟังรายละเอียด ตอนนี้เลยต่างหาก มานั่งสิ
[เสียงเคาะประตู]
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
- [เสียงระเบิด] - [ผู้ชายร้องตะโกน]
[ทหาร] หาที่กําบัง
[เสียงตะโกนดังมั่วไปหมด]
[ทหาร] เห็นอะไรไหม
หาที่กําบัง!
- แก๊สหรือเปล่า - อะไรน่ะ
แก๊ส!
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
[ดาเนียล] ลุงเอเตียน
ใส่หน้ากากเร็ว หน้ากากอยู่ในกระเป๋าแล้ว
เอเตียน ผมไม่รู้จะทํายังไง ผมไม่รู้วิธีใส่
ไม่เป็นไร
[หายใจแรง]
ไม่เป็นไร
[เสียงระเบิด]
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
ใส่หน้ากาก...
[เสียงออกแรง]
[เสียงหายใจในหน้ากาก]
[เสียงเคาะประตูรัวๆ]
[ดาเนียล] ลุงเอเตียน
ลุงเอเตียน
- ผมเอง ดาเนียล - ได้ยินแล้ว ฉันอยู่นี่
ผมขอเข้าไปได้ไหม
ประตูล็อกอยู่ รอเดี๋ยว
ผมรู้ว่าลุงไม่ชอบเซอร์ไพรส์
- ดาเนียล - ครับ
ไม่ได้เจอกันนานเลย
ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ
ไม่ได้
ฉันหมายถึง เธอคงไม่อยากเข้ามาหรอก
ฉันปิดหน้าต่างกันเสียงรบกวน
ฉันตกใจง่ายน่ะ
อีกอย่าง นึกภาพบรรยากาศห้องมีแต่กลิ่นตัวฉัน
แต่ผมได้กลิ่นแค่ไลแล็ค
โคโลญจน์ของฉันเอง สิ่งไร้สาระอย่างสุดท้ายของฉันที่ยังเหลืออยู่
ฉันจะลงไป
ลุงฟังอะไรอยู่ทั้งวันครับ
ก็โลกที่พูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าขี้โมโหนั่นแหละ
[ดาเนียล] ไมโครโฟนมีไว้ทําอะไรครับ
ลุงเอเตียน การกระจายเสียงมันผิดกฎหมายนี่ครับ
- โทษถึงตายนะครับ - เหรอ
ฉันไม่ค่อยอ่านข่าวเท่าไหร่
เดี๋ยวนะ
ฉันได้กลิ่นออมเล็ตในตํานาน
[หัวเราะ]
หล่อนให้เกียรติเธอมาก
หล่อนใส่โรสแมรี่กับไทม์
ผมคิดว่าคนที่ได้รับเกียรติไม่ใช่ผม
ผมไม่ได้มาคนเดียวครับ
คืออย่างนี้...
ขอฉันเล่าเรื่องพี่ชายฉันหน่อยนะ เอเตียนน่ะ
หนูได้ยินว่าเขาชอบวิทยุ
ฉันจะเล่าเรื่องเขาให้ฟัง
คืออย่างนี้ ปู่เอเตียนน่ะเคยเป็นวีรบุรุษสงคราม
เขาได้เหรียญกล้าหาญเยอะแยะ ซึ่งเขาเอาไปโยนทิ้งทะเลหมดแล้ว
ทะเลที่เธอเห็นนอกหน้าต่างนี่แหละ
หนูไม่เห็นค่ะ ย่ามาเนค
ตายจริง ขอโทษจริงๆ
คืออย่างนี้ เขาเป็นวีรบุรุษสงคราม
ทุกอย่างที่เขาเคยเห็นในสงคราม ตอนนี้เขาไม่เห็นไม่ได้เลย
เขาเห็นภาพแม้กระทั่งตอนหลับตา
โดยเฉพาะเมื่อมีเสียงดังหรืออะไรที่คาดไม่ถึง
เสียงแตรรถ เสียงนกนางนวล
ดังนั้น ตลอด 20 ปีนี้
แทบจะตั้งแต่เขากลับจากสงคราม
เขาก็อยู่แต่ในบ้านหลังนี้
เขาไม่ไปที่ชายหาดด้วยซ้ําเหรอคะ
[หัวเราะ] เขาไม่ไปที่ชายหาดด้วยซ้ํา
แต่เขาบอกว่าเขาเดินทางท่องโลกผ่านหนังสือ
แต่ฉันก็แทบไม่เห็นเขาอ่านนะ
และผ่านวิทยุ ซึ่งฉันแทบไม่เห็นเขาอยู่ห่างมันเลย
ฉันคุยกับเขาเรื่องอากาศสดชื่น แสงแดด
- แต่รู้ไหมตาโง่คนนี้พูดว่าอะไร - อะไรคะ
เขาบอกว่า
แสงสว่างที่สําคัญที่สุดในโลก คือแสงที่เราไม่สามารถมองเห็น
[ดาเนียล] มารี
นี่ไงลุงเอเตียนของพ่อ
ลุงครับ นี่ลูกสาวผม มารี
มารี ไม่เป็นไรใช่ไหม
ค่ะ
พ่อเธอบอกว่า การเดินทางมาที่นี่ของเธอสนุกมาก
ขอโทษนะคะ
หนูไม่ได้ยิน ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ
พ่อเธอบอกฉันว่าการเดินทางของเธอน่าสนุก
เป็นการเดินทางที่น่าสนุกมากค่ะ
คุณปู่มีวิทยุใช่ไหมคะ
ใช่
คุณปู่กระจายเสียงด้วยใช่ไหมคะ
เอเตียน พวกเขาหิวมาก ไปหั่นขนมปังสิ
ยินดีต้อนรับนะมารี
[มาเนค] ขนมปัง เอเตียน
ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม
อาหารเช้าพร้อมแล้ว กินเลย
กลิ่นของ "บ้านในที่สุด" มารี กินสิ
(แซงต์มาโล สิงหาคม ปี 1944)
[เสียงประตูเปิดดังปัง]
ไม่เป็นไร อองรี เขามากับฉัน
ขยับนี่ซิ
อยู่ห่างๆ จากเตา คนเยอรมัน
พวกนายชอบเตาสินะ
คืนนี้จะมีการโจมตีทางอากาศอีกครั้ง เรามีหลายเรื่องต้องทํา
นายควรไปนอนพักสักหน่อย
- แล้วคุณล่ะ - ฉันจะสอบสวนนักโทษ
ตอนที่ฉันบอกว่านายยิงผู้บังคับบัญชาของตัวเอง
นายบอกว่าเรื่องมันยาว
นายบอกว่าสนใจชื่อของเด็กสาวในบ้านหลังนั้น
มารี ชื่อเพราะครับ
ทําไมนายสนใจเธอ
เรื่องยาวเรื่องเดิมครับ
นายแกะรอยตามสัญญาณกระจายเสียงของเธอ
คลื่นสั้น 13.10
ทําไม
สมัยผมเป็นเด็ก คลื่นสั้น 13.10 คือความหวังเดียวของผม
คลื่นสั้น 13.10
คือช่องทางหลบหนีของผม
ที่ลี้ภัยของผม
คุณคงไม่มีวันเข้าใจ
ลองเล่าสิ
กว่าเครื่องบินจะมาทิ้งระเบิดก็ตะวันตกดิน
ผมสนใจวิทยุมาตลอด
และตอนผมยังเด็ก ความสนใจนี้เลยทําให้ผมเดือดร้อนมาก
เดือดร้อนยังไง
(สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติ พฤษภาคม ปี 1942)
[นายทหาร] ห้ามคิด
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
ห้ามหยุดเพื่อจะคิด
พวกนายได้รับคําสั่ง และต้องทําตามอย่างเต็มที่
ความคิดทําลายการกระทํา
ฟรีดริช นิทเชอบอกว่าเราไม่จําเป็น ต้องพิจารณาการกระทําของตน
เราต้องทําและทําและทําไปเท่านั้น
พ่อของพวกนายคือท่านผู้นํา และเขาบอกให้นายกระโดด
กระโดด
[เสียงร้องโอ๊ย]
มานี่
อะไรคือความเจ็บปวด ความเจ็บปวดไร้ความหมาย
ทําต่อไป
ในแต่ละกล่องนี้
พวกนายจะเจอชิ้นส่วนทั้งหมด ของวิทยุรับส่งธรรมดาเครื่องหนึ่ง
พวกนายมีเวลาหนึ่งชั่วโมงทําวิทยุที่ใช้งานได้
เริ่มได้
- เราคือนักล่า ไม่ใช่ผู้ถูกล่า - [เสียงเอะอะโวยวาย]
[เสียงสุนัขเห่า]
สิงโตไม่ได้มีอิสระเพื่อกลายเป็นลูกแกะ
เร็ว
คนแข็งแกร่งไม่ได้มีอิสระเพื่อจะอ่อนแอ
คนแข็งแกร่งกินคนอ่อนแอ
[เสียงร้องโอ๊ย]
เร็ว
โมสาร์ท วิวาลดี บาค
ผลงานที่พวกเขาฝากไว้ให้มนุษยชาติ ไม่เทียบเท่าออตโต้ กรอตตินเง็น
ชาวเยอรมันผู้ประดิษฐ์วิทยุราคาถูก
เกิบเบิลส์เองเคยพูดว่า หากไม่มีวิทยุ
พรรคนาซีคงไม่มีวันเถลิงอํานาจ
สิ่งที่พวกนายกําลังทําคืออาวุธสงครามอย่างหนึ่ง
[เสียงสัญญาณวิทยุ]
[ผู้ชายพูดภาษาเยอรมันในวิทยุ]
[เสียงนาฬิกาหยุดเดิน]
ห้าสิบสามวินาที
โฟล์คไฮเมอร์ นายเข้าไปในป่า
ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ไกลได้ ในเวลาสิบนาที แล้วเปิดเครื่องรับส่ง
ไป
เริ่มได้
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงสัญญาณวิทยุดังหึ่งๆ]
[เสียงสัญญาณวิทยุเปลี่ยนคลื่นความถี่]
ไม่
เก็บไป
เวลานายปฏิบัติหน้าที่ที่แนวรบด้านตะวันออก
นายจะไม่มีกระดาษ และดินสอไว้คํานวณอยู่ตลอดหรอก
แนวรบด้านตะวันออก ผมไม่เด็กไปเหรอครับ
เยอรมนีต้องการอัจฉริยะ
นี่ รับไป
เขียนคํานวณลงดิน
โฟล์คไฮเมอร์อยู่ห่างไป 1.2 กม.
ทางตะวันออกเฉียงใต้จากตรงนี้ครับ
แวร์เนอร์
อายุเป็นแค่ตัวเลข
อัจฉริยะคือพรสวรรค์
[เสียงดนตรีหยุด]
หลังจากนั้น ผมก็เลื่อนขั้นรวดเร็ว
เข้าร่วมหน่วยวิทยุ
และถูกส่งมาแนวรบด้านตะวันออกในที่สุด
และในตะวันออก นายตามล่ากลุ่มต่อต้าน...
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ผม ไปถึงแนวหน้าก็เป็นเรื่องยาวเหมือนกัน
[ทุกคนร้องตกใจ]
[ตะโกนพูดภาษาเยอรมัน]
[เสียงยิงปืน]
หลายสิ่งที่ผมเคยเห็น...
มันตามหลอกหลอนผม
[เสียงไซเรนดังแว่วๆ]
นายควรไปที่ห้องใต้ดิน
คืนนี้คนอื่นจะกลับมาและจะมีการไต่สวน
ฉันจะอธิบายเองว่า นายถูกส่งไปอยู่แนวหน้าโดยไม่สมัครใจ
พวกเขาจะสนใจเฉพาะสิ่งที่นายทําหลังเป็นทหาร
ผมเคยทําเรื่องเลวร้าย
เรื่องเลวร้ายหลายเรื่อง
ฉันก็เคยทําเรื่องเลวร้าย
ขอบคุณครับ
[เสียงปิดประตูดังปัง]
[ถอนหายใจ]
[เสียงเปียโนบรรเลง]
[ฟอน รัมเพลถอนหายใจ]
[ผู้หญิงร้องเพลง]
คุณไม่เคยอธิบาย...
ทําไมคุณสนใจเด็กสาวตาบอดคนนี้
คนที่ทําคุณบาดเจ็บหนักด้วย
เธอไม่ใช่เด็กแล้ว
นังตัวแสบนี่แทบจะทํากะโหลกผมแตก
เธอมีสิ่งของที่เธอไม่ควรมี
ขอถามได้ไหมว่ามันคืออะไร
มันคือเพชร
ต้องมีค่ามากแน่ๆ
สําหรับผมมันมีค่ากว่าเงิน
สามปีก่อน หมอบอกว่า
ร่างกายผมกําลังกัดกินตัวเอง
ไปทีละนิดทุกวัน
และเพชรนี้จะรักษาคุณงั้นเหรอ
ผมเชื่อว่ามันจะรักษาผมได้
[หัวเราะฝืนๆ]
ผมค้นหามันมาตลอดสามปี
สามปีเต็มๆ
- [กระเทกปัง] - [เสียงฝีเท้าดังก้อง]
(พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ปารีส พฤษภาคม ปี 1941)
[เสียงฝีเท้าดังต่อเนื่อง]
- ใครเอาไป - ผมไม่รู้
[เสียงร้องโอดโอย หายใจแรง]
ไปตามที่อยู่นี้
ถ้าเจอผู้หญิงและเด็ก ยิงทิ้ง
ถ้าชายคนนี้ไม่กลับบ้านภายใน 30 นาที
ไม่
ตอนนี้ เวลาคือนายของคุณแล้ว
เราจะเริ่มกันอีกครั้ง
ถ้าคุณบอกความจริง
คุณจะกลับบ้านทันเวลาช่วยครอบครัว
ใครเอาอัญมณีที่เคยอยู่ในเซฟนี้ไป
เขาชื่อดาเนียล
ดาเนียล เลอบลองก์
ผู้ดูแลกุญแจในพิพิธภัณฑ์นี้ พระเจ้าอภัยให้ลูกด้วย
เขาไปไหน
ผมสาบานว่าผมไม่รู้ เขาไม่ได้บอกผม
แต่อัญมณีที่คุณตามหาอยู่
กําลังมุ่งหน้าไปเจนีวา
มันซ่อนอยู่ในหัวของไดโนเสาร์
และถ้าคุณแจ้งทหารที่ด่านตรวจ
ที่ล้อมเมืองนี้อยู่
อัญมณีทั้งหมดที่เคยอยู่ในห้องนี้ก็จะเป็นของคุณ
ทีนี้ ผมขอกลับบ้านได้หรือยัง
ขอร้อง
จากบันทึกนี้
มีอัญมณีเม็ดเดียวในตู้นิรภัยนี้
ที่มีค่ามากกว่าอัญมณีเม็ดอื่นๆ รวมกัน
มันมีชื่อว่าทะเลเพลิง
มันเคยอยู่ในนี้ใช่ไหม
ครับ เราไม่เคยเอามาจัดแสดง
มีคําทํานายไว้
คําสาป
ดาเนียล เลอบลองก์คนนี้ เคยแตะต้องมันด้วยมือตัวเองหรือเปล่า
เขาไม่เชื่อเรื่องคําสาป เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนผม
มีแค่เราสองคนที่ดูแลอัญมณีเม็ดนี้
[หัวเราะหึ]
- มีแค่คุณกับเขา - ขอร้อง
ให้ผมกลับบ้านเถอะ
- เขาอยู่คนเดียวตอนที่เอาอัญมณีไปเหรอ - ครับ
ไม่สิ เขาอยู่กับลูกสาว
ผู้หญิงงั้นเหรอ
เด็กสาว
เธอตาบอด
เขามีลูกสาวที่ตาบอดเรอะ
[หัวเราะเบาๆ]
งั้นบางทีดาเนียล เลอบลองก์ นักวิทยาศาสตร์คนนี้
ควรทบทวนความเชื่อ เรื่องไสยศาสตร์ของตนเสียใหม่
ดาเนียล เลอบลองก์ กับเด็กสาวตาบอดต้องสาปคนนี้ไปไหน
ผมบอกแล้วว่าผมไม่รู้ สาบานต่อพระเจ้า ผมไม่รู้
สาบานด้วยชีวิตของลูกๆ ผม ผมไม่รู้ว่าเขาไปไหน
รู้ไหมว่าคําสาปของทะเลเพลิงมีว่ายังไง
ขอร้อง ผมต้องใช้เวลา อย่างน้อย 15 นาทีกว่าจะถึงบ้าน
ได้โปรดปล่อยผมไป
คนที่ครอบครองมันจะมีชีวิตอมตะ
ขอร้อง...
แต่ผู้เป็นที่รักของเจ้าของ จะประสบเคราะห์กรรมเลวร้าย
[หัวเราะ]
อย่างน้อยคุณน่าจะสวมถุงมือ
[หายใจแรง]
ไม่ ผมยังมีเวลากลับบ้านทันนะ
ได้โปรดให้ผม ไปช่วยครอบครัวเถอะ ครอบครัวผม
เราเจอหัวไดโนเสาร์
แต่ทะเลเพลิงไม่อยู่ในนั้น
คิดว่าเด็กสาวตาบอดเก็บไว้เหรอ
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
รู้ไหม ตอนที่พวกอเมริกันมาถึง
ชาวบ้านที่นี่จะลากตัวฉัน ไปประจานในข้อหาคนทรยศ
เพราะฉันหลับนอนกับทหารเยอรมัน
โกนหัวฉัน เอาน้ํามันดินสีดําราดตัวฉัน
จากนั้นก็ขว้างหมอนขนห่านใส่ฉัน
แล้วก็จะแขวนคอฉัน
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
เราจะรับผลกรรม ในแบบของเราเมื่ออเมริกันมาถึง
คุณพาฉันออกจากเมืองนี้ได้ไหม
ทําไมผมต้องทําแบบนั้น
เพราะฉันรู้ว่าเด็กสาวตาบอดคนนี้พักอยู่ที่ไหน
- [เสียงระเบิด] - [เสียงสั่นสะเทือน]
จบไปแล้วค่ะกับบทที่ 22 ตอนสองของเรื่องใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์
พ่อคะ ถ้าพ่อฟังอยู่
เมื่อคืนหนูเกือบตายอยู่เหนือโขดหิน
ฉันกําลังตามหาทะเลเพลิง มันอยู่ไหน
หนูไม่รู้ว่าหนูเหลือเวลานานแค่ไหน กว่าเยอรมันคนนั้นจะเจอหนูอีกครั้ง
แต่ก่อนถึงเวลานั้น หนูจะอยู่ที่นี่
ที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้น
หลังจากระเบิดลง
กลิ่นควันเหล่านั้น
หนูยังได้กลิ่นดอกไลแล็ค
[เอเตียน] ตรงนี้มีบันไดห้าขั้น
เลี้ยวซ้าย
และปู่ยอมให้หลานเข้ามาในนี้เพราะ หลานมองไม่เห็นว่ามันรกแค่ไหนหรอกนะ
จะได้ไม่ตําหนิปู่
ดอกไลแล็ค
กลิ่นดอกไลแล็คชวนให้นึกถึงอดีตที่มีความสุข
สมัยปู่เป็นเด็กหนุ่มและยังสํารวย
- รู้ไหมว่าสํารวยคืออะไร - ไม่รู้ค่ะ
ดี [หัวเราะ] ทีนี้ก็นั่งตรงนี้
ค่ะ
นั่นแหละ ตอนนี้หลานกําลังนั่งอยู่หน้าวิทยุของปู่
ทีนี้ ถ้าปู่เปิดตรงนี้...
ตรงนี้คือเครื่องรับ
และการหมุนตรงนี้พาปู่ไปทั่วโลกในไม่กี่วินาที
ครู่หนึ่งปู่อยู่ในแอฟริกา
อีกครู่หนึ่งปู่อยู่ในคิวบา และในออสเตรเลีย
และบ้าจริง แบตหมด
ปู่ต้องลงไปหยิบตัวใหม่ที่ห้องใต้ดิน
ไมโครโฟนมีไว้ทําอะไรคะ
ไมโครโฟนตัวนี้เชื่อมต่อกับสิ่งนี้ เครื่องส่ง
และบางครั้งปู่ก็ใช้มัน เติมเสียงตัวเองลงไปในเสียงอื้ออึงต่างๆ
ปู่พูดเรื่องอะไรบ้างคะ
ปู่พูดว่า "โลกนี้ช่างสวยงามจริงไหม"
แล้วปู่ก็ถามว่า
"แล้วทําไมเราถึงกําลังทําลายมันอยู่"
ปู่พูดแบบนี้ใช่ไหมคะ
บางครั้งเวลาปู่พูด ถ้อยคําก็มีชีวิตของมันเอง
[มารีหายใจลึก]
ปู่เอเตียน
หนูขอเรียกแค่ปู่เอเตียนได้ไหมคะ
เพราะถ้าเรียกคุณปู่เอเตียน มันจะทําให้ปู่เหมือนผู้ยิ่งใหญ่ที่ไหนสักคน
[หัวเราะ]
ยิ่งใหญ่สิ แต่เฉพาะในห้องใต้หลังคานี้นะ
ปู่เอเตียนคะ หนูรู้สึกเหมือน รู้จักปู่อยู่แล้ว ไม่ใช่แค่รู้จักชื่อนี้
[มารีหายใจออก]
มารี ปู่คิดว่าหลานควรไปได้แล้ว
พ่อของหลานบอกว่าเขาอยากพาหลานไปที่ทะเล
- ปู่ไปกับเราไหมคะ - ไม่
ทําไมคะ
เพราะปู่เห็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเหรอคะ
- [หายใจเฮือก] - [เสียงปืน]
[ทหารส่งเสียงร้อง]
สิ่งที่ปู่ลืมไม่ลง
มารี พ่อเธอรออยู่นะ
เมื่อกี้ที่หนูได้ยินเสียงปู่ครั้งแรก หนูก็แน่ใจว่ารู้จักเสียงนี้
ตลอดชีวิตของหนู หนูฟังรายการของชายคนหนึ่ง
ที่เรียกตัวเองว่า ศาสตราจารย์ ของคลื่นสั้น 13.10
ปู่คือศาสตราจารย์
เหลวไหลน่า
ปู่ดูเหมือนศาสตราจารย์เหรอ
หนูไม่รู้หรอกค่ะว่าปู่หน้าตายังไง
แต่หนูจดจําน้ําเสียงเหมือนมันคือใบหน้า
ปู่คือศาสตราจารย์
ปู่ไม่เคยแน่ใจด้วยซ้ําว่าจะมีใครฟังไหม
หนูฟังอยู่ตลอดค่ะ
หนูคิดว่าเด็กอย่างเราหลายคนก็ฟังอยู่
แต่...
ศาสตราจารย์ไม่อยู่แล้ว ปู่เก็บเขาเข้ากรุ
และตอนนี้ปู่ใช้วิทยุทําสิ่งที่สําคัญกว่านั้น
อะไรจะสําคัญมากกว่า ทุกสิ่งที่ปู่เคยพูดกับเราไปได้คะ
มารี ฟังนะ
ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร เข้าใจไหม
ค่ะ
เอาละ เดี๋ยวพ่อเธอจะรอนาน
[เอเตียนถอนหายใจ]
นี่จ้ะ
ขอบคุณค่ะ
- ระวังขั้นบันได - หนูรู้ค่ะ
- มีห้าขั้น - ที่จริงมีหกขั้นค่ะ
ไปทางซ้าย
[เสียงปิดสวิตช์วิทยุ]
[ดาเนียล] คิดว่าทะเลนี่เป็นไงบ้าง
[มารี] ฟังเหมือนใครสักคนกําลังกรนอยู่
พ่อรู้สึกเสมอว่า เหมือนโลกกําลังพักหายใจอยู่เรื่อยๆ
พักหายใจ
หนูชอบคํานี้ค่ะ
เราอาจต้องอยู่ที่นี่สักพัก ได้ไหม
- ยินดีที่สุดเลยค่ะ - ดี
ย่ามาเนคบอกว่า ปู่เอเตียนเคยเป็นวีรบุรุษสงคราม
แต่หนูไม่เห็นรู้สึกว่าเขาเป็นวีรบุรุษสงครามเลย
ก็ถ้าเราขังเสือไว้ในกล่องเหล็ก
มันจะดูเหมือนกล่องเหล็ก
พ่อกําลังคิดจะเริ่มที่ถนน เลียบชายหาดนี้แล้วไปจบที่จัตุรัสในเมือง
เริ่มอะไรคะ
พ่อจะสร้างโมเดลเมืองให้นิ้วของลูกสํารวจ
ไม่อย่างนั้น ลูกจะติดแหง็กอยู่ในบ้าน
ลูกจะกลายเป็นเหมือนลุงเอเตียน
ระหว่างที่หนูศึกษาโมเดลนี้
หนูจะพาเขาออกมาเอง หนูจะพาเขาชมเมืองด้วยตัวเอง พ่อคอยดูนะ
[ดาเนียล] พ่อไม่สงสัยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้พ่อต้องเริ่มทํางาน
ใช่ นั่นแหละ
เธอจะใช้วิธีไหนวัดขนาดของทั้งเมืองล่ะ
ทีละก้าวครับ
แล้วก็มาหาว่าฉันบ้าแน่ะ
[ดาเนียล] สามร้อยสิบสอง สามร้อยสิบสาม สามร้อยสิบสี่
สามร้อยสิบห้า สามร้อยสิบหก สามร้อยสิบเจ็ด สามร้อยสิบแปด สามร้อยสิบเก้า สามร้อยยี่สิบ
สามร้อยยี่สิบเอ็ด สามร้อยยี่สิบสอง สามร้อยยี่สิบสาม สามร้อยยี่สิบสี่
นี่คือไม้ ใช่ ลูกจะจับตรงนี้
เราควรใช้ทรายขัด นี่จ้ะ
ไม่เอากาแฟอีกแล้วครับ ลุงเอเตียน ผมจะเสร็จแล้ว
ไม่ นี่ของฉัน
และนี่บรั่นดี
แสดงว่าที่เธอไปวัดขนาดท้องถนน เสร็จแล้วเหรอ
เกือบแล้วครับ ทําไมเหรอ
[เสียงดังก๊องแก๊ง]
มาเนคไปที่ร้านขายเนื้อ
หล่อนได้ยินคนพูดกันเรื่อง ชายที่เดินนับก้าวของตัวเอง
เมืองนี้มันเล็ก ดาเนียล
แล้วยังไงครับ
ผู้หญิงอีกคนกระซิบว่าชายคนนั้นมีสําเนียงปารีส
และคนที่สามบอกว่าเธอได้ยิน
ว่าชายลึกลับจากปารีสคนนี้ มาที่นี่เพื่อช่วยกลุ่มต่อต้าน
และเขากําลังวัดขนาดเมืองนี้ ให้อเมริกามาทิ้งระเบิด
[เสียงรถแล่นเข้ามาจอด]
พามารีลงไปข้างล่างดีกว่า
พวกเกสตาโปมาที่นี่แล้ว
- บ้าจริง - ไม่ ไม่เป็นไร
ถ้าเป็นเรื่องวิทยุ คงมาเป็นร้อยแล้ว
พวกเขาแค่มาตรวจสอบเรื่องข่าวลือ เกี่ยวกับชายแปลกหน้าจากปารีส
บอกความจริงไปก็พอ เอาเอกสาร ของเธอให้พวกเขาดูก็จะไม่เป็นไรแล้ว
เธอไม่ได้ทําอะไรผิดสักหน่อย
ใช่ไหม ดาเนียล
ลุงเอเตียนครับ มีบางอย่างที่ผมไม่เคยบอก
อะไร
ความลับควรเป็นความลับต่อไปจะดีกว่า
ผมไม่คิดว่าลุงจะเข้าใจ
เธอไม่ใช่คนเดียวที่มีความลับ
[เสียงเคาะประตู]
ไปเปิดประตูดีกว่าก่อนที่พวกเขาจะพังเข้ามา
รู้ใช่ไหมว่าห้ามพูดถึงอะไร
ห้ามพูดถึงพิพิธภัณฑ์ ห้ามพูดถึงวิทยุ ไมโครโฟน
หนูรู้ค่ะพ่อ เราต้องไม่ทําท่าว่ากลัว
ไม่ เราต้องไม่ทํา
- เพราะเราไม่ได้กลัว - ไม่ เราไม่ได้กลัว
นี่คือเด็กสาวคนที่ว่าและนี่พ่อของเธอ
เธอตาบอดเหรอ
ค่ะท่าน
- เฮ่ - ไม่เป็นไรๆ
เพื่อนชาวเยอรมันของเรา แค่อยากยืนยันอาการของมารีเท่านั้น
- ฉันถืออะไรอยู่ - ไม่รู้ค่ะท่าน
มีคนเห็นพ่อของเธอ เดินไปทั่วเมืองวัดขนาดถนนและทางเท้า
- ใช่ค่ะท่าน - "ใช่ค่ะท่าน" หล่อนน่ารักจริงๆ
วัดขนาดอย่างกับจะทําแผนที่ ให้คนที่วางแผนจะมาที่นี่งั้นแหละ
ผมกําลังทําโมเดลของเมืองนี้ครับ
ให้ลูกสาวผมทําความรู้จักถนนหนทาง
ที่พ่อของเธอพูดน่ะจริงไหม
จริงค่ะท่าน ตอนเราอยู่ที่ปารีส เขาก็สร้างโมเดลเมืองที่นั่นให้หนูด้วย
หนึ่ง
สอง
ดวงตาคู่สวย
และใช้การไม่ได้
ยืนยันส่วนแรกของเรื่องนี้แล้ว
ทีนี้ พาฉันไปดูที่นายสร้างซิ
มารี
- นายมาจากปารีสเหรอ - [ดาเนียล] ครับ
ทํางานอะไรที่ปารีส
ผมเป็นช่างไม้ อย่างที่คุณเห็น
มาที่นี่ทําไม
พาลูกสาวออกจากเมืองใหญ่ครับ พาเธอมาสูดอากาศบริสุทธิ์
นายชื่ออะไร
คล็อดครับ คล็อด ดูแกร์รี
ขอดูเอกสารหน่อย คุณดูแกร์รี
เดี๋ยวนี้
ฉันจะส่งเอกสารของนายไปที่ปารีส พวกเขาจะตรวจสอบดู
นายมีฝีมือนะ
แต่โชคร้ายสาหัส
ไม่ใช่โชคร้ายครับ นี่คือพรจากฟ้า
ไม่อยากเชื่อเลย นายยื่นเอกสารปลอมให้เกสตาโป
เอกสารพวกนี้ไม่มีปัญหา
ผมวานหัวหน้าฝ่ายบูรณะศิลปะที่พิพิธภัณฑ์ทําให้
[เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์]
ทําไมมันไม่ทําให้ฉันมั่นใจเลยล่ะ
เตรียมตัวกินมื้อเย็นได้แล้ว เราต้องปรึกษาเรื่องนี้กับมาเนค
แล้วอย่างนี้ เอเตียน เขารู้มากแค่ไหน
รู้เรื่องอะไรครับ
- ฉันจะพามารีเข้านอน - หนูไม่อยากนอนค่ะ
- มารี - นี่คือความลับ
พ่อก็รู้ว่าหนูฟังจากน้ําเสียงก็รู้แล้ว
หลานถึงต้องเข้านอนไง
มารี ขอร้องละ
มาสิ [หัวเราะ]
ในเมื่อเธออยู่ที่นี่แล้ว
คงดีที่สุดถ้าให้เธอรู้ความจริง
ในแซงต์มาโลนี้ มีองค์กรหนึ่ง
บางคนในเมืองนี้จะนําข้อมูลบางอย่างมาให้ฉัน
เกี่ยวกับการเคลื่อนพลของกองทัพ ตารางรถไฟ เรือที่เข้าออกจากท่า
- และฉัน... - วิทยุนั่น
[ดาเนียลหัวเราะเยาะ]
ก่อนพวกเยอรมันจะเข้ามา ฉันเคยใช้วิทยุพร่ําพูดเรื่องสันติภาพ
ตอนนี้มันกลายเป็นยุทโธปกรณ์ไปแล้ว
และเป็นยุทโธปกรณ์ที่มีค่ามากด้วย
ฉันส่งข้อมูลที่ได้ไปลอนดอนโดยใส่รหัสไว้
ถ้าผมช่วยอะไรได้ ผมจะทําทุกอย่างครับ
ตอนนี้ ที่เราอยากให้เธอทํา คืออย่าทําให้บ้านนี้ตกเป็นเป้าอีก
- ชัดเจนไหม - ครับ
แสดงว่า...
เสือตัวนี้ยังลาดตระเวนอยู่ในกล่องเหล็ก
ฝรั่งเศสจงเจริญ
- [มารี] อย่างกับเราอยู่ใต้ทะเลเลยค่ะ - ใช่ พ่อเคยมาที่นี่ในวันหยุด
และพ่อจะลงมาที่นี่ เพื่อไปเก็บหอยนางรมที่ป้อมกร็อตโต
ปู่เอเตียนอยู่ที่นี่ไหมคะตอนที่พ่อเป็นเด็ก
อยู่สิ เขาเป็นคนหนุ่ม
- นี่ ถือไว้ - ค่ะ
ก่อนที่สงครามจะเปลี่ยนเขา
ก่อนสงคราม ใช่
นี่อะไรคะ
นี่คือหอยนางรมที่สดที่สุดเท่าที่ลูกจะหาได้เลยจ้ะ
- [หัวเราะ] - อืม
อร่อยกว่าในปารีสซะอีก
เขาเป็นคนยังไงเหรอคะ ปู่เอเตียน
เขาจะใส่โคโลญจน์
และมีสาวๆ นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเขา
พวกเธอจะส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด พ่อจําได้
[ทั้งคู่หัวเราะ]
เขาเป็นชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมมาก
[ดาเนียล] อะไร คลื่นต่างหาก
[มารี] ไม่ใช่คลื่นค่ะ พ่อนั่นแหละ
พ่อต่างหาก
- คลื่นยักษ์จริงๆ - [เอเตียน] มันอยู่ไหน
เทวทูตน้อยๆ อยู่ไหน
ลุงเห็นแล้วนะผมเสียสละสูทตัวเก่งเพื่อสิ่งนี้
ตามสบายครับ
หอยนางรมจากป้อมกร็อตโตเคยเป็นที่หนึ่งในโลก
[ออกแรง]
[เสียงซด]
และยังเป็นอยู่
สมบูรณ์แบบ
ยี่สิบปีเชียวนะ ดาเนียล
[ถอนหายใจ]
ถ้าปู่ชอบกินมากขนาดนี้ ทําไมไม่เคยไปเก็บเองล่ะคะ
- เดินเลียบชายหาดไปนิดเดียว - มารีจ๊ะ
พ่อคะ ถ้าเราเลิกถาม มันจะกลายเป็นเรื่องปกติ
บางทีคราวหน้า ปู่ไปกับเราก็ได้ค่ะ
เวลาหนูออกไปสํารวจถนนหนทาง หนูพาปู่ไปเองก็ได้
ขอโทษครับ ลุงเอเตียน ลูกสาวผมเป็นคนพูดตรงมากจริงๆ
มารี
ปู่คิดว่าหลานรู้เหตุผลที่ปู่ไม่ออกไปข้างนอก
แต่มันไม่มีเหตุผลในตัวมันเอง
อดีตผ่านไปแล้วและก็จบแล้ว
นึกว่าปู่เชื่อเรื่องวิทยาศาสตร์เสียอีก
- มารี หยุดเถอะ - ไม่ ดาเนียล ไม่เป็นไร
มารี ลองจินตนาการดีไหมว่า ปู่ก็เหมือนหอยนางรมพวกนี้
ปู่ติดอยู่ในเปลือกของตัวเอง
แต่ปู่ไม่ใช่หอยนางรมนี่คะ
มีใครเคยได้ยินบ้างว่า หอยนางรมใส่โคโลญจน์กลิ่นไลแล็ค
ขี่มอเตอร์ไซค์โดยมีสาวๆ กรี๊ดกร๊าดซ้อนท้าย
นั่นไง ลูกทําไปแล้ว ลูกทําให้เขาโมโหมาก
บางทีต้องมีใครสักคนทําค่ะ
- มารี - คะ
คอยชวนปู่ไปกับหลานนะ
แล้วสักวัน ถ้าหลานชวนอยู่ ปู่ก็อาจจะไป
ดีค่ะ
งั้นตกลงตามนี้
[ถอนหายใจ]
ใช่ๆๆ
ไม่ๆ
ไม่ได้แล้วค่ะ ทั้งสองคน เดี๋ยวจะ ไม่มีหอยนางรมเหลือให้ย่ามาเนค
ใช่ มีเหตุผล เราไม่ควรกินอีก
หนูได้ยินนะ
- แค่จับเปลือก - หนูตาบอด หนูเลยหูดีมาก
- ก็ได้ - ขอบคุณมากค่ะ
เอาละ ดาเนียล อีกสักครู่
เธอจะได้พบคณะกรรมาธิการ ข่าวกรองของกลุ่มต่อต้านแซงต์มาโล
เธอรู้ความลับของเราแล้ว ถึงตาเรารู้ความลับของเธอบ้าง
ให้มารีไปก่อนดีไหม
ฉันคิดว่ามารีได้พิสูจน์แล้วว่าฉลาดกว่าเราสองคน
- เธอควรอยู่ - [เสียงเปิดประตู]
เรามาแล้วพร้อมขนมปังและขนม
- หวัดดี - [มารี] หวัดดีค่ะ
[ดาเนียล] เอ้อ...
ป้ามาเนคครับ ขอโทษนะครับ
แต่เรากําลังจะมีประชุมเรื่องลับมากๆ ที่นี่
ถูกต้องแล้ว
ป้าอยู่กลุ่มต่อต้านเหรอ
ฉลาดนี่เรา
ขอแนะนําให้ทุกคนรู้จัก สมาคมผู้สูงวัยแห่งกลุ่มต่อต้านแซงต์มาโล
[หัวเราะ]
ผู้หญิงเก็บความลับได้เก่งกว่าผู้ชายเยอะจ้ะ
พวกเธอคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของกองทัพ
และการเข้าออกของเรือที่ท่าเรือด้วย
เราไปซื้อปลาที่กําแพงท่าเรือ หญิงชราสามคน ไม่มีใครสงสัยเราได้
รายชื่อของที่เราซื้อคือชื่อของเรือตอร์ปิโด
เราชงกาแฟไปให้ทหารหนุ่มเยอรมัน
พวกเขาเลยพูดกับเราเหมือนเราเป็นแม่แท้ๆ
พวกเขาเล่าทุกอย่าง
ฉลาดมาก
น้องสาวของฉันชวนมาเป็นสมาชิกชาย
- กิตติมศักดิ์ของกลุ่ม - เขาเคยเป็นวีรบุรุษสนามเพลาะ
เป็นวีรบุรุษจากห้องใต้หลังคา บ้านตัวเองมันง่ายกว่าตั้งเยอะ
และเอเตียนบอกว่าเรามีปัญหา
[ดาเนียล] ใช่ครับ
เอ้อ...
ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปารีสซึ่งผมเคยทํางานอยู่ที่นั่น
ผมเอาอัญมณีมีค่าทั้งหมดส่งลงเรือไปเจนีวา
ก่อนที่พวกเยอรมันจะยึดไปได้
บราโว
แต่พวกเขาต้องตามล่าผมแน่
ดาเนียลยื่นเอกสารปลอมให้พวกเกสตาโป
เขาบอกว่าเอกสารพวกนั้นไม่มีปัญหาแน่
ครับ แต่ผมก็ยังเป็นชายที่มาจาก ปารีสพร้อมลูกสาวตาบอดอยู่ดี
แต่บางทีพวกเยอรมันจะวุ่นกันมาก จนไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปโยงเรื่องนั้น
พวกเยอรมันก็คือเยอรมัน
จะต้องมีสักหน่วยที่ถูกส่งมา ชิงอัญมณีมีค่าพวกนั้นกลับไป
อีกอย่าง ไม่ใช่ตัวผมที่พวกเขากําลังตามหา
พวกเขาตามหาสิ่งที่อยู่กับผม
อัญมณีชิ้นหนึ่งโดยเฉพาะ
อัญมณีที่โด่งดังที่สุดในฝรั่งเศส
อันที่นิตยสารทุกฉบับบอกว่าต้องคําสาปน่ะเหรอ
อัญมณีแบบที่ดึงดูดคนบ้า
เธอเก็บไว้ที่นี่ ในบ้านนี้หรือเปล่า
ครับ ผมไม่มีทางเลือก
ถ้าผมรู้ว่าทุกคนกําลังทําอะไรอยู่ที่นี่
ผมคงไม่มีวันนําปัญหานี้มาที่นี่แน่ๆ
ถ้าอยากให้เราไป เราก็จะไปครับ
ในช่วงสงครามน่ะ ดาเนียล...
สิ่งสําคัญถูกจัดระเบียบใหม่
เธอคือครอบครัว เธอคือญาติ และสายเลือดคือนิรันดร์
แต่ตอนนี้ เรามีหน้าที่ต่อฝรั่งเศส
ซึ่งแปลว่าเราต้องนําพวกเยอรมันไปอีกทาง
เสียเวลาไม่ได้เลย
[ถอนหายใจ]
[มาเนคกระแอม]
ตั๋วกลับปารีส เงินสด และที่อยู่ซึ่งเธอจะไปอยู่อย่างปลอดภัย
[ดาเนียล] มารี ไม่ต้องห่วงนะ
[มารี] ทําไมหนูต้องห่วงคะ
มารี พ่อของเธอจะกลับมาแน่ ตามแผนที่วางไว้
แผนอะไรคะ
เราขอให้เพื่อนๆ ในกลุ่มต่อต้านที่ปารีส
กระจายข่าวตามวงในแล้ว
ว่าให้ดาเนียล เลอบลองก์ปรากฏตัวในปารีส
พรุ่งนี้
พ่อจะถูกถ่ายรูปอยู่ในคาเฟ่สักแห่ง กําลังอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับพรุ่งนี้เช้า
จากนั้น พวกเขาจะบอกที่อยู่ให้พวกเยอรมันรู้
แต่เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น
พวกเขาจะเจอข้าวของของพ่อและของลูกด้วย
พ่อเตรียมใส่กระเป๋าไปแล้ว
พ่อจะทิ้งไว้ในอะพาร์ตเมนต์ให้พวกเขาค้นพบ
จากนั้นพ่อจะไปถูกถ่ายรูปที่บอร์โด
บอร์โดเหรอ
- นั่งรถไฟไปแค่สามชั่วโมงเอง มารี - และอยู่แค่วันเดียว
ที่บอร์โด เพื่อนของเราจะได้รู้ว่า
ชายคนหนึ่งกับลูกสาวตาบอด ลักลอบข้ามพรมแดนเข้าไปในสเปนแล้ว
คนที่ช่วยพาข้ามไป ได้เพชรเม็ดใหญ่เป็นค่าตอบแทน
ซึ่งตอนนี้ก็ถูกลักลอบนําเข้าสเปนด้วย
- ถ้าแผนนี้สําเร็จ... - หมายความว่าไงคะ "ถ้า"
[ดาเนียล] ถ้าแผนนี้สําเร็จ อีกหกวันพ่อก็จะกลับมา
งั้นทําไมพ่อไม่เอาอัญมณีต้องสาปนี้ไปปารีสล่ะคะ
ทิ้งไว้ที่นั่นให้พวกเยอรมันค้นพบ พวกเขาอาจจะเลิกตามหาก็ได้
เพราะพวกเยอรมันคือศัตรู และอัญมณีเม็ดนั้นก็ไม่ใช่ของพวกเขา
มันเป็นของฝรั่งเศส และเราคือประชาชนของฝรั่งเศส
เรามอบอัญมณีล้ําค่าที่สุด ของชาติให้สัตว์ร้ายพวกนั้นไม่ได้
พ่อต้องล่อหลอกพวกเขา ให้พ้นทาง เพื่อให้ลูกปลอดภัย
ทีนี้ มารี พ่อต้องไปขึ้นรถไฟแล้ว
ปู่เอเตียนจะให้ลูกใช้วิทยุ
พูดกับพ่อและไม่ว่าพ่ออยู่ที่ไหน พ่อจะฟังและอยู่กับลูก
แน่นอนค่ะ [สูดน้ํามูก]
หนูจะพูดกับพ่ออยู่ตลอดไม่ว่าพ่อจะไปนานแค่ไหน
และหนูจะอยู่กับพ่อ
[ร้องไห้]
พ่อคะ หนูยังอยู่กับพ่อ หนูยังพูดกับพ่อ
หนูรู้ว่าพ่อได้ยินหนู
(แซงต์มาโล สิงหาคม ปี 1944)
พ่อกําลังรอทหารอเมริกันมาที่นี่ แล้วพ่อก็จะกลับบ้าน
หนูรู้ค่ะ
ราตรีสวัสดิ์ค่ะพ่อ
หนูรักพ่อค่ะ
- [เสียงระเบิด] - [สั่นสะเทือน]
[เสียงระเบิด]
ได้เวลาแล้ว
นึกว่านายคงพยายามจะหนี
ผมอยู่เพราะผมไว้ใจคุณ
ทําไมนายถึงไว้ใจฉัน
เมื่อวาน ผมมั่นใจว่าผมจําเสียงคุณได้
แล้วผมก็รู้ว่า...
คุณรู้จักเด็กสาวที่กระจายเสียงที่คลื่น 13.10
คุณรู้จักบ้านหลังนั้น
คุณคือเขา
คุณคือศาสตราจารย์
ฉันคือทหาร นายคือทหาร เรื่องก่อนหน้านั้นไม่สําคัญ
[เสียงรถยนต์แล่นเข้ามา]
นั่ง
[ผู้หญิง] ว่าไง
[เอเตียน] เขาคือเด็กหนุ่มเจ้าหน้าที่วิทยุ
- เขาชื่อแวร์เนอร์... - เราไม่สนว่าเขาชื่ออะไร
เขาถูกพาตัวมาจาก สถานเด็กกําพร้าโดยไม่เต็มใจ
และถูกบังคับให้เข้าร่วมหน่วยวิทยุ
นายฆ่าผู้ชาย ผู้หญิงและเด็กไปกี่คน
งานของผมคือ ระบุตําแหน่งวิทยุที่กําลังส่งข้อความ
แล้วเมื่อระบุตําแหน่งวิทยุได้แล้วล่ะ
[ผู้หญิง] บอกมาคร่าวๆ ซิ
นายฆ่าผู้ชาย ผู้หญิงและเด็กไปกี่คน
ไหนคุณบอกว่าผมจะเล่าเรื่องได้ไงครับ
ขอร้อง ผมอยากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น
เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
สหายร่วมรบของเราที่นอร์มังดี และเบลเยียมบอกเราแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ใครที่มีวิทยุจะถูกหน่วยของนายฆ่าทิ้ง
ครอบครัว เพื่อนบ้านของบุคคลนั้นก็ถูกฆ่าทิ้ง
ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก ถูกฆ่าทิ้ง
เขามีหน้าที่แค่หาคลื่นวิทยุเท่านั้น
- ศาสตราจารย์ครับ... - ศาสตราจารย์เหรอ
[อองรี] เราไม่สนว่า นายจะพูดอะไร ไอ้เยอรมัน
และเราก็ไม่มีที่ให้ขังนักโทษด้วย
ผมจะดูแลเขาเอง
เขาไม่ใช่ลูกของคุณ
- [อองรี] ดูแลเหรอ - ผมจะรับผิดชอบเอง
ทําไม ทําไมคุณต้องทําแบบนั้น
- [อองรี] ตัดสินง่ายจะตาย โทษตายไง - ขอร้อง คุณไม่เข้าใจ
- ใครจะลงโทษ - ฉัน ฉันจะยิงเขากับมือเอง
- ไม่ ฌาคเกอลีน ไม่ - เอเตียน กลับบ้านไปซะ
- [เสียงระเบิด] - [สั่นสะเทือน]
นั่นไม่ใช่ระเบิดจากเครื่องบิน
[แวร์เนอร์] ไม่ใช่ นั่นปืนใหญ่
ปืนใหญ่ของอเมริกา
[เสียงระเบิด]
[ผู้ชาย] ทหารอเมริกันอยู่ที่ประตูแล้ว
- ทหารอเมริกันมาแล้ว - พ่อคะ อิสรภาพมาถึงแล้ว ในที่สุด
- [ฌาคเกอลีน] เอเตียน หลีกไป - เขาเป็นเด็กดี
เขาเป็นศัตรู หลีกไปเดี๋ยวนี้
หลีกไป เอเตียน
[สั่นสะเทือน]
[อองรี] เอเตียน เร็ว
ไม่ ผมเสียเวลาไปครึ่งชีวิต หลบหนีจากความกลัว
ตอนนี้ เธอต้องไม่กลัว
[ฌาคเกอลีน] เอเตียน ฉันจะไม่พูดซ้ํานะ
- หลีกไป เอเตียน - ไอ้หนู
- เอเตียน - ฉันคือศาสตราจารย์
[ฟอน] มารี
ฉันจะไม่พูดซ้ํานะ
[ฟอน] ฉันรู้ว่าเธออยู่บนนั้น มารี
ทีนี้ ฟังฉันเหมือนที่เคยฟัง
หลีกไป!
[ฟอน] ไม่มีทางหนีหรอก
วิ่ง!
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย