12 AĞUSTOS 1944
Pfennig.
Hadi.
Şimdi...
Önden gideceksin.
Kızın suç ortağı varsa önce sen öleceksin.
Yalnızsa, onu öldürme zevki sana ait olacak.
Al şunu.
Al şunu!
Tek bir telefonla
kız kardeşinin SS'in köpeklerine atılmasını emredebilirim.
Askerlerin onunla işi bittikten sonra tabii.
Yürü.
Yürü!
İşte böyle.
Dur!
- Marie! - Bir şeyi yok. Emin olabilirsiniz.
Az önce komutanını vurdun.
Uzun hikâye.
Marie! Merak etme. Her şey yolunda!
Kapının kilidi kırılmış!
İçeriden sürgüyü çekmen gerek.
Amerikalılar yaklaşıyor. Günler sonra bitecek bu iş.
Yayınların sayesinde bombalar hedefe güdümleniyor.
Sadece biraz daha dayanmalısın.
Bu akşamki talimatlar için kapıda sürgünün olduğu tarafa dokun.
Gerisini dostlarımız halleder.
Yardım et.
Cesetleri burada mı bırakacağız?
Arkadaşlarım gelip çöpü alacak.
Aracı alacaklar ve cesetleri martılara atacaklar.
İyi.
Demek adı Marie.
Bir Alman onun adını ağzına alamaz.
Kimin nesi olduğunu bilmiyorum
ama şu uzun hikâyeni dinlemek istiyorum.
Çıkar şu ceketi.
Benimle geliyorsun.
Marie! Sokak kapısını kapatıyorum. Aşağı inip kilitle.
Gidelim.
Bölüm 22.
İkinci Kısım.
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
DÖRT YIL ÖNCE
Sürpriz!
Daniel?
Manec hala, bu kızım Marie. Mektuplarımda ondan sık sık bahsetmiştim.
Memnun oldum Madam Manec.
Ben de çok memnun oldum.
- İçeri girsenize. - Teşekkürler.
- Şunu alayım.
Bir tane daha var.
Etienne amca misafirden hoşlanmaz ama geldik işte.
Ağabeyim alışır. Gel!
- Neredeyiz? - Mutfaktayız.
- Amcam burada mı? - Tabii ki burada.
Tavan arasında radyosuyla meşgul.
Etienne?
Etienne amca!
Duymaz. Kulaklık takıyor.
Ne tür bir radyosu var?
Gece gündüz susmadan beynini kontrol eden çok sinir bozucu ve ruh emici bir radyo.
Ama boş boş okyanusa bakmasından iyidir.
Bu da meşgul olduğu diğer şey.
Daniel.
Umarım ona her gün ne kadar hoş olduğunu söylüyorsundur.
Manec hala, o kör. Sağır değil.
Onun aynası olacağım
ve hoş olmayı bırakıp güzel olmaya başladığında
bunu ona söyleyeceğim.
Manec hala, kusuruma bakma
ama üç gündür yoldaydık.
Topladığımız otlar ve bayat ekmekle yetindik.
- Bir de çalıntı yumurta ve arabayla. - Tamam.
Arabayı da ben kullandım.
Detayları bilmesine gerek yok.
Detayları dinlemek istiyorum! Geçin, oturun!
Siper alın!
Bir şey gördün mü?
- Gaz mı o? - O ne?
Gaz!
Etienne!
Maskenizi takın! Maskeler çantaların içinde!
Etienne! Ne yapacağımı bilmiyorum. Nasıl takılıyor?
Tamam.
Tamam!
Sıçtığımın maskesini tak...
Etienne!
Etienne amca!
- Benim, Daniel! - Evet! Evet, buradayım.
Girebilir miyim?
Kapı kilitli. Biraz bekle.
Sürprizlerden hazzetmediğini biliyorum.
- Daniel. - Evet.
Uzun zaman oldu.
Girebilir miyim?
Hayır.
Demek istediğim, bence girmek istemezsin.
Gürültü yüzünden pencereleri açmıyorum.
Her şeyden ürküyorum.
Her neyse. Hava benim kokumla dolmuş olmalı.
Sadece leylak kokusu alıyorum.
Parfümümün kokusu. Geriye kalan tek saçma alışkanlığım.
Ben aşağı inerim.
Gün boyunca ne dinliyorsun?
Bilirsin işte. Öfkeli bir deli gibi kendi kendine konuşan dünyayı.
Mikrofon ne için?
Etienne amca, radyo yayını yapmak yasalara aykırı.
- Cezası ölüm. - Öyle mi?
Pek gazete okumuyorum.
Dur...
Dillere destan bir omletin kokusunu alıyorum.
Senin şerefine yapıyor.
Biberiye ve kekik atıyor.
Bence benim şerefime değil.
Buraya yalnız gelmedim.
Pekâlâ...
Sana ağabeyim Etienne'den bahsedeyim.
Radyoları seviyormuş.
Sana ondan bahsedeyim.
Etienne amcan bir savaş kahramanıydı.
Bir sürü madalya kazandı ve hepsini okyanusa attı.
Camdan bakınca gördüğün okyanusa.
Ben okyanusu göremiyorum Madam Manec.
Tanrım. Çok üzgünüm.
Yani o bir savaş kahramanı.
Savaşta gördüğü şeyleri hâlâ görmeye devam ediyor.
Onları gözleri kapalıyken görüyor.
Özellikle yüksek bir ses çıkınca veya beklenmedik bir şey olunca.
Arabalar geçerken veya martılar çığlık atarken.
Bu nedenle, 20 yıldır,
neredeyse savaştan döndüğü günden beri,
buradan, bu evden dışarı adımını atmadı.
Sahile bile gitmiyor mu?
Sahile bile gitmiyor.
Söylediğine göre, kitapları sayesinde dünyayı geziyormuş.
Gerçi nadiren kitap okuyor.
Bir de radyosu sayesinde geziyormuş. Radyosunun başından ayrılmıyor.
Ona temiz havadan ve güneşten bahsediyorum.
- Sersem ne diyor, biliyor musun? - Ne?
Diyor ki,
dünyadaki en önemli ışık, göremediğin ışıktır.
Marie...
Bu amcam Etienne.
Etienne, bu küçük kızım Marie.
Marie, iyi misin?
Evet.
Baban yolculuğunuzun çok ilginç geçtiğini söyledi.
Pardon.
Duyamadım. Bir daha söyleyebilir misiniz?
Baban yolculuğunuzun çok ilginç geçtiğini söyledi.
Çok ilginç bir yolculuktu.
Radyonuz mu var?
Evet.
Onunla yayın yapıyor musunuz?
Etienne, çok acıkmışlar. Biraz ekmek kes.
Hoş geldin Marie.
Ekmek, Etienne.
İyi misin?
Kahvaltı hazır. Hadi yiyin!
Bu yuvaya kavuşmanızın kokusu Marie. Hadi ye.
ST. MALO AĞUSTOS 1944
Sorun yok Henri. Beraberiz.
Şunu çek.
Fırından uzak dur Alman.
Ülkece fırınlara pek meraklısınız, değil mi?
Bu gece hava saldırıları devam edecek. Çok işimiz var.
Biraz uyusan iyi olur.
- Ya sen? - Tutsağı sorguya çekeceğim.
Komutanını vurduğunu söylediğimde
uzun hikâye olduğunu söyledin.
Evdeki kızın adını bilmek istiyordun.
Marie. Güzel bir isim.
Onunla neden ilgileniyorsun?
Bu da uzun hikâye.
Kızın yayın yaptığı vericiyi takip ettin.
Kısa dalga 13.10.
Neymiş o?
Çocukken 13.10 benim tek umudumdu.
Kısa dalga 13.10
kaçtığım yerdi.
Benim sığınağımdı.
Anlayabileceğinizi hiç sanmıyorum.
Denesene.
Uçaklar gün batıncaya dek gelmez.
Radyolara ilgi duymuşumdur hep.
Küçükken bu ilgim yüzünden başım epey belaya girdi.
Ne belası?
NASYONAL SİYASAL EĞİTİM ENSTİTÜSÜ MAYIS 1942
Düşünmeyin!
Durup düşünmeyin!
Size bir emir verildi ve onu seve seve yerine getireceksiniz!
Düşünce, eylemi yok eder!
Friedrich Nietzsche'ye göre eylemlerimizi düşünmemize gerek yoktur.
Sadece hiç durmadan eylemeliyiz!
Baban Führer sana atlamanı söylüyor!
Atla!
Hadi!
Hadi.
Acı ne? Acı hiçbir şey!
Devam edin!
Bu kutuların her birinde
basit bir alıcı verici radyonun bileşenlerini bulacaksınız.
Çalışan bir radyo yapmak için bir saatiniz var,
süreniz başladı.
Biz av değil, avcıyız.
Aslanın kuzuya dönüşme özgürlüğü yok!
Hadi!
Güçlülerin zayıf olma özgürlüğü yok!
Güçlüler zayıfları yiyip yutar!
Yürü!
Mozart, Vivaldi, Bach...
Hiçbiri insan türü için ekonomik radyonun Alman mucidi
Otto Grottingen'in yaptıklarını yapmadı.
Goebbels'in bizzat söylediği gibi,
radyo olmasaydı Nazi Partisi asla iktidara gelemezdi.
Ürettiğiniz şey bir savaş silahıdır.
Elli üç saniye.
Volkheimer, ormana git.
On dakika ilerleyebildiğin kadar ilerle ve alıcı vericini aç.
Yürü.
Başla.
Hayır.
Onu çıkarma.
Doğu Cephesi'nde çalışırken
hesaplamalarını yazmak için kalem kâğıdın olmayabilir.
Doğu Cephesi mi? Çok genç değil miyim?
Almanya'nın dâhilere ihtiyacı var.
İşte. Al şunu.
Hesaplamalarını çamura yaz.
Volkheimer, güney güneybatı yönünde,
1,2 kilometre ötede.
Werner.
Yaş bir sayıdan ibarettir.
Deha ise bir lütuftur.
Ondan sonra hızlı ilerledim.
Muhabere kıtasına katıldım
ve nihayetinde Doğu Cephesi'ne yollandım.
Doğuda partizanları katlettin...
Cepheye gitmemin ardından olanlar da uzun hikâye.
Gördüğüm şeyler...
...aklımdan çıkmıyor.
Bodruma inmelisin.
Diğerleri gece dönecek ve bir mahkeme yapılacak.
Cepheye isteğin dışında yollandığını onlara söyleyeceğim.
Sadece asker olduktan sonra yaptığın şeylerle ilgileneceklerdir.
Kötü şeyler yaptım.
Bir sürü kötü şey.
Ben de kötü şeyler yaptım.
Teşekkürler.
Hiç anlatmadın.
Seni böyle feci şekilde döven o küçük kör kızla
neden ilgileniyorsun?
O kadar da küçük değil.
O sürtük az kalsın kafatasımı kırıyordu.
Kendisine ait olmayan bir şeyi saklıyor.
Ne olduğunu sorabilir miyim?
Bir elmas.
Çok pahalı olsa gerek.
Benim için anlamı daha büyük.
Üç yıl önce bana teşhis konuldu.
Vücudum kendi kendini yiyor.
Her gün azar azar.
Şifan bu elmas mı?
Öyle olduğuna inanıyorum.
Üç yıldır o elması arıyorum.
Tam üç yıldır.
DOĞA TARİHİ MÜZESİ PARİS - MAYIS 1941
- Onları kim aldı? - Hiç bilmiyorum.
Bu adrese gidin.
Bu adam yarım saate eve dönmezse
evdeki kadın ve çocukları vurun.
Hayır.
Artık saate tabisin.
Tekrar başlayalım.
Bana doğruyu söylersen
zamanında eve dönüp aileni kurtarabilirsin.
Bu kasa dairesindeki mücevherleri kim aldı?
Adı Daniel.
Daniel LeBlanc.
Müzede baş çilingir. Tanrım, beni bağışla.
Nereye gitti?
Yemin ederim bilmiyorum. Söylemedi.
Ama aradığınız mücevherler
Cenevre'ye gidiyor.
Bir dinozor kafasının içindeler.
Şehir çıkışındaki kontrol noktasını tutan askerlere
bunu söylerseniz
eskiden burada tutulan mücevherler sizin olur.
Şimdi eve gidebilir miyim?
Lütfen.
Arşive göre,
bu kasa dairesindeki özel bir taş
diğer tüm taşların toplamından daha değerli.
Adı Alev Denizi.
Buradaydı, değil mi?
Evet, o taş hiç sergilenmedi.
Bir hurafe var.
Bir lanet.
Şu Daniel LeBlanc o taşa eliyle dokundu mu?
O lanetlere inanmaz. Benim gibi, bilime inanır.
Taşa sadece biz ikimiz dokunuyorduk.
- Sadece o ve sen. - Lütfen.
Lütfen eve gideyim.
- Mücevherleri aldığında yalnız mıydı? - Evet.
Hayır. Yanında kızı vardı.
Bir kadın mı?
Kız.
Kör bir kız.
Kör bir kızı mı var?
O zaman belki de bilime inanan Daniel LeBlanc
o hurafeyi reddetmeden evvel bir kez daha düşünmeli.
Daniel LeBlanc ve lanetli kör kız nereye gitti?
Bilmiyorum dedim ya. Yemin ederim! Tanrı şahidim olsun.
Evlatlarımın üzerine yemin ederim. Nereye gittiğini bilmiyorum efendim!
Alev Denizi'nin lanetini biliyor musun?
Lütfen. Eve varmam en az 15 dakika sürer.
Lütfen, bırakın gideyim!
Ona sahip olan kişi ebediyen yaşar.
Lütfen efendim...
Ama o kişinin sevdikleri, korkunç talihsizlikler yaşar.
Hiç olmazsa eldiven taksaydın.
Hayır! Eve yetişmek için hâlâ vaktim var!
Lütfen ailemi kurtarmama izin verin! Ailemi kurtarayım!
Dinozor kafasını bulduk.
Ama içinde Alev Denizi yoktu.
Sence taş o kör kızda mı?
Biliyor musun? Amerikalılar geldiğinde
halk bana hain damgası vurup sokağa sürükleyecek
çünkü Alman askerleriyle yattım.
Saçlarımı kazıyacaklar, beni katrana bulayacaklar
ve bana tüy dolu yastıklar atacaklar.
Sonra da beni asacaklar.
Amerikalılar geldiğinde hepimiz kaderimizle yüzleşeceğiz.
Beni bu şehirden çıkarabilir misin?
Bunu neden yapayım?
Çünkü kör kızın nerede yaşadığını biliyorum.
Böylece, Denizler Altında Yirmi Bin Fersah Bölüm 22'nin ikinci kısmını bitirdik.
Baba, eğer dinliyorsan,
dün bir taş uğruna az kalsın öldürülecektim.
Alev Denizi'ni arıyorum! Nerede?
O Alman'ın beni tekrar bulması ne kadar sürer, bilmiyorum.
Ama o beni buluncaya dek burada kalacağım.
Her şeyin başladığı yerde.
O bombalardan sonra bile,
o dumanlardan sonra bile...
Hâlâ leylak kokusu alıyorum.
Burada beş basamak var.
Sola dönüyorum.
Buraya girmene izin veriyorum çünkü dağınıklığı görüp
beni yargılayamazsın.
Leylak mı?
Leylak kokusu mutlu zamanları hatırlatıyor.
Genç bir adamken züppe gibi bir şeydim.
- Züppe nedir, biliyor musun? - Hayır.
İyi. Otur bakalım.
Tamam.
Pekâlâ. Şu an radyomun önünde oturuyorsun.
Şimdi, bunu açıyorum...
Şimdi, bu alıcı.
Bu panel, saniyeler içinde beni tüm dünyaya ulaştırabilir.
Bir an Afrika'dayım,
derken Küba'da ve Avustralya'dayım.
Sonra bir bakıyorum, pilim bitmiş.
Yeni bir pil almak için bodruma inmem gerekiyor.
Mikrofon ne için?
Mikrofon buna, yani vericiye bağlı.
Bazen onu kullanarak uğultulara sesimi ekliyorum.
Konuştuğunda ne diyorsun?
Diyorum ki, "Dünya çok güzel bir yer değil mi?"
Sonra da şöyle soruyorsun,
"Peki neden onu yok ediyoruz?"
Böyle diyorsun, değil mi?
Bazen konuştuğumda sözcükler kendiliğinden dökülüveriyor.
Etienne...
Sana Etienne diyebilir miyim?
Çünkü "Büyük Amca Etienne" imparator adına benziyor.
Ben zaten bir imparatorum ama sadece bu tavan arasında.
Etienne, sanki seni önceden tanıyorum. Sadece farklı bir isimle.
Marie, bence gitmelisin.
Baban seni okyanusa götürmek istiyordu.
- Sen de gelmeyecek misin? - Hayır.
Neden?
Çünkü olmayan şeyler görüyorsun, değil mi?
Unutamadığın şeyler.
Marie, baban bekliyor.
Sen aşağıda konuşurken sesini tanıdığıma emindim.
Çocukluğum boyunca, "Profesör" lakaplı bir adamın
kısa dalga 13.10'da yaptığı yayını dinledim.
Profesör sensin.
Bu çok saçma.
Bir profesöre benziyor muyum?
Neye benzediğini bilmiyorum
ama sesleri yüzler gibi tanırım.
Sen Profesör'sün.
Birilerinin dinlediğinden bile emin değildim.
Ben hep dinliyordum.
Bence çoğumuz dinliyorduk.
Şey...
Profesör gitti. Onu yolladım.
Radyomu daha mühim işlerde kullanıyorum.
Bize anlattıklarından daha mühim ne var?
Marie, dinle.
Bundan kimseye bahsetme, anladın mı?
Evet.
Hadi, baban bekliyordur.
Al.
Teşekkürler.
- Basamaklara dikkat et. - Biliyorum.
- Beş basamak var. - Aslında altı tane.
Sola dön.
Okyanusu nasıl buldun?
Biri uykusunda nefes alıp veriyormuş gibi.
Bence dünya hiç durmadan soluklanıyormuş gibi.
Soluklanıyormuş gibi.
Bunu sevdim.
Bir süre burada kalmamız gerekebilir. Olur mu?
- Tabii ki olur. - Güzel.
Madam Manec, Etienne amcanın bir savaş kahramanı olduğunu söyledi
ama bana savaş kahramanı gibi görünmüyor pek.
Bir kaplanı metal kutuya kilitlersen
metal kutu gibi görünür.
Sanırım sahil yolundan başlayacağım ve kent meydanında bitireceğim.
Neye başlayacaksın?
Parmaklarınla gezebileceğin bir kent maketi yapacağım.
Yoksa evde mahsur kalırsın.
Etienne amca gibi olursun.
Maketi öğrendikten sonra
Etienne amcayı dışarı çıkaracağım. Onu kentte dolaştıracağım. Görürsün.
Eminim öyle olur. Ama şimdi işe koyulmam gerek.
Evet, işte oldu.
Koskoca şehri nasıl ölçmeyi düşünüyorsun acaba?
Adım adım.
Bir de bana deli derler.
312, 313, 314,
315, 316, 317, 318, 319, 320, 321,
322, 323, 324.
İşte ahşap. Tamam, böyle tutacaksın.
Onu zımparalayacağız. İşte böyle.
Artık kahve içmem Etienne amca. İşim bitiyor.
Yok, bu benim.
Ayrıca konyak.
Sokakları ölçme işin bitti, değil mi?
Bitmek üzere. Neden?
Madam Manec kasap dükkânına gitmiş.
Adımlarını sayan bir adamdan bahsediyorlarmış.
Burası küçük bir yer Daniel.
Ne demişler?
Bir kadın, o adamın Paris aksanı olduğunu fısıldamış.
Bir diğeri de
Parisli esrarengiz adamın direnişe katılmaya geldiğini söylemiş.
Güya adam Amerikan uçakları için kenti ölçüyormuş.
Marie'yi alıp alt kata götürsen iyi olur.
Gestapo geldi.
- Kahretsin! - Endişelenme.
Radyo için gelselerdi 100 kişi olurlardı.
Parisli tuhaf adamla ilgili söylentileri soracaklar.
Onlara gerçeği söyle. Evraklarını göster, sorun çıkmaz.
Yanlış bir şey yapmadın.
Yaptın mı Daniel?
Etienne, sana söylemediğim şeyler var.
Ne gibi?
Bazı sırlar saklı kalmalı.
Anlamanı beklemiyorum.
Sırları olan tek kişi sen değilsin.
Onları içeri al, yoksa kapıyı kıracaklar.
Gizleyeceğin şeyleri biliyorsun.
Müzeden bahsetme, radyodan ve mikrofondan bahsetme.
Biliyorum baba. Korkmuş gibi görünme.
Doğru, öyle görünmeyelim.
- Çünkü korkmuyoruz. - Korkmuyoruz.
Bu kız, bu da babası.
Kör müsün?
Evet efendim.
- Hey! - Tamam, sorun yok.
Alman dostlarımız Marie'nin durumunu doğruluyor.
- Elimde ne var? - Ben... Bilmiyorum efendim.
Baban kentte sokakları ve kaldırımları ölçüyormuş.
- Evet efendim. - "Evet efendim." Pek şirinmiş.
Belki de buraya gelmeyi planlayanlar için harita çıkarıyordur.
Kızım sokakları öğrensin diye
şehrin ölçekli maketini yapıyorum.
Babanın söylediği doğru mu?
Evet efendim. Paris'te yaşadığımız dönem oranın da maketini yapmıştı.
Bir...
İki...
İki gözün de pek güzel.
Ama ikisi de işe yaramıyor.
Hikâyenin ilk bölümü doğrulandı.
Şimdi, yaptığın şeyi göster.
Marie.
- Paris'ten mi geldin? - Evet.
Ne iş yapıyordun?
Gördüğünüz gibi, marangozdum.
Neden buraya geldin?
Temiz hava alsın diye kızımı şehirden çıkarmak istedim.
Adın ne?
Claude. Claude Dugarry.
Evraklarını göster Bay Dugarry.
Hemen.
Evraklarını Paris'e yollayacağım. Seni araştıracaklar.
Yeteneğin muazzam.
Ama çok talihsizsin.
Bu talihsizlik değil. Lütuf.
Sana inanamıyorum. Gestapo'ya sahte evrak verdin.
Evraklar çok sağlam.
Onları müzenin güzel sanatlar restorasyonu şefi yaptı.
Bu neden içime su serpmiyor?
Akşam yemeğine hazırlan. Bunu Madam Manec'le konuşmalıyız.
Pekâlâ. Etienne, ne kadarını biliyor?
Neyin ne kadarını?
- Marie'yi yatağına götüreyim. - Yatmak istemiyorum.
- Marie... - Bir sırdan bahsedecekler.
Seslerinden anlaşılıyor.
O yüzden yatman gerekiyor ya.
Marie, lütfen.
Gel.
Artık burada yaşadığına göre,
gerçeği bilmen daha iyi olacak.
Saint-Malo'da bir örgüt var.
Kentteki bazı şahıslar bana bazı bilgiler getiriyorlar.
Birliklerin hedefleri, trenler, limana gelip giden gemiler hakkında.
- Ben de... - Radyo.
Almanlar gelmeden önce radyomda barış mesajları veriyordum.
Artık bir savaş aletine dönüştü.
Hem de çok değerli bir savaş aletine.
Bu bilgileri kod ve şifrelerle Londra'ya yolluyorum.
Bana ihtiyacın varsa gerekeni yaparım.
Şu an için senden istediğimiz şey dikkatleri bu eve çekmemen.
Anlaşıldı mı?
Demek...
Kaplan metal kutunun içindeyken bile ava çıkabiliyor.
Vive la France.
- Sanki okyanusun altındayız. - Evet. Eskiden tatilde buraya gelirdim.
Buraya, kalenin yer altı odasına iner, istiridye toplardım.
Sen küçükken Etienne burada mıydı?
Elbette. Genç bir adamdı.
- Al, tut şunu. - Evet.
Savaş onu değiştirmeden önce yani.
Evet, öyle.
O ne?
Canım, bu tadacağın en taze istiridye.
Paris'tekilerden bile iyi.
O zamanlar nasıldı? Etienne'den bahsediyorum.
Parfüm sürerdi
ve kızları motosikletinde gezdirirdi.
Hepsi çığlık atardı. Bunu hatırlıyorum.
Etienne cidden muhteşemdi.
Ne? Dalga geldi.
Dalga gelmedi. Sen yaptın.
Sen yaptın.
- Kocaman bir dalga geldi. - Neredeler?
Küçük melekler nerede?
Gördüğün gibi, onlar için giysilerimi feda ettim.
Alsana.
Eskiden kalenin yer altı odasındaki istiridyelerin eşi benzeri yoktu.
Hâlâ da yok!
Enfes.
20 yıl geçti Daniel.
Madem onları çok seviyorsun, neden oraya gidip toplamıyorsun?
- Sahilde biraz yürümen yeterli. - Marie, lütfen.
Baba, sormayı bırakırsan normalleşir.
Belki bir sonraki sefer bizimle gelirsin.
Sokakları öğrenince seni gezdirebilirim.
Üzgünüm Etienne amca, kızım biraz dobradır.
Marie...
Evden neden çıkmadığımı biliyorsun.
Ama hiçbir mantığı yok ki.
Geçmişe mazi derler.
Bilime inandığını sanıyordum.
- Marie, lütfen yapma. - Hayır Daniel. Sorun yok.
Marie, benim de bu istiridyeler gibi olduğumu düşünsene.
Kabuğumun içinde mahsurum.
Ama sen istiridye değilsin Etienne.
Leylak parfümü süren, çığlık atan kızları
motosikletiyle gezdiren istiridye mi olur?
Al işte. Yapacağını yaptın. Moralini bozdun.
Belki de gereken budur.
- Marie... - Evet?
Seninle gelmemi istemekten vazgeçme.
Bakarsın bir gün, sırf sen istiyorsun diye razı gelirim.
Güzel.
O zaman anlaştık.
Evet.
Hayır.
Artık ikinize istiridye yok. Madam Manec'e kalmayacak.
Evet, iyi bir noktaya parmak bastın. Galiba daha fazla yemesek iyi olur.
Sizi duyuyorum.
- Kabuğun sesi. - Körüm. İşitme duyum muhteşem.
- Peki. - Çok teşekkürler.
Pekâlâ. Daniel, biraz sonra
Saint-Malo Direnişi'nin İstihbarat Komitesi'yle tanışacaksın.
Sen bizim sırlarımızı öğrendin. Sıra bize geldi.
Marie gitse mi?
Bence Marie ikimizden daha zeki olduğunu kanıtladı.
O yüzden kalsın.
Çörek ve atıştırmalık getirdik!
- Merhaba. - Merhaba.
Manec hala, çok üzgünüm, affedersin.
Ama şimdi önemli bir toplantı yapacağız.
Aynen öyle.
Direniş üyesi misiniz?
Zeki çocuk.
Tanıştırayım. Saint-Malo Yaşlı Kadınlar Direniş Kulübü.
Kadınlar sır saklamada erkeklerden daha iyidir canım.
Onlar da birliklerin ilerleyişini,
gemilerin limana giriş çıkışını takip ediyor.
Liman duvarından balık satın alıyoruz. Üç yaşlı kadından kimse kuşkulanmaz.
Alışveriş listemiz torpido botlarının adları.
Genç Alman askerlerine kahve götürüyoruz,
onlar da bizi anneleri gibi görüyor.
Her şeyi anlatıyorlar.
Çok zekice.
Kız kardeşim beni ikna etti.
- Komitenin erkek üyesi oldum. - Cephede kahramandı.
Tavan arasının kahramanı olmak daha kolay tabii.
Etienne bir sorunumuz olduğunu söylüyor.
Evet.
Paris'te çalıştığım Doğa Tarihi Müzesi'nde
Almanlara fırsat vermeden tüm değerli taşları alıp
Cenevre'ye yolladım.
Bravo!
Ama adımın bir listede olduğuna eminim.
Daniel, Gestapo'ya sahte evrak verdi.
Evraklar çok sağlammış.
Ama sonuçta ben kör bir kızı olan Parisli bir adamım.
Belki Almanlar başka işlerle uğraştığından bağlantıyı kuramazlar.
Almanlar bildiğimiz gibi.
Kıymetli taşların bulunması için bir birim yönlendireceklerdir.
En nihayetinde aradıkları ben değilim.
Sahip olduğum bir şey.
Özel bir mücevher.
Fransa'nın en meşhur mücevheri.
Dergilerde çok lanetli olduğu söylenen taş mı?
Delileri peşinden sürükleyen bir taş.
Taş burada mı? Bu evde mi?
Evet. Başka seçeneğim yoktu.
Burada ne yaptığınızı bilseydim
sizi böyle bir belaya bulaştırmazdım.
Gitmemizi isterseniz gideriz.
Daniel, savaş zamanında
öncelikler değişir.
Ailemize mensupsun. Kan bağımız var. Aile her şeyden önce gelir.
Ama şu an asıl sorumluluğumuz Fransa'ya.
Bu da demek oluyor ki, Almanları oyalamamız gerek.
Vaktimizi boşa harcayamayız.
Paris'e dönüş bileti, biraz nakit para ve güvende olacağın bir adres.
Marie, lütfen endişelenme.
Neden endişeleneyim?
Marie, baban dönecek. Bir planımız var.
Ne planı?
Paris Direnişi'ndeki dostlarımızdan rica ettik.
Muhbirleri aracılığıyla
Daniel LeBlanc'ın Paris'te görüldüğünü yayacaklar.
Yarın
bir kafede yarının gazetesini okurken fotoğrafım çekilecek.
Sonra Almanlara bir adres verecekler.
Ama Almanlar o adrese gittiklerinde...
Bazı eşyalarımı bulacaklar. Aynı şekilde, senin de.
Onları valizime koydum.
Apartman dairesinde bırakacağım.
Sonra da Bordeaux'da görüleceğim ve fotoğraflanacağım.
Bordeaux mu?
- Trenle üç saat ötede Marie. - Bir günlüğüne.
Bordeaux'da dostlarımız
kızı kör olan bir adamın İspanya'ya kaçırıldığı haberini yayacak.
Kaçakçılara büyük bir elmas verildiğini,
onun da İspanya'ya sokulduğunu söyleyecekler.
- Eğer plan işe yararsa... - "Eğer" derken?
Eğer plan işe yararsa altı güne evdeyim.
Neden bu lanetli mücevheri Paris'e götürüp
Almanlara bırakmıyorsun? Böylece onu aramayı bırakırlar.
Çünkü Almanlar bizim düşmanlarımız ve taş onlara ait değil.
O taş Fransa'ya ait ve biz de Fransız halkıyız.
Vatanımızın en değerli mücevherlerini bu canavarlara veremeyiz.
Taşın izini kaybettirmeli, seni güvende tutmalıyım.
Şimdi Marie, trene yetişmem gerek.
Etienne radyoyu kullanmana izin verecek.
Benimle konuş. Nerede olursam olayım dinleyeceğim ve yanında olacağım.
Konuşacağım.
Dönmen uzun sürse bile seninle daima konuşacağım
ve yanında olacağım.
Baba, hâlâ yanındayım. Hâlâ seninle konuşuyorum.
Duyduğunu biliyorum.
ST. MALO AĞUSTOS 1944
Amerikalıların gelmesini bekliyorsun, sonra eve döneceksin.
Biliyorum.
İyi geceler baba.
Seni seviyorum.
Vakit geldi.
Kaçmaya yeltenirsin sanmıştım.
Size güvendiğim için kaldım.
Bana neden güveniyorsun?
Dün sesinizi bir yerlerden tanıdığımı düşündüm.
Sonra şunu fark ettim...
Şu an 13.10'da yayın yapan kızı tanıyorsunuz.
Evi biliyorsunuz.
O sizsiniz.
Profesör sizsiniz.
Ben askerim. Sen de askersin. Öncesinin bir önemi yok.
Otur.
Evet?
Genç bir radyo operatörü.
- Adı Werner. - İsimler umurumuzda değil.
Bir yetimhaneden zorla götürülmüş
ve muhabere alayına alınmış.
Kaç kişiyi öldürdün?
Benim işim mesaj ileten radyoları saptamaktı.
Peki radyoları saptayınca?
Kabaca bir tahmin söyle.
Kaç kişiyi öldürdün?
Efendim, hani hikâyemi bitirebilecektim?
Lütfen, ne olduğunu anlatayım.
Ne olduğunu biliyoruz!
Normandiya ve Belçika'daki yoldaşlar olanları anlattı.
Radyoyla yakalananlar alayının üyeleri tarafından infaz edilmiş.
Aileleri de onlarla beraber infaz edilmiş. Komşuları da infaz edilmiş.
Kadın erkek, büyük küçük demeden infaz edilmiş.
O sadece frekans bulmakla görevliydi.
- Profesör, lütfen... - Profesör mü?
Söyleyeceklerinle ilgilenmiyoruz Alman.
Koşullarımız esir tutmaya da uygun değil!
Onunla ben ilgilenirim.
O senin çocuğun değil!
- O ne demek? - Sorumluluğu bende.
Neden? Bunu neden yapasın ki?
- Karar gayet net! Cezası ölüm! - Anlamıyorsunuz!
- Cezayı kim uygulayacak? - Ben. Onu bizzat vuracağım.
- Hayır! Jacqueline, hayır! - Etienne, eve git!
Bu bir bomba değildi.
Hayır. Bu topçu ateşiydi.
Amerikan topçuları.
Amerikalılar kapıda!
- Baba, özgürlük yakın. En sonunda geliyor. - Amerikalılar geldi!
- Etienne, çekil! - O iyi biri!
O düşmanımız! Kenara çekil.
Çekil Etienne!
Etienne, hadi!
Hayır! Ömrümün yarısını korkularımdan saklanarak geçirdim.
Sen cesur olmalısın!
Etienne, tekrar etmeyeceğim!
- Kenara çekil Etienne! - Evlat...
- Etienne! - Ben Profesör'üm.
Marie?
Tekrar etmeyeceğim!
Yukarıdasın, biliyorum Marie!
Şimdi eskisi gibi dinle beni.
Kenara çekil!
Kaçış yok!
Kaç!
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız