12 AĞUSTOS 1944
[hüzünlü müzik çalar]
[silah patlar]
[kapı gıcırdar]
Pfennig.
Gelsene.
Evet.
Önden sen gideceksin.
Suç ortakları varsa ilk sen öleceksin.
Eğer yalnızsa onu öldürme zevkini sana bahşedeceğim.
Al şunu.
Sana al dedim!
Tek bir konuşmayla
kız kardeşinin SS'lerin köpeklerine yem edilmesini sağlayabilirim.
Köpek bakıcılarının işi bitince tabii.
Yürü.
Yürü!
İşte böyle.
[motosiklet yaklaşır]
- Dur! - [silah patlar]
[martılar öter]
- [Etienne] Marie! - O güvende. İnan bana.
Az önce birlik komutanını öldürdün.
Çok uzun hikâye.
Marie! Endişe etme! Her şey yolunda!
Kapının üstündeki kilit kırılmış!
Sürgüleri iç taraftan karşıya doğru çekmen gerekiyor.
Amerikalılar gelmek üzere. Birkaç gün içinde burada olurlar.
[Etienne] Yayınların bombardımana yardımcı oluyor.
Biraz daha güçlü kalman gerekecek.
Bu akşamki talimatlar için sürgüyle kapı koluna dokun.
Gerisini müttefikler halleder.
Yardım etsene.
Cesetleri burada mı bırakacağız yani?
Daha sonra arkadaşlarım gelip çöpü alacak.
Aracı alıp cesetleri martılara yem ederler.
Güzel.
Demek ismi Marie.
İsmini bir Alman'dan duymak istemiyorum.
Sen kimin nesisin bir fikrim yok.
Ama uzun hikâyeni dinlemek istiyorum.
Ceketi çıkar bakalım.
Sen benimle geliyorsun.
[Etienne] Marie! Ön kapıyı kapatıyorum! Aşağı in ve kilitle!
[kapı kapanır]
[motor çalışır]
[Etienne] Gidiyoruz.
[motor hızlanır]
22. bölüm.
İkinci kısım.
[jenerik müziği çalar]
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
[jenerik müziği biter]
[iç çeker]
[kapı vurulur]
DÖRT YIL ÖNCE
[Daniel] Sürpriz!
Daniel?
Manec hala, bu küçük kızım Marie. Mektuplarımda sana söz etmiştim.
Çok memnun oldum Madam Manec.
Ben de seninle tanıştığıma çok sevindim.
- Ah, içeri girin. Buyurun. - [Marie] Teşekkür ederim.
- [Daniel] Teşekkürler. - Onu ben alayım.
[Daniel] Hop.
Ha, bir tane daha.
Etienne amca ziyaretçiyi pek sevmez, biliyorum ama yine de geldik.
[Madam Manec] Kardeşim de alışacaktır. Gelin.
- [fısıldar] Neredeyiz? - Şu an mutfaktayız.
- Kendi... Kendisi burada mı? - Elbette kendisi burada.
Tavan arasında olmalı. Radyoyla oynuyordur.
[Daniel] Etienne?
- [musluk açılır] - [su akar]
Etienne amca!
Seni duyamaz ki. Kulağında kulaklık var.
- Ne tür bir radyosu var peki? - [Madam Manec] Oo.
Sinir bozucu, günün 24 saati beynini kontrol eden bir radyosu var.
Ama durup okyanusu izlemesinden iyidir ki yaptığı tek diğer şey de bu.
Daniel.
[fısıldar] Umarım ona her gün çok hoş olduğunu söylüyorsundur.
Manec hala, kız kör. Sağır değil.
Duvardaki aynası olacağım
ve artık hoş değil de güzel olmaya başladığında da
ona ben söyleyeceğim.
[Daniel] Manec hala, kabalık etmek istemem ama son üç gündür yoldayız
ve bulduğumuz otlarla ve bayat ekmekle karnımızı doyurduk.
Çalıntı yumurta ve çalıntı araba da var.
- [Daniel] Peki. - Arabayı da ben sürdüm.
[Daniel] Detayları duymasa da olur.
Ama şimdi duymazsam olmaz ki. Gelin. Oturun.
[kapı vurulur]
[askerler bağırır]
[bağırışlar]
[asker] Bir şey görüyor musunuz?
- [asker] Gaz bu! - Gaz!
[kapı vurulmaya devam eder]
[Daniel] Etienne.
Maskelerinizi takın! Maskeleriniz kitinizin içinde!
Etienne! Ne yapacağımı bilmiyorum! Nasıl çalışır bu şey?
Tamamdır.
[asker nefes nefese]
Oldu işte.
[kapı vurulmaya devam eder]
Maskelerinizi takın...
[inler]
[nefes nefese]
[kapı vurulmaya devam eder]
[Daniel] Etienne!
Etienne amca.
- Benim, Daniel. - Evet, evet. Buradayım.
[Daniel] Girebilir miyim?
[Etienne] Ee...
Ee... Kapı kilitli. Sen, şey... Bekle işte.
Şey... Sürprizlerden hoşlanmadığını biliyorum.
- Daniel. - Evet.
Uzun zaman oldu.
Girebilir miyim?
Ee... Hayır. Yani...
Girmek istemezsin.
Ses yüzünden pencereleri hiç açmıyorum.
Şey... Ee... Her seste ürküyorum da.
Her neyse, benim varlığımla hava daha da ağırlaşmıştır.
Sadece leylak kokusu geliyor.
Parfümümün kokusu olmalı. Bu da son saçmalıklarımdan.
Ben aşağı inerim.
Bütün gün ne dinliyorsun?
Ee... Şey...
Dünyayı.
Öfkeli bir deli gibi kendi kendine konuşuyor.
[Daniel] Bu mikrofon ne için?
Etienne amca, radyodan yayın yapmak yasa dışıdır.
- Cezası da idam. - Öyle mi?
Ben... Ben gazeteleri pek okumam.
Dur.
Aa, burnuma efsanevi omlet kokusu geliyor.
Aa, onur duymalısın.
Hem biberiye hem kekik kullanıyor.
Sanırım o onur benim değil.
Buraya yalnız başıma gelmedim.
Evet...
Dur da sana kardeşim Etienne'den söz edeyim.
Radyoları sevdiğini biliyorum.
Sana ondan bahsedeceğim.
Bak, Etienne amcan savaş kahramanıydı.
Bir sürü madalyası var ama hepsini götürüp okyanusa attı.
Hem de pencereden bakınca görünen okyanusa.
Ben okyanusu göremiyorum Madam Manec.
Eyvah! Çok özür dilerim.
Evet, "savaş kahramanı" dediniz.
Savaş esnasında gördüğü o şeyleri görmemiş gibi davranamıyor.
Gözlerini kapattığı anda o anları görüyor.
Özellikle de gürültü kopunca ya da beklenmedik bir ses gelince.
Mesela arabalar, martılar.
Yani tam 20 senedir...
Yani savaştan döndüğü günden itibaren
hep burada kaldı.
Bu evin içinde.
Sahile bile gitmiyor mu yoksa?
Hatta sahile bile gitmiyor.
Dediğine göre kitaplarıyla dünyayı dolaşıyormuş.
Ama onu okurken pek görmüyorum ve bir de radyosuyla.
Onu da bıraktığını pek görmüyorum.
[iç çeker] Ona hep temiz hava ve ışıktan söz ediyorum.
- Şaşkın ne dese beğenirsin? - Ne?
Tam olarak
"Dünyadaki en önemli ışık bizim göremediğimiz ışıktır" diyor.
[Daniel] Marie.
İşte bu da amcan Etienne.
Etienne, bu da küçük kızım Marie.
Marie, iyi misin?
Evet.
Baban buraya gelirken ilginç şeyler yaşadığınızı söyledi.
Affedersiniz.
[kekeler] Tam duyamadım, tekrarlar mısınız?
Baban ilginç bir yolculuk geçirdiğinizi söyledi.
Evet, gerçekten çok ilginçti.
Radyonuz mu var?
Evet.
Peki yayın yapıyor musunuz?
Etienne, ikisi de çok aç. Ekmek keser misin?
Hoş geldin Marie.
[Madam Manec] Ekmek Etienne.
İyi misin?
[Madam Manec] Kahvaltınız hazır, yiyin.
[güler] Nihayet yuva kokusu aldın Marie.
Ye hadi.
ST. MALO AĞUSTOS 1944
[motosiklet sesi gelir]
[kapı sertçe açılır]
Sorun yok Henri. O benimle.
Şunu çek.
[kapı sertçe kapanır]
Fırından uzak dur Alman.
Sizin ülke fırınları pek sever. Öyle değil mi?
Bu akşam yine bombardıman olacak. Yani çok işimiz var.
- Sen gidip biraz uyusan iyi olur. - Peki ya sen?
Ben mahkûmu sorguya çekeceğim.
Sana birlik komutanını vurduğunu söylediğim zaman
bana "uzun hikâye" demiştin.
Ve evdeki kızın ismini öğrenmek istediğini de söyledin.
Marie. Güzel bir isim.
Neden onunla ilgileniyorsun?
[Werner] Aynı uzun hikâye yüzünden.
Yayın yaptığı vericinin yerini tespit etmeyi başardın demek.
Kısa dalga 13.10.
Ne olmuş?
Çocukken tek umudum kısa dalga 13.10'du.
Kısa dalga 13.10.
Benim kaçışımdı o.
Sığınağımdı.
Bunu anlayabileceğinizi sanmıyorum.
Dene bakalım.
Bombardıman uçakları gün batınca gelir.
Radyolar her zaman oldukça ilgimi çekmiştir.
Ve küçükken bu ilgim sık sık başımı belaya sokuyordu.
Ne belası?
NASYONAL POLİTİK EĞİTİM ENSTİTÜSÜ MAYIS 1942
[subay 1] Düşünmek yok!
Düşünmek için duraksamayın!
Size bir emir verildi! Bunu neşeyle yerine getireceksiniz!
Düşünce, eylemi yok eder!
[savaş müziği çalar]
Friedrich Nietzsche ne diyor? "Eylemlerimizi düşünmemiz gerekmiyor.
Tek gereken yapmak, yapmak, yapmak!"
Führer'imiz senin baban ve o atlamanızı söylüyor!
Atla!
[kemik kırılma sesi]
[subay 1] Kalk hemen, kalk!
Kalk, dedim!
Acı nedir? Acı hiçbir şeydir!
Devam edin, hadi!
[subay 2] Her bir kutunun içinde
basit bir alıcı verici radyonun bileşenlerini göreceksiniz.
İşlevsel bir radyo yapmak için bir saatiniz var.
Süreniz şimdi başladı. Hadi bakalım.
[saat tik takları başlar]
- Bizler avcıyız! Av değiliz! - [köpekler havlar]
- [Almanca bağırırlar] - Aslan, kuzu olmak için özgür değildir!
- [subay 1] Kımılda! - [düdük çalar]
Güçlülerin zayıf olma şansı yoktur!
Güçlü, zayıfı bir çırpıda yutar!
[subay 1] Hadi!
[ses yankılanır] Hadi!
- [subay 1] Mozart, Vivaldi, Bach. - [saat tıkırdar]
Bunların hiçbirinin insanlığa Otto Grottingen kadar faydası olmadı.
Kendisi taşınabilir radyonun mucididir.
Goebbels bizzat kendisi şöyle demişti:
"Radyo olmasa Nazi Partisi iktidara gelemezdi."
Sizler şu anda aslında savaş silahı yapıyorsunuz.
[radyo cızırdar]
[erkek radyoda Almanca konuşur]
[saat tik takları kesilir]
53 saniye.
[subay 2] Volkheimer, sen ormanın içine geç.
On dakikada ne kadar uzaklaşabilirsen uzaklaş ve alıcı vericini çalıştır.
Yürü.
Başla.
[heyecanlı müzik başlar]
[radyo cızırdar]
[radyo parazitlenir]
Hayır.
Onu yerine koy.
Doğu cephesinde görev yaparken
her zaman yanında hesap yapabilmen için kâğıt kalemin olmayacak.
Doğu cephesi mi? Çok genç değil miyim?
Almanya'nın dâhilere ihtiyacı var.
Al. Şunu kullan.
Hesaplarını çamurda yaparsın.
Volkheimer bulunduğumuz yerin 1,2 kilometre
güney-güney doğusunda komutanım.
Werner.
Yaş bir sayıdan ibarettir.
Deha ise bir lütuf.
O günden sonra hızla eğitildim.
Önce muhabere sınıfına gönderildim, son olarak da doğu cephesine.
Doğudayken de partizanların peşine düşüp...
Cepheye gittikten sonra yaşananlar da uzun hikâye.
- Kalkın! Hepiniz duvara geçin! - [Almanca bağırışlar]
Evi arayın hemen! Acele edin!
- Hadi! - [silah sesleri, çığlıklar]
Gördüğüm onca şey...
...hep, hep aklımda.
[siren sesleri gelir]
Bodruma inmen gerekiyor.
Diğerleri bu gece dönecek ve mahkeme kuracağız.
Onlara kendi iraden dışında cepheye gönderildiğini söyleyeceğim.
Onlar için önemli olan asker olduktan sonra yaptıkların.
[hüzünlü müzik çalar]
Ben kötü şeyler yaptım.
Bir sürü kötü şey.
Ben de kötü şeyler yaptım.
Teşekkür ederim.
[iç çeker]
[hafif piyano müziği çalar]
[subay iç çeker]
[radyoda kadın şarkı söyler]
Bana hiç anlatmadın.
Seni böyle mahveden bu küçük, kör kıza duyduğun ilgi
nereden kaynaklanıyor?
O kadar da küçük değil.
Kaltak kafamı kırıyordu neredeyse.
Elinde ona ait olmayan bir şey var.
Neymiş, söyler misin?
Elmas canım.
Epey değerli bir şey demek ki.
Paradan daha değerli benim için.
Üç sene önce teşhis koyuldu.
Vücudum kendi kendini yiyor.
Her gün birazcık daha.
Ve bu elmas seni iyileştirecek mi?
Bana kalırsa evet.
Üç sene boyunca hep bu elması aradım.
Üç boktan sene.
[ayak sesleri yankılanır]
DOĞAL TARİH MÜZESİ PARİS - MAYIS 1941
- Onları kim aldı? - Bir fikrim yok.
[adam inler]
Hemen bu adrese gidin.
Bu adam 30 dakika içinde dönmezse evdeki kadın ve çocukları vurun.
Hayır!
Şu anda zaman senin efendin.
Baştan başlayalım.
Gerçeği söylersen aileni kurtarmak için vaktinde evde olabilirsin.
Kasadaki mücevherleri kim aldı?
İsmi Daniel.
Daniel LeBlanc.
Müzedeki kilit ustamız. [sessizce] Tanrım, beni bağışla.
Nereye gitti?
Yemin ederim, bilmiyorum. Bana söylemedi.
Ama... Ama şu aradığınız değerli taşlar, onlar Cenevre'ye gidiyor.
Hepsi de
dinozorun kafasının içinde saklı.
Ve şehrin sınırlarını koruyan askerlere bunu söylerseniz
eskiden bu odada bulunan taşları ele geçirebilirsiniz.
Şimdi eve gidebilir miyim?
Lütfen.
Arşive göre bu kasanın içinde
tek başına diğer mücevherlerin toplamından daha değerli
özel bir elmas varmış.
İsmi de Alev Denizi'ymiş.
O da buradaydı, değil mi?
Ah, evet. Ama hiç sergilenmedi.
Çünkü bir batıl inanç var.
Lanet.
Şu Daniel LeBlanc elmasa elleriyle dokundu mu?
Kendisi lanetlere inanmaz. Benim gibi bilime inanan biridir.
Ve o taşa dokunan yegâne iki kişi bizdik.
- Sadece sen ve o. - Lütfen.
Lütfen bırakın da gideyim.
- Taşları aldığında yalnız mıydı peki? - Evet.
Yani hayır. Ee... Yanında kızı vardı.
Bir kadın.
Genç kız.
Kendisi kör.
Bir kızı var ve kız kör.
O hâlde belki de Daniel LeBlanc, yani şu bilimsever,
batıla prim vermeme durumunu gözden geçirmeli.
Peki Daniel LeBlanc ve lanetli kör kızı nereye gitti?
Siz... Size söyledim ya, bilmiyorum. Yemin ederim bilmiyorum. Yemin ederim.
Yavrularımın hayatı üzerine yemin ederim! İnanın, nereye gittiğini bilmiyorum bayım!
Alev Denizi'nin laneti ne, biliyor musun?
Lütfen. Lütfen, eve gitmem en az 15 dakika sürer.
Lütfen! Bırakın gideyim.
O taşı ele geçiren sonsuza dek yaşar.
Lütfen.
Ama sevdikleri korkunç bir talihsizlik yaşar.
En azından eldiven taksaydın bari.
[adam inler]
Hayır! Hâlâ eve yetişmem için vakit var!
Lütfen, bırakın ailemi kurtarayım! Hayır!
Dinozor kafasını bulduk.
Ama Alev Denizi orada değildi.
Sence taş kör kızda mı?
[patlama sesleri gelir]
Unutma, Amerikalılar geldiğinde
insanlar beni hain diye sokağın ortasında sürükleyecek.
Alman askerlerle yattığım için.
Saçımı kazıyıp, üzerimi katranla kaplayıp
yastıkların içindeki kuş tüylerini atacaklar.
Sonra da beni asacaklar.
[patlama sesleri gelir]
Amerikalılar gelince hepimiz kaderimizdekini yaşayacağız.
Beni şehirden kaçırabilir misin?
Bunu neden yapayım ki?
Çünkü kör kızın yaşadığı yeri biliyorum.
[patlama sesleri]
Böylece Denizler Altında Yirmi Bin Fersah'ın
22. bölümünün ikinci kısmını da tamamladık.
Baba, eğer beni duyuyorsan
dün gece az kalsın bir taş parçası yüzünden ölüyordum.
Ben Alev Denizi'ni arıyorum! Nerede o?
O Alman'ın beni tekrar bulması ne kadar sürer, bilmiyorum.
Ama bulana kadar ben burada kalacağım.
Her şeyin başladığı yerde.
Bütün bombalardan,
onca dumandan sonra...
...hâlâ leylak kokusu geliyor.
[Etienne] Burada beş adım var.
Şimdi sola dönüyoruz.
Seni içeri almamın tek nedeni
içerideki dağınıklığı görüp beni ayıplayamayacak olman.
[Marie] Ah.
[Marie burnunu çeker]
- Leylak mı? - Hıh.
Leylak kokusu bana delikanlı züppenin tekiyken yaşadığım
o mutlu günleri hatırlatıyor.
- Züppe ne, bilir misin? - Hayır.
Güzel. Şimdi otur.
Tamam.
Pekâlâ, işte şu anda radyomun önünde oturuyorsun.
- [Marie iç çeker] - Açalım şunu.
[radyo cızırtıları]
Evet. Şimdi, bu alıcımız ve bu düğme
saniyeler içinde beni dünyanın diğer ucuna götürüyor.
Bir an Afrika'dayım,
sonra bir bakmışım Küba'da, sonra Avustralya
ve sonra pil bitiyor
ve yenisini almak için aşağı iniyorum.
Bu mikrofon niçin?
Ee... O mikrofon şey...
Buradaki vericiye bağlı
ve bazen onca sesin içinde benim de sesim duyulsun istiyorum.
Konuşunca ne diyorsun?
Şey diyorum... "Dünya ne güzel bir yer, değil mi?"
Peki sonra, ne soruyorsun?
"O zaman neden dünyayı yok ediyoruz?"
Öyle demiyor musun?
Bazen konuşurken kelimeler kendini seçiyor.
[Marie derin nefes alır]
Etienne... Sana sadece "Etienne" diyebilir miyim?
Çünkü "büyük amcam Etienne" dersem imparatormuşsun gibi geliyor da.
İmparatorum zaten ama sadece tavan arasında.
Etienne, sanki seni zaten tanıyormuş gibiyim.
Ama o isimle değil.
[Marie iç çeker]
Marie, bence gitsen iyi olur.
Baban seni okyanusa götürmek istediğini söyledi.
- Sen neden gelmiyorsun? - Hayır.
Ama niye?
[iç çeker]
Yoksa olmayan şeyler gördüğün için mi?
Öyle mi?
- [silah sesleri] - [asker] Yardım edin!
[askerler bağırır, öksürür]
Unutamadığın şeyleri mi?
Marie, baban bekliyor.
Alt katta seni konuşurken duyduğumda sesini tanıdığımdan zaten emindim.
Hayatımın çoğunu bir yayını dinleyerek geçirdim.
Kendine "profesör" diyordu. Kısa dalga 13.10'da.
O profesör sensin.
Ama bu çok saçma.
Ben profesöre benziyor muyum?
Neye benzediğini bilmiyorum.
Ben yüzleri değil ama sesleri çok iyi tanırım.
Ve sen profesörsün.
[duygusal müzik çalar]
İşin aslı beni dinleyen biri olduğundan emin değildim.
Ben hep seni dinliyordum.
Bence çok kişi dinliyordu.
Peki.
Ama profesör gitti.
Onu bir yerlere sakladım
ve radyomu daha önemli şeyler için kullanıyorum.
Bize anlattığın o şeylerden daha önemli ne olabilir ki?
Marie, dinle.
Bundan kimseye söz etmemelisin, anladın mı?
Tabii.
Tamam.
Ah, hadi. Baban seni bekliyor.
[Etienne iç çeker]
Al.
Teşekkür ederim.
- Merdivende dikkatli ol. - Biliyorum.
- Beş basamak var. - Aslında altı basamak.
Sola doğru.
[radyo kapanır]
[Daniel] Ee, okyanusu nasıl buldun?
[Marie] Biri uykusunda nefes alıyormuş gibi bir ses var.
Bana da hep dünya hiç durmadan soluklanmaya çalışıyormuş gibi gelir.
Soluklanmak mı?
Bu hoşuma gitti.
[Daniel] Bir süreliğine burada kalmamız gerekebilir.
Sence uygun mu?
- Uygundan da öte. - Ah, güzel.
[Marie] Madam Manec, Etienne amcanın savaş kahramanı olduğunu söylemişti
ama bana pek savaş kahramanı gibi gelmedi.
Şey... Bir kaplanı demir bir kutuya kilitlersen
o metal kutuya benzer.
Diyorum ki sahil yolundan başlayayım ve kasaba meydanında da bitireyim.
- Neye başlayacaksın? - Aa...
Parmaklarınla keşfedebilmen için kasabanın maketini yapacağım.
Aksi takdirde evde tıkılı kalır
ve Etienne amca gibi olursun.
Maketi öğrenince
onu kendim dışarı çıkarır, bir güzel dolaştırırım.
- [Daniel] Hmm. - Göreceksin.
[Daniel] Ondan eminim zaten ama artık işe koyulmalıyım.
[hafif coşkulu müzik çalar]
Evet, işte böyle.
Şehrin tamamını nasıl ölçeklendirmeyi düşünüyorsun?
Adım adım ilerleyeceğim.
Bir de bana deli diyorlar.
[Daniel] 312, 313, 314, 315,
316, 317, 318, 319, 320, 321,
322, 323, 324.
[Daniel] Tahta burada. Tamam, şimdi burada tutacaksın.
Zımparalamamız gerekiyor. İşte böyle.
[coşkulu müzik yükselir]
[müzik kesilir]
Ben kahve almayayım Etienne amca. Zaten bitiyor.
Hayır, bu benim için.
Ve brendi.
Ee, şimdi de caddeleri mi ölçüyorsun? Bitti yani, öyle mi?
Neredeyse. Neden?
[tıkırtılar gelir]
Madam Manec bugün kasaba gitmiş.
Adımlarını sayan adamla ilgili konuşan insanlar varmış.
Burası küçük bir kasaba Daniel.
Ne olmuş?
Diğer bir kadın adamın Paris aksanı olduğunu söylemiş.
Ve bir diğeri de Parisli bu gizemli adamın
direnişçilere yardıma geldiğini söylemiş.
Ve şehri Amerikalı bombacılar için ölçüyormuş.
[araç yaklaşır]
Marie'yi alıp onu aşağı indirmelisin.
Gestapo geldi.
[hüzünlü müzik başlar]
- Bu olamaz. - Hayır, endişe etme.
Radyo için gelmiş olsalar 100 kişi olurdu.
Parisli şu tuhaf adamı kontrole gelmişlerdir.
Onlara gerçeği söyle. Evrakını göster, bir şey olmaz.
Yanlış bir şey yapmadın.
Değil mi Daniel?
Etienne, sana anlatmadığım şeyler var.
Ne mesela?
Bazı sırların sır kalması daha doğrudur.
- Bunu anlamanı beklemiyorum. - [Etienne iç çeker]
Bir tek senin sırrın yok.
[kapıya vurulur]
Gestapo kapıyı kırmadan açsan iyi olacak.
Neden söz etmemen gerekiyor?
Müzeden söz etmeyeceksin, radyodan da mikrofondan da.
- Biliyorum. Korkmuş gibi görünmemeliyiz. - Doğru, öyle görünmeyelim.
- Çünkü zaten korkmuyoruz. - Doğru, korkmuyoruz.
Kız bu ve işte bu da babası.
Kör müsün?
Evet bayım.
- Hey! - Sorun yok, sorun yok.
Alman dostlarımız Marie'nin durumunu teyit ediyorlar.
- Elimde ne var? - Ben... Bilmiyorum bayım.
Babanı kasabada yolları ve kaldırımları ölçerken görmüşler.
- [Marie] Doğru efendim. - Oo, "Doğru efendim." Şirinmiş.
Harita için mi ölçüyordu yoksa buraya gelmeyi planlayanlar için mi?
Kızımın sokakları tanıyabilmesi için
kasabanın bir maketini yapıyorum.
Babanın söylediği doğru mu?
Evet efendim ve Paris'te yaşarken orası için de bir maket yapmıştı.
Bir.
İki.
İki gözün de çok güzel.
Ama ikisi de işlevsiz.
Hikâyenin ilk kısmı doğrulandı.
Şimdi, bana şu maketi göster.
Marie.
- Paris'ten mi geldiniz? - [Daniel] Evet.
Paris'te ne yapıyordun?
[Daniel] Marangozdum efendim, gördüğünüz üzere.
Neden buraya geldin?
Kızımı şehirden çıkarabilmek için, temiz hava alsın diye.
Senin adın ne?
Claude. Claude Dugarry.
Belgelerinizi gösterin Bay Dugarry.
Hemen!
Belgeleri Paris'e göndereceğim. Bir kontrol etsinler.
Çok yeteneklisiniz.
Ne büyük talihsizlik.
Bu bir talihsizlik değil. Bu bir lütuf.
Buna inanamıyorum. Gestapo'ya sahte evrak mı verdin?
İş görür ama.
Müzedeki restorasyon departmanına yaptırmıştım.
[motor çalışır]
Neden bu içimi rahatlatmadı acaba?
Akşam yemeği için hazırlanın. Bunu Madam Manec'le de konuşmalıyız.
Evet Etienne, ne kadarını biliyor?
Neyin ne kadarını?
- Ben Marie'yi yatırayım bari. - Ama yatmak istemiyorum ki.
- Marie... - Bir sır söz konusu.
- Bunu sesinizden anlayabiliyorum. - İşte bu yüzden yatman gerekiyor canım.
Marie, lütfen.
Gel.
Hadi.
Artık burada yaşadığınıza göre
gerçeği öğrenseniz çok iyi olacak.
[duygusal müzik çalar]
Saint-Malo'da bir örgüt bulunuyor.
Kasabadaki belli başlı isimler bana belli başlı bilgiler getiriyor.
Kıta hareketi, trenler ve limana gelip giden gemilerle ilgili.
- Ve ben de... - Şu radyo.
[Daniel güler]
Almanlar gelmeden önce radyomu barış için kullanıyordum.
Ama şimdi savaş aleti hâline geldi.
Çok da değerli bir alet.
Gelen bilgileri kodlar ve şifreler kullanarak Londra'ya iletiyorum.
Bana ihtiyacın olursa ne istersen yaparım.
Şu anda bana gereken şey dikkatleri tekrar bu eve çekmemen.
- Anlaşıldı mı? - Hı hı.
Yani...
Kaplan hâlâ metal kutusunda dolaşıyor desene.
[Etienne güler]
Vive la France.
- [Marie] Okyanusun altında gibiyiz. - Evet, tatillerde hep buraya gelirdim.
Ve istiridye toplamak için de grotto kalesine kadar giderdim.
[Marie] Sen çocukken Etienne de burada mıydı?
Elbette, delikanlıydı.
- Şunu tutar mısın? - Tabii.
Bu savaş onu değiştirmeden önceydi tabii.
Değiştirmeden önceydi, evet.
Ne o?
İşte bu tatlım, yiyip yiyebileceğin en taze istiridye.
- Mmm. - [Daniel güler]
Paris'tekilerden bile güzelmiş.
Nasıl biriydi peki? Etienne'i diyorum.
Parfüm sürerdi.
Ve kızlar da motosikletinin arkasına binerdi.
Çığlık atarlardı. Aklımda kalan bu işte.
[duygusal müzik çalar]
Aslında muhteşem biriydi.
[Daniel] Ne? O dalgaydı ama.
[Marie] Dalga falan değildi. Sen yaptın. Sen.
Sen yaptın.
- Dev gibi bir dalgaydı. - [Etienne] Neredeler?
Minik meleklerim nerede? Ah!
- Fedakârlığı görüyorsun. - Ah, bu çok.
Takımım leş gibi oldu. İstediğin kadar al.
Grotto kalesinden gelen istiridyeler dünyanın en iyisi.
[Etienne inler]
Ah! Ve hâlâ de öyle!
Kusursuz.
Tam...
Tam 20 sene oldu Daniel.
[iç çeker]
Madem bu kadar çok seviyorsun, neden gidip kendin toplamıyorsun?
- Evle sahil arası çok az bir mesafe. - [Daniel] Marie, lütfen.
Baba, sormayı bırakırsan normalleşir ama.
Belki bir dahaki sefere bizimle gelirsin.
Sokakları öğrenince seni ben de götürebilirim.
Özür dilerim Etienne amca, kızım biraz fazla dobradır.
Marie...
Neden dışarı çıkmadığımı biliyorsun bence.
İyi ama mantıklı bir sebebi yok ki.
Geçmiş gitti bitti işte.
Bilime inandığını sanıyordum.
- Marie, lütfen. Yeter artık. - Yo. Daniel, sorun değil.
Marie, beni bu istiridyelerden biriymişim gibi düşünür müsün?
Ben de kendi kabuğumda mahsur kaldım.
Ama sen istiridye değilsin Etienne.
Hangi istiridye arkasında çığlık atan kızlarla motor sürüp
leylaklı parfüm kullanır ki?
Bak işte. Başardın. Adamı nasıl da üzdün.
Ama biri üzmeliydi.
[iç çeker] Marie...
Efendim?
Beni davet etmeyi sürdür lütfen.
Ve bir gün eğer davet eden sensen bakarsın gelirim.
Güzel.
O hâlde sözleştik.
[Etienne burnunu çeker]
Evet, evet.
[Marie] Oo, yo, yo, yo.
Size artık istiridye yok. Madam Manec'e kalmayacak yoksa.
[kekeler] Evet, çok doğru. Artık yemesek iyi olacak.
[çıtırtılar]
Duyabiliyorum.
- Kabuğun sesi. - Körüm ama çok iyi duyarım.
- [Etienne] Tamam, tamam. - Çok teşekkür ederim.
- [Marie güler] - Evet Daniel.
Kısa bir süre sonra
Saint-Malo direnişçilerinin istihbarat komitesiyle buluşacaksın.
Bizim sırlarımızı biliyorsun. Biz de seninkileri öğrenelim.
Marie gitmeli mi?
Marie ikimizden de zeki olduğunu ispatladı.
- Bence kalsın. - [kapı açılır]
[Madam Manec] Sizlere hamur işleri getirdim.
- Bir de tatlı. - [Daniel] Oo... Evet.
[kadın] Merhaba.
[Marie] Merhaba.
[Daniel] Ee...
[Madam Manec] Şöyle koyayım. Tamam.
- [Kekeler] Şey... Manec... Manec hala. - Hı...
Affedersin. Beni bağışla ama burada hassas bir toplantı yapacağız.
Biz de ona geldik.
Direniş siz misiniz?
Zeki çocuksun.
Seni Saint-Malo Yaşlı Hanımlar Direniş Kulübü ile tanıştırayım.
Kadınlar erkeklerden çok daha iyi sır tutar canım.
Bu hanımlar kıta hareketlerini
ve limana gelip giden gemileri de çok iyi gözlemler.
Liman duvarına balık almaya gidiyoruz. Üç ihtiyar kadın, kimse şüphelenmiyor.
Listemizde yazanlar da torpil gemileri.
Genç Alman askerlere kahve götürüyoruz
ve bizimle sanki anneleriymişiz gibi konuşuyorlar.
Her şeyi anlatıyorlar.
Dâhiyane.
Ablam komitenin fahri erkek üyesi olmam için beni ikna etmeyi başardı.
[Madam Manec] Siperde kahramandı zaten.
Kendi tavan arasında kahraman olması daha kolay.
Ve Etienne bize "Bir sorunumuz var" dedi.
[Daniel] Evet.
Ee...
Paris'teki Doğal Tarih Müzesi'nde çalışıyordum
ve Almanlar gelmeden önce
müzedeki değerli taşları Cenevre'ye göndermeyi başardım.
Tebrik ederim.
Ama ismimin listelerde olduğundan da eminim.
Daniel, Gestapo'ya sahte evrak verdi. Dediğine göre çok başarılı bir kopyaymış.
Evet ama ben hâlâ kör kızı olan Parisli adamım.
Evet ama belki de Almanlar bu bağlantıyı fark edemeyecek kadar meşguldür.
[Daniel] Almanlar Alman'dır.
Değerli taşların bulunması için ayrı bir birlik kurulduğundan eminim.
Her neyse. Aslında aradıkları kişi ben değilim.
Elimdeki şeyi istiyorlar.
Özel bir mücevher. Hatta Paris'teki en meşhur mücevher.
Dergilerde bir lanet getirdiği yazan mücevher mi?
Çılgın adamları kendine çeken bir taş bu.
Yani burada mı?
Bu evin içinde mi?
Evet. Başka çarem yoktu.
Eğer burada ne yaptığınızı bilseydim
başınıza asla böyle bir bela açmazdım.
Gitmemizi isterseniz de gideriz.
[gerilim müziği çalar]
Savaş devam ederken Daniel,
öncelikler de değişir.
Sen akrabamsın.
Aynı kandanız ve bu bağ, sonsuza dek sürer.
Ama şu anda bizler Fransa'ya karşı sorumluyuz.
Bu da demek oluyor ki Almanları yanlış yönlendirmeliyiz.
Kaybedecek vakit yok.
[iç çeker]
[müzik kesilir]
[Madam Manec boğazını temizler] Ee...
Paris'e bir dönüş bileti, biraz nakit ve güvende olacağın bir yerin adresi.
- [Daniel] Marie, lütfen endişe etme. - Neden endişe edeyim ki?
Marie, baban geri dönecek. Birlikte bir plan yaptık.
Ne planı?
Parisli direnişçiler arasındaki arkadaşlarımızdan
muhbirleri aracılığıyla Daniel LeBlanc'un
Paris'te görüldüğüne dair söylenti yaymalarını istedik.
Yarın...
Elimde bir gazeteyle bir kafede otururken fotoğrafım çekilecek.
Ve sonra Almanlara bir adres verilecek.
Ama o adrese gittikleri anda...
Eşyalarımı bulacaklar, senin eşyalarını da.
Bavulumda duruyor.
Eşyaları bulmaları için dairede bırakacağım.
Sonra da Bordeaux'da beni görüp fotoğrafımı çekecekler.
Bordeaux mu?
- Trenle sadece üç saat Marie. - Sadece bir günlüğüne.
Ve Bordeaux'daki arkadaşlarımız kör kızı olan bir adamın
kaçak yollarla sınırı geçip İspanya'ya gittiğini söyleyecekler.
Kaçakçılara büyük bir elmasla ödeme yapılmış olacak
ve "Elmas da İspanya'ya kaçırıldı" diyeceğiz.
- Plan işe yararsa... - [Marie] Yararsa da ne demek?
Eğer plan işe yararsa altı gün sonra döneceğim.
O zaman neden lanetli elması Paris'e götürüp
Almanlar bulsun diye orada bırakmıyorsun?
Belki o zaman elması aramayı bırakırlar.
Çünkü Almanlar düşmanımız ve o taş da onlara ait değil.
O taş Fransa'nın. Bunu Fransa halkına borçluyuz.
Ülkemizin en değerli taşını bu canavarların eline bırakamayız.
Gitmem gerek.
Bu sayede onları yanlış yönlendirip seni koruyabilirim.
Marie, trene yetişmem gerekiyor.
Etienne radyoyu kullanmana izin verecek.
Sen konuş benimle.
Ben neredeysem seni dinlerim ve yanında olurum.
Tamam.
Ayrı kaldığımız zaman boyunca hep konuşacağım.
Ve hep seninle olacağım.
[Marie ağlar]
Baba, hâlâ yanındayım ve hâlâ seninle konuşuyorum.
Beni duyuyorsun, biliyorum.
- [uçak sesleri] - [patlamalar]
Amerikalıların gelmesini bekliyorsun. O zaman döneceksin.
Bunu biliyorum.
İyi geceler baba.
Seni seviyorum.
- [patlama sesi] - [gümbürtüler]
[hüzünlü müzik çalar]
[patlama sesi]
Vakit geldi.
Kaçmaya çalışırsın sanıyordum.
Kaçmadım çünkü sana güveniyorum.
Bana niye güveniyorsun?
Dün sesini bir yerden tanıdığımdan emindim.
Sonra fark ettim.
O kızı tanıyorsun. 13.10'da yayın yapan şu kızı diyorum.
Evi de biliyorsun.
Sen osun.
Sen profesörsün.
Ben askerim. Sen de askersin. Ondan öncesinin önemi yok.
[araç yaklaşır]
Otur.
[kadın] Evet?
[Etienne] Yaşı genç, radyo operatörü.
- Ve ismi Werner. - İsimler umurumuzda değil.
Kendi zorla bir yetimhaneden alınmış,
sonra da zorla muhabere birliğine gönderilmiş.
Şu ana kadar kaç kadın, erkek ve çocuk öldürdün?
Benim görevim radyoların yerini bulmaktı. Mesaj ileten radyoları bulmak.
Ya radyoların yeri tespit edildikten sonra?
Ortalama bir sayı ver.
Toplamda kaç kadın, erkek ve çocuk öldürdün?
Efendim, "Hikâyeni bitirebilirsin" demiştiniz.
- Lütfen, durumu açıklamak istiyorum. - Durumu zaten biliyoruz!
Durumu Normandiya ve Belçika'daki yoldaşlarımızdan öğrendik.
Radyo kullananlar birliğindeki askerlerce öldürülmüş.
Aileleri de onlarla öldürülmüş. Komşuları bile öldürülmüş.
Erkeler, kadınlar, çocuklar öldürülmüş.
Çocuk sadece frekansları bulmakla görevliymiş.
- Profesör, lütfen... - Profesör mü?
Senin anlatacakların hiç ilgimizi çekmiyor Alman!
Ayrıca esirlere bakacak durumumuz da yok!
Gerekirse ona ben bakarım.
- Senin çocuğun değil ki! - [Henri] Bakmak mı?
- Sorumluluğunu ben alırım yani. - Neden? Bunu neden yapasın?
- [Henri] Karar basit! Cezası ölüm! - Beni anlamıyorsunuz!
- Cezayı infaz edeceğim! - Hayır, ben!
Onu kendi elimle kafasından vuracağım.
- Hayır, yo, yo! Jacqueline, hayır! - Etienne, evine dön!
- [patlama sesi] - [gümbürtüler]
- Bu uçaktan atılan bir bomba değildi. - [Werner] Doğru.
Bu havan topuydu.
Amerikan havan topu.
- [patlama sesi] - [korkuyla nefes alır]
[erkek] Amerikalılar şehrin kapısında!
- Amerikalılar geldi! - Baba! Özgürlük yaklaşıyor.
Nihayet yaklaşıyor.
[coşkulu müzik çalar]
- [Jacqueline] Etienne, çekil! - İyi biri o!
O bizim düşmanımız! Şimdi çekil!
Kenara çekil Etienne!
- [patlama sesi] - [gürültüler]
[Henri] Etienne, hemen!
Hayır! Hayatımın yarısını korkularımdan kaçarak geçirdim.
- Şimdi sen korkusuz olacaksın. - [Jacqueline] Bir daha söylemeyeceğim!
- Kenara çekil Etienne! - Evlat...
- [Jacqueline] Etienne! - Evet, profesör benim.
[subay] Marie!
- Bir daha söylemeyeceğim dedim! - [subay] Orada olduğunu biliyorum Marie.
- Şimdi eskisi gibi yine beni dinle. - Kenara çekil!
[subay] Buradan kaçış yok!
Kaç!
[umut verici müzik çalar]
[müzik biter]