Akhirnya, saya jumpa awak!
Marie?
Tiada tempat untuk awak lari.
Saya tahu awak di atas, Marie.
Tiada jalan keluar.
Saya lemah dan lembab, tapi kemahuan saya kuat.
Saya akan tangkap awak, Marie.
Rasanya awak telah membuat penghadang.
Gadis bijak.
Tapi kini ia perlu berakhir.
Saya ada senjata, Marie.
Saya juga ada bom tangan.
Tak perlu lagi...
guna tenaga...
atau bahan letupan jika...
jika awak jawab soalan mudah saya.
Orang Amerika berada di tembok bandar.
Tiada masa untuk main-main.
Awak cuma perlu beritahu saya lokasi Lautan Nyala itu!
Pak Cik Etienne, saya takut.
Saya nak pak cik pulang.
Tolong pulang.
Profesor...
Awak tak apa-apa?
Tidak...
Tak, saya tak okey.
Ia tempat yang baik untuk ini.
Untuk apa?
Ilmu terakhir yang awak akan belajar daripada saya.
Iaitu apabila roh awak meninggalkan dunia ini...
awak akan tahu.
Awak boleh nampak seluruh detik kehidupan awak.
EMPAT BULAN LALU
Ini panggilan dari London untuk masyarakat Perancis.
Dengan mesej yang peribadi.
Tangisan panjang biola musim luruh.
Saya ulang...
Tangisan panjang biola musim luruh.
Terima kasih.
Mak cik perlu makan ubat sebelum makan.
Mak cik dah makan ubat, sayang. Kamu dengar tadi.
Tidak, saya dengar mak cik angkat dan goncang botol itu,
tapi mak cik tak memakannya.
Ya, saya amat menjengkelkan.
Tak, kamu sangat menakjubkan.
Tapi mak cik yakin ubat ini dibuat untuk kuda.
Jika mak cik tak makan ubat, doktor kata jantung mak cik akan gagal
dan siapa yang akan masak sup yang sedap ini untuk saya?
Begitulah. Sekarang mak cik boleh makan.
Mak Cik Manec, adakah di syurga nanti
kita benar-benar akan bersemuka dengan Tuhan?
Mungkin.
Orang buta pula?
Bagi mak cik,
jika Tuhan mahu kita lihat sesuatu,
kita akan lihat.
Etienne? Apa yang berlaku?
BBC dari London, mereka baru saja membaca Autumn Song.
Tiga baris pertama Autumn Song.
Apa itu Autumn Song?
Ia isyarat yang telah dipersetujui.
Pihak Amerika sedang ke mari.
British akan ke mari.
Bermaksud kita ada banyak kerja.
Tak apa, Etienne. Saya akan buat apa yang perlu.
Perhati pelabuhan, kawasan susun atur,
- jalan. - Saya boleh.
Tidak, Sophie. Doktor kata awak perlu rehat, kebimbangan itu boleh...
Ia mungkin berbahaya.
Mereka dah baca puisi itu, bagaimana awak nak lakukannya?
Saya akan abaikan doktor.
Saya boleh tolong.
Marie, kamu tak boleh...
Bagaimana kamu nak lihat pergerakan kapal?
Marie boleh kumpul mesej.
Awak pula?
Apa awak akan buat?
Etienne.
Tidakkah awak mahu hidup sebelum mati?
- Marie... - Ya.
Apabila kamu sudah makan sup, pergi ke model yang ayah kamu bina
dan biasakan diri dengan semua jalan
yang menuju ke gereja dan kedai roti.
Kamu akan sibuk pada hari-hari mendatang.
Tanya sekali lagi.
Apa?
Pak cik pernah beritahu jika kamu yang tanya...
mungkin suatu hari pak cik akan ikut.
Jadi tolong tanya pak cik sekali lagi.
Pak Cik Etienne...
adakah pak cik akan ikut saya keluar ke dunia?
Ya.
Ya, pak cik akan ikut.
Mak cik!
Mak cik, kami nak keluar.
Apa maksud "kami"?
Maksudnya "kami".
Kami nak pergi bersiar-siar.
Apa yang peliknya?
Baiklah.
Topi awak, Etienne.
Awak selalu pakai topi semasa keluar.
Masih di sini.
Bagaimana rupanya?
Dia nampak seperti adik mak cik.
Ayah kata dulu pak cik ialah seekor harimau.
Seekor harimau.
Ya, dulu pak cik seekor harimau.
Pak cik akan jadi harimau semula.
Pak cik akan menjadi harimau semula.
Terima kasih.
Oh, Tuhan.
Ya. Saya Etienne.
Etienne yang tinggal.
Mulai sekarang, saya yang akan kutip roti.
Kini saya tahu kita akan menang.
Roti yang terbakar bukan untuk dimakan.
Selamat kembali, tuan.
Sophie? Kami dah pulang.
Roti yang terbakar.
Awak tak apa-apa?
Ini bukan masanya untuk jadi okey atau tak.
Enam belas kumpulan.
Hei.
Kamu lapar?
Ya, terima kasih.
- Tongkat? Saya pergi cepat. - Nak ke mana?
- Kami ada banyak kerja. - Banyak kerja!
Pendatang baru dari Rotterdam di bawah bendera Belanda.
Kapal dagang, Batista May.
Membawa konkrit, untuk memperkukuh, rasanya.
Apakah nombor pendaftarannya?
Ia R-D-1-1-2-3.
But. Hujung logam.
Dapat apa-apa?
Belum.
Apa ini?
Ini kerja sekolah saya.
Saya buta, jadi ia ditulis dalam braille.
Apa yang ditulis di atasnya?
Baca kepada saya.
"Kapten Nemo sedang bercakap dengan kepetahan yang menawan hati."
"Dengan api di matanya dan keghairahan dalam gerakannya mengubahnya."
"Dia menyayangi kapal itu seperti ayah menyayangi anaknya."
Ia daripada buku. Twenty Thousand Leagues Under the Sea.
Kami sedang membacanya di sekolah dan ia juga karya orang Perancis.
Semoga awak dapat ikan.
Terima kasih.
Marie, kadangkala ia menakutkan pak cik betapa bagusnya kamu.
Jika pak cik yang buat, pak cik akan minta kakak yang buat.
Asap?
Alamak.
Sophie?
Sophie! Di mana awak?
Sophie!
Tidak. Sophie.
Tidak.
- Pak Cik Etienne? - Di sini!
Apa yang terjadi?
Jantungnya.
Dia tunggu sehingga dia tahu pak cik boleh ambil tempatnya.
Dia tak putus asa walaupun pak cik putus asa dengan diri sendiri.
Kami akan selesaikan perkara yang awak mulakan.
Kami akan selesaikan kerja awak. Saya janji.
Kami akan selesaikannya.
Sophie...
Pak cik, saya sedang cuba selesaikan perkara yang mak cik mulakan,
tapi saya tak boleh lakukannya tanpa pak cik.
Saya perlukan pak cik bersama saya. Tolong.
Cukuplah, Marie!
Akhirnya...
Saya dapat jumpa awak.
Hari ini.
Pada detik ini.
Di sini tempat ia berakhir.
Orang Jerman mula terdesak.
Marie takkan selamat.
Lindungi dia sehingga orang Amerika datang.
Baik.
Apabila awak jumpa Marie...
beritahu dia harimau lebih gembira mati daripada duduk dalam sangkar.
Dia membebaskan saya.
Ucap terima kasih kepadanya.
Tak apa.
Awak budak yang baik, Werner Pfennig.
Awak budak yang baik.
Jangan biarkan perang hancurkan awak.
Lindungi dia.
Saya berjanji.
Ayah, jika ayah dengar...
saya perlu kekuatan.
Kenapa awak bercakap dengannya?
Awak nak tahu apa terjadi kepadanya?
Saya akan beritahu.
Setelah dia tinggalkan awak,
dia pergi ke Paris untuk menyesatkan Gestapo.
PARIS JULAI 1943
Malang untuk ayah awak, Gestapo ada rancangan lain.
Jangan berhenti berjalan.
Jangan teragak-agak.
Awak tak mahir dalam hal ini, Monsieur LeBlanc.
Sekarang, tanpa menimbulkan kekecohan...
awak akan ikut saya.
Ya, awak senyum sebab mereka kawan lama awak.
Awak pernah menjadi penyimpan kunci untuk setiap mangga.
Sekarang, cuma satu kunci yang awak perlukan.
Ambillah.
Ia milik awak, ambil.
Ambil. Buka pintu dan pergi.
Pergi mana-mana awak mahu.
Pergi ke restoran mewah,
beli sebotol wain.
Nikmati kehidupan.
Saya lebih suka wain murah di meja dapur dan awak boleh nikmatinya di mana-mana.
Keberanian awak bukan masalah saya.
Dalam peperangan, keberanian ibarat...
dedaunan di pohon, lebat, tak berguna.
Ditiup pergi.
Awak bukan masalah saya.
Saya tak peduli awak hidup atau mati.
Awak pegawai kanan, apa awak nak daripada saya?
Saya pegawai tunggal paling kanan dalam unit saya.
Tugas saya ialah untuk mengumpul setiap batu berharga di Eropah
dan menghantarnya ke Reich.
Saya pandai bekerja.
Saya telah berjaya...
dengan satu pengecualian.
Saya sedang mencari berlian tertentu.
Untuk koleksi peribadi Hitler?
Atau ia mungkin untuk awak.
Awak sakit.
Awak berbau sakit.
Ini agenda petang ini.
Antara sekarang dan terbenam matahari...
Awak akan ingkari perintah
dan akan cuba dapatkan batu berharga itu untuk diri awak.
Jika awak tak beritahu lokasinya...
saya akan tembak awak.
Di kepala, di bilik ini, sebelum malam menjelma.
Tapi saya sudah pun mati.
Awak tak boleh ugut mayat.
Awak fikir awak tak beritahu saya apa-apa, tapi awak telah beritahu banyak
dalam masa yang singkat.
Berdasarkan siasatan saya, saya diberitahu awak lelaki yang rasional.
Contohnya, awak tak percaya dalam hal karut,
seperti berlian disumpah.
Walaupun dengan memiliki batu itu
menyebabkan anak awak hidup dalam kegelapan.
Jadi sebagai lelaki rasional...
saya tak percaya awak akan korbankan hidup awak untuk berlian.
Tapi awak akan korbankan hidup awak untuk dia.
Bermaksud berlian itu ada pada anak awak.
Saya akan cari anak awak dan batu itu.
Terdapat loceng senyap di bilik ini yang hanya lelaki macam saya boleh dengar.
Saya baru dengar satu deringan.
Ya, semuanya ada suara.
Awak hanya perlu mendengar.
Awak percaya Lautan Nyala akan beri awak kehidupan abadi?
Maafkan saya.
Kematian yang akan muncul.
Tapi jika awak menyayangi seseorang...
kasih sayang akan mengatasinya.
Sebab itulah anak saya hidup dalam cahaya, bukan kegelapan.
Ini alatan yang saya guna untuk memeriksa batu berharga.
Namun saya mendapati
ia agak berguna pada waktu begini.
Kita cuma ada tiga jam lebih
untuk awak beri alamatnya.
Saya belajar, dalam banyak-banyak situasi,
kesakitan lebih kuat berbanding kesetiaan dan patriotisme.
Tapi persoalan untuk petang ini...
adakah kesakitan lebih kuat berbanding cinta?
Itu persoalannya.
Adakah kesakitan lebih kuat berbanding cinta?
Awak nak tahu jawapan untuk soalan itu?
Jawapannya ialah tidak!
Dia tak beritahu saya apa-apa.
Saya menyeksanya selama tiga jam dan dia masih tak beritahu apa-apa.
Dia tak mahu beri alamatnya.
Dia tak mahu serahkan awak.
Jadi...
Tidak...
Ya, Marie. Ayah awak dah mati.
Mati di tangan saya.
Ayah, ayah belum pergi...
selagi saya belum pergi.
Marie, awak faham situasi awak?
Saya boleh letupkan pintu ini...
- Saya takkan pergi... - ...bila-bila masa.
...sampailah dia tiada.
Beritahu di mana ayah awak sembunyikannya dan saya takkan ganggu awak.
Saya tak berseorangan.
Awak mungkin ada bom tangan.
Saya ada senjata.
Siapa yang bodoh dan cuai untuk beri senjata kepada gadis buta?
Pak Cik Etienne saya yang beri dan ajar cara ia digunakan.
Jika awak masuk,
saya akan tembak awak seperti yang Pak Cik Etienne ajar.
Memiliki revolver pak cik awak merumitkan keadaan.
Tapi hanya sedikit.
- Apa awak cakap? - Saya cakap...
Awak mungkin ada senjata.
Tapi awak tiada mata.
Tak lama lagi...
awak juga takkan ada telinga.
Saya akan kira sampai sepuluh.
Kemudian saya akan tarik wayar yang memegang pin bom tangan.
Letupan ini akan dipenuhi serpihan,
jadi saya cadangkan awak berundur!
Saya cuma nak pastikan awak masih hidup setelah saya letupkan pintu.
Namun letupan ini akan membuat awak pekak.
Selama 30 saat, awak takkan dapat dengar.
Ketika itulah saya akan masuk ke dalam
dan mengambil kesempatan terhadap gadis separa sedar
yang tiada apa-apa, kecuali deria bau.
Ini peluang terakhir awak. Cakap dengan saya!
Werner!
Kita takkan mati hari ini.
Saya datang, Marie.
Sepuluh...
Walaupun pekak, saya masih dengar suara awak.
...sembilan...
lapan...
tujuh...
enam...
lima...
empat!
Tiga!
Dua.
Satu.
Marie? Awak tak apa-apa?
Marie! Di mana awak?
Pak Cik Etienne hantar saya.
- Marie! - Saya di sini!
Siapa awak?
Nama saya Werner.
Saya askar Jerman, tapi saya kawan awak.
Pak Cik Etienne ialah profesor saya juga!
Cerita awak tak relevan, pengkhianat!
Yakinlah, ia akan mati bersama awak tak lama lagi.
Marie, senjata awak mengandungi enam peluru.
Saya kira ada lima tembakan.
Jadi tinggal sebutir peluru.
Saya akan uruskan pengkhianat ini, kemudian saya akan kejar awak.
Dia turun tangga.
Dia dah separuh jalan. Saya tahu bunyi setiap anak tangga.
Dia hampir sampai ke tingkat ruang tamu.
Lima anak tangga lagi.
Dia hampir di kaki tangga.
Dia dah sampai, betul-betul di luar pintu.
Semuanya ada suara.
Awak hanya perlu mendengar.
Awak askar Jerman.
Saya bukan lagi apa-apa...
melainkan hidup.
Terima kasih kepada awak.
Apa itu?
Apa?
Tentu ia di dalam model.
- Itu nampak seperti berlian. - Jangan sentuh.
Kenapa tidak?
Biarkan saja.
Awak kata pak cik saya ialah profesor awak juga?
Ya.
Tadi awak cakap...
profesor itu yang hantar awak?
Dia...
suruh saya beritahu...
Beritahu saya apa?
Harimau lebih gembira mati daripada hidup dalam sangkar.
Tapi dia...
Tapi dia telah dibunuh.
Dia kata awak membebaskannya.
"Lebih gembira mati..."
Itu yang dia cakap.
Saya...
Di sinikah tempat duduknya?
Awak mendengar siaran dia?
Dia ayah saya.
Dia seperti ayah saya.
Saya anak yatim.
Saya selalu nampak tempat ini semasa memejam mata.
Saya juga nampak.
Saya tak perlu pejam mata.
Cahaya yang paling penting
- cahaya awak tak nampak. - ...cahaya awak tak nampak.
Awak nampak lapar.
Tidak.
Saya lapar.
Awak suka buah pic?
Saya suka buah pic.
Buka tangan awak.
Terima kasih.
Awak buat apa?
Saya sedang membaiki radio.
Muzik yang profesor selalu mainkan.
Awak masih menyimpannya?
Jutta, adik abang yang dikasihi...
Abang tak tahu jika adik mendengar,
tapi jika ya,
ketahuilah abang masih hidup
dan abang masih di frekuensi yang sama dalam kepala abang.
Abang berada di Perancis.
Abang akan cuba pulang ke rumah.
Apabila abang kembali, abang akan ceritakan semuanya.
Banyak perkara berlaku.
Tapi perkara yang paling penting...
abang jumpa profesor. Sungguh.
Dia selamatkan nyawa abang.
Abang sedang duduk di kerusinya.
Bersama gadis yang matanya sangat cantik.
Abang perlu pergi.
Salam sayang.
Mereka dah dekat.
Saya kenal bandar ini dengan baik. Saya tahu laluan rahsia.
Saya boleh teman awak ke tembok bandar.
Tidak.
Tidak. Jika awak ditangkap bersama saya, awak akan ditembak kerana bersubahat.
Tapi kita akan bertemu lagi.
Di mana?
Di gelombang pendek 13.10.
Jika awak bersiaran, saya akan dengar.
Apabila ia berakhir, saya akan datang jika awak nak.
Awak mungkin akan ubah fikiran.
Tidak.
Jadi pastikan awak dengar.
Saya akan dengar.
Seperti selalu.
Awak perlu menyerah diri kepada orang Amerika.
Orang di sini akan bunuh awak,
tapi orang Amerika akan beri awak but, makanan
dan peluang.
Okey.
Saya akan ikut awak.
Saya nak pastikan seluruh kawasan ini kosong dan selamat.
Saya akan dengar.
- Sarjan! Tangkap dia! - Mari.
Kita berjaya, Marie! Kita berjaya!
BERDASARKAN NOVEL OLEH ANTHONY DOERR
Terjemahan sari kata oleh Shazreena