W końcu cię znalazłem!
Marie?
Nie masz dokąd uciec.
Wiem, że tam jesteś, Marie.
Nie uciekniesz mi.
Jestem słaby i powolny, ale zdeterminowany.
Idę po ciebie, Marie.
ŚWIATŁO, KTÓREGO NIE WIDAĆ
Zakładam, że się tam zabarykadowałaś.
Bystra dziewczynka.
Ale to koniec.
Mam pistolet, Marie.
Mam też granat.
Ale nie będę musiał
wysilać się
ani korzystać z materiałów wybuchowych,
jeśli odpowiesz mi na jedno proste pytanie.
Amerykanie dotarli do miasta.
Nie mam czasu na zabawę.
Powiedz mi tylko, gdzie znajdę Morze Płomieni!
Etienne, boję się.
Musisz wrócić do domu.
Proszę, wróć.
Profesorze.
Wszystko w porządku?
Nie.
Z profesorem jest źle.
To dobre miejsce.
Na co?
Na ostatnią lekcję od profesora.
Kiedy twoja dusza będzie miała opuścić świat,
będziesz wiedział.
Zobaczysz całe swoje życie.
CZTERY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Londyn wzywa mieszkańców Francji.
To wiadomość bardzo osobista.
Łkanie bezsennej skrzypki jesiennej, sierocej.
Powtarzam.
Łkanie bezsennej skrzypki jesiennej, sierocej.
Dziękuję.
Madame Manec, pamiętaj o lekach.
Już wzięłam leki. Słyszałaś przecież.
Wzięłaś buteleczkę z lekami do ręki i potrząsnęłaś,
ale nie wzięłaś tabletki.
Wiem, jestem irytująca.
Nie, jesteś niesamowita.
Ale te tabletki są dobre dla koni.
Doktor mówił, że bez nich siądzie ci serce,
a kto wtedy będzie robił tę pyszną zupę?
Proszę. Teraz możesz jeść.
Madame Manec, myślisz, że w niebie
zobaczymy Boga twarzą w twarz?
Być może.
A co z niewidomymi?
Myślę,
że jeśli Bóg zechce nam coś pokazać,
my to zobaczymy.
Etienne? Co się stało?
Londyńskie BBC przeczytało Piosenkę jesienną.
Pierwsze trzy wersy Piosenki jesiennej.
Piosenka jesienna?
Piosenka jesienna Paula Verlaine'a, sygnał.
Amerykanie tu lecą.
Brytyjczycy tu lecą.
Mamy tyle do zrobienia.
W porządku. Zrobię, co trzeba.
Musimy obserwować port, tory,
- drogi. - Zrobię to.
Nie, Sophie. Musisz odpoczywać, jeśli się zdenerwujesz...
To może być niebezpieczne.
Jak teraz możesz zrobić to, co trzeba?
Postąpię wbrew zaleceniom.
Ja mogę się tym zająć.
Marie, nie możesz.
Jak będziesz obserwować statki?
Marie może zbierać wiadomości.
A ty?
Co będziesz robił?
Etienne.
Nie chcesz trochę pożyć przed śmiercią?
- Marie... - Tak.
Kiedy skończysz zupę, idź do modelu miasta
i naucz się wszystkich ulic
prowadzących do kościoła i piekarni.
Będziesz bardzo zajęta.
Zapytaj mnie jeszcze raz.
Słucham?
Powiedziałem ci, że jeśli będziesz mnie pytać,
może któregoś dnia z tobą pójdę.
Proszę, spytaj mnie jeszcze raz.
Wujku Etienne,
wyjdziesz ze mną na świat?
Tak.
Wyjdę.
Madame Manec!
Madame Manec, wychodzimy.
Ty i kto?
Ona i ja.
Idziemy na spacer.
Co w tym dziwnego?
Bardzo dobrze.
Twój kaszkiet, Etienne.
Nigdy bez niego nie wychodziłeś.
Wciąż tu jest.
Jak wygląda?
Jak mój młodszy brat.
Tata mówił, że byłeś tygrysem.
Tygrysem.
Tak, byłem kiedyś tygrysem.
I znów nim będziesz.
Znów nim będziesz.
Dziękuję.
Mój Boże.
Tak. Oto Etienne.
To, co z niego zostało.
Od teraz ja będę przychodził po chleb.
Teraz wiem, że wygramy.
Jest przypalony, nie nadaje się do jedzenia.
Witamy z powrotem.
Sophie? Jesteśmy.
Przypalony chleb.
Wszystko gra?
Nie mamy na to czasu.
Szesnaście grup.
Hej.
Jesteś głodna?
Tak, dziękuję.
- Daj mi laskę. - Dokąd idziecie?
- Mamy dużo roboty. - Dużo roboty!
Statek z Rotterdamu pod holenderską banderą.
Statek handlowy, Batista May.
Beton i materiały budowlane.
Numer rejestracyjny?
R-D-1-1-2-3.
Buty wojskowe.
Złapał pan coś?
Na razie nie.
Co to?
Co to jest?
Moja praca domowa.
Jestem niewidoma, to alfabet Braille'a.
A co jest tu napisane?
Przeczytaj mi.
„Kapitan Nemo mówił z porywającą wymową.
Ogień w spojrzeniu, namiętność w gestykulacji przeobraziły go zupełnie.
Kochał swój statek jak ojciec własne dziecię”.
To z książki. 20 000 mil podmorskiej żeglugi.
Czytamy ją teraz w szkole, to dzieło Francuza.
Powodzenia z rybami.
Dziękuję.
Marie, twój talent czasem mnie przeraża.
Gdybym to zrobił, siostra by się ze mną policzyła.
Dym?
Szlag.
Sophie?
Sophie! Gdzie jesteś?
Sophie!
Nie. Sophie.
Nie, nie.
- Etienne? - Tutaj!
Co się stało?
Jej serce.
Czekała, aż zajmę jej miejsce.
Zawsze we mnie wierzyła, nawet gdy sam nie wierzyłem w siebie.
Dokończymy to, co zaczęłaś.
Dokończymy twoje dzieło. Obiecuję.
Dokończymy je.
Sophie...
Etienne, chcę dokończyć dzieło Madame Manec,
ale nie zrobię tego bez ciebie.
Potrzebuję cię tu. Proszę.
Dość, Marie!
W końcu
cię znalazłem.
Dziś.
W tej chwili.
To koniec.
Niemcy są zdesperowani.
Marie nie jest bezpieczna.
Chroń ją, zanim przybędą Amerykanie.
Dobrze.
Kiedy zobaczysz Marie,
powiedz jej, że tygrys woli umrzeć, niż żyć w klatce.
Ona mnie uwolniła.
Podziękuj jej.
W porządku.
Dobry z ciebie chłopak, Wernerze Pfennig.
Dobry z ciebie chłopak.
Niech ta wojna cię nie złamie.
Obronisz ją.
Obiecuję.
Tato, jeśli tego słuchasz,
daj mi swoją siłę.
Dlaczego mówisz do ojca?
Chcesz wiedzieć, co się z nim stało?
Opowiem ci.
Po tym, jak cię tu zostawił,
pojechał do Paryża, by zmylić Gestapo.
PARYŻ LIPIEC 1943 R.
Niestety dla niego Gestapo miało inne plany.
Nie zatrzymuj się.
Nie wahaj się.
Nie jest pan w tym dobry, Monsieur LeBlanc.
A teraz, bez zbędnych ceregieli,
proszę pójść ze mną.
Uśmiechasz się, bo się dobrze znacie.
Niedawno miałeś dostęp do wszystkich kluczy.
Ale teraz potrzebujesz tylko jednego.
Możesz go wziąć.
Jest twój, proszę.
Weź go. Otwórz drzwi i idź.
Dokąd zechcesz.
Idź do drogiej restauracji
i kup sobie butelkę wina.
Ciesz się życiem.
Wolę tanie wino przy kuchennym stole, a cieszyć się życiem mogę wszędzie.
Twoja odwaga nie robi na mnie wrażenia.
Na wojnie odwaga jest
jak liście na drzewie, powszechna, zbędna.
Wiatr ją zdmuchuje.
Nie obchodzisz mnie.
Mam gdzieś, czy przeżyjesz.
Jesteś starszym oficerem, czego ode mnie chcesz?
Jestem dowódcą jednostki składającej się z jednej osoby.
Moim zadaniem jest zebranie wszystkich cennych klejnotów w Europie,
by przekazać je Rzeszy.
Jestem w tym dobry.
Udało mi się
z jednym wyjątkiem.
Szukam pewnego diamentu.
Do prywatnej kolekcji Hitlera?
A może dla ciebie?
Jesteś chory.
Cuchniesz chorobą.
Oto co nas czeka.
Od teraz do zachodu słońca...
Zamierzasz złamać rozkaz
i zachować ten klejnot dla siebie.
Jeśli nie powiesz mi, gdzie jest,
zastrzelę cię.
Strzelę ci w łeb, w tym pokoju, przed zmrokiem.
Przecież ja już nie żyję.
Nie możesz grozić umarlakowi.
Myślisz, że nic mi nie powiedziałeś, ale w tym krótkim odstępie czasu
powiedziałeś mi bardzo dużo.
Dowiedziałem się, że jesteś bardzo rozsądnym człowiekiem.
Nie wierzysz w takie idiotyzmy
jak przeklęte diamenty.
Mimo że ów klejnot sprawił,
że twoja córka żyje w ciemności.
Jesteś rozsądnym człowiekiem,
który nie nie poświęciłby życia dla głupiego kamienia.
Ale poświęciłbyś życie dla niej.
To znaczy, że ma go twoja córka.
Jeśli znajdę twoją córkę, znajdę kamień.
Słyszę nieme dzwony, które słyszą tylko tacy jak ja.
Wystarczył mi jeden.
Wszystko ma swój dźwięk.
Wystarczy posłuchać.
Wierzysz, że Morze Płomieni da ci nieśmiertelność?
Przykro mi.
Śmierć po ciebie przyjdzie.
Ale jeśli kogoś kochasz,
miłość przetrwa wszystko.
Dlatego moja córka żyje w świetle, nie w ciemności.
To moje narzędzia do badania klejnotów.
Ale okazało się,
że nadają się też do innych rzeczy.
Masz trochę ponad trzy godziny,
by dać mi adres.
Nauczyłem się, że w tego typu sytuacjach
ból jest silniejszy niż lojalność i patriotyzm.
Ale dziś pytanie brzmi,
czy ból jest silniejszy niż miłość.
Tak brzmiało pytanie.
Czy ból jest silniejszy niż miłość?
Chcesz poznać odpowiedź?
Odpowiedź brzmi „nie”!
Nic mi nie powiedział.
Torturowałem go przez trzy godziny, a on nic mi nie powiedział.
Nie dał mi adresu.
Nie chciał cię wydać.
Cóż.
Nie.
Tak, Marie, twój ojciec nie żyje.
Zginął z mojej ręki.
Tato, nie możesz odejść,
póki ja nie odejdę.
Marie, rozumiesz swoją sytuację?
Mogę wysadzić te drzwi...
- Nie odejdę... - ...w każdej chwili.
...póki on nie odejdzie.
Powiedz, gdzie twój ojciec ukrył diament, a dam ci spokój.
Nie jestem sama.
Może i masz granat.
Ale ja mam rewolwer.
Kto dałby broń niewidomej dziewczynie?
Wujek Etienne dał mi broń i nauczył mnie z niej korzystać.
Jeśli wejdziesz do środka,
zastrzelę cię tak, jak uczył mnie wujek Etienne.
To, że masz rewolwer wujka, komplikuje sprawy.
Ale tylko trochę.
- Co powiedziałeś? - Powiedziałem...
Może i masz broń, Marie.
Ale nie masz wzroku.
A już niedługo
stracisz i słuch.
Będę odliczał od dziesięciu.
A wtedy pociągnę za sznur przymocowany do zawleczki.
Posypią się odłamki,
więc lepiej się odsuń!
Musisz żyć, kiedy wysadzę drzwi.
Ale wybuch cię ogłuszy.
Przez 30 sekund nie będziesz nic słyszeć.
Wtedy wejdę do ciebie
i zaryzykuję starcie z półprzytomną dziewczynką,
której został już jedynie węch.
To twoja ostatnia szansa. Mów!
Werner!
Dziś nie zginiemy.
Idę, Marie.
Dziesięć.
Wciąż będę słyszeć twój głos.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Pięć.
Cztery!
Trzy!
Dwa.
Jeden.
Marie? Nic ci nie jest?
Marie! Gdzie jesteś?
Przysłał mnie twój wujek.
- Marie! - Jestem tutaj!
Kim jesteś?
Mam na imię Werner.
Jestem twoim przyjacielem.
Twój wujek był też moim profesorem!
Twoja historia nie ma znaczenia, zdrajco!
Nie bój się, zginie wraz z tobą.
Marie, twój magazynek mieści sześć kul.
Naliczyłem pięć.
Została ci jedna.
Zajmę się zdrajcą, a potem przyjdę po ciebie.
Schodzi po schodach.
Jest w połowie. Znam dźwięk każdego stopnia.
Już prawie zszedł.
Jeszcze pięć stopni.
Już prawie jest na dole.
Zszedł ze schodów, jest za drzwiami.
Wszystko ma swój dźwięk.
Wystarczy posłuchać.
Jesteś niemieckim żołnierzem.
Nie jestem już nikim,
po prostu żyję.
Dzięki tobie.
Co to?
Co?
Było wewnątrz modelu.
- Wygląda jak diament. - Nie dotykaj go.
Dlaczego?
Zostaw go.
Mówiłeś, że wujek był też twoim profesorem.
Tak.
Powiedziałeś,
że profesor cię przysłał?
On
kazał ci przekazać...
Co takiego?
Tygrys woli umrzeć, niż żyć w klatce.
Ale on...
Zginął.
Powiedział, że go uwolniłaś.
Wolał umrzeć...
Tak powiedział.
To tu siadał?
Słuchałeś go?
Był moim ojcem.
Był mi jak ojciec.
Jestem sierotą.
Widziałem to miejsce, kiedy zamykałem oczy.
Też je widziałam.
Ale nie musiałam zamykać oczu.
Najważniejsze jest światło,
- którego nie widać. - Którego nie widać.
Chyba jesteś głodna.
Nie.
Ja tak.
Lubisz brzoskwinie?
Owszem.
Otwórz dłoń.
Dziękuję.
Co robisz?
Naprawiam radio.
Muzyka, którą puszczał profesor.
Masz ją?
Jutta, kochana siostro,
nie wiem, czy słuchasz,
ale jeśli tak,
wiedz, że żyję
i wciąż jestem na tej samej częstotliwości.
Jestem we Francji.
Postaram się wrócić do domu.
Kiedy wrócę, wszystko ci opowiem.
Tyle się wydarzyło.
Ale najważniejsze jest to,
że poznałem profesora. Naprawdę.
Uratował mi życie.
Siedzę w jego fotelu.
Z dziewczyną o najpiękniejszych oczach.
Muszę kończyć.
Kocham cię.
Są już blisko.
Znam dobrze miasto. Tajne ścieżki.
Zaprowadzę cię do murów miasta.
Nie.
Jeśli cię przy mnie zobaczą, zastrzelą cię jako zdrajczynię.
Ale spotkamy się znów.
Gdzie?
Na częstotliwości 13,10.
Jeśli będziesz nadawać, będę słuchać.
A po wojnie, jeśli zechcesz, bym przyjechał, przyjadę.
Możesz zmienić zdanie.
Nie zmienię.
Nie.
W takim razie słuchaj.
Będę słuchał.
Jak zawsze.
Musisz poddać się Amerykanom.
Miejscowi by cię zastrzelili,
ale Amerykanie dadzą ci buty i jedzenie,
dadzą ci szansę.
Dobrze.
Tak zrobię.
Pójdę z tobą.
Cały teren ma być przeszukany i zabezpieczony.
Będę słuchał.
- Sierżancie! Przeszukajcie go! - Idziemy.
Udało się, Marie!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANTHONY'EGO DOERRA
Napisy: Jakub Jadowski