ในที่สุดก็เจอตัวจนได้
มารี
หนีไปไหนไม่พ้นแล้ว
ฉันรู้นะว่าเธออยู่บนนั้น มารี
หนีไม่พ้นหรอก
ฉันอาจอ่อนแอและเชื่องช้า แต่ความปรารถนาของฉันแรงกล้า
ฉันต้องจับเธอได้แน่ มารี
(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
เธอคงพยายามขังตัวเองไว้บนนั้นสินะ
ฉลาดดี
แต่ต้องพอได้แล้ว
ฉันมีปืน มารี
และมีระเบิดมือด้วย
ไม่จําเป็นจะต้องใช้
กําลังอะไรมากมาย
หรือวัตถุระเบิดใดๆ ถ้า...
ถ้าเธอยอมตอบคําถามง่ายๆ ของฉัน
พวกอเมริกันมาถึงกําแพงเมืองแล้ว
ไม่มีเวลาเล่นเกมอะไรแล้ว
เธอเพียงแค่ต้องบอกมา ฉันจะหาทะเลเพลิงได้ที่ไหน
ปู่เอเตียนคะ หนูกลัว
ช่วยกลับมาบ้านทีเถอะ
กลับมานะคะ
อาจารย์
คุณไหวหรือเปล่าครับ
ไม่เลย
ไม่ อาจารย์ไม่ไหว
แต่ทําเลตรงนี้ก็ใช้ได้
จะทําอะไรครับ
บทเรียนสุดท้ายที่นายจะได้รับจากอาจารย์คนนี้
คือเมื่อวิญญาณของเราหลุดลอยจากโลกนี้ไป
เราจะรู้ตัว
เราจะเห็นชีวิตทั้งชีวิต ฉายแวบให้เห็นในพริบตาเดียว
(สี่เดือนก่อนหน้านี้)
วิทยุลอนดอนถึงเหล่าประชาชนฝรั่งเศส
พร้อมกับสารสื่อใจใกล้ชิด
เสียงหวนไห้ยาวแห่งไวโอลินยามสารทฤดู
ย้ํา
เสียงหวนไห้ยาวแห่งไวโอลินยามสารทฤดู
ขอบคุณค่ะ
มาดามมาเนคคะ ก่อนกินข้าวต้องกินยาก่อนนะคะ
แหม ย่ากินยาแล้วจ้ะหนู เมื่อกี้ได้ยินนี่
ไม่ค่ะ หนูได้ยินคุณย่าหยิบขวดยามาเขย่า
แต่ยังไม่ได้กินยา
หนูรู้ค่ะ หนูทําตัวน่ารําคาญมาก
ไม่จ้ะ หนูวิเศษมากต่างหาก
แต่สาบานเลยนะ ยานี้เหมือนทํามาให้ม้ากิน
ถ้าคุณย่าไม่กิน หมอบอกว่าหัวใจจะหยุดเต้น
แล้วใครจะทําซุปอร่อยๆ ให้หนูกินล่ะคะ
เอาละ ย่ากินได้แล้ว
มาดามมาเนคคะ ย่าคิดว่าบนสวรรค์
เราจะได้พบกับพระเจ้าตัวต่อตัวหรือเปล่า
อาจจะได้พบนะ
แล้วถ้าเราตาบอดล่ะ
ย่าคิดว่า
ถ้าพระเจ้าอยากให้เราเห็นอะไร
เราก็จะได้เห็น
เอเตียน เกิดอะไรขึ้น
วิทยุบีบีซีจากลอนดอน เมื่อกี้อ่านบทกวี "ออทัมซอง"
สามวรรคแรกจากบทกวี "ออทัมซอง"
"ออทัมซอง" คืออะไรคะ
"ออทัมซอง" โดยพอล วาร์เลน เป็นสัญญาณที่ตกลงกันไว้
แปลว่าพวกอเมริกันจะมาแล้ว
พวกอังกฤษจะมาแล้ว
แปลว่าตอนนี้เรามีอะไรต้องทําเยอะมาก
ไม่เป็นไร เอเตียน ฉันจะเตรียมเรื่องที่จําเป็นเอง
เราต้องจับตาดูท่าเรือ ลานรวมพล
- ถนน - ฉันจัดการเอง
ไม่ได้นะพี่โซฟี หมอบอกว่าต้องพัก โรควิตกกังวลมัน...
อาจจะอันตรายได้
ตอนนี้เขาอ่านกลอนแล้ว พี่จะทําเรื่องที่จําเป็นต้องทําได้ยังไง
ฉันก็เลิกฟังหมอเสียสิ
ไม่ได้นะ ถ้ามีงานต้องทํา หนูทําให้เอง
มารี เธอทําไม่ได้
เธอจะนั่งเฝ้าดูเรือเข้าออกจากท่าได้ยังไง
แต่มารีคอยรับส่งข้อความได้
แล้วเธอล่ะ
เธอจะทําอะไร
เอเตียน
เธอไม่อยากจะใช้ชีวิตก่อนตายรึ
- มารี - ค่ะ
กินซุปเสร็จแล้ว หนูต้องไปดูแบบจําลองที่พ่อทําเอาไว้
ศึกษาถนนหนทางต่างๆ ให้คุ้น
โดยเฉพาะทางที่ไปโบสถ์และร้านขนมปัง
ช่วงวันหลังจากนี้หนูจะยุ่งมาก
ชวนฉันใหม่สิ
อะไรนะคะ
ฉันเคยบอกเธอว่า ถ้าเป็นเธอชวน
สักวันฉันอาจออกไปกับเธอ
ดังนั้น ช่วยชวนฉันอีกครั้งเถอะ
ปู่เอเตียนคะ
ออกไปท่องโลกกว้างกับหนูไหม
ไปสิ
ไป ฉันไปด้วย
มาดามมาเนค
มาดามมาเนค เราจะไปข้างนอกกันค่ะ
"เรา" นี่พูดถึงใครกัน
เด็กหมายถึง "เรา"
เราจะออกไปเดินเล่น
มันประหลาดอะไรตรงไหน
ได้
อย่าลืมหมวก เอเตียน
เมื่อก่อนออกจากบ้านไม่เคยลืมหมวก
ยังอยู่สินะ
ยังอยู่
ใส่แล้วเป็นยังไงคะ
ดูเหมือนน้องชายฉัน
พ่อเล่าว่าปู่เคยแกร่งอย่างกับเสือ
เสือเหรอ
ใช่สินะ ฉันเคยเป็นเสือ
และจะกลับมาเป็นได้อีกครั้ง
กลับมาเป็นได้อีกครั้งแน่
ขอบคุณ
ตายจริง
ใช่ เอเตียนมาเอง
อย่างน้อยก็ร่างที่เหลือ
จากนี้ไป ฉันจะเป็นคนมาซื้อขนมปัง
ทีนี้รู้แล้วว่าเราชนะแน่
ชิ้นที่ไหม้ ไม่ได้ให้เอาไปกิน
ยินดีต้อนรับกลับมาครับผม
โซฟี เรากลับมาแล้ว
อยู่ในชิ้นที่ไหม้
เป็นอะไรหรือเปล่า
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเป็นอะไร
สิบหกหมู่
เอ้า
หิวไหม
หิวค่ะ ขอบคุณ
- จับไม้เท้าหนูไว้จะได้เดินเร็วขึ้น - จะไปไหนกัน
- มีเรื่องต้องทําเยอะเลย - ต้องทําอะไรเยอะ
มีเรือมาใหม่จากร็อตเตอร์ดัม ชักธงของพวกดัตช์
เรือสินค้าชื่อบาทิสต้าเมย์
แต่ขนคอนกรีตมา เดาว่าเอามาเสริมทัพ
เลขเรืออะไรนะคะ
อาร์-ดี-1-1-2-3
รองเท้าบู๊ตปลายโลหะ
จับอะไรได้บ้างไหม
ยังไม่ได้เลย
นี่อะไรกัน
นี่มันอะไร
นี่การบ้านของฉันค่ะ
ฉันตาบอด จึงต้องเขียนเป็นอักษรเบรลล์
แล้วกระดาษแผ่นนี้เขียนอะไรไว้
อ่านออกเสียงมาซิ
"กัปตันนีโมพูดด้วยน้ําเสียงสละสลวยจับใจ
ไฟในดวงตาและความปรารถนาในท่าทาง ทําให้เขาดูเป็นคนละคน
เขารักเรือลํานี้ดุจพ่อที่รักลูก"
มาจากหนังสือค่ะ ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์
ตอนนี้ที่โรงเรียนให้อ่านเล่มนี้ เป็นผลงานของคนฝรั่งเศสด้วยนะคะ
ขอให้ตกปลาได้แล้วกัน
ขอบคุณ
มารี บางทีเธอก็เก่งเรื่องนี้จนฉันกลัว
อ้อ เพราะถ้าทํา ฉันจะโดนพี่ว่าเอาไง
กลิ่นควันเหรอคะ
แย่แล้ว
โซฟี
พี่โซฟี อยู่ไหนน่ะ
พี่โซฟี
ไม่นะ ไม่ โซฟี
ไม่นะ ไม่
- เอเตียน - ทางนี้
เกิดอะไรขึ้น
หัวใจพี่
พี่รอจนรู้แน่ว่าฉันทําแทนได้
พี่ไม่เคยถอดใจกับฉันเลย ทั้งที่ฉันถอดใจกับตัวเองไปแล้ว
เราจะสานต่องานที่พี่เริ่มไว้ให้จบ
เราจะสานต่องานนี้ให้จบ ฉันสัญญา
เราจะทําให้จบ
โซฟี
ปู่เอเตียน หนูจะพยายาม สานต่อเรื่องที่มาดามมาเนคทําไว้
แต่หนูทําไม่ได้ถ้าไม่มีปู่
ปู่ต้องกลับมาอยู่กับหนู กลับมาเถอะ
พอเสียที มารี
ในที่สุด
ฉันก็หาตัวเธอจนเจอ
วันนี้
จังหวะนี้
นี่คืออวสาน
พวกเยอรมันหลังชนฝาแล้ว
มารีไม่ปลอดภัยแน่
นายต้องไปหาเธอ ปกป้องเธอจนกว่าพวกอเมริกันจะมา
ผมจะทําตามนั้น
เมื่อเจอมารีแล้ว
บอกหลานฉันว่าเจ้าเสือแก่ พอใจที่ได้ตายมากกว่าต้องอยู่ในกรง
เธอปล่อยฉันเป็นอิสระ
ฝากบอกว่าขอบคุณ
ไม่เป็นไร
นายเป็นเด็กดี แวร์เนอร์ เฟนนิช
นายเป็นเด็กดี
อย่าปล่อยให้สงครามครั้งนี้ทําลายความหวัง
นายจะต้องปกป้องเธอ
ผมสัญญา
พ่อคะ ถ้าพ่อฟังอยู่...
ส่งความเข้มแข็งมาให้ที
ทําไมถึงยังคุยกับพ่ออีก
อยากรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ถ้าอยากรู้ฉันจะบอกให้
หลังจากทิ้งเธอไว้ที่นี่
เขาไปปารีสเพื่อหลอกล่อให้เกสตาโปเลิกตาม
(ปารีส กรกฎาคม ปี 1943)
แต่เป็นโชคร้ายของพ่อเธอ เกสตาโปมีแผนอื่น
เดินไปไม่ต้องหยุด
ไม่ต้องลังเล
คุณทํางานแบบนี้ไม่เก่งนักนะ เมอซิเยอร์เลอบลองก์
ทีนี้ อย่าดิ้นรนให้มากความ
คุณต้องไปกับผม
อ้อ เห็นแล้วยิ้มสินะ เพราะกุญแจพวกนี้เป็นเพื่อนเก่าของคุณ
ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นผู้รักษากุญแจทุกดอก ที่ลงกลอนประตูทุกบาน
แต่ตอนนี้ คุณจําเป็นต้องใช้กุญแจแค่ดอกเดียว
เอาไปเลยก็ได้
ผมให้ รับไปสิ
เอาไปเลย ไขประตูแล้วออกไป
อยากไปที่ไหนก็ไปได้ทั้งนั้น
ไปกินอาหารในร้านแพงๆ
ซื้อไวน์ดื่มสักขวด
หายใจต่อชีวิต
ผมชอบดื่มไวน์ถูกๆ ที่โต๊ะในครัวมากกว่า และอยู่ที่ไหนก็หายใจต่อชีวิตได้ทั้งนั้น
ผมไม่กังวลกับความกล้าของคุณหรอก
ในยามสงคราม ความกล้าก็เหมือนกับ
ใบไม้บนต้น ที่มากล้นแต่ไร้ประโยชน์
ก่อนจะถูกลมพัดหายไป
คุณไม่ใช่สิ่งที่ผมห่วง
ผมไม่สนใจว่าคุณจะอยู่หรือตาย
คุณเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ ต้องการอะไรจากผม
ผมเป็นนายทหารยศสูงที่สุดในหน่วย ที่มีเพียงคนเดียว
หน้าที่ผมคือรวบรวม เพชรนิลจินดาล้ําค่าทั้งหมดในทวีปยุโรป
และนําส่งให้อาณาจักรไรช์
ผมเก่งในงานของผม
ตั้งใจทําอะไรก็สําเร็จ
เว้นแต่อัญมณีชิ้นเดียว
ผมกําลังตามหาเพชรชิ้นพิเศษ
เอาไปเสริมคลังสะสมส่วนตัวของฮิตเลอร์
หรือว่าเพื่อตัวคุณเอง
คุณป่วย
กลิ่นบ่งบอกว่าป่วย
เรื่องราวบ่ายนี้จะเป็นตามนี้
จากเวลานี้ไปจนตะวันตกดิน...
คุณจะขัดคําสั่งเบื้องบน
จากนั้นคุณจะพยายามหาเพชรล้ําค่านั้นมาให้ตัวเอง
ถ้าไม่บอกว่ามันอยู่ที่ไหน
ฉันจะยิงแก
ยิงหัวทะลุในห้องนี้ ก่อนตะวันตกดิน
แต่นั่นเท่ากับผมตายไปแล้ว
และคุณขู่คนตายไม่ได้
แกคิดว่าไม่ได้บอกอะไรฉัน แต่แกกลับบอกมาเยอะมากทีเดียว
ในเวลาสั้นๆ
เท่าที่หาข้อมูลมา เขาบอกว่าแกเป็นคนมีเหตุผลมาก
ตัวอย่างเช่น แกไม่เชื่อเรื่องไร้สาระ
อย่างเรื่องเพชรต้องสาป
แม้การที่แกเป็นเจ้าของอัญมณีชิ้นนั้น
จะทําให้ลูกสาวแกต้องใช้ชีวิตในความมืดมิด
ดังนั้น ในฐานะคนที่มีเหตุผล
ฉันไม่เชื่อว่าแกจะยอมทิ้งชีวิต เพื่อหินแวววาวก้อนเดียว
แต่แกยอมทิ้งชีวิตเพื่อลูกแน่ๆ
นั่นแปลว่าเพชรอยู่กับลูกสาวแก
ถ้าฉันหาตัวลูกแกเจอ ฉันก็จะเจอเพชรนั่น
ในห้องแบบนี้มีระฆังเงียบ ที่มีแต่คนอย่างฉันถึงจะได้ยิน
และฉันได้ยินมันลั่นแค่ครั้งเดียว
ใช่ ทุกอย่างมีเสียงของมัน
เราแค่ต้องเงี่ยหูฟัง
คุณเชื่อจริงๆ เหรอว่าเพชรทะเลเพลิง จะมอบชีวิตอมตะให้คุณ
เสียใจด้วยนะ
มัจจุราชมาถึงตัวคุณแน่
แต่ถ้าคุณรักใครสักคน
ความรักคือสิ่งที่อยู่ยั้งหลังความตาย
เพราะฉะนั้นลูกสาวผม จึงใช้ชีวิตอยู่ในแสงสว่าง ไม่ใช่ความมืดมิด
นี่คืออุปกรณ์ที่ใช้ตรวจสอบอัญมณีมีค่า
แต่ฉันกลับพบว่า
มันก็มีประโยชน์ในช่วงเวลาแบบนี้
เรามีเวลาแค่สามชั่วโมงกว่าๆ
ให้แกบอกที่อยู่ฉัน
ฉันได้เรียนรู้ว่า ในสถานการณ์เช่นนี้
ความเจ็บปวดทรมาน รุนแรงยิ่งกว่าความจงรักภักดีต่อชาติ
แต่คําถามประจําช่วงบ่ายนี้น่ะ
ความเจ็บปวดนั้นแกร่งกว่าความรักไหม
นั่นคือคําถาม
ความเจ็บปวดนั้นแกร่งกว่าความรักไหม
อยากรู้คําตอบไหม
คําตอบคือไม่
เขาไม่ยอมปริปากเลย
ฉันทรมานพ่อเธออยู่สามชั่วโมง เขายังไม่ยอมบอกอะไร
ไม่ยอมบอกที่อยู่
เขาไม่ยอมทรยศเธอ
ดังนั้น...
ไม่นะ ไม่
ใช่ มารี พ่อเธอตายไปแล้ว
ตายด้วยน้ํามือของฉัน
พ่อคะ พ่อยังไม่จากไปไหน
จนกว่าหนูจะตาย
มารี เข้าใจสถานการณ์ตัวเองหรือยัง
ฉันระเบิดประตูนี้ทิ้งเสียก็ได้
- หนูจะไม่ยอมไปไหน... - ทุกเมื่อ
จนกว่าเขาจะไม่อยู่แล้ว
บอกมาว่าพ่อเอาเพชรไปซ่อนที่ไหน แล้วฉันจะเลิกยุ่งกับเธอ
ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
คุณอาจมีระเบิดมือ
แต่ฉันมีปืน
ใครมันสะเพร่าและโง่เง่าเอาปืนให้เด็กตาบอด
ปู่เอเตียนให้ปืนฉันมา สอนวิธียิงไว้ด้วย
ถ้าคุณเดินผ่านประตูนั้นเข้ามา
ฉันจะยิงคุณอย่างที่ปู่เอเตียนสอนเอาไว้
การที่เธอมีปืนลูกโม่ของปู่ก็ทําให้เรื่องซับซ้อนขึ้น
แค่นิดเดียวเท่านั้น
- ว่ายังไงนะ - ฉันบอกว่า...
เธออาจมีปืน มารี
แต่เธอไม่มีดวงตา
และไม่ช้า
เธอจะไม่มีหูไปด้วย
ฉันจะนับถอยหลังจากสิบ
แล้วจะดึงลวดที่ผูกติดกับสลักระเบิดมือ
ระเบิดนั้นจะมีสะเก็ดกระจายทั่วไปหมด
ดังนั้นขอเสนอให้ถอยไปห่างๆ
แค่อยากให้เธอยังมีชีวิต หลังจากที่ฉันระเบิดประตูทิ้ง
แต่ระเบิดทําให้เธอหูหนวกแน่
เธอจะไม่ได้ยินอะไรไป 30 วินาที
นั่นเป็นช่วงที่ฉันจะเข้าไปในห้อง
และเสี่ยงกับเด็กสาวตัวน้อยที่เกือบไร้สติ
ซึ่งไม่เหลืออะไรนอกจากสัมผัสทางกลิ่น
นี่โอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว บอกมา
แวร์เนอร์
วันนี้เราจะต้องไม่ตาย
ฉันมาแล้ว มารี
สิบ...
ต่อให้หูอื้ออึง หนูจะยังได้ยินเสียงพ่อ
เก้า...
แปด...
เจ็ด...
หก...
ห้า...
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง
มารี เป็นอะไรหรือเปล่า
มารี เธออยู่ไหน
ปู่เอเตียนส่งฉันมา
- มารี - ฉันอยู่นี่
เธอเป็นใคร
ฉันชื่อแวร์เนอร์
เป็นทหารเยอรมัน แต่เป็นมิตรของเธอ
ปู่เอเตียนก็เป็นอาจารย์ของฉันเหมือนกัน
เรื่องของแกมันไม่สําคัญ ไอ้คนทรยศ!
มั่นใจได้เลย เรื่องนั้นจะตายไปพร้อมแกในไม่ช้า
มารี ปืนเธอมีกระสุนหกนัด
ฉันนับว่าเธอยิงออกมาแล้วห้า
เหลืออีกแค่นัดเดียว
ฉันจะจัดการกับไอ้คนทรยศนี่ แล้วค่อยเข้าไปจัดการเธอ
เขาเดินลงบันไดไปแล้ว
ลงไปครึ่งทางแล้ว ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าทุกก้าว
เกือบจะถึงชั้นล่างแล้ว
เหลืออีกห้าขั้น
เกือบถึงปลายบันไดแล้ว
อยู่ถึงที่พักหน้าประตู
ทุกอย่างมีเสียงของมัน
เราแค่ต้องเงี่ยหูฟัง
เธอคือทหารเยอรมัน
ฉันไม่ใช่อะไรทั้งนั้นอีกต่อไปแล้ว
นอกจากเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่
เพราะเธอ
นั่นอะไร
อะไร
ท่าทางจะถูกซ่อนไว้ในแบบจําลอง
- มันดูเหมือนเพชรเลย - อย่าแตะนะ
ทําไมล่ะ
ทิ้งมันไว้อย่างนั้น
ปู่ของฉันเป็นอาจารย์ของเธอด้วยเหรอ
ใช่
ก่อนนี้เธอบอกว่า
อาจารย์ส่งเธอมาเหรอ
เขา...
ขอให้ฉันบอกเธอ
บอกอะไร
เจ้าเสือแก่พอใจที่ได้ตายมากกว่าต้องอยู่ในกรง
แต่เขา...
ก็ถูกฆ่าตายอยู่ดี
เขาบอกว่าเธอปล่อยเขาเป็นอิสระ
พอใจที่ได้ตายมากกว่า...
นั่นคือคําที่เขาพูดเอาไว้
ฉัน...
เขาเคยนั่งตรงนี้เหรอ
เธอเคยฟังรายการของเขาสินะ
เขาคือพ่อของฉัน
อย่างน้อยก็ในความรู้สึก
ฉันเป็นเด็กกําพร้า
ฉันเคยเห็นห้องนี้ในยามหลับตา
ฉันก็เห็นเหมือนกัน
ไม่จําเป็นต้องหลับตาด้วยซ้ํา
แสงที่สําคัญที่สุด
- คือแสงที่ไม่อาจเห็นด้วยตา - คือแสงที่ไม่อาจเห็นด้วยตา
เธอดูน่าจะหิว
ฉันไม่หิว
แต่ฉันหิว
ชอบกินพีชไหม
ฉันชอบพีช
แบมือสิ
ขอบคุณ
ทําอะไรน่ะ
กําลังซ่อมวิทยุ
เพลงที่อาจารย์ชอบเปิดในรายการ
ยังอยู่ไหม
ยุตตา น้องสาวสุดที่รัก
พี่ไม่รู้ว่าเธอจะฟังอยู่ไหม
แต่ถ้าฟังอยู่
โปรดรู้ไว้ว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่
และในหัวของพี่ก็ยังเป็นคลื่นความถี่เดิม
พี่อยู่ที่ฝรั่งเศส
พี่จะพยายามกลับบ้าน
กลับไปถึงเมื่อไหร่จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง
มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
แต่เรื่องสําคัญที่สุด
พี่ได้พบอาจารย์แล้ว ได้พบจริงๆ
เขาช่วยชีวิตพี่ไว้
พี่กําลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขา
กับเด็กสาวผู้มีดวงตาสวยที่สุด
พี่ต้องไปก่อน
รักที่สุด
พวกนั้นใกล้จะมาถึงแล้ว
ฉันรู้ผังเมืองนี้ดีมาก รู้ทางลับทั้งหมด
ฉันพาเธอออกไปนอกกําแพงเมืองได้
อย่า
ไม่ได้ ถ้าเธอถูกจับพร้อมกับฉัน พวกเขาจะยิงเธอในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด
แต่เราจะต้องได้พบกันอีก
ที่ไหน
ที่คลื่นสั้น 13.10
ถ้าเธอออกอากาศรายการ ฉันจะคอยฟัง
และเมื่อสงครามจบลง ถ้าเธออยากให้ฉันกลับมา ฉันจะกลับมา
เธออาจจะเปลี่ยนใจทีหลัง
ไม่เปลี่ยนหรอก
ไม่เปลี่ยนแน่ๆ
ถ้าอย่างนั้นก็คอยฟังนะ
ฉันจะคอยฟัง
จะคอยฟังอย่างที่ฟังมาตลอด
เธอต้องยอมมอบตัวกับพวกอเมริกัน
คนที่นี่จะฆ่าเธอ
แต่พวกอเมริกัน จะเอารองเท้าให้ใส่ มีอาหารให้กิน
และมีโอกาสครั้งใหม่
ก็ได้
ฉันจะไปด้วย
อย่าลืมตรวจตราทั้งบริเวณ เอาให้แน่ว่าปลอดภัย
ฉันจะคอยฟังนะ
- จ่า จับคนนี้ไป - มานี่
เราทําได้แล้ว มารี เราทําสําเร็จ!
(สร้างจากนวนิยายของ แอนโธนี โดเออร์)
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม