[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงเปิดประตูดังโครม]
[ฟอนหัวเราะหึ]
[ฟอน] ในที่สุดฉันก็เจอเธอ
มารี
เธอหนีไปไหนไม่ได้แล้ว
[เสียงเครื่องบินบินผ่านไป]
ฉันรู้ว่าเธออยู่บนนั้น มารี
ไม่มีทางหนีแล้ว
[เสียงระเบิด]
ฉันอ่อนแอและเชื่องช้า แต่ความต้องการของฉันแรงกล้า
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงเครื่องบินและเสียงระเบิด]
ฉันกําลังไปหาเธอ มารี
(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
[เสียงระเบิดดังวี้ดและเสียงระเบิด]
[เสียงผู้ชายตะโกนดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงมารีออกแรง]
[เสียงกระจกแตก]
[ฟอน] เธอคงขังตัวเองอยู่บนนั้น
ฉลาดมาก
แต่ตอนนี้ มันต้องจบแล้ว
ฉันมีปืน มารี
ฉันมีระเบิดมือด้วย
จะไม่จําเป็นต้อง...
สิ้นเปลืองแรงหรือ...
ใช้ระเบิดใดๆ ถ้า...
ถ้าเธอตอบคําถามง่ายๆ ของฉัน
พวกอเมริกันอยู่ที่กําแพงเมืองแล้ว
ไม่มีเวลาเล่นเกมแล้ว
เธอแค่ต้องบอกฉันว่า ฉันจะไปหาทะเลเพลิงได้ที่ไหน
ปู่เอเตียนคะ หนูกลัว
หนูอยากให้ปู่กลับบ้าน
โปรดกลับมานะคะ
[แวร์เนอร์หายใจดังฮืดฮาด]
[แวร์เนอร์ไอ]
[เสียงผู้ชายตะโกนดังอยู่ไกลๆ]
ศาสตราจารย์
คุณไหวหรือเปล่า
ไม่
ไม่ ศาสตราจารย์ไม่ไหวแล้ว
[เอเตียนร้องครวญคราง]
ที่นี่เหมาะเลย
สําหรับอะไรครับ
บทเรียนสุดท้าย ที่เธอจะได้เรียนจากศาสตราจารย์
ในยามที่ดวงวิญญาณของเราจะลาจากโลกนี้...
เธอจะรู้
เธอจะมองเห็นชีวิตตัวเอง ทุกช่วงเวลาอยู่ตรงหน้า
(สี่เดือนก่อน)
[ผู้ชายในวิทยุ] นี่คือประกาศ จากลอนดอนถึงประชาชนฝรั่งเศส
[เสียงดินสอขีดเขียน]
เป็นข้อความส่วนตัวมากๆ
เสียงโหยไห้ยาวนานของไวโอลินในฤดูใบไม้ร่วง
ขอย้ํา...
เสียงโหยไห้ยาวนานของไวโอลินในฤดูใบไม้ร่วง
[เสียงเพลงฝรั่งเศส จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงบรรเลง]
ขอบคุณค่ะ
[มาเนคถอนหายใจ]
ก่อนที่จะกินอาหารนะคะ ย่ามาเนคต้องกินยา
แต่ฉันกินยาแล้วจ้ะ เธอได้ยินนี่
ไม่ค่ะ หนูได้ยินย่ายกขวดยาขึ้นมาเขย่า
แต่ไม่ได้กินยา
[มาเนคหัวเราะหึๆ]
หนูรู้ค่ะ หนูน่ารําคาญมาก
ไม่ เธอเก่งมากต่างหาก
แต่สาบานได้นะ ยาพวกนี้มีไว้ให้ม้ากิน
ถ้าย่าไม่กินยา หมอบอกว่าหัวใจจะยอมแพ้นะคะ
แล้วใครจะทําซุปแสนอร่อยนี้ล่ะ
- ดีค่ะ ตอนนี้ก็กินอาหารได้แล้ว - [มาเนคหัวเราะเบาๆ]
ย่ามาเนคคิดไหมคะว่าในสวรรค์
เราจะได้พบพระเจ้าอยู่ตรงหน้าจริงๆ
ก็อาจจะได้พบ
แล้วถ้าคนตาบอดล่ะคะ
ย่าคิดว่า
ถ้าพระเจ้าอยากให้เราเห็นอะไร
เราจะได้เห็น
- [เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา] - [เสียงบันไดดังเอี๊ยดๆ]
เอเตียน เกิดอะไรขึ้น
บีบีซี จากลอนดอน พวกเขาอ่าน "เพลงแห่งฤดูใบไม้ร่วง"
สามบรรทัดแรกของ "เพลงแห่งฤดูใบไม้ร่วง"
อะไรคะ "เพลงแห่งฤดูใบไม้ร่วง"
"เพลงแห่งฤดูใบไม้ร่วง" ของโปล แวร์แลนคือหมายนัด
ว่าอเมริกากําลังมา
อังกฤษกําลังมา
แปลว่าตอนนี้เรามีงานให้ทําเยอะมาก
ไม่เป็นไร เอเตียน ฉันจะทําสิ่งที่จําเป็นต้องทํา
เราต้องเฝ้าท่าเรือ ย่านสับเปลี่ยนราง
- ถนนหนทาง - ฉันจะทําเอง
ไม่ โซฟี หมอบอกว่า เธอต้องพัก ความเครียดอาจจะ...
อาจเป็นอันตรายได้
ตอนนี้พวกเขาอ่านบทกวีนั้นแล้ว เธอจะทําสิ่งที่จําเป็นต้องทําได้ยังไง
ฉันก็ไม่ฟังหมอก็สิ้นเรื่อง
ไม่ได้ ถ้ามีงานต้องทํา หนูจะทําเอง
มารี เธอไม่สามารถ...
เธอจะเฝ้าเรือที่เข้าออกจากท่าได้ยังไง
มารีไปเก็บข่าวได้
แล้วเธอล่ะ
เธอจะทําอะไร
เอเตียน
เธอไม่อยากใช้ชีวิตเต็มที่ก่อนตายหรือไง
- มารี - คะ
พอเธอกินซุปเสร็จแล้ว เธอต้องไปที่ แบบจําลองเมืองที่พ่อเธอสร้างขึ้น
และทําความคุ้นเคยกับถนนหนทาง
ที่จะนําไปที่โบสถ์และร้านขนมปัง
เธอจะต้องยุ่งมากๆ ในช่วงหลายวันนี้
[เสียงนกนางนวลร้อง]
[มารีพูดพึมพํา]
ชวนฉันอีกสิ
[มารี] อะไรคะ
ครั้งหนึ่งฉันเคยบอกเธอว่าถ้าเป็นเธอที่ชวนฉัน
สักวันฉันอาจไปกับเธอ
ดังนั้น ช่วยชวนฉันอีกที
ปู่เอเตียนคะ
ปู่จะก้าวออกสู่โลกภายนอกกับหนูได้ไหมคะ
ได้สิ
ฉันจะไป
[มารี] มาดามมาเนค
มาดามมาเนค เราจะออกไปข้างนอกค่ะ
หมายความว่ายังไง "เรา"
[เอเตียน] เธอหมายถึง "เรา"
เราจะออกไปเดินเล่น
แปลกตรงไหน
ดีมาก
หมวกด้วย เอเตียน
เธอไม่เคยออกจากบ้านโดยไม่สวมหมวก
ยังอยู่นี่
ยังอยู่
เขาดูเป็นยังไงคะ
เขาดูเหมือนน้องชายของฉัน
[เสียงหายใจฮืดฮาด]
พ่อเคยบอกว่าปู่เคยเป็นเสือ
[หัวเราะหึ]
เสือ
ใช่ ฉันเคยเป็นเสือ
และจะเป็นอีกครั้ง
ปู่จะเป็นอีกครั้ง
ขอบคุณ
พระเจ้าช่วย
[ถอนใจ] ใช่ เอเตียนตัวจริง
ที่เหลืออยู่
นับจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนมารับขนมปัง
ตอนนี้ผมรู้ละว่าเราจะชนะ
[พูดเบา] อันนี้ไหม้แล้ว ไม่ได้มีไว้กิน
ยินดีต้อนรับกลับมาครับ
[หายใจฮืดฮาด ไอ]
- [เปิดประตู] - [เอเตียน] โซฟี เรากลับมาแล้ว
[ประตูปิด]
นี่อันที่ไหม้
เธอโอเคหรือเปล่า
ตอนนี้ไม่สําคัญแล้วว่าโอเคหรือเปล่า
สิบหกกลุ่ม
เฮ่
หิวมั้ย
หิวค่ะ ขอบคุณ
- หยิบไม้เท้าให้หนู หนูจะไปเร็วขึ้น - จะไปไหนกัน
- [มารี] เรามีงานให้ทําเยอะมาก - เยอะมาก
[เสียงมอเตอร์ไซค์]
[เอเตียน] มีลําใหม่เข้ามาจากร็อตเตอร์ดัม ปักธงดัตช์
เรือสินค้าชื่อบาทิสตาเมย์
คงบรรทุกคอนกรีต เสริมเหล็ก
เลขทะเบียนอะไรคะ
อาร์ ดี หนึ่ง หนึ่ง สอง สาม
[เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา]
รองเท้าบูต หัวโลหะ
ตกปลาอะไรได้บ้างไหม
ยังเลย
นั่นอะไร
นี่อะไร
การบ้านของหนูค่ะ
หนูตาบอดมันเลยเป็นอักษรเบรลล์
แล้วมันเขียนไว้ว่ายังไง
อ่านให้ฉันฟังดังๆ
"กัปตันนีโมกําลังพูดด้วยน้ําเสียงห้าวหาญจับใจ"
"ไฟในดวงตาของเขาและความกระตือรือร้น ในท่าทีได้เปลี่ยนแปลงเขา"
"เขารักเรือลํานี้เหมือนพ่อรักลูก"
จากหนังสือใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์ค่ะ
เรากําลังอ่านเรื่องนี้ในโรงเรียน เป็นงานของชาวฝรั่งเศสด้วยค่ะ
ขอให้ตกปลาได้นะ
ขอบคุณ
[ถอนหายใจ]
มารี บางครั้งปู่ก็ตกใจนะที่หลานเก่งขนาดนี้
[มารีหัวเราะ]
ถ้าพวกเขาทําแบบนั้น คงต้องให้น้องสาวของปู่ไปจัดการ
[มารี] ควันไฟเหรอคะ
บ้าจริง
โซฟี
โซฟี เธออยู่ไหน
[เสียงไอ]
โซฟี
ไม่นะ ไม่ โซฟี
ไม่ๆ
- ปู่เอเตียนคะ - ทางนี้
เกิดอะไรขึ้น
[ร้องไห้]
[สูดน้ํามูก]
[เอเตียน] หัวใจของเธอ
เธอรอจนกระทั่งรู้ว่าปู่รับช่วงต่อได้แล้ว
เธอไม่เคยยอมถอดใจเรื่องปู่ ทั้งที่ปู่ถอดใจไปเองแล้ว
เราจะทําสิ่งที่เธอเริ่มไว้ให้สําเร็จ
เราจะทํางานของเธอให้สําเร็จ ฉันสัญญา
เราจะทําให้สําเร็จ
[ร้องไห้]
โซฟี
ปู่เอเตียนคะ หนูจะพยายาม ทําสิ่งที่ย่ามาเนคเริ่มไว้ให้สําเร็จ
แต่หนูทําไม่ได้ถ้าไม่มีปู่
หนูอยากให้ปู่อยู่ด้วยค่ะ
[ฟอน] พอแล้วน่า มารี
ในที่สุด...
ฉันก็พบเธอ
วันนี้
ตอนนี้
ที่นี่คือจุดจบ
[เสียงทหารตะโกน]
พวกเยอรมันกําลังจนตรอก
มารีจะไม่ปลอดภัย
เธอรีบไปหาหล่อน ปกป้องหล่อนจนกว่าพวกอเมริกาจะมา
ได้ครับ
เมื่อเธอพบมารี...
บอกเธอว่าเสือตัวหนึ่งมีความสุข ที่จะตายดีกว่าอยู่ในกรง
หล่อนปลดปล่อยฉันเป็นอิสระ
บอกหล่อนว่าขอบใจ
ไม่เป็นไร
เธอเป็นเด็กดี แวร์เนอร์ เฟนนิช
เธอเป็นเด็กดี
อย่ายอมให้สงครามนี้ทําลายเธอ
เธอจะต้องปกป้องหล่อนให้ได้
ผมสัญญา
พ่อคะ ถ้าพ่อฟังอยู่
หนูขอความเข้มแข็งของพ่อ
เธอจะพูดกับพ่อทําไม
[เสียงระเบิด]
อยากรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
งั้นฉันจะบอกให้
หลังจากเขาทิ้งเธอไว้ที่นี่
เขาก็ไปปารีสเพื่อสลัดการติดตามของเกสตาโป
(ปารีส กรกฎาคม 1943)
น่าเสียดายแทนพ่อเธอ เกสตาโปมีแผนการอื่น
[เสียงพูดออกลําโพงดังแว่วๆ]
อย่าหยุดเดิน
อย่าลังเล
นายไม่เก่งเรื่องแบบนี้เลย เมอซิเยอเลอบลองก์
และตอนนี้ จงอย่ากระโตกกระตาก
และตามฉันมา
ใช่ นายยิ้มเพราะพวกมันคือสหายเก่าแก่
ครั้งนึงนายเคยเป็นคนเก็บกุญแจทุกดอกนี้
แต่ตอนนี้ มีกุญแจดอกเดียวที่นายต้องการ
เอาไปสิ
มันคือของนาย รับไป
รับไป ไขประตูนี้และเดินออกไป
ไปทุกแห่งที่นายปรารถนา
ไปที่ร้านอาหารหรูหรา
สั่งไวน์ให้ตัวเองสักขวด
ใช้ชีวิตซะ
ผมชอบไวน์ราคาถูกในครัวมากกว่า และเราใช้ชีวิตได้ทุกที่
นายกล้าหาญหรือไม่ฉันไม่สนใจ
ในสงคราม ความกล้าก็เหมือน...
ใบไม้บนต้นไม้ ดาษดื่น ไร้ประโยชน์
[เสียงตบมือดังปัง]
ปลิดปลิว
นายไม่มีความหมายสําหรับฉัน
ฉันไม่สนว่านายจะอยู่หรือตาย
คุณคือเจ้าหน้าที่ระดับสูง คุณต้องการอะไรจากผม
ฉันคือ...
เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สุดในหน่วยนึง
งานของฉันคือรวบรวมอัญมณีล้ําค่าทั้งหมดในยุโรป
และนําส่งไรช์
ฉันทํางานได้ดี
ฉันประสบความสําเร็จมาตลอด
เว้นสิ่งเดียว
ฉันกําลังตามหาเพชรเม็ดหนึ่งเป็นพิเศษ
ให้ฮิตเลอร์สะสมส่วนตัวเหรอ
หรืออาจจะให้ตัวคุณเอง
คุณป่วย
กลิ่นคุณเหมือนคนป่วย
บ่ายนี้จะมีขั้นตอนอย่างนี้นะ
ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงอาทิตย์ตกดิน...
คุณจะขัดขืนคําสั่ง
จากนั้นคุณจะพยายามเก็บอัญมณีล้ําค่านี้ไว้เอง
ถ้านายไม่บอกว่ามันอยู่ไหน...
ฉันจะยิงนายซะ
เจาะหัวนาย ในห้องนี้ ก่อนฟ้าจะมืด
แต่ยังไงผมก็คือคนตายแล้ว
คุณไม่สามารถขู่คนตายได้
นายคิดว่าไม่ได้บอกอะไรฉันเลย แต่นายบอกเยอะเชียวละ
ในช่วงเวลาสั้นๆ
จากที่ฉันค้นข้อมูลเรื่องนาย ฉันพบว่านายเป็นคนที่มีเหตุผลมาก
เช่น นายไม่เชื่อเรื่องไร้สาระ
เช่นเพชรต้องสาป
แม้ว่าการครอบครองอัญมณีที่ว่านั้น
ทําให้ลูกสาวนายต้องมีชีวิตในความมืดมิด
ดังนั้น ในฐานะคนมีเหตุผล...
ฉันไม่เชื่อว่านายจะยอม ทิ้งชีวิตตัวเองเพื่ออัญมณีเม็ดเดียว
[ถอนหายใจ]
แต่นายคงยอมสละชีวิตเพื่อเธอ
แปลว่าเพชรเม็ดนี้อยู่กับลูกสาวนาย
ถ้าฉันเจอลูกสาวนาย ฉันก็จะพบอัญมณีเม็ดนั้น
ในห้องแบบนี้มีเสียงระฆังแห่งความเงียบ ที่มีแต่คนแบบฉันเท่านั้นที่ได้ยิน
ฉันได้ยินเสียงระฆังดังหนึ่งครั้ง
ใช่ ทุกอย่างมีเสียง
คุณแค่ต้องฟัง
คุณเชื่อว่าทะเลเพลิงจะมอบชีวิตอมตะให้คุณสินะ
เสียใจด้วย
ความตายจะมาหาคุณแน่นอน
แต่ถ้าคุณรักใครสักคน...
ความรักจะยืนยงยาวนานกว่าชีวิตคุณ
ลูกสาวผมถึงได้ใช้ชีวิตอยู่ในแสงสว่าง ไม่ใช่ความมืด
[ร้องโอ๊ย]
[ร้องครวญคราง]
นี่คือเครื่องมือที่ฉันใช้ตรวจสอบอัญมณีล้ําค่า
แต่ฉันพบว่า...
มันก็มีประโยชน์ไม่น้อยในโอกาสแบบนี้
[ร้องโอ๊ย]
[ร้องโอดโอย]
เรามีเวลาแค่สามชั่วโมงเศษ
ที่นายจะบอกที่อยู่มา
ฉันได้เรียนรู้หลายต่อหลายครั้ง ในสถานการณ์เช่นนี้ว่า
ความเจ็บปวดมีชัย เหนือความภักดีและความห้าวหาญ
แต่โจทย์ในบ่ายนี้คือ...
ความเจ็บปวดมีชัยเหนือความรักหรือเปล่า
[ร้องครวญครางเบาๆ]
นั่นคือโจทย์
ความเจ็บปวดมีชัยเหนือความรักหรือเปล่า
เธออยากรู้คําตอบของโจทย์ข้อนี้ไหม
คําตอบคือไม่
เขาไม่บอกอะไรฉันเลย
ฉันทรมานเขานานสามชั่วโมง เขาก็ยังไม่บอกอะไรเลย
เขาไม่ยอมบอกที่อยู่ของเธอ
เขาไม่ยอมทอดทิ้งเธอ
ดังนั้น...
- [เสียงปืนดังปัง] - [เสียงล้มฟุบลงบนโต๊ะ]
[มารีร้องไห้]
[มารี] ไม่นะ ไม่จริง
[ฟอน] จริง มารี พ่อเธอตายแล้ว
ตายด้วยมือฉัน
[เสียงทหารตะโกน]
[เสียงปืนดังอยู่ไกลๆ]
พ่อคะ พ่อยังไม่ตาย
จนกว่าหนูจะตาย
มารี เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองหรือเปล่า
ฉันระเบิดประตูนี้...
- หนูจะไม่ตาย... - เมื่อไหร่ก็ได้
จนกว่าเขาจะตาย
บอกมาว่าพ่อเธอซ่อนเพชรเม็ดนั้น ไว้ที่ไหนแล้วฉันจะไม่ยุ่งกับเธอ
ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว
[เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง]
คุณอาจมีระเบิดมือ
แต่ฉันมีปืน
ใครกันที่จะโง่และสิ้นคิดขนาดที่ ทิ้งปืนไว้กับเด็กสาวตาบอด
ปู่เอเตียนเคยให้ปืนฉันไว้ เขาสอนวิธีใช้ด้วย
[เสียงกระจกแตก]
ถ้าคุณเดินเข้าประตูนั่นมา
ฉันจะยิงคุณเหมือนที่ปู่เอเตียนเคยสอนไว้
การที่เธอมีปืนของปู่เธอทําให้ทุกอย่างยุ่งยากขึ้น
แต่ก็แค่เล็กน้อย
- ว่ายังไงนะ - ฉันพูดว่า...
[ร้องโอดโอย]
[เสียงออกแรง]
เธออาจจะมีปืนนะมารี
แต่เธอมองไม่เห็น
และอีกไม่นาน...
เธอจะไม่ได้ยินด้วย
ฉันจะนับถอยหลังจากสิบ
จากนั้นฉันจะดึงสายที่มัดสลักระเบิดไว้
แรงระเบิดจะเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด
ฉันขอแนะนําให้เธอถอยไป
แค่อยากแน่ใจว่าเธอยังไม่ตาย หลังจากฉันระเบิดประตูนี้แล้ว
แต่แรงระเบิดจะทําให้เธอหูอื้อ
เธอจะไม่ได้ยินอะไรเลยนาน 30 วินาที
ตอนนั้นเองที่ฉันจะเข้าไปในห้อง
และฉวยโอกาสที่เด็กสาวยังไม่ได้สติดี
ไร้อาวุธใดๆ เว้นแต่ประสาทดมกลิ่น
นี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว บอกมา
[เสียงดนตรีเปียโนจังหวะเศร้าบรรเลง]
[ยุตตา] แวร์เนอร์!
[หายใจเฮือก]
[เสียงปืนดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงดนตรีจังหวะระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
วันนี้เราจะไม่ตาย
ฉันมาแล้วมารี
สิบ
ถึงแม้ฉันจะหูหนวก ฉันก็ยังจะได้ยินเสียงคุณ
[ฟอน] เก้า
แปด
เจ็ด
หก
ห้า
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง
[เสียงหูอื้อดังวิ้งๆ]
[เสียงดังตุบๆ ในหู]
[เสียงพูดพึมพํา]
[เสียงเครื่องบิน เสียงปืน]
[เสียงพูดพึมพํา]
[ทหารตะโกน]
มารี เป็นอะไรหรือเปล่า
มารี เธออยู่ไหน
ปู่เอเตียนส่งฉันมา
- [เสียงปืน] - [เสียงตะโกนดังแว่วๆ]
[เสียงกระจกดังกรอบแกรบ]
- มารี - [มารี] ฉันอยู่นี่
คุณเป็นใคร
ฉันชื่อแวร์เนอร์
ฉันเป็นทหารเยอรมันแต่ฉันเป็นเพื่อนเธอ
ปู่เอเตียนคือศาสตราจารย์ของฉันเหมือนกัน
เรื่องของนายไม่เกี่ยว ไอ้คนทรยศ
และรับรองได้ว่า เรื่องเล่าของนายจะตายไปกับนายเร็วๆ นี้
มารี ปืนของเธอมีกระสุนหกนัด
ฉันนับได้ห้าแล้ว
ฉะนั้นมันเหลือนัดเดียว
ฉันจะจัดการคนทรยศนี้แล้วจะไปจัดการเธอ
[เสียงตบลูกโม่เข้ารังเพลิงดังกริ๊ก]
[เสียงปืน]
[เสียงหายใจหอบ]
[เสียงบันไดดังเอี๊ยดอ๊าด]
เขากําลังลงบันไดไปข้างล่าง
เขาลงไปครึ่งทางแล้ว ฉันได้ยินเสียงเดินแต่ละก้าว
เขาเกือบจะถึงชั้นห้องนั่งเล่นแล้ว
อีกห้าขั้นจะถึงแล้ว
เขาเกือบจะถึงตีนบันไดแล้ว
เขาไปถึงแล้ว อยู่แถวประตู
[เสียงปืนดังแชะ]
[เสียงขึ้นนกปืน]
[เสียงหายใจเฮือก]
ทุกอย่างมีเสียง
เราแค่ต้องฟัง
คุณคือทหารเยอรมัน
ผมไม่ใช่อะไรทั้งนั้นอีกแล้ว
ยกเว้นยังมีชีวิต
เพราะคุณ
[หัวเราะเบาๆ]
นั่นอะไร
อะไรเหรอ
มันคงอยู่ในแบบบ้านจําลอง มันดูเหมือน
- เพชร - อย่าแตะต้อง
ทําไมล่ะ
ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ
คุณบอกว่า
ปู่ของฉันเป็นศาสตราจารย์ของคุณด้วยเหรอ
ใช่
[เสียงสัญญาณวิทยุดังวี้ดๆ]
ก่อนหน้านี้คุณบอกว่า...
ศาสตราจารย์ส่งคุณมาใช่ไหม
เขา...
ขอให้ผมบอกคุณว่า...
บอกอะไร
เสื้อตัวหนึ่งมีความสุขที่จะตายมากกว่าอยู่ในกรง
แต่เขา...
แต่เขาตายแล้ว
เขาบอกว่าคุณปลดปล่อยเขา
มีความสุขที่จะตายมากกว่า...
เขาพูดอย่างนั้น
ฉัน...
เขาเคยนั่งตรงนี้เหรอ
คุณเคยฟังเขาใช่ไหม
เขาคือพ่อของผม
เขาเหมือนพ่อของผม
ผมเป็นเด็กกําพร้าน่ะ
ผมเคยเห็นสถานที่นี้เวลาผมหลับตา
ฉันก็เห็น
ฉันไม่ต้องหลับตา
แสงสว่างที่สําคัญที่สุด
- คือแสงที่เราไม่อาจมองเห็น - คือแสงที่เราไม่อาจมองเห็น
ดูเหมือนคุณหิวนะ
เปล่า
ผมหิว
คุณชอบกินลูกท้อไหม
ผมชอบกินลูกท้อ
แบมือสิ
[มารี] ขอบคุณค่ะ
[หัวเราะ]
[เสียงสัญญาณวิทยุดังวี้ด]
คุณทําอะไรน่ะ
[แวร์เนอร์] ผมกําลังซ่อมวิทยุ
[เสียงสัญญาณวิทยุดังซ่าๆ]
เพลงที่ศาสตราจารย์ชอบเปิด
คุณยังมีอยู่ไหม
[เสียงดนตรีเปียโน บรรเลงเบาๆ ทางวิทยุต่อเนื่อง]
น้องสาวที่รักของฉัน ยุตตา
ฉันไม่รู้ว่าเธอฟังอยู่หรือเปล่า
แต่ถ้าเธอฟังอยู่
เธอก็รู้แล้วว่าฉันยังไม่ตาย
และฉันยังเป็นคนเดิม
ฉันอยู่ในฝรั่งเศส
ฉันจะพยายามกลับบ้าน
และเมื่อฉันกลับไป ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง
มีหลายเรื่องมาก
แต่ที่สําคัญที่สุด
ฉันได้พบศาสตราจารย์แล้ว จริงๆ
เขาช่วยชีวิตฉันไว้
และฉันกําลังนั่งเก้าอี้ของเขา
ฉันอยู่กับเด็กสาวคนนึงที่มีดวงตาสวยงามที่สุด
ฉันต้องพอแค่นี้ก่อน
[หัวเราะ]
รักเธอที่สุด
[สะอื้น]
[เสียงปิดสวิตช์วิทยุ]
[ดนตรีหยุด]
พวกเขาอยู่ใกล้แล้ว
ฉันรู้จักเมืองนี้ดี ฉันรู้เส้นทางลับ
ฉันพาคุณไปที่กําแพงเมืองได้
ไม่
ไม่ ถ้าคุณถูกจับได้ตอนอยู่กับผม คุณจะถูกยิงฐานเป็นผู้สมคบคิด
แต่เราจะได้พบกันอีกครั้ง
ที่ไหน
ที่คลื่นสั้น 13.10
ถ้าคุณกระจายเสียง ผมจะฟังอยู่แน่นอน
และเมื่อสงครามจบลง ถ้าคุณอยากให้ผมมาหา ผมก็จะมา
คุณอาจเปลี่ยนใจก็ได้
ผมจะไม่เปลี่ยนใจ
ผมจะไม่เปลี่ยน
งั้นก็รอฟังให้ได้นะ
แน่นอน
ผมจะฟังอยู่เช่นเคย
[เสียงผู้คนส่งเสียงเชียร์]
คุณต้องยอมจํานนต่อทหารอเมริกัน
คนที่นี่จะฆ่าคุณ
แต่ทหารอเมริกันจะให้รองเท้าและอาหาร
และโอกาส
ตกลง
ฉันจะไปกับคุณ
[ผู้คนส่งเสียงเชียร์]
ผมอยากแน่ใจว่า ตรวจค้นทั่วพื้นที่แล้วและปลอดภัยดี
ผมจะฟังคุณอยู่นะ
- จ่า จับชายคนนี้ไว้ - ไปเร็ว
[ผู้คนส่งเสียงโห่และตะโกน]
[ทุกคนส่งเสียงเชียร์]
เราทําสําเร็จแล้ว มารี เราทําได้
[ทุกคนร้องเพลงภาษาฝรั่งเศสต่อเนื่อง]
[เสียงเพลงหยุด]
[เสียงผู้คนร้องเพลงภาษาฝรังเศส]
[เสียงดนตรีจังหวะเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงดนตรีหยุด]
[เสียงดนตรีเปียโน จังหวะเศร้าบรรเลงปิดเรื่อง]
(สร้างจากนิยายของแอนโทนี ดูเออร์)
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย