Nihayet buldum seni!
Marie?
Kaçacak yer yok.
Yukarıda olduğunu biliyorum Marie.
Kaçış yok.
Güçsüzüm ve mecalim yok ama onu almam şart.
Geliyorum Marie.
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
Herhâlde orada barikat kurdun.
Zeki kız.
Ama bu iş artık bitmeli.
Tabancam var Marie.
El bombam da var.
Daha fazla çaba sarf etmeye,
patlayıcı kullanmaya
gerek kalmayacak.
Basit sorumu yanıtlaman yeterli.
Amerikalılar şehir duvarlarına ulaştı.
Oyun oynamaya vakit yok.
Yapman gereken tek şey Alev Denizi'nin yerini bana söylemen.
Etienne, korkuyorum.
Eve dönmelisin.
Lütfen eve dön.
Profesör.
İyi misiniz?
Hayır...
Hayır, Profesör iyi değil.
Burası uygun bir yer.
Ne için?
Profesör'den alacağın son ders için.
Ruhun bu dünyadan ayrılırken
bunu hissedersin.
Dakikalar içinde bütün ömrün zihninde canlanır.
DÖRT AY ÖNCE
Londra'dan Fransız halkına sesleniyorum.
Epey şahsi bir mesajım var.
Güz kemanlarının uzun hıçkırıkları.
Tekrarlıyorum.
Güz kemanlarının uzun hıçkırıkları.
Teşekkürler.
Madam Manec, yemeden önce hapınızı almalısınız.
İyi de hapımı çoktan aldım canım. Sesimi duymuşsundur.
Hayır, hap şişesini kaldırıp salladığınızı duydum
ama hapınızı almadınız.
Biliyorum, çok sinir bozucuyum.
Hayır, harikasın.
Ama yemin ederim, bu haplar atlar için yapılmış.
Doktor, haplarınızı almazsanız kalbinizin dayanmayacağını söyledi.
O zaman bu leziz çorbayı bana kim yapacak?
Oldu. Şimdi çorbanızı içebilirsiniz.
Madam Manec, sizce cennete gidersek
gerçekten de Tanrı'yı görebilir miyiz?
Görebiliriz.
Peki ya körsen?
Bana kalırsa,
Tanrı bir şeyi görmemizi istiyorsa
onu görürüz.
Etienne, ne oldu?
BBC Londra radyosunda az evvel Güz Şarkısı'nı okudular.
Yani Güz Şarkısı'nın ilk üç satırını.
Güz Şarkısı nedir?
Paul Verlaine'in Güz Şarkısı sinyalimiz.
Yani Amerikalılar geliyor.
İngilizler geliyor.
Yani işimiz başımızdan aşkın.
Sorun yok Etienne. Gerekeni yapacağım.
Liman, garlar, yollar izlenmeli.
Hallederim.
Hayır Sophie. Doktor dinlenmeni söyledi. Yoksa yaşadığın stres
tehlikeli olabilir.
Şiir okundu ama gerekeni nasıl yapabilirsin?
Doktoru dinlemeyeceğim.
Hayır. Gerekeni ben yaparım.
Marie, yapamazsın...
Gemileri nasıl izleyeceksin?
Marie mesaj toplayabilir.
Peki sen?
Sen ne yapacaksın?
Etienne.
Ölmeden önce yaşamak istemez misin?
- Marie... - Evet.
Çorbanı bitirince babanın yaptığı maketi inceleyip
kiliseye ve fırına çıkan sokakları
iyice tanıman gerek.
Önümüzdeki günlerde çok meşgul olacaksın.
Bir daha sor.
Neyi?
Bir keresinde, bu soruyu soran kişi sen olursan
bir gün seninle gelebileceğimi söylemiştim.
Bu yüzden, bir daha sor.
Etienne amca,
benimle dışarıdaki dünyaya gelir misin?
Evet.
Evet, gelirim.
Madam Manec!
Madam Manec, biz dışarı çıkıyoruz.
"Biz" derken?
Bizi kastediyor.
Yürüyüşe çıkıyoruz.
Ne olmuş yani?
Pekâlâ.
Şapkan, Etienne.
Eskiden evden şapkasız çıkmazdın.
Demek hâlâ duruyor.
Hâlâ duruyor.
Nasıl görünüyor?
Kardeşim gibi görünüyor.
Babam, senin bir zamanlar kaplan gibi olduğunu söyledi.
Kaplan.
Evet, bir zamanlar kaplan gibiydim.
Yine öyle olacaksın.
Teşekkürler.
Aman tanrım.
Evet. Benim, Etienne.
Ondan geriye kalan.
Bundan böyle ekmeği ben alacağım.
Şimdi kazanacağımızdan eminim.
Ekmeklerden yanık olanı yemeniz için değil.
Hoş geldiniz efendim.
Sophie? Biz geldik.
Yanık olan.
İyi misin?
Şu an iyi veya kötü olmak önemsiz.
On altı grup.
Hey.
Aç mısın?
Evet, teşekkürler.
- Bastonumu al, daha hızlı yürürüm. - Nereye?
- Çok işimiz var. - Çok işimiz var!
Rotterdam'dan Hollanda bayraklı yeni bir tane geldi.
Ticaret gemisi Batista May.
Beton taşıyor. Takviye malzemesi olsa gerek.
Kayıt numarası ne?
R-D-1-1-2-3.
Metal burunlu botlar.
Bir şey tuttunuz mu?
Henüz değil.
Bu ne?
Ev ödevim.
Kör olduğum için Braille alfabesiyle yazdım.
Peki bu kâğıtta ne yazıyor?
Oku bakalım.
"Kaptan Nemo, büyüleyici bir hitabet gücüne sahipti.
Gözlerindeki ateş ve tavırlarındaki tutku onu farklı birine dönüştürüyordu.
Gemiyi, bir babanın evladını sevdiği gibi seviyordu."
Bir kitaptan alıntı. Denizler Altında Yirmi Bin Fersah.
Şu an okulda bu kitabı okuyoruz. Yazarı da Fransız.
Avınız bol olsun.
Teşekkürler.
Marie, bu konuda böyle usta olman bazen beni korkutuyor.
Çünkü bunu yapsaydım ablamdan rica ederdim.
Duman.
Kahretsin.
Sophie?
Sophie! Neredesin?
Sophie!
Hayır. Sophie.
Hayır.
- Etienne? - Buradayım!
Ne olmuş?
Kalbi dayanamamış.
Onun yerini alabileceğimden emin olana dek bekledi.
Benden umudunu hiç kesmedi. Ben kendimden umudu kesmişken bile.
Başladığın işi bitireceğiz.
Emeklerini tamamına erdireceğiz, sana söz.
Yarım bırakmayacağız.
Sophie.
Etienne, Madam Manec'in başladığı işi bitirmeye çalışıyorum
ama bunu sensiz yapamam.
Burada, yanımda olman gerek. Lütfen.
Bu kadarı yeter Marie!
En sonunda
buldum seni.
Bugün.
Şu an.
Bu iş burada bitecek.
Almanlar gitgide çileden çıkıyor.
Marie'nin canı tehlikede.
Onun yanına git ve Amerikalılar gelene dek onu koru.
Koruyacağım.
Marie'yi gördüğünde
şöyle söyle, bir kaplan kafeste olmaktansa ölmeyi yeğler.
O beni özgürleştirdi.
Ona benim için teşekkür et.
Merak etme.
Sen iyi bir delikanlısın Werner Pfenning.
İyi bir delikanlısın.
Bu savaş seni mahvetmesin.
Onu koruyacaksın.
Söz veriyorum.
Baba, eğer dinliyorsan...
Gücüne ihtiyacım var.
Neden babanla konuşuyorsun?
Ona ne olduğunu merak mı ediyorsun?
O zaman söyleyeyim.
Seni burada bıraktıktan sonra
Gestapo'yu atlatmak için Paris'e gitti.
PARİS TEMMUZ 1943
Talihsizlik bu ya, Gestapo'nun planı farklıydı.
Asla durma.
Asla bocalama.
Bu işte pek usta değilsin Mösyö LeBlanc.
Şimdi gürültü patırtı çıkarmadan...
...benimle geleceksin.
Evet, gülümse, zira bunlar eski dostların.
Bir zamanlar her kilidin anahtarı sana emanetti.
Şimdi ise sadece tek bir anahtara ihtiyacın var.
Alabilirsin.
O senin. Hadi al.
Onu al, kapının kilidini aç ve git.
Dilediğin yere git.
Pahalı bir restorana gidip
bir şişe kırmızı şarap ısmarla.
Yaşadığını anla.
Mutfakta oturup ucuz şarap içmeyi yeğlerim ve yaşadığımı her yerde anlayabilirim.
Cesaretin beni pek ırgalamıyor.
Savaşta, cesaret denen şey
bir ağacın yaprakları gibi boldur fakat faydasızdır.
Uçar gider.
Beni hiç ilgilendirmiyorsun.
Yaşaman veya ölmen umurumda değil.
Siz kıdemli subaysınız. Benden ne istiyorsunuz?
Ben tek kişilik bir birimin en kıdemli subayıyım.
Görevim, Avrupa'da bulunan kıymetli taşları toplamak
ve Reich'a teslim etmek.
İşimde iyiyim.
Şimdiye dek hep başarılı oldum.
Tek bir konu hariç.
Bir elmas arıyorum.
Hitler'in özel koleksiyonu için mi?
Veya belki de kendiniz içindir.
Hastasınız.
Hastalık kokuyorsunuz.
Bu öğleden sonra şöyle ilerleyecek.
Şu andan itibaren gün batımına dek...
Emirlerinize karşı geleceksiniz
ve o kıymetli taşı ele geçirmeye çalışacaksınız.
Taşın yerini söylemezsen
seni vururum.
Karanlık çökmeden evvel buracıkta kafana sıkarım.
İyi ama ben çoktan öldüm.
Ölü bir adamı tehdit edemezsiniz.
Bana hiçbir şey söylemediğini sanıyorsun ama aslında kısa süre içinde
bana bir sürü şey söyledin.
Seni sorup soruşturduğumda çok akılcı bir adam olduğunu öğrendim.
Misal, lanetli elmaslar gibi
saçma şeylere inanmıyorsun.
Söz konusu taşı elinde tutman
kızını karanlığa mahkûm etse de.
Dolayısıyla, akılcı bir adam olduğundan,
alelade bir taş uğruna canını feda edeceğine inanmıyorum.
Ama kızın uğruna canını verirsin.
Demek ki taş kızının elinde.
Kızını bulursam taşı da bulurum.
Böyle odalarda ancak benim gibilerin duyabildiği sessiz çanlar vardır.
Az önce de çaldı.
Evet, her şeyin bir sesi vardır.
Dinlemen yeterli.
Alev Denizi'nin sana ebedî hayat vereceğini mi sanıyorsun?
Üzgünüm.
Ölüm kapını çalacak.
Ama birini seversen...
Ancak sevgi ölümü yener.
İşte bu yüzden kızım ışıkta yaşıyor, karanlıkta değil.
Bu aletleri kıymetli taşları incelerken kullanıyorum.
Ama sonradan gördüm ki
bu tür durumlarda da epey işe yarıyorlar.
Bana bir adres vermek için
üç saatten biraz fazla vaktin var.
Tecrübelerime göre bu tür durumlarda
acı, sadakatten ve vatanperverlikten güçlüdür.
Ama şu an asıl soru şu...
Acı, sevgiden güçlü mü?
Soru buydu.
Acı, sevgiden güçlü mü?
Bu sorunun cevabını merak ediyor musun?
Cevap, "Hayır."
Bana hiçbir şey söylemedi.
Ona üç saat boyunca işkence yaptım ama yine de tek kelime etmedi.
Bir adres vermedi.
Seni ele vermedi.
Ben de...
Hayır...
Evet Marie. Baban öldü.
Onu elimle öldürdüm.
Baba, ben gidene dek...
...sen de gitmeyeceksin.
Marie, durumunu idrak edebiliyor musun?
Bu kapıyı havaya uçurabilirim.
- O gidene dek... - Her an yapabilirim.
...ben de gitmeyeceğim.
Babanın elması nereye sakladığını söyle, ben de seni rahat bırakayım.
Yalnız değilim.
El bomban olabilir.
Bende tabanca var.
Hangi pervasız salak kör bir kıza tabanca verir ki?
Tabancayı Etienne amcam verdi ve kullanmayı da öğretti.
O kapıdan girersen
Etienne amcamın öğrettiği gibi vururum seni.
Amcanın tabancası işleri zorlaştırıyor.
Ama çok değil.
- Ne dedin? - Dedim ki...
Tabancan olabilir Marie
ama gözlerin yok.
Az sonra...
Kulakların da olmayacak.
10'dan geriye doğru sayacağım.
Sonra da el bombasının pimini tutan teli çekeceğim.
Patlayıcı şarapnel dolu.
O yüzden geri çekilmeni tavsiye ederim!
Ben kapıyı havaya uçurduktan sonra hayatta olmanı istiyorum.
Patlama yüzünden sağır olacaksın.
Otuz saniye boyunca hiçbir şey duymayacaksın.
İşte o sırada odaya gireceğim
ve geriye sadece koku duyusu kalan,
baygın bir kızın hakkından geleceğim.
Bu son şansın. Konuş!
Werner!
Bugün ölmeyeceğiz.
Geliyorum Marie.
On...
Sağır kalsam bile sesini duyacağım.
Dokuz...
Sekiz...
Yedi...
Altı...
Beş...
Dört!
Üç!
İki.
Bir.
Marie? İyi misin?
Marie! Neredesin?
Beni Etienne amcan yolladı.
- Marie! - Buradayım!
Sen kimsin?
Adım Werner.
Alman askeriyim ama senin tarafındayım.
Etienne amcan benim de profesörümdü!
Hikâyenin hiçbir önemi yok vatan haini!
Emin ol, biraz sonra hikâyen de seninle beraber ölecek.
Marie, tabancanda altı mermi var.
Beş tanesini saydım.
Yani bir mermi kaldı.
Bu hainin icabına baktıktan sonra senin peşine düşeceğim.
Merdivenden iniyor.
Yolu yarıladı. Her adımın sesini biliyorum.
Odanın bulunduğu kata ulaşmak üzere.
Beş adım daha kaldı.
Merdiven bitmek üzere.
Şu an sahanlıkta, kapının önünde.
Her şeyin bir sesi vardır.
Dinlemen yeterli.
Sen Alman askerisin.
Artık hiçbir şey değilim.
Sadece yaşıyorum.
Senin sayende.
Bu ne?
Ne?
Herhâlde maketin içindeydi.
- Elmasa benziyor. - Dokunma.
Neden?
Orada kalsın.
Demek amcam senin de profesöründü, öyle mi?
Evet.
Az önce...
...seni Profesör'ün yolladığını söyledin.
O...
Sana söylememi istedi.
Ne söylemeni istedi?
Bir kaplan kafeste olmaktansa ölmeyi yeğlermiş.
Ama o...
O öldü.
Onu özgürleştirmişsin, öyle dedi.
Ölmeyi yeğlermiş.
Böyle söyledi.
Ben...
Buraya mı oturuyordu?
Onu dinliyor muydun?
O benim babamdı.
Babam gibiydi.
Ben öksüzdüm.
Gözlerimi yumduğumda bu odayı görürdüm.
Ben de öyle.
Gözlerimi kapatmama gerek yoktu.
En önemli ışık
- göremediğin ışıktır. - ...göremediğin ışıktır.
Aç olmalısın.
Değilim.
Ben açım.
Şeftali sever misin?
Severim.
Avucunu aç.
Teşekkürler.
Ne yapıyorsun?
Radyoyu tamir ediyorum.
Profesör'ün çaldığı müzik.
Hâlâ sende mi?
Sevgili kardeşim Jutta...
Dinliyor musun, bilmiyorum
ama dinliyorsan
yaşadığımı biliyorsun.
Zihnimin hâlâ aynı frekansta olduğunu da.
Fransa'dayım.
Oraya dönmeye çalışacağım.
Döndüğümde sana her şeyi anlatacağım.
Öyle çok şey oldu ki.
Ama en önemlisi...
Profesör'le tanıştım. Onunla resmen tanıştım.
Hayatımı kurtardı.
Onun koltuğunda oturuyorum.
Yanımda da güzel gözlü bir kız var.
Gitmeliyim.
Sevgilerimle.
Yaklaştılar.
Şehri çok iyi tanıyorum. Gizli yolları biliyorum.
Seni şehir duvarlarına götürebilirim.
Hayır.
Hayır. Benimle yakalanırsan iş birlikçi olmakla suçlanıp vurulursun.
Ama tekrar görüşeceğiz.
Nerede?
Kısa dalga 13.10'da.
Yayın yaptığında dinliyor olacağım.
Savaş sona erdiğinde gelmemi istersen geleceğim.
Fikrini değiştirebilirsin.
Değiştirmeyeceğim.
O zaman mutlaka dinle.
Dinleyeceğim.
Hep yaptığım gibi.
Amerikalılara teslim olmalısın.
Buranın halkı seni öldürür
ama Amerikalılar sana bot, yiyecek
ve bir şans verir.
Tamam.
Seninle geleceğim.
Bu bölge mutlaka temizlenmeli ve güvenli olmalı.
Dinliyor olacağım.
- Çavuş! Bu adamı alın! - Gel.
Başardık Marie! Başardık!
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız