Przy wejściu do Świątyni Księżyca
wita nas wąż.
Jest wykuty w skale.
Jego lśniące ciało jest jak żywe.
To niełatwe zadanie.
Wykuto większość skały,
zostawiając tylko tę płaskorzeźbę.
Głębiej w tunelu pojawia się więcej enigmatycznych kształtów.
Również w formie rzeźb.
To niepowtarzalna atmosfera.
Pyłki migoczą w świetle
padającym przez otwór w suficie
na starannie wypoziomowaną strukturę. To bez wątpienia dzieło ludzi.
Podstawa kolumny również jest wyrzeźbiona z kamienia.
Powyższy otwór
przepuszcza światło słońca bądź księżyca.
Oryginalna nazwa Świątyni Księżyca
to Amaru Markawasi, „Dom Węża”.
To upiorne, imponujące wykute w skale schronienie.
Wierzy się, że przeprowadzano tu rytuały płodności.
Ludzie zostawiali ofiary bogini księżyca,
Mamie Quilli, córce Wirakoczy.
Panuje tam cisza, chłód i bezruch.
Wywołuje to w nas efekt skupienia.
Zdaje mi się, że taki był zamiar twórców.
Zdaje się, że twórcy tej komnaty nie byli tymi samymi ludźmi,
którzy budowali głośne, pozłacane świątynie,
z których słynęli Inkowie.
Wygląda na to, że Inkowie zbudowali tylko zewnętrze ściany,
aby oddać cześć temu znalezisku.
Czy jest to dzieło kogoś innego?
Starszej kultury, która stworzyła te fantastyczne rzeźby?
PREHISTORYCZNA APOKALIPSA AMERYKI
Jestem na wzgórzu ponad Cusco w Peru.
Przyglądam się starożytnej technice rzeźbienia w skale
o nazwie Hanan Pacha.
To wielowarstwowa tajemnica. Żeby ją rozwiązać,
musimy przyjrzeć się różnym stylom architektury,
które występują obok siebie na jednej ulicy.
W pozostałych częściach świata uznano by to za dzieła różnych kultur.
Między Świątynią Księżyca a megalitami Sacsayhuaman
znajduje się kolejny ważny punkt Świętej Doliny.
Zdaje się, że i tu wykorzystano tę starożytną technikę rzeźbiarką.
Q’enqo.
Czyli „labirynt” w języku keczua.
Kiedy mu się przyglądam, rozumiem tę nazwę.
Kiedy wyruszamy w podróż do jego serca,
zawiłe ścieżki zmuszają nas do refleksji.
Q’enqo przemierza się samotnie
w tajemniczej atmosferze,
w ciszy.
To skomplikowana sieć tuneli…
podziemnych korytarzy…
i ołtarzy wykutych ze skalnego podłoża.
Wszystkie zdają się prowadzić do amfiteatru,
w którym dołącza do mnie Jesus Gamarra.
Czy Inkowie są odpowiedzialni za to,
co widzimy w Q’enqo Chico?
Nie.
Znajdujemy tu ślady po obecności Inków.
Małe kamienie, masa uszczelniająca.
Ale to elementy dodane do rzeźb Hanan Pacha,
które istniały tu wcześniej.
Darzyli je ogromnym szacunkiem.
Dlatego otoczyli je
bardzo starannie skonstruowanymi elementami.
Starożytne płaskorzeźby otoczone prymitywnymi konstrukcjami,
jak przed Świątynią Księżyca.
To kontrastujące style.
Znajdujemy je w wielu świętych miejscach w Peru.
W Machu Picchu gładko wyrzeźbiony rytualny kamień Intihuatana
również wydaje się otoczony przez późniejsze budowle Inków.
Być może w ten sposób oddali mu cześć.
To może tłumaczyć tajemniczą mieszankę styli
widocznych na murach Cusco i w Sacsayhuaman.
Jesus Gamarra twierdzi, że zewnętrzne budowle
mogły zostać dodane później niż te gładkie rzeźby.
Pomijając to, kiedy stworzono te rzeźby,
zastanówmy się, jak to zrobiono.
Czy może być to efekt zaginionej prehistorycznej technologii?
Kolega Jesusa, Jan Peter de Jong, wyszukuje wskazówki
pomagające zrozumieć, jak stworzono dzieła w Sacsayhuaman.
Przyprowadziłeś mnie do tego wąskiego tunelu
o lśniących ścianach. Jak nazywa się to miejsce?
Nazywają je Chincana Chica.
Czyli „miejsce, w którym można się zagubić”.
To naturalne podłoże skalne,
ale sam tunel jest dziełem ludzkiej pracy.
Czy to pasuje do najstarszych budowli z tego miejsca?
Kształtowali podłoże skalne?
Do charakterystyki stylu Hanan Pacha
należy formowanie skał.
Kształtowali ją tak, jak gdyby była miękka.
Używali najróżniejszych narzędzi.
Czyli zmiękczali kamień,
a następnie wyciskali w nim różne kształty?
Myślimy, że w momencie budowy ta skała była miękka.
Ale dlaczego?
Jan sądzi, że kluczem tej tajemnicy są ściany tunelu.
W tunelu widzimy dużo odblasków.
To taki metaliczny połysk.
Ściana jest gładka w dotyku.
Sądzimy, że poddano ją obróbce cieplnej.
W ten sposób stworzono tę warstwę skały.
Dlatego ściana jest taka błyszcząca.
Geolodzy nazywają to zeszkleniem.
Jakiej to wymaga temperatury?
Aby dokonać zeszklenia, potrzebujemy 1400 stopni Celsjusza.
To ekstremalna temperatura.
Nie wiemy jak,
ale wiemy, że to zrobili.
Przyglądając się z bliska, zastanawiamy się,
czy w ten sposób połączono ze sobą
wielkie megalityczne bloki Sacsayhuaman.
Sceptycy powiedzieliby, że ściany są takie błyszczące
przez wszystkich ludzi, którzy się o nie ocierali.
Co na to powiesz?
Tak, ktoś może powiedzieć,
że wiele osób dotykało tych ścian, przechodząc tunelem.
Ale zeszklona jest cała ściana i sufit.
Nikt nie powie,
że dotykano wszystkich tych miejsc.
A co z argumentem, że to efekt aktywności wulkanicznej?
Nie mamy tu wulkanów.
- Okej. - Więc to nie jest wytłumaczenie.
Jedynym wytłumaczeniem dla Jana
jest to, że to efekt starożytnego procesu
opanowanego przez cywilizację poprzedzającą Inków.
Dokonali tego ludzie z zamierzchłej przeszłości.
Nie wiemy, jaką wykorzystali technologię.
Kiedy patrzę na Sacsayhuaman,
myślę, że to efekt zagubionej technologii kamieniarskiej.
Nie pojmujemy dziś tej technologii,
nie potrafimy jej odtworzyć.
Specyfika owej technologii pozostaje tajemnicą.
Jesus Gamarra uważa, że ekstremalna temperatura,
w której zmiękczono i uformowano skałę,
przyczyniła się też do jej wzmocnienia.
Choć są to starożytne dzieła,
wyglądają nowocześnie.
Jak pojmujesz to, co tu widzimy?
Jedynie fragmenty poddane obróbce cieplnej
zachowały się i nie zostały zniszczone.
Pozostała część jest w złym stanie.
Dostrzegamy efekt erozji.
Jak tłumaczysz to, co tu widzimy?
Nie potrafimy wyjaśnić wielu tajemnic,
ponieważ są częścią odległej historii
sprzed tysięcy lat.
W końcu musimy zaakceptować,
że to efekt niemożliwego inżynieryjnego przedsięwzięcia.
A raczej niemożliwego dla nas.
Musimy być bardziej otwarci,
myśląc o prehistorycznych ludziach.
Według lokalnych tradycji udokumentowanych przez konkwistadorów
zaawansowane techniki kamieniarskie
były częścią wiedzy odziedziczonej po bogu-stwórcy Wirakoczy,
który sprawiał, że kamienie pochłaniał ogień,
sprawiając, że wielkie bloki stawały się lekkie jak piórko.
Pasuje to do teorii użycia ekstremalnych temperatur.
Dlatego interesują mnie lokalne tradycje
mówiące o stapianiu kamieni.
Bądźmy otwarci na takie możliwości.
Efekty użycia niewyjaśnionych technologii
są wszędzie widoczne na wyżynach Peru.
Czy znajdziemy dowody osiągnięć naukowych
również po drugiej stronie Andów,
którą wcześniej przeoczyliśmy, w amazońskim lesie deszczowym?
AMAZONIA PÓŁNOCNO-WSCHODNIE PERU
To, że dziś te obszary nie sprzyjają ludzkiemu życiu,
nie znaczy, że było tak w przeszłości.
Prowadzone badania pokazują,
że Amazonia kryje ogromne tajemnice.
Wiemy, że dowody na obecność ludzkich osad w Amazonii
sięgają przynajmniej 25 000 lat wstecz.
To daje nam szerokie ramy czasowe,
w których możemy umieścić tę zaginioną cywilizację.
Sposobność stworzenia cywilizacji
staje się o wiele wyraźniejsza i dłuższa.
Zdaje się, że pierwsi Europejczycy, którzy w 1542 przepłynęli całą Amazonkę,
mogli dostrzec tu potomków tej dawnej cywilizacji.
Ekspedycję poprowadził Francisco de Orellana,
a udokumentował ją dominikanin Gaspar de Carvajal.
Dziennik de Carvajala nie opisywał
rozległych, pozornie niezamieszkałych lasów,
które tu dziś widzimy.
Według zakonnika Nizina Amazonki była pełna miast
zamieszkałych przez wykwalifikowaną ludność.
Jedna z osad miała ciągnąć się na około 20 kilometrów.
To długość wyspy Manhattan.
Około stu lat później europejscy misjonarze
nie zastali takich miast.
Dlatego historycy uznali, że zeznania de Carvajala
były tylko sposobem na skłonienie korony Hiszpanii
do sfinansowania kolejnych ekspedycji.
Ale teraz, gdy dżungla odsłania swe tajemnice,
zdaje się, że raporty były prawdziwe.
Ostatnie odkrycia w Amazonii sugerują,
że istniała tu starożytna cywilizacja.
Przy użyciu technologii LiDAR archeolodzy zajrzeli pod korony drzew
i ze zdumieniem odkryli rozległą sieć struktur i dróg.
Nowe badania pokazują, że istniały tam wielkie osady.
Jak wiemy, Amazonia ma tradycję zagubionych miast.
Miasta to lepsze określenie niż osady.
Na podstawie danych i wiedzy o istniejących amazońskich wioskach
badacze domyślają się, jak mogły wyglądać miejsca takie jak Cotoca.
Miasto miało półtora kilometra szerokości
i było otoczone kanałami i wybrukowanymi ulicami.
Niektóre prowadziły do jego środka, być może do stref mieszkalnych.
W sercu miasta leżał piramidalny kopiec,
w którym mogły odbywać się ceremonie.
Ponadto miasto zdaje się połączone z przynajmniej trzema innymi
za pomocą wielokilometrowych dróg.
Nie wiemy wiele o ludziach, którzy tu mieszkali.
Wiemy za to, że korony drzew dżungli kryją jeszcze wiele miast.
Archeolodzy zebrali dowody
na istnienie zaginionej doliny starożytnych miast
ukrytych w ekwadorskiej części Amazonii.
Na zachodzie Amazonii archeolodzy odkryli niedawno
rzekome duże skupisko połączonych drogami osad
sprzed 2500 lat.
Podobnych do geoglifów z Brazylii.
Tworzenie dużych miast i geoglifów w Acre
zdawało się poza granicami możliwości
łowiecko-zbierackich ludów Amazonii.
A jednak.
Odkrywamy coraz więcej osad,
co sugeruje istnienie amazońskiej cywilizacji
liczącej nawet 20 milionów ludzi.
Dowiadujemy się, że nie przedstawiano nam prawdziwej historii Amazonii.
Być może de Carvajal faktycznie widział tu miasta w 1542 roku.
Ale dlaczego Europejczycy nie zobaczyli ich tu sto lat później?
Istnieje dość smutna teoria.
Hiszpanie i Portugalczycy przywieźli do Ameryk wiele chorób,
na które oni sami byli już odporni.
W przeciwieństwie do ludów Amazonii.
Miejscowa ludność mogła wymrzeć.
Wówczas lasy deszczowe przykryłyby ślady po ich cywilizacji.
Echa owej cywilizacji
odnajdujemy w legendach ludu Tucano z zachodu Amazonii.
Tradycja Tucano opowiada o ich przodkach
sprowadzonych do tego miejsca w ramach ekspansji.
Mieli przepłynąć dorzecza Amazonki w wężowej łódce.
Legenda głosi,
że łódka była sterowana przez pozaziemską istotę,
a jej pasażerami byli ludzcy migranci.
Niedługo potem boska córka słońca przybyła na ziemię,
nosząc dary ognia, narzędzi oraz wiedzy o sztuce i rzemiośle.
Wraz ze swymi pozaziemskimi partnerami przygotowała te ziemie dla ludzi,
a następnie powróciła do zaświatów.
Przypomina mi to historie słyszane na całym świecie.
Nie sposób nie doszukać się w nich schematu.
Cały czas się przewija.
Pozaziemska istota przybywająca drogą wodną.
Jak Quetzalcoatl w wierzeniach Azteków.
Czy Hotu Matu’a na Rapa Nui.
Albo Wirakocza, który wyłonił się z jeziora Titicaca
w okresie chaosu.
Czy ta córka słońca
oraz jej starania na rzecz osadników Amazonii
mogą być związane z zaginioną cywilizacją, której szukam?
W peruwiańskich Andach
Wirakocza miał czynić cuda z kamieni.
Ale w Amazonii, gdzie skupiska skał są rzadkością,
budowle powstawały z mniej wytrzymałych materiałów,
takich jak drewno i ziemia.
Mnie jasne jest to, jak udało im się zbudować swój dom
w tych rzekomo nieprzyjaznych warunkach.
Jak utrzymywali tak duże populacje
na ziemiach, które miały być nieurodzajne?
Jeśli nie odkryjemy tego, jak ludy Amazonii
karmiły miliony mieszkańców,
nie poznamy całej prawdy o historii ludzkości.
Jedno wyjaśnienie kryje się na terenie Brazylii, przy Manaus.
Niedawno z ziem Amazonii wyłonił się długo skrywany sekret.
Dowód starożytnej nauki, który pomaga wytłumaczyć,
w jaki sposób żyły tu duże miejskie społeczności.
Angela Araujo to archeolożka
specjalizująca się w roli roślin w życiu historycznych ludów.
Od niedawna przygląda się tajemniczemu zjawisku.
Lasy deszczowe nie oferują zwykle
żyznej, przyjaznej uprawom gleby.
Ale przy starożytnych i współczesnych osadach
znaleziono działki zdumiewającej, regenerującej się gleby,
którą nazwano terra preta, „czarna ziemia”.
Ta gleba jest ciemniejsza od innych.
Z tajemniczych powodów zawiera bakterie,
które nieustannie się rozmnażają,
zapewniając żyzność ziemi. To niemal magiczna gleba.
Ta nadzwyczajna gleba jest spotykana w całej Amazonii,
gdzie tylko znaleziono dowody obecności ludzi.
Spotykam się z Angelą przy niedawno odkrytej osadzie,
aby osobiście zobaczyć tę czarną ziemię.
Kiedy zainteresowała cię ta amazońska czarna ziemia?
ARCHEOLOŻKA
Dziś sami używamy tu tej ziemi do własnych upraw.
Nagle dostrzegłam więź
między dawnymi i współczesnymi ludami.
Chciałam zrozumieć,
dlaczego ta czarna ziemia jest taka ważna dla tych ludzi.
Badacze odkryli, że nawet najstarsze próbki czarnej ziemi
zawierały fragmenty ceramiki.
To dowód na udział ludzi w stworzeniu tej wyjątkowej gleby.
Odkryto próbki sprzed nawet 7000 lat.
Jak duże były te populacje?
Nie mam pewności, ale dane sugerują,
że w samym regionie Alto Rio Negro
żyły przynajmniej trzy miliony ludzi.
Sądzisz, że starożytni ludzie celowo stworzyli tę glebę?
Czy odkryli jej właściwości przypadkiem?
Nie sądzę, że stworzyli ją celowo.
Obszar zamieszkiwało mnóstwo osób,
co oznaczało duże pokłady odpadów, które wywołały tę reakcję.
Ale to problem jajka i kury.
Dostrzegam tu paradoks.
Z jednej strony mówimy,
że w Amazonii była ogromna populacja
i że efektem ubocznym jej obecności
było stworzenie czarnej ziemi.
Ale z drugiej strony mówimy, że naturalna amazońska gleba
nie jest dość żyzna, by wykarmić dużą populację.
Może tym, co umożliwiło powstanie tak dużej populacji
była właśnie czarna ziemia?
To możliwe,
że zdali sobie sprawę, że ten obszar jest żyzny,
ale nie powiedzieli sobie,
że wyrzucą tu odpady, żeby użyźnić tę glebę.
Badania trwają.
Czuję, że były to celowe działania,
bo terra preta jest obecna w całej Amazonii,
zawsze blisko prehistorycznych osad.
Musimy być bardziej otwarci,
myśląc o możliwościach pradawnych ludzi.
Powinniśmy zrozumieć, że opanowali swoje środowisko
i wykorzystywali je na swą korzyść przez tysiące lat.
Biorąc pod uwagę rozmiar dżungli,
kto wie, ile działek terra prety nie zostało jeszcze odkrytych.
Być może początki tej cudownej gleby
sięgają jeszcze bardziej wstecz.
Według mojej teorii,
mocno krytykowanej przez wielu archeologów,
ludzkie osady i ekspansja w Amazonii
były zaplanowane.
Ale budowa i utrzymanie tych wielkich osad
wymagałyby ogromnych ilości zasobów naturalnych.
Mówimy nie tylko o żywności, ale o czymś,
czego dziś z pewnością tu nie brakuje.
Drewno.
Amazonia jest tak różnorodna biologicznie.
Dziś rośnie tu około 390 miliardów drzew
z 16 000 gatunków.
A gdybym powiedział, że większość tej ogromnej dżungli
jest wynikiem celowych działań ludzi sprzed tysięcy lat?
A gdybym powiedział, że te drzewa zostały tu posadzone?
Badacze potwierdzają, że w trakcie epoki lodowej
Amazonia nie była gęstą dżunglą, lecz stepami z pojedynczymi drzewami.
Założyli, że ocieplająca się planeta sprzyjała powstaniu lasu deszczowego.
Ale niedawno archeobotanicy odkryli coś niespodziewanego.
Połowa lasu składa się z 1,4% znanych gatunków amazońskich drzew.
Gatunków użytecznych dla ludzi.
Czy to wynik długoterminowego projektu rozpoczętego tysiące lat temu?
Projektu, który skończył się
powstaniem rozległej amazońskiej cywilizacji?
Jest coś jeszcze.
Tak jak terra preta, większość użytecznych drzew
znajduje się blisko nowoodkrytych starożytnych miast.
Zamiast niebezpiecznej dżungli, którą zwykle widzimy,
tworzyli dom dla milionów mieszkańców,
amazoński ogród służący ludziom.
W XX wieku uważano,
że środkowa część Amazonii była w stanie dziewiczym.
Nietknięta przez ludzi.
Dziś wiemy, że wiele tutejszych drzew –
orzesznica brazylijska, palmy – było poniekąd przedmiotem upraw.
Przystosowali je do ludzkich potrzeb.
To zmienia to, jak postrzegamy ten las.
To projekt naukowy długo trwający w Amazonii.
Ale jak długo?
Intrygujące jest to,
że najstarsze dowody sadzenia drzew w Amazonii
mają około 10 800 lat.
To koniec epoki lodowej.
W tym samym czasie nastąpił skok ludzkiej cywilizacji i innowacji
na całym świecie.
Zastanawiamy się teraz, co jeszcze możemy znaleźć
w rozległych amazońskich lasach deszczowych.
Tych rzeczy nie powinno tam być, a jednak są.
Podobnie jak zaawansowane kamienne dzieła w Peru,
te skomplikowane rolnicze i osadnicze projekty w Amazonii
rozpoczęły się tysiące lat temu.
To dowód naukowych osiągnięć,
które są dla nas, łagodnie mówiąc, zaskakujące.
Musimy całkowicie zmienić nasze spostrzeganie Amazonii.
Musimy zrozumieć, że jest dziełem ludzkiej inteligencji,
pomysłowości i sprawczości.
Najbardziej zdumiewający przykład amazońskiej technologii
może również wskazywać źródło tej zaawansowanej wiedzy.
W tej sprawie powróciłem do Peru.
To Iquitos, miasto portowe na skrzyżowaniu wielu dopływów Amazonki.
Sam port jest młody,
ale sam region od tysięcy lat
jest centrum ważnej praktyki spożywania ayahuaski.
Dr Luis Eduardo Luna jest miejscowym antropologiem
i głównym ekspertem w dziedzinie tego lekarstwa.
Wiele osób zażywało przy mnie ayahuascę.
Jestem zdumiony ich doświadczeniami.
Czasem przedostają się do innych wymiarów,
czasem zaglądają w głąb siebie
i znajdują rozwiązania swoich problemów.
Co zaobserwowałeś? Ich życie zmieniło się w znaczny sposób?
Wiele osób pisze mi,
że te doświadczenia zmieniły ich życie,
ich perspektywę.
Ayahuasca ostatnio zyskuje popularność w naszym współczesnym społeczeństwie.
Ale dla rdzennych mieszkańców Amazonii od dawna kryje się w niej święta moc.
Wielu rdzennych mieszkańców mówiło,
że ayahuasca pozwala zrozumieć zasady społeczeństwa,
stać się lepszym człowiekiem.
Przygotowaniem ayahuaski zajmują się szamani, czy też curanderos.
Tacy jak Don Francisco Montes Shuna z ludu Kapanawa.
Wydmuchuje dym ze starożytnej odmiany tytoniu, mapacho,
w celu oczyszczenia rytuału.
W języku kapanawa nazywam się Shamorin Kyashi Piary.
To znaczy „Anioł Dżungli”.
Pochodzę z rodu uzdrowicieli.
Czuję więź z przodkami,
z babcią, prababcią, z całą rodziną.
Czujemy tę więź we wszystkich aspektach Amazonii.
Odnajdujemy coraz więcej dowodów na to, że ayahuasca przynosi korzyści zdrowotne.
Po zaparzeniu aktywują się potężne właściwości lecznicze pnącza
dzięki związkowi o nazwie harmina.
Pewnie badania sugerują, że dochodzi do neurogenezy,
do wytwarzania nowych neuronów,
a nawet komórek beta trzustki.
Może nawet nowych komórek w wiązadłach i tak dalej.
Sama harmina może mieć cudowne działanie,
ale nie wywołuje wizji.
Dochodzi do nich w połączeniu z liśćmi innych amazońskich roślin.
Takich jak ta, chaliponga.
Zawiera psychoaktywny związek będący sercem ayahuaski.
DMT, czyli dimetylotryptamina.
DMT to jeden z najsilniejszych psychodelików.
Badania naukowe potwierdziły, że nie uzależnia
i może mieć terapeutyczne właściwości
w kontrolowanych dawkach i okolicznościach.
W połączeniu z klasyczną psychoterapią
może być bardzo pomocna i położyć kres trudnym dolegliwościom.
Jest jeden problem.
DMT nie działa doustnie,
ponieważ niszczą go enzymy w jelitach.
Amazońscy szamani znaleźli genialne rozwiązanie tego problemu.
Harmina w pnączu
uniemożliwia zniszczenie DMT w jelitach.
Dzięki temu DMT przekracza barierę krew-mózg.
Dostaje się do receptorów w mózgu.
To wywołuje wizje.
Wyniki?
Spośród dziesiątek tysięcy gatunków roślin w Amazonii
jedynie połączenie pnącza ayahuaski z liśćmi rośliny zawierającej DMT
wywołuje pożądane wizje.
Mamy dwie rośliny, które same w sobie nie są psychoaktywne.
Dopiero po ich wspólnym zaparzeniu
tworzy się napar ayahuasca.
Osiągnięcie tego metodą prób i błędów
mogłoby wymagać nawet tysięcy lat eksperymentów.
To tajemnica. Jak do tego doszli?
To wygląda mi na projekt naukowy.
Absolutnie.
Opierano się na doświadczeniu, obserwacji, eksperymentach i tak dalej.
- Z tysięcy lat? - Tak.
Ta tradycja ma tysiące lat.
Nie wiemy, ile dokładnie. Dwa, trzy tysiące…
To dowody na procesy naukowe w Amazonii.
Wiedza rdzennych szamanów
była przekazywana z pokolenia na pokolenie przez tysiące lat.
Dotyczy właściwości różnych roślin i wywoływania pożądanych efektów.
W trakcie ceremonii ayahuaski szaman przywołuje wizje,
posługując się potężną pieśnią zwaną ikaro.
Ale szaman jest jedynie przewodnikiem.
Nauczycielem jest sama roślina.
Przed spożyciem ayahuaski
należy przygotować pytanie.
Ona udzieli odpowiedzi.
Psychodeliki wykorzystywane do poznania głębszej mądrości
to nie tylko amazońska praktyka.
Widzimy ją wielu starożytnych i szanowanych kulturach.
To już jasne, że środki psychodeliczne
były wykorzystywane w całym starożytnym świecie.
W starożytnej Grecji Sokrates i Platon doznawali intelektualnego olśnienia
po rytuale z użyciem halucynogennego naparu.
Egipskie hieroglify sugerują spożycie płatków
psychoaktywnego lotosu błękitnego w celu komunikacji z bogami.
W trakcie wedyjskich rytuałów ofiarnych w Indiach
kapłani pragnący nawiązać więź z bogami
pili wywołującą wizję miksturę o nazwie soma.
Zmiana stanu świadomości była pożądanym efektem
już od prehistorycznych czasów.
To mówi nam, że jest to ważny element ludzkiego istnienia.
Myślę, że zrozumienie starożytnego świata jest niemożliwe
bez uwzględnienia psychodelików.
Twoim zdaniem jak stara jest ayahuasca?
Eksperymentowano tysiące lat.
Ale może być starsza.
Dla mnie wydaje się czymś prehistorycznym.
To niezwykła tajemnica.
Uważam, że tajniki ayahuaski są starsze, niż się nam wydaje.
Są na to dowody.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak