ขณะเข้าไปในวิหารแห่งดวงจันทร์
คุณจะเจอกับอสรพิษตรงทางเข้า
ตัวงูสลักไว้บนผนังหิน
ร่างกายแวววาวของมัน ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาเมื่อคุณสัมผัส
นี่ไม่ใช่งานง่ายเลย
เพราะนี่แปลว่าหินถูกกะเทาะออกไป
เหลือไว้แค่งานสลักนูนสูง ที่เป็นรูปลำตัวด้านข้างของงู
เมื่อคุณเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ ก็จะพบรูปทรงลึกลับมากขึ้น
ทั้งหมดถูกแกะสลักจากหินธรรมชาติที่อยู่ที่นี่
ที่นี่มีบรรยากาศที่ไม่เหมือนใคร
ฝุ่นละอองลอยอยู่ในลำแสงที่ส่องลงมา
จากรูบนเพดาน
ส่องต้องลงบนแผ่นหินเรียบไร้ที่ติ ที่เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของมนุษย์
แท่นหินนี้ก็เหมือนกับงู มันถูกแกะสลักจากหิน
สว่างขึ้นด้วยลำแสงที่ส่องผ่านรอยแยกด้านบน
ทำให้มันได้รับทั้งแสงอาทิตย์และแสงจันทร์
วิหารที่รู้จักกันในท้องถิ่น ในชื่อวิหารแห่งดวงจันทร์แห่งนี้
อาจมีชื่อที่เหมาะสมกว่า
นั่นคืออามารู มากาวาซี หรือรังของอสรพิษ
กำบังหินสลักที่ให้บรรยากาศน่าขนลุกแห่งนี้ ให้ความรู้สึกถึงอำนาจ
เชื่อกันว่าอินคาใช้ที่นี่ประกอบพิธีกรรม เพื่อความอุดมสมบูรณ์
ที่ซึ่งคนที่มีความหวังจะนำของบูชา มาถวายเทพีดวงจันทร์
หรือมามาคิลา ธิดาของวิราโคชา
ความเงียบ ความเย็นและความสงบข้างใน
ทั้งหมดนั้นส่งผลต่อจิตใจ ในแบบที่ทำให้ผมรู้สึกว่า
คนสร้างตั้งใจออกแบบมาให้เป็นเช่นนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ
ใครก็ตามที่แกะสลักโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่คนกลุ่มเดียวกัน
กับที่สร้างวิหารที่ประดับด้วยทองคำหรูหรา
ที่ทำให้อินคามีชื่อเสียง
ราวกับว่าชาวอินคาที่เคารพบูชาที่นี่ ได้สร้างกำแพงหินรอบนอกไว้เพื่อทำเครื่องหมาย
และแสดงความเคารพต่อสิ่งที่พวกเขาเจอ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้น
นี่เรากำลังดูผลงานของคนอื่น
วัฒนธรรมที่เก่าแก่กว่า
ที่เข้าใจเรื่องการแกะสลักหิน ในแบบที่ยอดเยี่ยมนี้หรือไม่
(หายนะอารยะธรรมโบราณ อเมริกา)
(ตอนที่สี่)
ผมอยู่บนเนินเขาเหนือเมืองกุสโกในเปรู
เพื่อสำรวจเทคนิคการแกะสลักหิน ที่อาจมีความเก่าแก่มากๆ
ที่รู้จักกันในชื่อฮานันปาชา
เรามีปริศนาหลายชั้นเลยครับ และเพื่อไขปริศนานั้นให้ได้
เราต้องดูสถาปัตยกรรมสไตล์ต่างๆ
ที่บางครั้งก็อยู่รวมกันบนถนนสายเดียวกัน
ในที่อื่นๆ บนโลก
การผสมผสานแบบนี้จะถูกมองว่า เป็นหลักฐานงานฝีมือที่มาจากวัฒนธรรมที่ต่างกัน
ตรงกลางระหว่างวิหารแห่งดวงจันทร์ กับหินใหญ่แห่งซัคซายฮัวมาน
มีสถานที่สำคัญอีกแห่งที่อยู่ในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์
ที่ดูเหมือนจะใช้เทคนิค แกะสลักหินโบราณแบบเดียวกัน
เคนโก
(เคนโก)
ชื่อภาษาเคชัวของมันแปลว่า "เขาวงกต"
และเมื่อเริ่มสำรวจ ผมก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงได้ชื่อนี้
เมื่อเริ่มเดินทางเข้าสู่ใจกลางของมัน
คุณจะได้พบกับเส้นทางคดเคี้ยว
และทำให้คุณใคร่ครวญจิตใจตัวเอง
เคนโกเป็นสถานที่ที่ทำให้ผู้มาเยือน พบว่าตนเองอยู่ลำพัง
ห้อมล้อมด้วยบรรยากาศลึกลับและน่าพิศวง
รายล้อมด้วยความเงียบสงบ
มันเป็นเครือข่ายอุโมงค์หินแกะสลักที่ซับซ้อน
มีโถงใต้ดิน
และแท่นบูชาที่ดูเหมือน จะถูกแกะสลักมาจากหินฐาน
และทุกอย่างก็ดูเหมือนจะพามายัง ลานครึ่งวงกลมที่ตั้งอยู่ตรงกลาง
เฮซูส กามารามาสมทบกับผมอีกครั้ง เพื่อแบ่งปันความเชี่ยวชาญของเขาให้ฟัง
สิ่งที่เราเห็นที่เคนโก ชิโก
มีอันไหนที่เป็นฝีมือของชาวอินคาบ้างไหมครับ
ไม่มีครับ
แม้ว่าจะมีหลักฐานถึงการปรากฏ ของชาวอินคาอยู่บ้าง
อย่างหินก้อนเล็กๆ หรือการใช้ดินเหนียวในการเชื่อม
แต่ก็มักเป็นการทำขึ้นเพื่อเคารพ ต่อการสร้างแบบฮานันปาชา
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นที่เคารพรักอย่างมาก
พวกเขาเลยสร้างโครงสร้างต่างๆ
ที่ประณีตและแสดงถึงความเคารพไว้รอบๆ มัน
หินแกะสลักโบราณนี้ มีบล็อกหินที่เรียบง่ายกว่าสร้างล้อมรอบ
เหมือนกับที่ผมเห็นที่ด้านนอกวิหารแห่งดวงจันทร์
มันคือการผสมผสานระหว่างสไตล์
ที่เราพบได้ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หลายแห่งในเปรู
เช่นเดียวกับที่มาชูปิกชู หินอินติฮัวตานาที่แกะสลักอย่างเรียบเนียน
เพื่อใช้ประกอบพิธีกรรม
ก็ดูจะมีกำแพงที่ชาวอินคาสร้างล้อมรอบไว้ทีหลัง
อาจเพื่อเคารพยกย่องว่าที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
นี่อาจอธิบายเรื่องการก่อสร้างหิน ที่สไตล์ผสมผสานกันแปลกๆ
ที่เราเห็นทั้งบนกำแพงที่กุสโก และที่ซัคซายฮัวมานก็ได้
ที่เฮซูส กามาราอธิบายว่าเป็นการเอา บล็อกหินใหม่ๆ มาเพิ่มไว้ด้านบนและรอบๆ
หินที่ถูกแกะสลักเรียบเนียน ซึ่งอาจมีอายุเก่าแก่กว่ามาก
ไม่ว่าหินพวกนี้จะถูกแกะสลักขึ้นเมื่อไร
คำถามที่ยังไร้คำตอบก็คือพวกเขาทำมันได้ยังไง
เป็นไปได้ไหมว่าเรากำลังมองดูร่องรอย เทคโนโลยียุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สูญหายไป
ยาน ปีเตอร์ เดอ ยอง เพื่อนร่วมงานวิจัยของเฮซูสคิดว่ามีเบาะแส
วิธีที่หินถูกแกะสลักอย่างชำนาญอยู่ที่ซัคซายฮัวมาน
ยานครับ คุณเพิ่งพาผมมาที่อุโมงค์แคบๆ นี้
ที่ผนังของมันแวววาวมากเลย ที่นี่ชื่ออะไรเหรอครับ
คนเรียกมันว่าชินกานา ชิกาครับ
แปลว่า "สถานที่ที่ผู้คนหลงทาง"
ตรงนี้เป็นหินฐานตามธรรมชาติ
แต่เห็นได้ชัดว่าอุโมงค์สร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์
นี่เป็นลักษณะเฉพาะของสไตล์ การก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่นี่เหรอครับ
ที่พวกเขาเอาหินฐานธรรมชาติ มาแกะสลักแบบนี้น่ะ
ครับ ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง ของสไตล์ฮานันปาชา
คือการเอาเทคโนโลยีแบบแม่พิมพ์มาใช้กับหิน
คุณจะเห็นว่าพวกเขาเอาหินมาใช้งาน เหมือนกับว่าเนื้อหินมีความนุ่ม
เพราะมันเหมือนมีอะไรต่างๆ มากดลงบนหิน
ตอนคุณพูดว่าเทคโนโลยีแม่พิมพ์ คุณหมายถึงการทำให้เนื้อหินให้อ่อนนุ่มก่อน
จากนั้นก็เอาแม่พิมพ์มากดลงบนหินเหรอครับ
เราคิดว่าหินมันนิ่มในช่วงที่มีการก่อสร้างครับ
แต่พวกเขาทำให้หินนิ่มได้ยังไง
ยานเชื่อว่าผนังอุโมงค์นี้คือกุญแจไขปริศนา
ข้างในอุโมงค์นี้ เราเห็นภาพสะท้อนเยอะมาก
ผมว่ามันแวววาวเหมือนเงาของโลหะเลย
ถ้าลองลูบดู มันเรียบเนียนมากๆ ด้วย
เราเลยคิดว่าหินถูกทำให้อ่อนลง ด้วยการใช้ความร้อน
และความร้อนนี้ก็ทำให้เกิดชั้นบางๆ บนผิวหิน
เพราะแบบนั้นมันถึงได้แวววาว
นักธรณีวิทยาเรียกสิ่งนี้ว่า การใช้ความร้อนทำให้เกิดผลึก
พอรู้ไหมครับว่าต้องใช้ความร้อนแค่ไหน
นี่เหมือนเทคนิคการทำแก้วเลยครับ
แปลว่าเราต้องใช้ความร้อน ราว 1,400 องศาเซลเซียส
ซึ่งเป็นความร้อนปริมาณมหาศาลเลย
ครับ ใช่เลย เราไม่รู้ว่าพวกเขาทำได้ยังไง
แต่รู้ว่าพวกเขาทำแบบนั้น
เมื่อคุณมองดูมันดีๆ คุณก็ต้องถามตัวเองว่า
"แหล่งความร้อนเป็นตัวทำให้หินเมกะลิธ ขนาดมหึมาที่ซัคซายฮัวมาน
หลอมละลายเข้าหากันจนดูแปลกตาใช่หรือไม่"
สิ่งแรกที่คนที่กังขาในเรื่องนี้จะพูดก็คือ ไอ้ผนังแวววาวในอุโมงค์นั้น
เกิดจากการที่คนเดินผ่านและลูบผนังอุโมงค์
คิดยังไงกับความเห็นนี้ครับ
คนมากมายบอกว่า "ใช่ แน่นอน
ที่ผนังแวววาว เป็นเพราะคนเอามือลูบผนังอุโมงค์นี้"
แต่คุณจะเห็นว่าเพดานก็แวววาวด้วย รวมถึงผนังทุกด้านในอุโมงค์เลย
ดังนั้นมันคงไม่สมเหตุสมผลถ้าพูดว่า
ผู้คนลูบทุกๆ ที่พร้อมกัน
แล้วข้อโต้แย้งอีกอย่างที่บอกว่า เป็นเพราะภูเขาไฟระเบิดล่ะครับ
เราไม่มีภูเขาไฟที่นี่ครับ
- โอเค - มันเลยไม่ใช่คำอธิบายที่มีเหตุผล
สำหรับยาน คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ
เรากำลังมองดูผลลัพธ์ของกระบวนการ ทางวิทยาศาสตร์โบราณบางอย่าง
ที่อารยธรรมที่เก่าแก่กว่าอินคา คิดค้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
มันเกิดขึ้นโดยฝีมือคนโบราณ ในอดีตไกลโพ้นเลยครับ
และเราไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาใช้เทคโนโลยีอะไร
เวลาที่ผมมองดูซัคซายฮัวมาน
ผมคิดว่ากำลังดูร่องรอย ของเทคโนโลยีที่สูญหายไป
ศาสตร์การทำงานกับหินที่สูญหายไป
ศาสตร์ที่พวกเราทุกวันนี้ไม่เชี่ยวชาญ
เราไม่มีเทคโนโลยีในการทำเลียนแบบ
ยังคงเป็นปริศนาที่ว่าเทคโนโลยีนี้คืออะไรกันแน่
แต่เฮซูส กามาราเชื่อว่าการใช้ความร้อนสูง
จนทำให้หินอ่อนลงจนสามารถขึ้นรูปได้นั้น
ยังทำให้หินแข็งและมีความทนทานมากขึ้น หลังจากที่มันเย็นตัวลงด้วย
ตอนมองไปรอบๆ ผมสังเกตว่า แม้ว่าหินพวกนี้จะโบราณมาก
แต่มันกลับดูทันสมัยมากด้วย
คุณให้เหตุผลในสิ่งที่เห็นนี้ยังไงครับ
เฉพาะหินที่ถูกใช้ความร้อนและแม่พิมพ์เท่านั้น
ที่ยังคงสภาพโดยไม่ถูกทำลาย
หินส่วนที่เหลือดูขรุขระ
ซึ่งเป็นผลจากการถูกสภาพอากาศกัดเซาะ
คุณจะอธิบายสิ่งที่เรามองเห็นอยู่ที่นี่ยังไงครับ
มีปริศนามากมายที่เราไม่สามารถอธิบายได้ครับ
เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของอดีต ที่ยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์
ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน
พอถึงจุดหนึ่ง เราแค่ต้องยอมรับ
ว่าเรากำลังมองดู งานทางวิศวกรรมที่ไม่น่าเป็นไปได้
เป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเรา
นี่ทำให้เราต้องเปิดใจให้มากขึ้น
ในแง่ของทัศนคติที่ใช้มองคนโบราณ มากกว่าที่เราเป็นอยู่ตอนนี้
ตามประเพณีท้องถิ่น ที่ผู้พิชิตชาวสเปนบันทึกไว้
เทคนิคขั้นสูงในการทำงานกับหิน
เป็นส่วนหนึ่งของมรดกความรู้
ถ่ายทอดมาจากวิราโคชา เทพผู้สร้างแห่งเทือกเขาแอนดีส
ผู้ที่ทำให้หินติดไฟ
ทำให้หินก้อนมหึมาเบาดุจขนนก จนมันลอยไปยังตำแหน่งที่ต้องการได้
ซึ่งฟังดูคล้ายกับทฤษฎีความร้อนสูงมาก
เพราะแบบนี้ผมถึงได้สนใจ ประเพณีของชนพื้นเมือง
ที่พูดถึงหินที่ถูกทำให้ละลาย หรือถูกหลอมเข้าด้วยกัน
มาเปิดหูเปิดตารับความเป็นไปได้นั้นกันครับ
หลักฐานของเทคโนโลยีที่อธิบายไม่ได้นี้
พบได้ทั่วที่ราบสูงของซากเปรูโบราณ
แต่เป็นไปได้ไหมว่ามีหลักฐานความสำเร็จ ทางวิทยาศาสตร์ในสมัยโบราณ
อยู่อีกฟากหนึ่งของเทือกเขาแอนดีส
ในป่าดงดิบแอมะซอนที่เรามองข้ามไป
(แอมะซอน เปรูตะวันออกเฉียงเหนือ)
แค่เพราะพื้นที่เหล่านั้นไม่น่าดึงดูด
ให้มนุษย์ไปอยู่อาศัยในปัจจุบัน
ไม่ได้แปลว่าในอดีตมันไม่น่าดึงดูดใจ
การตรวจสอบที่ยังคงดำเนินอยู่
เปิดเผยให้เห็นหลักฐานว่า มีความลับยิ่งใหญ่อยู่ในป่าแอมะซอน
ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามีหลักฐานที่ว่า เคยมีมนุษย์อยู่อาศัยในแอมะซอนโบราณ
ย้อนกลับไปอย่างน้อย 25,000 ปีก่อน
(ราว 25,000 ปีก่อน)
จู่ๆ ข้อมูลนี้ได้ขยายกรอบเวลา ให้กว้างขึ้นอย่างมาก
ในการระบุอารยธรรมที่สูญหายไป
ความเป็นไปได้ในการสร้างอารยธรรม
ได้ขยายลึกซึ้งและยาวนานมากขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องทำการค้นหา
ที่จริงดูเหมือนชาวยุโรปกลุ่มแรก ที่สำรวจพื้นที่แอมะซอนทั้งหมดในปี 1542
อาจได้เห็นทายาท
ของอารยธรรมที่ว่านั้นเมื่อพวกเขาผ่านมาแถวนี้
คณะสำรวจนั้นนำโดยนักผจญภัย ที่ชื่อว่าฟรานซิสโก เดอ โอเรยาน่า
และถูกบันทึกโดยนักบวชชาวโดมินิกัน ที่ชื่อกาสปาร์ เดอ การ์วาฆัล
บันทึกของเดอ การ์วาฆัลไม่ได้พูดถึง
ผืนป่ากว้างใหญ่ที่เหมือนไร้คนอยู่อาศัย อย่างที่เราเห็นกันทุกวันนี้
นักบวชบรรยายว่าลุ่มแม่น้ำแอมะซอน เต็มไปด้วยเมืองต่างๆ
ที่กลุ่มคนที่มีทักษะสูงอาศัยอยู่
เขาเขียนไว้ว่า "เมืองหนึ่งทอดยาวไปถึง 20 กิโลเมตร"
นั่นยาวเท่าเกาะแมนฮัตตันเลยทีเดียว
แต่เมื่อคณะมิชชันนารีมาถึงราวหนึ่งศตวรรษต่อมา
พวกเขาไม่เป็นเมืองแบบที่ถูกบันทึกไว้เลย
นักประวัติศาสตร์จึงมองว่าบันทึกของ เดอ การ์วาฆัลเป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น
เพื่อทำให้ราชวงศ์สเปนประทับใจ พวกเขาจะได้ให้ทุนสำรวจมากขึ้น
แต่เมื่อผืนป่ากว้างใหญ่นี้ เริ่มยอมเผยความลับออกมา
ก็เริ่มดูเหมือนว่าบันทึกเหล่านั้น เป็นเรื่องจริงมาโดยตลอด
การค้นพบล่าสุดในป่าแอมะซอนชี้ให้เห็นว่า
เคยมีอารยธรรมโบราณอยู่ที่นี่จริงๆ
การใช้ไลดาร์ส่องผ่านม่านไม้ ของป่าทึบโบลิเวียในปี 2019
(ยาโนส เด โมโซส ตอนเหนือของโบลิเวีย)
นักโบราณคดีต่างประหลาดใจที่ได้เห็นโครงสร้าง และถนนขนาดใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้น
ผลการวิจัยใหม่ๆ นี้ทำให้เรารู้แล้วว่า เคยมีการตั้งถิ่นฐานขนาดใหญ่หลายแห่ง
อย่างที่เรารู้ มีตำนานเรื่องเล่า เกี่ยวกับเมืองที่สาบสูญในแอมะซอน
เมืองคือคำที่ถูกต้องในการอธิบาย การตั้งถิ่นฐานเหล่านี้เลย
อิงจากข้อมูลและความรู้ที่เรามีเกี่ยวกับ หมู่บ้านของชาวแอมะซอนที่ยังมีอยู่
นักวิจัยเชื่อว่าพวกเขารู้ว่านิคมเหล่านั้น
หรือที่รู้จักในชื่อโคโตกา อาจดูเป็นยังไง
เมืองนี้กว้างเกือบ 1.6 กิโลเมตร
ทั้งมหานครนี้มีคลองและถนนล้อมรอบ
ถนนบางสายก็นำไปยังชานยกสูง ซึ่งอาจใช้เป็นที่อยู่อาศัยส่วนบุคคล
และที่อยู่ใจกลางเมือง มีเนินพีระมิดสูงตระหง่าน
ที่น่าจะเป็นศูนย์ทำพิธีกรรม
ยิ่งไปกว่านั้น เมืองนี้ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกัน
กับนิคมที่คล้ายกันอย่างน้อยสามแห่ง โดยถนนที่ทอดยาวหลายกิโลเมตร
เราไม่รู้อะไรมากนัก เกี่ยวกับผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองนี้
แต่สิ่งที่เรารู้ซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของป่าครับ
นั่นคือมีเมืองมากกว่านี้ มีอีกเยอะมาก
(อูปาโน วัลเลย์ เอกวาดอร์)
นักโบราณคดีได้รวบรวมหลักฐาน
ที่เปิดเผยสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า หุบเขาแห่งเมืองโบราณที่สาบสูญ
ซ่อนอยู่ในป่าแอมะซอนของเอกวาดอร์
ในแอมะซอนตะวันตก นักโบราณคดีเพิ่งค้นพบ
สิ่งที่ดูเหมือนเป็นกระจุกนิคมขนาดใหญ่
เชื่อมต่อกันด้วยถนนหนทาง ย้อนกลับไปราว 2,500 ปีก่อน
คล้ายๆ กับจีโอกลิฟที่ผมเห็นในบราซิลเลย
การสร้างเมืองใหญ่ๆ การสร้างจีโอกลิฟของรัฐอาเกร
สิ่งเหล่านี้ไม่เคยถูกพิจารณาว่าเป็นความสามารถ
ของผู้ล่าสัตว์หรือเก็บของป่าในแอมะซอน
แต่เห็นชัดเลยว่าพวกเขามีทักษะนี้
(แอมะโซเนีย)
มีการค้นพบนิคมโบราณเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ
ชี้ให้เห็นถึงการแพร่กระจาย ของอารยธรรมแอมะซอน
ที่อาจเคยเป็นอารยธรรม ที่มีประชากรมากถึง 20 ล้านคน
สิ่งที่เราได้เรียนรู้ในขณะนี้ คือเรื่องราวของแอมะซอน
ไม่ได้เป็นอย่างที่เราถูกสอนมา
เดอ การ์วาฆัลอาจได้เห็นนิคม ขนาดใหญ่ในปี 1542 จริงๆ
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมชาวยุโรปที่ล่องไปตามแม่น้ำ
ในอีกศตวรรษต่อมา ถึงไม่เห็นหลักฐานการมีอยู่ของเมืองเหล่านี้
มีคำอธิบายที่ค่อนข้างน่ากลัวอยู่อย่างนึงครับ
เมื่อชาวสเปนและโปรตุเกส เข้ามาในทวีปอเมริกา
พวกเขาเอาเชื้อโรคมากมายมาด้วย
ซึ่งชาวยุโรปมีภูมิคุ้มกันตามธรรมชาติอยู่แล้ว
แต่ผู้คนในแอมะซอนไม่มี
ประชากรทุกคนที่นี่คงเจ็บป่วยล้มตายอย่างหนัก
ขณะที่ป่าดงดิบก็กลืนกิน นิคมของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
แต่เราได้พบเสียงสะท้อน ของอารยธรรมนั้นมากขึ้น
ในตำนานของชาวตูกาโนในแอมะซอนตะวันตก
ชาวตูกาโนมีเรื่องเล่าต้นกำเนิดของพวกเขา ที่ว่าบรรพบุรุษของพวกเขา
ที่ถูกพามายังพื้นที่นั้นครั้งแรก เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจสร้างอารยธรรม
โดยเดินทางกันมาในเรือแคนูที่เหมือนงู ล่องมาตามแม่น้ำแอมะซอน
ตำนานเล่าว่า
เรือแคนูที่มีรูปร่างเหมือนงูอนาคอนดานี้ มีวิญญาณเป็นผู้คุมเรือ
และบรรทุกมนุษย์ผู้อพยพมาด้วย
ไม่นานหลังจากนั้น ธิดาแห่งดวงอาทิตย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ก็มายังโลก
นำของขวัญเช่นไฟและเครื่องมือ รวมถึงความรู้ในศิลปะและหัตถกรรมมาให้
นางและพรรคพวกเหนือธรรมชาติของนาง ได้เตรียมดินแดนเพื่อให้มนุษย์เจริญรุ่งเรือง
ก่อนจะกลับไปยังที่พักพิงในโลกอื่นของพวกตน
ผมว่าเรื่องนี้ฟังดูคล้ายมากๆ กับเรื่องราวของวีรบุรุษจากโลกศิวิไลซ์
ที่เล่าขานกันทั่วโลก
ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่า มันเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบเดียวกัน
ธีมเรื่องแบบนี้ปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ เลย
ดวงวิญญาณที่มาถึงทางเรือ
เหมือนเควตซาลโคลาเทิลในตำนานแอซแท็ก
หรือฮูตู มาตูอา ตอนที่เขามายังเกาะราปานูอี
หรือวิราโคชา ที่ปรากฏตัวขึ้นจากทะเลสาบติติกากา
หลังจากช่วงเวลาแห่งความโกลาหล
เป็นไปได้ไหมที่ธิดาแห่งดวงอาทิตย์ผู้นี้
และภารกิจของนางในการช่วยเหลือผู้คน ให้ตั้งถิ่นฐานในแอมะซอน
จะเกี่ยวข้องกับอารยธรรมที่สาบสูญไป ที่ผมตามหามาตลอด
บนเทือกเขาแอนดีสของเปรู
ว่ากันว่าวิราโคชาใช้ปาฏิหาริย์ในการก่อสร้างหิน
แต่ในแอมะซอนนี้ ที่ซึ่งหินก้อนใหญ่หายาก
มีการใช้วัสดุที่คงทนน้อยกว่า
อย่างไม้และดินมาทำอาคารบ้านเรือน
สิ่งที่ยังไม่ชัดเจนก็คือพวกเขาทำยังไง
ให้สถานที่ที่ดูเหมือนไม่เอื้อต่อการอยู่อาศัยนี้ กลายเป็นบ้านของพวกเขา
พวกเขารักษาประชากร จำนวนมหาศาลไว้ได้ยังไง
บนผืนดินที่เราเคยคิดกันมานานว่า ไม่เหมาะทำการเกษตร
ถ้าเราไม่เข้าใจความสามารถของชาวแอมะซอน
ในการหาเลี้ยงประชากรหลายล้านคน
เราก็จะไม่สามารถเข้าใจความจริง
เกี่ยวกับเรื่องราวของมนุษย์โดยรวมได้
คำอธิบายหนึ่งพบได้ ที่ใจกลางป่าแอมะซอนของบราซิล
ใกล้กับเมืองมาเนาส์
ความลับที่ถูกฝังลึกในพื้นดินของแอมะซอน
ได้ถูกเปิดเผยเมื่อไม่นานมานี้เองครับ
หลักฐานทางวิทยาศาสตร์โบราณที่ช่วยอธิบายว่า
ป่าดงดิบสามารถเลี้ยงดู ประชากรเมืองขนาดใหญ่ได้ยังไง
แองเจล่า อาราอูโจเป็นนักโบราณคดี
ที่เชี่ยวชาญด้านความสัมพันธ์ ทางประวัติศาสตร์ระหว่างมนุษย์กับพืช
ช่วงนี้เธอได้มุ่งเน้นศึกษาปรากฏการณ์ลึกลับ
ปกติแล้วดินในป่าดงดิบจะไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์
หรือเหมาะทำการเกษตรครับ
แต่รอบพื้นที่นิคมทั้งโบราณและสมัยใหม่
นักวิทยาศาสตร์ได้ค้นพบสิ่งที่น่าพิศวง
นั่นคือแผ่นดินที่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้
ที่เรียกว่าเทอร์รา เปรตา หรือดินดำแอมะซอน
สิ่งที่เรามีตรงนี้คือดินสีดำ เมื่อเปรียบเทียบกับดินในบริเวณรอบๆ
สิ่งที่น่าแปลกและน่าพิศวงก็คือมันมีแบคทีเรีย
ที่สืบพันธุ์และฟื้นฟูตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง
และทำให้ดินกลับมาอุดมสมบูรณ์ได้ใหม่ มันเหมือนดินวิเศษเลยละครับ
และดินที่มีพลังวิเศษนี้ก็ถูกพบทั่วแอมะซอน
ในทุกที่ที่มีหลักฐานว่าเคยมีมนุษย์อยู่
ผมไปเจอกับแองเจล่าใกล้ๆ กับนิคมโบราณ ที่ถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้
เพื่อดูเจ้าดินดำนี้ด้วยตาตัวเอง
คุณเริ่มสนใจดินดำของแอมะซอน ครั้งแรกเมื่อไรครับ
(แองเจล่า อาราอูโจ นักโบราณคดี)
ในปัจจุบัน พวกเราในภูมิภาคนี้ ก็ใช้ดินดำในการปลูกพืชเช่นกันค่ะ
และทันใดนั้น ฉันก็พบว่ามีความสัมพันธ์กัน
ระหว่างผู้คนในอดีตกับผู้คนพวกนี้
ฉันเลยอยากเข้าใจว่าเหตุใดและวิธีใด
ที่ทำให้ผู้คนที่นี่มีความเชื่อมโยงกับดินดำขนาดนี้
นักวิจัยพบว่าในองค์ประกอบอินทรีย์
ของดินดำทุกแห่ง ไม่ว่าดินนั้นจะมีอายุเก่าแก่แค่ไหน
จะมีเศษเซรามิกขนาดเล็กผสมอยู่
นี่เป็นหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามนุษย์ในพื้นที่นั้น
มีส่วนในการสร้างดินพิเศษนี้
และการศึกษาก็ได้พบตัวอย่าง ที่มีอายุอย่างน้อย 7,000 ปีเลยทีเดียว
ประชากรพวกนี้มีขนาดใหญ่แค่ไหนครับ
ฉันบอกแน่ไม่ได้ค่ะ แต่มีบันทึกที่ชี้ให้เห็นว่า
มีอย่างน้อยประมาณสามล้านคน
อาศัยอยู่ในภูมิภาคอัลโต ริโอ เนโกรแค่ที่เดียว
คุณคิดว่าคนโบราณคิดค้นดินชนิดนี้ ขึ้นมาอย่างชาญฉลาด
หรือว่าพวกเขาพบ คุณสมบัติพิเศษของมันโดยบังเอิญ
ส่วนตัวแล้ว ฉันไม่คิดว่าพวกเขาคิดค้นมันขึ้นมาค่ะ
ฉันเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เพราะมีคนมากมายอาศัยอยู่พื้นที่นี้
เลยมีของเสียที่เน่าเปื่อยเกิดขึ้นมากมาย จนทำให้ดินมีคุณสมบัติพิเศษ
แต่มันก็เป็นการถกเถียงที่ไม่อาจรู้คำตอบได้
ผมอดไม่ได้ที่จะเห็นความขัดแย้งในจุดนี้
ในด้านหนึ่ง เราบอกว่า
เคยมีประชากรจำนวนมากอาศัยอยู่ในแอมะซอน
และการมีอยู่ของพวกเขา
ได้สร้างดินดำขึ้นมาโดยบังเอิญ
แต่ในอีกด้านหนึ่ง เราก็บอกว่า ดินตามธรรมชาติของแอมะซอน
เป็นดินที่ไม่มีความอุดมสมบูรณ์พอ ที่จะรองรับประชากรจำนวนมากได้
มันไม่ได้บ่งชี้เหรอครับว่า สิ่งที่ทำให้มีประชากรจำนวนมากขนาดนี้ได้
ก็คือเจ้าดินดำนี่
ฉันเชื่อค่ะว่าเป็นไปได้
ที่พวกเขาตระหนักว่าพื้นที่นี้มีความอุดมสมบูรณ์
แต่เจตนาของพวกเขาไม่ใช่แบบว่า
"ฉันจะทิ้งของเสียเพื่อทำให้ดินอุดมสมบูรณ์ และเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร"
การวิจัยยังคงดำเนินต่อไป
แต่สำหรับผม เหตุผลที่ทำให้รู้สึกว่านี่เป็นการจงใจ
เป็นเพราะดินเทอร์รา เปรตา สามารถพบได้ทั่วแอมะซอน
และมันมักอยู่ใกล้กับนิคมยุคก่อนประวัติศาสตร์ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เราจำเป็นต้องเปิดใจให้กว้างขึ้น
ในเรื่องการมองความสามารถของคนโบราณ มากกว่ามุมมองที่เรามีในปัจจุบัน
เราต้องมองว่าพวกเขาคือผู้เชี่ยวชาญ ในสภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่อาศัย
เป็นคนที่ปรับสภาพแวดล้อมนั้นให้ใช้งานได้ เป็นเวลานานนับพันปี
และเนื่องจากป่านี้กว้างใหญ่ไพศาล
ใครจะรู้ว่าอาจมีดินดำอีกมากน้อยเท่าไร ที่ยังไม่ถูกค้นพบ
ที่อาจผลักจุดกำเนิดของดินมหัศจรรย์นี้
ย้อนกลับไปในอดีตยิ่งกว่าเดิม
ข้อคิดที่ผมนำมาเสนอตรงนี้
ซึ่งเป็นที่ถกเถียงอย่างมากในหมู่นักโบราณคดี
นั่นคือการตั้งถิ่นฐานและการขยายตัว ของประชากรมนุษย์ในแอมะซอน
เป็นเรื่องที่มีการวางแผนเอาไว้
แต่การสร้างและบำรุงรักษา นิคมที่มีขนาดใหญ่เหล่านั้น
คงต้องใช้ทรัพยากรธรรมชาติจำนวนมหาศาล
ไม่เพียงแค่อาหารจากพืช แต่รวมถึงสิ่งที่เราอาจจินตนาการว่า
ไม่มีทางหมดไปจากป่าแอมะซอนด้วย
ไม้นั่นเอง
แอมะซอนเป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ ที่มีความหลากหลายอย่างแท้จริงครับ
ปัจจุบันมีต้นไม้ราวสามแสนเก้าหมื่นล้านต้นอยู่ที่นี่
ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ราว 16,000 สายพันธุ์
แล้วถ้าผมบอกคุณว่า พื้นที่ส่วนใหญ่ของป่าอันไพศาลนี้
เป็นผลลัพธ์สุดท้ายของการรณรงค์อย่างตั้งใจ
ที่มนุษย์ทำขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อนล่ะ
ถ้าผมบอกคุณว่าป่าแอมะซอนอาจถูกปลูกขึ้นล่ะ
(แอมะโซเนีย)
นักวิจัยได้ยืนยันว่าในช่วงยุคน้ำแข็ง
แอมะซอนไม่ใช่ป่าทึบ แต่เป็นทุ่งหญ้าที่มีต้นไม้ขึ้นแทรกเป็นหย่อมๆ
พวกเขาคิดว่าโลกที่อุ่นขึ้นได้บ่มเพาะ ป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ที่เราเห็นในทุกวันนี้
แต่เมื่อไม่นานมานี้ นักโบราณพฤกษศาสตร์ได้ค้นพบสิ่งที่ไม่คาดคิด
ครึ่งหนึ่งของป่าเป็นต้นไม้แอมะซอน เพียง 1.4 เปอร์เซ็นต์
และกลายเป็นว่ามันเป็นสายพันธุ์เดียว กับที่มนุษย์เอามาใช้ประโยชน์ได้
ป่านี้คือผลของโครงการระยะยาว ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อนหรือเปล่า
โครงการที่ในที่สุดจะผลิบาน
เป็นอารยธรรมพื้นเมืองแอมะซอน ที่แพร่กระจายไปทั่ว
และยังมีอย่างอื่นด้วย
เช่นเดียวกับดินเทอร์รา เปรตา ต้นไม้ที่มีประโยชน์เหล่านี้
ส่วนใหญ่พบใกล้กับเมืองแอมะซอนโบราณ ที่เพิ่งถูกค้นพบ
แทนที่จะมองว่ามันเป็นป่าโหดร้ายและอันตราย แบบที่ชาวตะวันตกอย่างเราชอบมอง
พวกเขากลับทำให้มันเป็นบ้านของคนนับล้าน
ทำให้แอมะซอนกลายเป็นสวน เป็นที่ที่ให้บริการที่มนุษย์ต้องการ
ในศตวรรษที่ 20
เชื่อกันว่าพื้นที่ป่าลึกของแอมะซอน ไม่เคยถูกรุกราน
ไม่เคยถูกมนุษย์แตะต้อง
และตอนนี้เรารู้แล้วว่าต้นไม้หลายชนิดที่นี่
อย่างต้นบราซิลนัต ปาล์มหลายชนิด เป็นต้นไม้กึ่งปลูก
และมีกระทั่งต้นไม้ปลูกและเลี้ยงเลย
นั่นทำให้ความเข้าใจของเรา เกี่ยวกับป่านี้เปลี่ยนไปเลย
นี่เป็นโครงการทางวิทยาศาสตร์ ที่ทำขึ้นในแอมะซอน
มาเป็นเวลานานมาก
ว่าแต่มันนานแค่ไหนกันแน่
สิ่งที่น่าสนใจจริงๆ
ก็คือต้นไม้ปลูกที่เก่าแก่ที่สุด
ที่พบในแอมะซอนจนถึงตอนนี้ คือเมื่อราว 10,800 ปีก่อน
นั่นคือราวช่วงสิ้นสุดยุคน้ำแข็ง
ตรงกับช่วงเวลาที่เรามองเห็นการก้าวกระโดด
ในอารยธรรมและนวัตกรรมของมนุษย์ทั่วโลก
นี่ทำให้เราต้องถามว่ายังมีอะไรให้ค้นหาอีก
ในพื้นที่ป่าดงดิบแอมะซอนอันกว้างใหญ่
ที่มันไม่ควรอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่ามี
อย่างที่เราเห็นในงานหินขั้นสูงของเปรูโบราณ
โครงการเกษตรกรรมและการตั้งถิ่นฐาน อันซับซ้อนในแอมะซอน
ที่มีขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อนนี้
ดูเหมือนจะแสดงให้เห็น ความสำเร็จทางวิทยาศาสตร์
ที่เกิดขึ้นมานานกว่าที่เราคาดคิดไว้
เราต้องเปลี่ยนกรอบความเข้าใจ เกี่ยวกับแอมะซอนใหม่เลย
เราต้องมองว่ามันเป็นผลิตผลของความฉลาด
ของความคิดริเริ่ม
ของความช่างประดิษฐ์และความตั้งใจของมนุษย์
ตัวอย่างเทคโนโลยีแอมะซอนที่น่าทึ่งที่สุด
อาจชี้ไปยังแหล่งที่มาของความรู้ขั้นสูง ที่เราคาดไม่ถึงด้วย
ผมกลับมาที่ป่าแอมะซอนของเปรู เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติม
(อีกีโตส เปรู)
นี่คืออีกีโตส เมืองท่าที่ตั้งอยู่
ตรงจุดที่แม่น้ำใหญ่ ได้รับน้ำจากแม่น้ำสายย่อยหลายสาย
ท่าเรืออาจจะอายุน้อย
แต่ภูมิภาคนี้เป็นศูนย์กลางของการปฏิบัติ
ทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งมานานหลายพันปี
นั่นคือการใช้สมุนไพรอายาวัสกา
(อายาวัสกา)
ดร.ลูอิส เอดูอาร์โด ลูน่า เป็นนักมานุษยวิทยาพื้นเมือง
และผู้เชี่ยวชาญชั้นนำด้านยาสมุนไพรโบราณนี้
ผมเคยเห็นคนจำนวนมากที่ใช้อายาวัสกา
และผมก็ประหลาดใจกับสิ่งที่พวกเขาได้เจอ
บางครั้งก็เป็นการเดินทางไปยังโลกอื่นอันน่าทึ่ง
บางครั้งก็เป็นแค่การมองเข้าไปในจิตใจตัวเอง
ค้นหาวิธีแก้ปัญหาของตัวเอง
คุณเห็นว่าอะไรเกิดขึ้นบ้างครับ
เห็นว่าชีวิตพวกเขา มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญไหม
มีหลายคนเขียนจดหมายมาหาผม
บอกว่าประสบการณ์เหล่านั้น เปลี่ยนชีวิตพวกเขาเลย
มันเปลี่ยนมุมมองของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
การใช้อายาวัสกาได้กลายเป็นที่นิยม
ในสังคมร่วมสมัยของเราในช่วงนี้
แต่สำหรับชาวพื้นเมืองแอมะซอน ยานี้มีพลังศักดิ์สิทธิ์มานานแล้ว
ชาวพื้นเมืองหลายคนบอกว่า
พวกเขาใช้อายาวัสกาเพื่อเข้าใจกฎของสังคม
เพื่อกลายเป็นคนที่ดีขึ้น
การเตรียมยาอายาวัสกา เป็นหน้าที่ของหมอผีหรือกูรันเดรอส
อย่างดอน ฟรันซิสโก มอนเตซูน่า จากชนเผ่าคาปานาวา
ที่ต้องพ่นควันจากยาสูบสายพันธุ์โบราณ
ที่ชื่อว่ามาปาโช เพื่อชำระล้างพิธีกรรม
ในภาษาคาปานาวา ผมชื่อชาโมริน ไคยาชิ พิอารี
ชาโมริน ไคยาชิ พิอารีแปลว่า "เทวทูตแห่งป่า"
ผมมาจากตระกูลผู้รักษา
ผมรู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับบรรพบุรุษทุกคน
ทั้งย่าของผม ย่าทวดของผม ทั้งครอบครัวเลย
เราเชื่อมโยงและรู้สึกถึงความเชื่อมโยง กับทุกสิ่งที่เกี่ยวพันกับแอมะซอน
ขณะที่การวิจัยดำเนินไป มีหลักฐานบ่งชี้ว่า
อายาวัสกาอาจมีประโยชน์ต่อสุขภาพ
เมื่อนำไปต้ม เถาของมันจะมีคุณสมบัติ ในการรักษาที่ทรงพลัง
เป็นเพราะโมเลกุลที่มีส่วนประกอบ ที่มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่าฮาร์มีน
มีการศึกษาเรื่องการสร้างระบบประสาท ที่ชี้ให้เห็นว่า
ฮาร์มีนอาจช่วยกระตุ้น การสร้างเซลล์ประสาทใหม่
และอาจสร้างเซลล์เบต้าใหม่ในตับอ่อนด้วย
และอาจช่วยสร้างเซลล์ใหม่ในเอ็น และส่วนอื่นๆ ของร่างกายด้วย
ฮาร์มีนในเถาวัลย์ อาจเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์
แต่มันไม่ได้ทำให้เกิดสภาวะเห็นภาพหลอน
นั่นจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเอาใบของพืช
พื้นเมืองบางชนิดในป่าแอมะซอน เช่นใบนี้ ที่ชื่อว่าชาลิพองกา
ซึ่งมีสารเคมีออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท เมื่อใช้ร่วมกันอายาวัสกา
สารนั้นคือดีเอ็มที ย่อมาจากไดเมทิลทริปตามีน
ดีเอ็มทีถือเป็นหนึ่งในสารหลอนประสาท ที่ทรงพลังที่สุด
แต่ผลวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ยืนยันแล้วว่ามันไม่ทำให้เสพติด
และมีคุณสมบัติในการบำบัด
เมื่อได้รับในปริมาณที่เหมาะสม และในสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสม
เราค้นพบว่าเมื่อได้รับการบำบัด ด้วยการพูดคุยควบคู่กัน
มันสามารถช่วยแก้ไขสภาวะที่ยากต่อการรักษา
มาเป็นมาอย่างยาวนานได้
แต่มีปัญหาอยู่อย่างเดียว
ดีเอ็มทีไม่ออกฤทธิ์ทางปาก
เพราะเอนไซม์ในลำไส้จะทำลายมัน ทันทีที่สัมผัสกัน
ตรงนี้แหละครับ
ที่ต้องพึ่งศาสตร์ของหมอผีแอมะซอน
ที่มาพร้อมทางออกอันน่าทึ่ง
สิ่งที่เกิดขึ้นคือว่าฮาร์มีนในเถาวัลย์
จะไปขัดขวางการทำลายดีเอ็มทีในลำไส้
ดีเอ็มทีเลยจะผ่านแนวกั้นระหว่างเลือดกับสมอง
และเข้าไปจับกับตัวรับในสมอง
นั่นคือสิ่งที่ทำให้เกิดภาพหลอนครับ เจ้าดีเอ็มทีเนี่ย
ผลลัพธ์เหรอ
จากพันธุ์พืชนับหมื่นในแอมะซอน
เมื่อเอาเถาอายาวัสกามาผสมกับ ใบของพืชที่มีสารดีเอ็มทีเท่านั้น
จึงจะทำให้เกิดนิมิตภาพหลอนที่มีค่ายิ่ง
เรามีพืชสองชนิดที่พออยู่เดี่ยวๆ จะไม่มีฤทธิ์ต่อจิตประสาท
แต่จะออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทเมื่อถูกปรุงร่วมกัน
เพื่อสร้างยาสมุนไพรอายาวัสกา
การทำเช่นนั้นด้วยการลองผิดลองถูก
อาจใช้เวลาในการทดลอง นานหลายร้อยหรือหลายพันปีเลย
ผมว่าเรามีปริศนาอยู่ตรงนี้นะ พวกเขาค้นพบเรื่องนี้ได้ยังไงกัน
ผมว่าเรื่องนี้ดูเหมือนเป็น โครงการวิทยาศาสตร์เลย
ครับ ใช่เลย ใช่แล้ว
มันอิงจากประสบการณ์ อิงจากการสังเกต
อิงจากการทดลอง การทดลองที่ทำอย่างต่อเนื่อง
- นานหลายพันปีไหมครับ - ครับ ใช่เลย
ประเพณีนี้มีมายาวนานนับพันปีแล้วครับ
เราก็ระบุชัดไม่ได้ อาจเป็นสองสามพันปีเลย…
เรากำลังเจอหลักฐาน ของการมีวิทยาศาสตร์ในแอมะซอน
ความรู้ที่หมอผีพื้นเมืองสะสมและถ่ายทอดกันมา
จากรุ่นสู่รุ่น นานหลายพันปี เกี่ยวกับพืชและคุณสมบัติของพืช
และวิธีการเอาพืชมาผสมกัน เพื่อสร้างผลลัพธ์ที่ต้องการ
ในระหว่างพิธีอายาวัสกา หมอผีจะอัญเชิญนิมิต
ด้วยการร้องเพลงอิคาโร เพลงแห่งพลัง
แต่หมอผีเป็นเพียงผู้นำพิธีเท่านั้น
พืชต่างหากที่ถือว่าเป็นครู
เมื่อคุณใช้อายาวัสกา
คุณต้องเตรียมคำถามเอาไว้
และมันจะให้คำตอบ
พลังของสารหลอนประสาท ที่ใช้เพื่อเข้าถึงปัญญาอันลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ไม่ได้มีอยู่แค่ในแอมะซอน
เราเห็นมันในวัฒนธรรมโบราณ ที่ได้รับการเคารพนับถือมากมายทั่วโลก
มันชัดเจนแล้วว่าสิ่งที่เราเรียกว่า สารหลอนประสาทในทุกวันนี้
เคยเป็นที่ยอมรับทั่วทั้งโลกในยุคโบราณ
ในกรีซโบราณ โสเครตีสและเพลโต ได้เขียนถึงความก้าวหน้าทางปัญญา
หลังจากดื่มเครื่องดื่มที่มีฤทธิ์ หลอนประสาทในพิธีกรรมหนึ่ง
อักษรภาพจากอียิปต์แสดงให้เห็นว่า พวกเขากินกลีบดอก
บัวน้ำสีฟ้าอียิปต์ที่มีฤทธิ์ต่อจิตประสาท เพื่อสื่อสารกับเทพเจ้า
และในพิธีบูชาพระเวทของอินเดียโบราณ
นักบวชที่ต้องการติดต่อกับทวยเทพ
จะดื่มยาหลอนประสาทที่รู้จักกันในชื่อโซมา
ข้อเท็จจริงที่ว่าการเปลี่ยนแปลงสภาวะจิตเหล่านี้ ได้รับการยอมรับ
ตลอดยุคก่อนประวัติศาสตร์และประวัติศาสตร์
บอกให้เรารู้ว่ามันมีความสำคัญมาก ต่อประสบการณ์ของมนุษย์
ผมคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าใจโลกโบราณ
ถ้าไม่นำสารหลอนประสาทมาพิจารณาด้วย
คุณคิดว่าน่าจะมีการใช้ อายาวัสกามานานแค่ไหนครับ
พวกเขาทดลองใช้มันมาหลายพันปีแล้วครับ
ใครจะรู้ อาจนานกว่านั้นอีกก็ได้
- ผมว่ามันให้ความรู้สึกว่าโบราณมาก - ครับ
นี่คือปริศนาที่ไม่ธรรมดาเลย
ผมเชื่อว่าศาสตร์อายาวัสกาอันซับซ้อนนี้
ย้อนกลับไปไกลกว่าที่ใครจะคิด
และมีหลักฐานที่พิสูจน์เรื่องนี้ด้วย
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์