Buong buhay ko,
meron ako nitong
kakaibang talento
na napakalinaw kong nakikita ang mga bagay
sa harapan ko.
Kung nakikita ko 'yon,
malamang makakamit ko 'yon.
Ang ideya ay
lilukin ang katawan
ayon sa gusto mo.
Pero magagamit din 'to para hubugin ang isip mo.
Para gawin ang mga tinatawag ng lahat na imposible.
At bibigyan ka nito ng pagkukusa…
Babalik ako.
…at walang duda
na ang mga mithiin mo,
ay di lang matutupad,
kundi hihigit pa sa mga pangarap mo.
Nagkaroon ako ng motibasyon
para sa higit pa.
Higit pa.
Kung ilalarawan ko si Arnold sa isang salita,
masasabi kong siya ang pinakamamaingat na taong nakilala ko.
Siya ang pinakamapagkumpitensiya na nakilala ko.
Isa siyang, mahika.
Kung pupunta si Arnold sa set,
dapat mas galingan mo.
Ni hindi namin kayang maglapit.
Nilabag niya ang lahat ng patakaran.
Naniniwala si Arnold na hindi dapat sayangin ang krisis.
Ibinenta ni Arnold si Arnold.
Naiintindihan niya ang biro ng kalawakan.
Kalokohan.
Mga ginoo't binibini, mula sa Austria,
welcome sa ating entablado, si G. Arnold Schwarzenegger.
Si Arnold Schwarzenegger, 22 taong gulang.
Nakatira ngayon sa Los Angeles.
Halos 104 na kilo ang bigat. Ilang oras siyang nagwo-work out sa isang araw.
Ito ang buhay niya. Propesyunal siya.
Pag di niya 'to ginagawa, naglilibot siya para mag-exhibition.
Pakinggan ang reaksyon ng mga tao.
At ayan na nga!
Si Arnold Schwarzenegger mula sa Austria.
Inobserbahan ng 7 hurado ang pagkabuo ng kalamnan at presentasyon.
Sa unang posisyon,
si G. Arnold Schwarzenegger.
At ang nanalo! Napakagandang araw para sa batang ito.
N'ong nag-aaral ako, pakiramdam ko, di ako nababagay.
Sa ibang lugar ako nababagay.
Di 'yon ang gusto kong buhay, tulad ng buhay ng mga Austrian,
na, alam mo na,
mag-aral hanggang 18, at mag-asawa, magkaanak.
Magtrabaho para buhayin ang pamilya mo.
Pakiramdam ko, higit pa d'on ang layunin ko sa buhay.
Gusto kong laging bumabalik dito.
Sa tuwing pupunta ka, iba ang punto de bistang titingnan mo. Iba ang lente mo.
Mahalaga sa akin, na sa tuwing pupunta ako sa Austria,
kahit para mag-promote ng pelikula o bodybuilding ko, o ano man…
Lagi akong bumabalik dito sa Thal.
Magandang umugnay sa pinagmulan mo, kung saan ka nanggaling.
Magandang lugar ang Thal.
Ang bahay na kinalakihan ko
ay napaliligiran ng mga farm.
May kastilyo kami sa kabilang kalye,
na itinayo noong 1100s.
'Yon ang palaruan namin. Kaya, sobrang ganda n'on.
Luma ang bahay namin.
Itinayo 'yon n'ong simula ng 1800s.
Sa ibaba, nakatira ang tanod-gubat.
Sa 'min ang itaas ng lumang bahay na 'yon.
Masipag ang nanay ko.
Si Aurelia.
Hinding-hindi siya magdadahan-dahan.
Panatiko siya ng kalinisan.
Sinasabi ko sa inyo, nakaluhod siya
dalawang beses sa isang linggo, at nagkukuskos ng sahig.
At pagkatapos, kapag binuksan mo ang cabinet
ng mga tuwalya,
perpekto ang pagkaka-ayos n'on.
May gilid.
Bang.
Kung hahawakan 'yon ng tatay ko,
mababaliw siya.
Gan'on siya kapanatiko.
Sa paglaki ko, sasabihin ko ang natutunan ko.
"Magsipag ka."
Ang tatay ko ang hepe ng pulisya sa kanayunan.
Malupit at napakaistriktong pulis siya.
Bawal ang maglokohan.
Naisip ng tatay kong dapat may disiplina sa bahay.
Dapat daw paghirapan ang agahan.
Maganda ang relasyon namin ng kapatid ko,
pero may kumpetisyon kami.
Mas matanda ng isang taon ang kuya ko.
Mas matipuno, mas matalino siya.
Ang galing niya sa pag-aaral.
Pinagkumpitensya din kami ng tatay ko laban sa isa't isa.
Sino mas mabilis tumakbo?
Sino ang pumili ng mas magagandang bulaklak sa Mother's Day?
Sabi ng tatay ko, "May isang oras kayo."
Uuwi ang kapatid kong may bulaklak.
Sabi ng tatay ko, "Meinhard, mabait na bata. Napakabait."
"Arnold, susubukan mo ulit sa susunod."
Kaya may kumpitensya. Kahit sa mga gan'ong kalokohan.
Ibinigay sa 'kin ng tatay ko 'yong lakas at motibasyon, tapos may mensahe,
"Anuman ang gagawin mo, Arnold, maging kapaki-pakinabang ka."
Napakahirap ng paraan ng paglaki ko, kahit na magandang kanayunan 'yon.
Pero ang lumaki pagkatapos ng giyera…
Ano'ng mangyayari sa utak mo
pag umuwi ka galing sa giyera
habang dumadanas ng post-traumatic stress syndrome,
tulad ng tatay ko?
Nalibing siya sa ilalim ng mga gusali, mga guho, nang tatlong araw,
at natalo pa sila sa giyera.
Umuwi silang may depresyon.
Ang Austria ay bansa ng mga lugmok na kalalakihan.
May mga pagkakataong talagang nahihirapan ang tatay ko.
N'ong napalo kami,
o hinataw kami ng sinturon ng tatay ko.
Sinaktan din ng tatay niya ang kapitbahay na bata.
Iisa ang pinagdaraanan ng lahat.
Habang tumatanda ako,
at habang nagbabasa ako tungkol sa mundo sa labas,
sa labas ng Austria, lalo kong naramdamang,
"Parang di ako pinalaki sa tamang lugar."
"May mali."
Alam kong parang kabaliwan 'to, pero medyo matagal
ko ring naisip na, "Baka hindi talaga siya ang tatay ko."
"Baka sundalong Amerikano 'yon."
Pinag-isipan ko 'to. Sabi ko, "Saan galing 'to?"
"Ang kagustuhan kong hindi talaga
ako nababagay sa Austria?"
"Baka nababagay ako sa America. Bakit gan'on?"
Nakumbinsi ako n'ong balang araw dapat akong pumunta d'on.
Nasa maling lugar ako.
"Kailangan kong umalis dito."
N'ong pumunta kami ng kapatid ko sa bayan sa Graz…
'yon ang unang beses na nakita namin ang siyudad.
Pagkatapos ng klase, naglakad-lakad kami sa bayan
at nakita namin ang mga sinehan. May patalastas sa harapan
ng lalaking nakatayo nang ganito.
Parang nawala ako sa sarili.
Sino 'yan?
Hercules and the Captive Women.
Narito na sa wakas,
may bago at paiba-ibang personalidad.
Si Reg Park bilang Hercules. Superhuman na lakas.
Pumasok ako. Nakita ko 'tong katawan,
at sobra akong bumilib sa katawang 'to na hindi ko 'yon maalis sa isip ko.
Umeepekto na ang testosterone.
Nagiging interesado na ako sa mga babae. Nagsimula nang mangyari ang lahat.
At napadaan ako sa isang tindahan.
May mga Amerikanong gamit.
Isa d'on ang mga muscle magazine galing sa Amerika,
Itong si Reg Park na napanood ko sa mga pelikula.
Nasa cover siya.
May training program sa loob n'on.
Gumigising siya ng 5:00 a.m. Nag-eensayo siya.
Nag-eensayo siya nang dalawa, tatlong beses pa.
Dapat gawin ko 'yon.
Sinabi paano siya naging Mr. Universe,
at kung paano siya na-discover sa Roma para maging Hercules.
Kaya sabi ko, "Diyos ko." "Idolo ko ang lalaking 'to."
Kaya parang blueprint ko siya
sa kung saan ko gustong pumunta.
Gustong-gusto kong pumunta sa Amerika.
Kung handa kang maglaan ng oras para d'on,
kailangan mong alamin kung ano 'yon,
kung nasaan ang talento mo.
Saan ka magaling?
Para sa akin, ang bodybuilding ang kumakatawan sa isport na Amerikano.
Positibo ang punang nakuha ko sa gym,
kaya nalaman kong ito ang direksyong gusto kong puntahan.
Nagwo-work out ako sa bahay ko.
Walang ingay.
Wala.
At nakakapag-isip, at nakakatutok ako,
at naiisip ko kung paano ako magiging kampeon sa bodybuilding.
Paano ako lilipat sa Amerika.
Paano ako papasok sa mga pelikula.
Paano ako kikita ng milyon-milyong dolyar.
Ang Thalersee, ang lawa, ay isang mahiwagang tanawin.
Nakikihalubilo sa mga propesyunal na wrestler, weightlifter,
bodybuilder,
taong maskulado.
Nakilala ko si Mr. Austria,
si Kurt Marnul,
naglalakad kasama ang magagandang babae
at sakay ng Alfa Romeo na sports car.
Bumilib ako d'on.
Bigla akong naging bahagi ng grupong 'yon.
Para akong batang inampon nila.
Sa tingin ko, magmula n'on, parang ipinagdiwang ko ang kapatirang 'to.
Dahil kinabiliban ko 'yon, dinala ko 'yon kahit saan ako magpunta.
Kontra ang tatay ko, dahil hindi 'yon ang karaniwang ginagawa.
Ang karaniwang gagawin ay maging soccer player
o maging kampeon sa ski.
Austrian 'to. Bakit ginagawa mo 'yang weightlifting?
At nakatingin ka sa salamin pag nag-eensayo ka. Para saan 'yon?
Ibig sabihin, hibang sa sarili mo.
Sabi, "Kung gusto mong gamitin ang kalamnan mo, magsibak ka."
At nataranta ang nanay ko.
"Ang lahat ng kaibigan niya,
meron silang, alam mo na,
mga babae sa itaas ng kama nila."
"Wala kahit isang babae dito ang anak ko. Tingnan mo."
"Wala kahit isa. Mga nakahubad na lalaki lang na may langis."
"Saan ba tayo nagkamali?"
Sa simula, hindi lider si Arnold.
Nakibagay siya sa 'min.
Pero sa loob ng isang taon,
sa tingin ko, nadagdagan siya ng 15, 20 kilo.
Kapag kasama ka ni Arnold,
nagkakaroon ka ng impresyong madali ang lahat
at walang problema.
Madalas sumasama ang tatay ko,
at nakita niya ang potensyal ni Arnold.
Si Freddy Gerstl, ang tatay, ay naging tunay na tagasuporta.
Sabi niya, "Kailangan di lang malakas ang kalamnan,
dapat malakas din ang isip."
Di mag-isang gumagana ang katawan.
Gumagana 'to dahil binibigyan mo 'to ng direksyon.
Sabi niya, "Tandaan mo 'to."
"Posible kang mapinsala at matatapos ang lahat ng athletic na bagay."
"Puwedeng magkaroon ng milyon-milyon."
"Posibleng nakawin sa 'yo ang lahat, at wala na."
"Ang tanging bagay na di makukuha ay ang isip mo."
"Ang lakas ng utak mo."
"Ang isip mo, ang pagkukusa mo,
ay, sa huli, mas mahalaga kaysa sa katawan."
Siya ang naging tatay-tatayan ko na kabaligtaran ng tatay ko.
Di gaya ng tatay ko, na pinupuna ang lahat,
mas maunawaing tatay ang lalaking 'yon
na nakakaunawa at marahang dadalhin ka sa tamang direksyon,
imbes na pilitin ka.
Lagi kong naririnig ang boses na nagsasabing,
"Magutom ka sa impormasyon."
Sumali ako sa weight lifting club na tinatawag na Athletik Union Graz.
D'on din nag-eensayo ang mga lalaki sa lawa.
Kaya, nakapag-ensayo din ako kasama ang malalaking lalaki.
D'on nag-eensayo si Kurt Marnul.
Naging mecca sa akin 'tong weightlifting club.
Naadik ako d'on, kaya araw-araw akong pumupunta.
Kapag pumapasok ako sa gym, may pader
na gawa sa kahoy.
At kukuha ako ng chalk
at isusulat ko ang
biceps,
triceps,
dibdib, likod.
Kaya, gagawin ko ang isang set ng biceps curls.
Tapos isusulat ko sa tabi n'on, isang linya.
Tapos maglalagay ako ng isa pang linya, at isa pang linya.
Tapos, 'yong susunod.
Flies sa bench.
At malalaman ko pag naka-20 set na ako
ng isang partikular na ehersisyo.
Pagkatapos ng tatlong oras ng pag-eensayo, puno na 'to ng mga set na ginawa ko
para maabot ang layuning gusto ko.
EDAD 16
Sa bodybuilding, parang may isa o dalawang event sa isang taon.
Minsan higit sa isa ang kumpetisyon sa isang araw.
Gaya ng G. Steíermark, na ang ibig sabihin ay G. Styria.
Tapos may kumpetisyon ng Mr. Hercules,
na karaniwang para sa lalaking pinakamaskulado.
Kukuha sila ng lokal na banda na talagang sikat.
May mga babae silang galing sa kakaibang lugar
para bigyan ng magandang reputasyon ang isport ng bodybuilding.
Tapos, may kumpetisyong Mr. Austria,
na, siyempre, ang pambansang kampeonato.
Madalas akong nandito.
Dito sa kama at kuwartong 'to.
Kaya literal na nakahiga ako dito
nang ganito.
At tumatambay lang dito, ganito,
at nangangarap.
Tapos, tumitingin sa mga karakter na 'yon.
Tapos, uupo ako.
Makikita ko ang katawan ni Reg Park,
at maaalala ko ang kuwento
na lumaki siya sa Leeds,
sa England.
Parang Graz 'yong bayan.
Bayan 'yon na maraming pabrika.
At nagsisikap ang mga tao.
At sabi ko sa sarili ko, "Nakaalis siya d'on?"
"Kung gan'on, may pagkakataon din ako
na makaalis dito."
Tapos titingnan mo ang anumang tsansa na puwede mong makuha para makaalis dito.
Sa tingin ko, 'yon ang dahilan kung bakit maaga akong nagmilitar.
Sa Austria, nagsisilbi ang lahat sa militar.
Nagdesisyon akong pumunta sa edad na 18.
Gusto kong tapusin ang serbisyo ko at magpatuloy,
dahil hindi mo makukuha ang pasaporte mo maliban kung nakapagmilitar ka na.
Gusto kong mag-espesyalista sa tangke at maging driver n'on.
Imposible daw 'yon. Masyado akong matangkad.
May mga kakilala ang tatay ko sa militar, kaya naging driver ako.
Tapos ako ang naging pinakamatapang na driver ng tangke nila.
Sa gitna ng basic training,
naimbitahan akong pumunta sa kumpetisyon sa Stuttgart, Germany.
Pinakamaskuladong lalaki sa Europa, sa junior division.
N'ong nagpaalam ako para pumunta, humindi sila.
Di ko naisip
na kapag nasa basic training ka, bawal kang umalis.
Pumunta pa rin ako.
May 28 lalaki sa entablado,
at ako ang nanalo.
Nakita ko ang karera ko sa harapan ko.
Nakita ko ang sarili ko sa entablado ng Mr. Universe.
Kailangan ko lang palitan ang ulo ni Reg Park
ng ulo ko, tumayo kasama ang tropeo, at ibaluktot ang kalamnan ko.
At nakita ko
ang libo-libong tao
sa auditorium, sa teatro, sumisigaw,
"Arnold!"
Nakita ko ang pantasya,
at hindi 'yon panaginip.
Sabi ko, "Litseng panaginip. Ano gagawin d'on?
"Kailangan mo ng malinaw na mithiin." Pag malinaw mong nakikita ang bagay,
100% kang naniniwalang makakarating ka d'on.
Ang unang impresyon ko ay,
ito ang pinakamatinding junior na nakita ko,
nasa kaniya ang lahat.
Kakaiba ang charisma niya para sa edad na 'yon.
Pinagharian niya ang entablado n'on.
Kinausap ko siya, "Gusto mo bang pumunta sa Munich
bilang trainer sa gym na inaasikaso ko?"
Dapat tatlong taon akong nasa militar.
Kaya tinanong ko kung pwede akong maagang umalis.
'Yong posisyong inialok,
para maging trainer sa isang bodybuilding gym sa Germany,
ay nakakaengganyo.
'Yon lang talaga ang solusyon
para makaalis ako sa Austria at mas mapalapit ako sa America.
Hindi ka magiging pinakamagaling na bodybuilder sa Austria.
Dapat mag-ensayo ka kasama ang pinakamahuhusay na bodybuilder,
at ang sentro ng bodybuilding ay Amerika.
"Kailangan kong umalis dito, anuman ang mangyari."
Di ko 'to tinitingnan na parang, "Diyos ko."
"Ang pangit ng pagpapalaki sa 'kin."
Hindi.
Mabuti ang kinagalitan ko n'ong bata ako,
dahil 'yon ang nagtulak sa 'king umalis d'on.
Sige, pakainin na natin ang mga bata.
Lulu, Whiskey!
Kaya kong mag-ensayo nang mas matagal.
Kaya kong dumaan sa hirap n'ong bumiyahe ako sa ibang bansa.
Nagawa ko ang mga bagay na hindi kaya ng iba
dahil d'on.
Itinutulak mo siya, a.
Di ako nabagabag d'on,
dahil mas maganda d'on kaysa sa pinagmulan ko.
N'ong dumating ako sa Munich,
sinundo ako ng kaibigan kong si Albert Busek mula sa tren,
at lumipat ako sa gym.
May maliit na kuwarto,
at ang kama ko ay kasing laki ng kama kung saan ako lumaki.
Ang meron lang ako ay mixer na panghalo ng mga inuming protina ko
at ilang damit.
'Yon lang.
At tumira ako d'on nang di bababa sa isang taon.
Kaya, anumang oras, puwede akong lumabas at mag-work out.
Di ba gaano ako kasuwerteng loko na ang gym ang naging bahay ko?
Tapos nakabuo ako ng maliit na pamilya ko,
na sina Albert Busek
at Franco Columbu,
na nakilala ko n'ong nakaraang taon n'on, sa Stuttgart, perpektong ka-ensayo.
At isa siya sa kakaunting Italyanong nagsasalita ng German.
Galing siya sa Austria. Galing ako sa Italy.
Nagsimula kaming mag-ensayo at magsaya.
Simula n'on, best friend na ako ni Arnold.
Nagkamali ako.
Sasabihin ko ulit 'yon.
Tinulungan ako ng mga kaibigan kong bumili ng ticket para lumaban sa Mr. Universe.
Isipin mo, n'ong ilang buwan lang, nasa militar ka.
Ngayon, pupunta ka sa London para lumaban sa Mr. Universe.
Gusto kong makapasok sa top six,
pero pumangalawa ako
sa edad na 19.
Ang sabi ko, "Diyos ko." "Kung mananalo ako ng pangalawa
bilang 'tong batang bukid galing sa Austria na walang karanasan,
sa susunod na taon, mananalo ako!"
Sobrang talentado ni Arnold
na alam ng mga tagahanga ng bodybuilding
na ito ang hinaharap.
Sa kumpetisyon ng Mr. Universe,
isa sa mga hurado ang lalaking nagngangalang Wag Bennett.
HURADO, TAGAPAGTURO
At sasabihin niya, "Arnold, nakakamangha ang hitsura mo. Talagang nakakabilib."
Lahat nitong British na salita, di ba?
Inimbitahan niya kaming maghapunan,
at hurado siya, kaya naisip ko, "Di 'to kapani-paniwala."
Pangit ang English ko n'on,
kaya lagi namin 'yong pinagtatawanan.
Sabi ni Wag sa akin, "Kung babalik ka, puwede kang tumira sa 'min."
"Hindi mo kailangang mag-hotel."
Sa sumunod na taon,
inorganisa ni Wag ang kumpetisyon
at binayaran niya ang ticket para lumipad d'on.
Kaya nasa bahay ako ni Bennett sa London,
sa 335 Romford Rd.
Tandang-tanda ko pa 'yon. At pumasok si Reg Park.
N'ong nakita ko si Reg Park,
isa 'yon sa mga pambihirang sandali.
Nakikita mo siya sa mga magazine.
Napapanood mo siya sa mga pelikula.
Tapos, biglang nand'yan siya.
Galing siya sa South Africa at gusto niyang mag-work out.
At sabay kaming nagwo-work out.
Naalala kong di man lang niya hinubad ang sweater niya.
At pambihirang makita si Hercules
na napanood mo sa mga pelikula… ay nasa harapan mo.
At ang makipag-usap, ang bait niya.
Alam niya ang lahat tungkol sa akin,
dahil sinabi ni Wag Bennett.
Para mahikayat ako, sinabi niya sa akin,
"Kung mananalo ka sa Mr. Universe,
dadalhin kita sa South Africa."
"Gagawan kita ng posing exhibitions. Babayaran kita sa kada isa."
"Puwede kang kumita ng pera, at makikita mo ang buong bansa."
Bawal magkamali,
dahil kailangan kong maging Mr. Universe sa 1967.
Sabi ni Wag, "Palakihin mo ang mga binti."
"Mas malaki ang biceps mo kaysa sa mga binti mo."
"Payat ang mga binti. Mali ang proporsyon."
Kung gusto mong manalo,
kailangang perpekto ka at dapat perpekto ang lahat.
Sa wakas, nagbunga na ang lahat.
At ang nanalo ay…
si Arnold Schwarzenegger.
Sa edad na 20,
natupad ko
ang mithiin ko.
Sa mismong entablado kung saan nanalo si Reg Park,
at nakuha ko ang mismong tropeo na nakuha niya.
At sa mismong paraan kung paano ko inisip 'yon.
Naghihiyawan ang lahat ng tao.
Pakiramdam ko, "Para itong fairy tale."
Nagiging kasiya-siya ang lahat.
Inimbitahan ako ni Reg Park sa Johannesburg
para tumira sa bahay niya.
Alam mo ang epekto n'on?
Iniimbitahan ako ng idolo ko na pumunta sa bahay niya.
Nakilala ko si Arnold n'ong pumarito siya. Siyam na taong gulang ako n'on.
Napakagalang niya. May magandang asal siya.
Nagsusuot siya ng sandals at medyas, alam mo?
Kumbaga parang probinsyano.
Kutis porselana. Kayumanggi ang lahat ng tao sa beach.
Naaalala kong halos nangingimi siya,
pero ginawa siyang kumportable ni Papa.
Ang mama ko, siyempre, ay ginawa din siyang kumportable.
Naging kapamilya kaagad siya.
Lumalabas kami gabi-gabi para kumain at manood ng sine.
Ang natutunan niya sa mga magulang ko ay kung gaano kahalaga ang pamilya.
Sa tingin ko, 'yon ang hinangaan niya higit sa lahat.
Binigyan ng mama ko si Arnold ng mga payo.
Kaya niyang gawin ang basic poses, pero walang daloy, transisyon.
Kaya tinulungan niya siyang ayusin ang routine niya.
Guro ng ballet si Mareon.
Tinuruan niya si Reg kung paano maging mas mayumi sa entablado.
Talagang kabaligtaran ang dalawa. Tungkol sa yumi ang ballet.
Tapos may bodybuilding ka, na macho,
at wala gaanong galaw.
Di ko 'yon naintindihan,
pero habang tumatagal, ginamit ko ang itinuro niya sa 'kin.
N'ong bata ako, mahiyain ako,
at ang bodybuilding
ay isport kung saan kailangan mong magtanghal.
Natutunan ko 'yon sa paraan ko.
Magtanghal at mag-pose.
Itatama ka ng mga tao, "Ngumiti ka pa pag nagtanghal."
Ganito, gan'yan.
Ganito ako unti-unting
naging entertainer
at talagang nag-enjoy sa sandali.
N'ong 1968, pumunta ako at lumaban sa Mr. Universe sa London.
Sa tuwing nagpapa-pose sila…
Kung nag-double bicep pose ako, ako ang may pinakamalaking biceps.
Tapos, pag tumalikod kami at nag-pose ng likod,
walang magkakaroon ng ganitong likod.
Kaya alam kong mananalo ako.
Nanalo ako ng pangalawang titulo ng Mr. Universe. N'on ako sobrang saya.
Babalik na ako sa Munich,
nang makatanggap ako ng telegrama
ni Joe Weider.
Sabi ko sa sarili ko, "Diyos ko."
"Joe Weider? Para siyang padrino ng bodybuilding."
Ang trainer ng mga kampeon mula n'ong 1939.
Ang lahat ng nanalo ng Mr. Universe, Mr. World
ay sinanay ni Joe Weider.
Ang sabi sa telegrama,
"Iniimbitahan kitang pumunta sa Miami sa Mr. Universe namin,"
dahil may dalawa.
Nagsimula si Weider ng Mr. Universe n'ong 60s sa America.
Di ako umuwi. Wala akong kinuha sa mga gamit ko.
Tinawagan ko si Albert, Franco. Sabi ko, "Tingnan mo."
"Nakatanggap ako ng imbitasyon ni Weider. Di na ako babalik."
"Lilipat ako sa Amerika."
Bye-bye.
N'ong dumating ko sa Amerika, pakiramdam ko…
sa wakas, nasa tahanan ko na ako.
At lumipad kami papunta sa Florida.
Kumbinsido akong matatalo ko ang lahat ng Amerikanong bodybuilder.
Ako ang magiging bagong kampeon.
Magiging pinakamahusay na bodybuilder.
Nagyayabang siya na para bang siya ang panalo, pero hindi siya fit.
Dahil para sa kaniya, puro pagiging malaki at laki lang 'yon.
At n'ong inanunsyo nila ang pang-apat, pangatlong puwesto,
at pangalawang puwesto, si Arnold Schwarzenegger.
Ay, lintik.
Imposible 'to.
Itinuring ako n'ong walang kapantay, at ngayon, biglang nanalo si Frank Zane.
Grabe 'to. Nahihiya ako.
Sa tingin ko, sanay lang siyang laging nananalo.
Dumating sa bansang 'to sa unang pagkakataon, matatalo
ng, ayon sa mga salita niya, "manok na may 17 pulgadang braso…"
Nainis talaga siya d'on.
Nanlumo ako.
Nakahiga ako sa kama sa gitna ng gabi
sa kuwartong 'to sa hotel,
at naisip kong matatapos na ang mundo.
Nasa ibang bansa ako.
Hindi ako makapagkomunika dito.
Ilang libong milya ang layo ko sa bahay.
At natalo ako.
Binigo ko lang ang lahat.
Sa isip ko, sasabihin ng mundo ng bodybuilding,
"Si Schwarzenegger ay di tulad ng inaakala natin."
"Balewala na siya."
Buong gabi akong umiyak.
Kinabukasan, sabi ko, "Okay."
"Umiiyak ka na parang bata, gago."
"At ngayon, magpatuloy na tayo."
Binigyan ako ni Weider ng ticket ng eroplano papunta sa Los Angeles.
May mga aayusin siya at bibigyan niya ako ng apartment.
Sumulat ako kaagad sa mga kaibigan ko at sinabing, "Iba ito."
Pakiramdam ko, wala akong magawa
at mag-isa.
Sa mga gym na pinuntahan ko
nagwo-work out ang pinakamahuhusay na bodybuilder.
Pumasok ako at gusto kong mag-work out.
At may mga lalaking may-ari ng gym, gaya ni Vince Gironda,
may-ari ng Vince's Gym.
Sabi niya, "Bata ka pa."
"Marami kang tabang kailangan nating alisin,
pero malaki ang potensyal mo."
At sabi ko sa sarili ko, "Ano'ng sinasabi niya? Potensyal?"
Nag-ensayo ako sa Gold's Gym,
at tinawag kaagad ako ni Joe Gold na "Balloon Belly."
Sabi ko,
"Susmaryosep."
Napagtanto ko kung bakit napakahalagang pumunta sa Amerika,
dahil ibang-iba ang pagkakaintindi nila
sa pagiging fit.
Wala akong magagawa nang mag-isa.
Kailangan ko ng tulong.
Kaya inimbitahan ko si Frank Zane, ang taong tumalo sa 'kin,
na pumunta sa California at mag-ensayo kasama ako.
Gusto kong makita mismo
ang ginagawa niya para makuha ang ganitong katawan.
At kasama ko siya sa higaan sa sala niya,
at pupunta kami sa gym, mag-eensayo.
Pupunta sa beach. Kukuha ng litrato para kay Weider.
Bumalik ako sa Florida,
nagbitiw ako sa pagtuturo at lumipat ako sa California.
At n'ong nag-eensayo ako dito,
lalo na sa Gold's Gym, naisip ko,
"Hindi ba maganda kung makikita ni Franco ang nangyayari dito?"
Malapit na kaibigan at partner ko siya sa pag-eensayo sa Munich.
Miss ko na siya.
Pero n'ong marinig ni Weider ang taas niya, wala siyang interes.
Sabi niya, "Ayaw kong magdala ng maliit na lalaki."
"Ano ba."
Sa huli, kami ni Artie Zeller, ang photographer,
nakumbinsi namin siya.
At magmula n'on, bumilis ang lahat.
Lima, anim,
pito.
Ano?
Pito.
Walo.
Siyam.
Sampu.
Sige.
-Mahirap. -Kaya.
-Kaya ko. -O, kaya ni Franco.
Sige tulungan mo na ako.
Sa bahaging 'yon, ng pagbuo ng komunidad,
mas magaling ako d'on
kaysa sa bodybuilding.
Gold's Gym sa Venice Beach.
D'on nag-eensayo ang mga bodybuilder para sa kampeonato.
At na-publicize 'yon ni Joe Weider bilang gym ng mga kampeon.
Papayat na ang ilong na 'yan.
Ang unang opinyon ko sa kaniya
ay mabait, nakakatawa siya,
at lagi siyang palabiro.
Kapag nasa gym siya, nakatutok siya.
Puro lakas lang, at nagtulungan kami.
Magandang kasama si Arnold sa gym.
Dahil sa kaniya, mas magwo-work out ka,
para lang mapabilib siya. Perfectionist siya.
Mag-eensayo, magtutulungan.
Magtutulungan pa kayong mag-pump up gamit ang tuwalya,
at maglalangis kayo.
Ipahid mo ang langis dahil di ko maabot. May magpapahid sa likod ko.
Gan'on. Magtutulungan kayo.
Bago umalis, sasabihin mong, "Good luck."
Sabi ko, "Good luck," at "Tatalunin kita."
Hindi ako panatiko ng diet.
Sina Frank Zane at Franco Columbu
ang nag-aayos ng mga bitamina ko.
Tapos mag-eeksperimento kami sa mga steroid.
Ang lahat ng tao sa tuktok ng larangan ng bodybuilding
ay umiinom ng steroid.
Siguro 5% ng progress ko
ang galing sa steroids.
May supervision ako ng doktor.
Susunod ka sa patakarang gawin 'to nang apat na buwan sa isang taon
bago ang kumpetisyon, tapos titigil.
Kaya binago ko ang pagkain ko.
Naging kayumanggi ako.
Kung pagpapakitang-gilas ang personalidad mo,
di ka makapaghintay na ipakita ang meron ka.
Daan-daang tao ang nanonood sa mga lalaking mag-work out.
Pakiramdam ko nakatira ako sa isang sirko.
Lagi mo 'yong nakukuha,
ang sayang dahil sa pinapanood ka ng mga tao
at sinasabi nilang, "Wow, nakakabilib siya."
Tag-araw n'on ng '69.
Nagtatrabaho ako bilang hostess sa Zucky's Deli.
Lumapit siya sa 'kin at sabi niya,
"Ang sexy mo."
"Kailangan kitang yayaing mag-date."
Nang may napakakapal na accent.
Halos 100 salita lang ang nasa bokabularyo niya.
Guwapo siya. Agaw-pansin siya.
Karismatiko siya.
Iba siya.
N'ong dumating siya sa date, pinapanood ko ang paglapag sa buwan.
Kaya pinanood namin 'yon. Kumuha kami ng litrato sa telebisyon.
Ito ang Tranquility Base. Lumapag na ang agila.
Pagkatapos ng unang date namin, lagi kaming nagkikita hangga't maaari.
Nagpapatawa siya kahit saan.
Sobra siyang
nakakahanga.
Kay Barbara ko unang
nakita kung paano ipinagdiriwang ng Amerika ang Pasko.
Dahil iuuwi niya ako,
at sobrang welcoming ang pamilya.
'Yon ang unang beses
sa buhay ko na nagdiwang ako ng birthday,
n'ong ginawan ako ng cake ng mama ni Barbara.
Di ako nakakuha ng cake n'on. Walang kumanta ng Happy Birthday.
Ewan kung bakit.
Nagbigay 'yon sa 'kin ng isa pang paraan ng pagpapahalaga
sa Amerikanong pamumuhay,
at para normal na mabuhay.
Pero sa pamilya ko…
Hindi maganda ang komunikasyon sa mga magulang ko.
At ang kapatid ko…
Medyo binura ko siya sa isip ko
nang ilang taon habang nagbo-bodybuilding ako.
Pakiramdam ko, gumagawa ako ng sarili kong buhay dito,
at gusto kong kalimutan ang nakaraan ko.
Interesado si Joe Weider na alamin kung paano niya ako ibebenta.
Kaya naisip niya
na ako ang German na makina niya.
Walang emosyon, pasulong lang,
at gagawin ako n'ong kampeon.
Gusto ko 'yon, gan'on ko nakita ang sarili ko: taong hindi mapipigilan.
Isa ang layunin ni Joe Weider, at 'yon ay ang manalo ako sa bawat kumpetisyon.
Na nasa cover ako ng magazine niya.
Na magbenta ako ng maraming food supplement para sa kaniya.
At sa lahat ng ginawa ko,
gagamitin niya ang pangalang Weider d'on.
Kaya n'ong naisip kong
hatiin ang bicep training ko sa tricep training ko,
tinawag niya 'yong The Weider Split Routine.
'Yon ang usapan.
Babanggitin ko lang 'to.
Dapat magpakuha ka ng mga kakaibang litrato, Arnold.
Ibahin mo ang hitsura.
Nagtrabaho kami at sabi ko,
"Joe, nagbebenta ka ng mga produkto. Milyon-milyon ang kita."
"Gusto ko ring magbenta ng mga produkto ko."
"Kailangan ko lang bigyan mo 'ko ng pagpapatalastasan sa magazine mo."
Gusto kong kumita. Gusto kong gawing dalawa ang isang dolyar.
At gusto kong matutunang gawin 'yon sa paraang Amerikano.
Sabi ko kay Joe Weider,
"Puwedeng mag-aral ako ng English?"
"Tapos kukuha ako ng mga klase sa negosyo dahil baka akuin ko ang operasyon mo."
Nagustuhan niya 'yon.
Ito ang mga bagong cover.
Patingin.
Ayaw natin siyang ilagay sa cover. Ano ba?
Sabi mo, Mr. Universe o Mr. Olympias lang ang inilalagay mo sa cover.
Joe?
Sa tuwing may napapanalunan ako,
sinasabi ko sa sarili ko, "Sige, ano na ang susunod?"
Kung lagi kang gutom, hindi ka talaga mabubusog.
Dahil nanalo si Reg Park ng tatlong Mr. Universe,
kailangan higitan ni Arnold 'yon.
Kapag iniisip ng mga taong, "Sobra 'to." Para sa akin, di 'to sapat.
At gusto ko pa.
Nagretiro na ang tatay ko,
pero nagdesisyon siyang sumabak sa Mr. Universe.
N'ong panahong 'yon, 42 na ang tatay ko.
Si Arnold ay 23.
May nagsabi sa akin, "Alam mo sino pa'ng lalaban?"
Sabi ko, "Sino?" Sabi nila, "Si Reg Park."
Sabi ko, "Ano ba. Imposible 'yan."
Medyo naweirduhan akong makipagkumpitensya sa idolo ko.
At nanalo ako.
N'ong nangyari 'yon, may kakaibang nangyari sa isip ko.
Medyo na-guilty ako.
Na humadlang ang ego ko o di ako dapat lumaban sa taong 'yon.
Ang malamang n'ong 15 anyos ka ay pinapangarap mo na 'yon
at iniidolo mo 'yon.
At ngayon, bigla na lang, ikaw na
ang iniidolo ng iba.
Tinupad ko ang mithiing 'to.
Iba ang takbo ng isip ko. Nakatutok 'to sa pagsulong.
Ano 'tong bagong bagay?
Isang bagong hamon. Isang bagong bundok na aakyatin.
Pambuong mundong kampeonato ang Mr. Universe,
pero taon-taon may Mr. Universe.
Sino ba talaga ang pinakamagaling?
Kaya binuo ni Joe Weider ang Mr. Olympia,
kung saan ang lahat ng Mr. Universe at kampeon
ay maglalaban sa Mr. Olympia.
Kung mananalo ka, matatawag mo ang sarili mong pinakamagaling. Pow!
Mr. Olympia!
Taong 1969, 'yon ang una kong Mr. Olympia.
Ibang liga 'yon.
Nakalaban ko si Sergio Oliva.
Natalo niya ako. Mas magaling siya sa 'kin.
Binigyan ko siya ng halik sa entablado,
at sabi ko, "Enjoy, ito na ang huling beses."
Sa sunod na taon, bumalik ako para maghiganti.
Kinailangan kong gawin siyang kontrabida,
para mag-ensayo nang mas matindi.
Sa wakas nagkaroon ako ng pagkakataong harapin siya.
Niloko ko siya.
Nagpo-pose-off kami.
Tapos sabi ko, "Tama na 'yon."
"Malamang alam na nila ngayon
kung sino ang panalo."
Sabi niya, "Tama ka," tapos umalis na siya.
Tapos itinuro ko siya, "Sumusuko na siya."
Kaya parang sikolohikal na daya 'yon para tapusin ang usapan.
UNANG TAGUMPAY NI ARNOLD SA OLYMPIA
Lumingon siya at sabi niya, "Putang ina mo."
Inis na inis talaga siya d'on.
Noong '70s, patuloy akong nahikayat na kunin ang bawat titulo.
Sobrang layo ko sa lahat na nasagasaan ko silang lahat.
-Ano'ng inaasahan mong makita? -Di ako sigurado.
Nagtataka ako kung ano ang hitsura nito.
-Ano'ng inaasahan mong makita? -Ang makakita ng magagandang bodybuilder.
-Nakapunta ka na ba dati? -Hindi.
-Nakapunta ka na ba dati? -Hindi pa!
-Ikaw ba? -Hindi pa.
Ang bodybuilder ay parang pagiging arteista,
pagiging iskultor gaya ni Rodin o Michelangelo.
Dahil kailangan mong magkaroon ng pandama sa simetriya at kagandahan.
Kung wala ka n'on, ang kabuuan
ay parang sayang sa oras.
Ayan, gan'yan lang.
Gan'yan nga. Gan'yan lang.
Iba n'ong nakaraang dalawang buwan.
Di ako kailanman nasiyahan sa katawan ko.
Diyos ko.
Humarap ako sa salamin at sinabi kong, "Ewan kung paano mananalo 'tong pangit
na katawan sa kumpetisyong 'to."
-Salamat sa pagpunta. -Pupunta din si Lou Ferrigno.
Pag nagmamalaki ako, kalokohan 'yon.
Sige. Napakadrama.
Ito ang ibang ako, ang ako na gusto kong makita ng mundo.
Subukan mo 'to.
Dapat maging inspirasyon mo 'to, dahil arm shot 'to.
Si Columbu.
Gusto mo ba 'yan?
Pero ang totoo, kapag mag-isa ako,
tinitingnan ko 'yon at sinasabi kong, "Wala pa. Di pa nangyayari."
Tingnan mo ang dibdib.
Sa tingin ko, ito ang dahilan kung bakit lagi akong nanggigigil
at gusto ko ng higit pa.
Ang laki ng dibdib mo, Arnold.
Ang laki.
Nasa Baltimore at Philadelphia ako
para mag-posing exhibition.
Umuwi ako,
at sinabi sa 'kin ni Franco… "May masamang balita ako."
Sabi ko, "Ano 'yon?" Sinabi niya sa akin,
"Namatay ang kapatid mo sa aksidente."
"Lasing siyang nagmamaneho,
at bumangga siya sa poste ng telepono."
Natigilan ako.
Laging siya ang paborito ng pamilya.
Napakamalikhain niya.
Napakatalino.
Palabasa.
Pero sa tingin ko, hindi talaga masaya ang kapatid ko.
Sa tingin ko, nagsimula siyang uminom dahil napakahirap ng pagpapalaki sa 'min.
Ang kalupitan sa bahay,
ang pambubugbog ng mga magulang namin sa 'min.
Ang lahat ng 'to, hindi niya kinaya.
Ang parusa.
Mas maselan siyang tao, 'yon ang katangian niya.
May parang schizophrenic na pag-uugali
kaming nakita ng kapatid ko sa bahay.
May mabait na tatay,
at may ibang pagkakataong umuuwi ang tatay ko nang lasing.
At sisigaw siya ng alas tres ng madaling araw.
Magigising kami,
at biglang mabilis ang tibok ng puso namin,
alam namin ang ibig sabihin n'on.
Na puwedeng saktan niya ang nanay ko anumang oras
o mabaliw siya.
Kaya, merong kakaibang karahasan.
Ang uri ng pagpapalaki sa amin
ay kapaki-pakinabang para sa isang tulad ko,
na, sa loob, napakalakas at determinado.
Pero mas marupok ang kapatid ko.
Tama si Nietzsche,
ang hindi makakapatay sa 'yo ay makakapagpalakas sa 'yo.
Ang mismong gumawa sa 'king ganito ngayon
ang mismong sumira sa kaniya.
Noong 1972, n'ong nakikipagkumpitensya ako sa Essen, sa Germany,
pumunta ang mga magulang ko
sa hindi maipaliwanag na dahilan.
Sumabak ako nang di bababa sa 50 beses
sa mga kumpetisyon sa weightlifting, powerlifting,
sa mga lokal at pang-estadong kumpetisyon,
pambansang kumpetisyon.
Di pumunta ang mga magulang ko sa alinman sa mga 'yon. Kaya nagulat ako.
Medyo kakaiba ang kilos ng tatay ko.
Medyo mas mabagal siya. Minsan kinakain niya ang mga salita niya.
Kaya, medyo may kakaiba d'on.
Makalipas ang ilang linggo, nakatanggap ako ng tawag
na na-stroke ang tatay ko.
Sumakay ako sa susunod na flight papunta sa Austria,
at binisita ko ang tatay ko sa ospital.
Hindi siya makapagsalita.
Nangailangan siya ng medikal na atensyon, pero ewan ko kung malalampasan niya 'yon.
'Yon ang di ko alam.
Lumipad ako pabalik sa Los Angeles,
at pagkatapos n'on, namatay siya.
N'ong namatay ang tatay at kapatid ko,
wala akong naramdaman.
Alam mo? Binalewala ko 'yon.
Baka kalaunan lalabas sa buhay ko… ang mga damdaming 'yon… pero di ko alam.
Sinasanay ko ang sarili kong gawin 'yon.
Ang hindi maapektuhan ng ibang bagay mula sa labas.
Ibig kong sabihin,
hindi ako eksperto sa sikolohiya o sa anumang gan'on.
Ang masasabi ko lang sa 'yo ay
kapag tao kang laging may layunin,
na laging may misyon,
pag mas kaunti ang oras mo para isipin ang, "Ano'ng pakiramdam ko ngayon?"
"Depressed ba ako ngayon?"
"Naaawa ba ako sa sarili ko?"
"Naging biktima na ba ako?"
"Diyos ko. Sobrang naaawa ako sa sarili ko," at ang lahat ng 'to.
Wala akong oras sa kalokohang 'to. Sa kulang sa gawa lang 'to.
Kung lagi kang abala,
wala kang oras para isipin 'yon.
Abante lang tayo. Galaw.
N'ong napagtanto kong di sikat ang bodybuilding,
nagdesiyon akong i-promote ang sarili ko.
Ano'ng hanap ng mga hurado?
Naghahanap sila ng proporsyon, simetriya, laki ng kalamnan,
paano ka mag-pose.
Gusto kong magsikap para maunawaan ng mga tao
tungkol saan ang isport.
-Nasa upuan mo na ba ang lahat? -Hindi, may problema.
Gan'on ba.
SINO ANG KAILANGAN NG SALAMIN? ANG GANDA NG AUSTRIAN OAK
Limang taon pa lang ako sa bansang 'to.
Ano'ng ibig sabihin ng "hanky-panky?"
Diyos ko.
HINDI SIYA DUMBBELL UTAK AT MASKULADO
Isport 'to, lumalaban ako para maging pinakamahusay.
Pakiramdam ko, arteista din ako.
Lumilikha ako ng katawang wala d'on n'on.
N'ong '74, maganda ang hubog ni Arnold,
at talagang wala siyang kapantay.
N'ong 1974, nanalo ako sa kumpetisyon ng Mr. Olympia.
Kaya nanalo ako ng 13 pambuong mundong kampeonato sa bodybuilding.
Sunod-sunod.
Dahil itinulak ako ng mithiing 'to.
UNANG KARANGALAN
Ano pa'ng puwedeng gawin?
Ang manalo ng isa pa?
Nakakabagot.
Kaya tumigil ako.
Sampung taon na akong nakikipagkumpitensya ngayon.
Pagkatapos ng 10 taon, pakiramdam ko sapat na, alam mo?
Kailangang bigyan ng tsansa ang iba.
At umalis na lang bilang panalo.
Mga ginoo't binibini, si Arnold Schwarzenegger!
Isport 'to. Gusto kong makipagkumpitensya.
Gusto kong maging pinakamagaling sa mundo.
Alam mo, pinakamagaling.
Ang tumayo diyan at malamang walang ibang tao
na mas magaling sa larangang 'to kaysa sa akin.
At sa tingin ko, paulit-ulit na 'to ngayon,
na gusto kong magpatuloy na sa ibang bagay,
at alam mo na, subukang maging pinakamahusay sa ibang bagay.
Tulad ng ano?
Gusto ko sanang umarte.
Alamin kung magiging magaling ako d'on.
MAKALIPAS ANG 10 TAON
-Naaalala kong magkatawagan kami. -Hello?
Sabi ko…
Sabihin mo ang proseso mo bilang aktor.
Sabi niya, "Jim."
"Ayaw kong maging aktor."
"Gusto kong maging bida."
Tagapagsalin ng Subtitle: April Jean Abendan