Całe swoje życie
miałem ten
niezwykły talent,
że widziałem wszystko bardzo wyraźnie
przed sobą.
A jeśli coś widzę,
to jest to osiągalne.
Chodziło o to,
by rzeźbić ciało
zgodnie z wolą.
Ale kształtować można też swój umysł.
Robić rzeczy, które wszyscy nazywają niemożliwymi.
To daje ci wolę…
Wrócę tu.
…i bez wątpienia
możesz kreować swoje wizje.
Nie tylko je urzeczywistniać,
ale wykraczać poza marzenia.
Płonął we mnie ogień,
pragnąłem więcej.
Dużo więcej.
Gdybym miał opisać Arnolda jednym słowem,
powiedziałbym, że jest wyrachowany,
ponad wszystkich innych.
To najbardziej rywalizujący maniak, jakiego spotkałem.
Jest jak magia.
Kiedy Arnold pojawia się na planie,
dajesz z siebie wszystko.
Nie śmieliśmy oddychać tym samym powietrzem.
Łamał każdą cholerną zasadę.
Arnold uważał, że kryzys trzeba wykorzystać.
Sprzedawał sam siebie.
Pojmuje ironię wszechświata.
Bzdury.
ARNOLD
CZĘŚĆ 1: SPORTOWIEC
Panie i panowie, z Austrii,
powitajmy na scenie pana Arnolda Schwarzeneggera.
Spójrzmy, Arnold Schwarzenegger, 22 lata,
mieszka w Los Angeles.
Waży blisko 104 kilogramy.
Trenuje kilka godzin dziennie.
To jego życie. To zawodowiec.
Poza treningami podróżuje po świecie,
organizując pokazy.
Tak reaguje na niego publiczność.
I oto on!
Arnold Schwarzenegger z Austrii.
Siedmiu sędziów ocenia aspekty rozwoju mięśni i prezentacji.
Na pierwszej pozycji plasuje się
pan Arnold Schwarzenegger.
I oto zwycięzca!
Co za dzień dla tego młodzika.
Kiedy chodziłem do szkoły, czułem się niedopasowany.
Powinienem być gdzie indziej.
Nie chciałem życia typowego Austriaka,
no wiecie,
szkoła do 18 roku życia, małżeństwo, dzieci.
Praca, by utrzymać rodzinę.
Czułem, że mój cel życia sięga dużo dalej.
Zawsze lubiłem tu wracać.
Za każdym razem patrzę z innego punktu widzenia.
Z innej perspektywy.
Ważne było dla mnie, by będąc w Austrii,
promując film czy kulturystykę,
czy jakkolwiek…
zawsze wracać do Thal.
Dobrze jest pozostać w kontakcie z korzeniami, skąd pochodzisz.
Thal to piękne miejsce.
Dom, w którym dorastałem,
otaczały gospodarstwa.
Po drugiej stronie ulicy stał zamek
z XI wieku.
To był nasz plac zabaw. Było przepięknie.
Nasz dom był stary.
Zbudowano go na początku XIX wieku.
Na dole mieszkał leśniczy.
My zajmowaliśmy górne piętro.
Moja matka ciężko pracowała.
Aurelia.
Nigdy nie zwalniała tempa.
Była maniaczką czystości.
Na klęczkach, każdego tygodnia
dwa razy
szorowała podłogę.
A w komodzie
z ręcznikami
miała idealny porządek.
Pod linijkę.
Bum.
Jeśli mój ojciec tego dotknął,
dostawała szału.
Taką była fanatyczką.
Powiem wam, czego się nauczyłem dorastając.
„Haruj jak wół”.
Mój ojciec był komendantem wiejskiej żandarmerii.
Tyranem i twardym policjantem.
Nie było zmiłuj.
W domu panowała surowa dyscyplina.
Trzeba było zasłużyć na śniadanie.
Miałam dobre relacje z bratem,
ale rywalizowaliśmy ze sobą.
Brat był o rok starszy.
Bardziej umięśniony, mądrzejszy.
Dobrze sobie radził w szkole.
Ojciec zmuszał nas do rywalizacji.
Kto pobiegnie szybciej?
Kto zbierze piękniejsze kwiaty na Dzień Matki?
Mówił nam: „Macie godzinę”.
Brat wracał do domu z kwiatami.
A ojciec na to: „Meinhard, bardzo dobrze, chłopcze.
A ty Arnold, za rok spróbujesz znowu”.
Konkurowaliśmy więc nawet o takie drobnostki.
Zawdzięczam ojcu swój zapał i nienasycenie.
Dał mi je z przesłaniem:
„Cokolwiek robisz,
bądź użyteczny”.
Dorastałem w pięknej okolicy, ale miałem trudne dzieciństwo.
To był okres powojenny…
Co się dzieje w twojej głowie,
kiedy wracasz z wojny
i cierpisz na zespół stresu pourazowego?
Jak mój ojciec?
Trzy dni leżał pogrzebany pod gruzami.
Na dodatek przegrali wojnę.
Wrócili do domów przybici.
Austria była krajem złamanych mężczyzn.
Myślę, że bywało mu naprawdę ciężko.
Kiedy dawał nam klapsy,
albo spuszczał lanie pasem,
dzieciak z sąsiedztwa też dostawał cięgi od ojca.
Wszyscy przechodzili przez to samo.
Z wiekiem,
im więcej czytam o świecie
poza Austrią, coraz bardziej czuję,
że dorastałem w niewłaściwym miejscu.
Coś było nie tak.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale nawet myślałem:
„Może to nie jest mój prawdziwy ojciec,
tylko jakiś amerykański żołnierz?"
Zacząłem się zastanawiać. „Skąd to się bierze?”
Moje pragnienie, że tak naprawdę
nie pasuję do Austrii?
Może moje miejsce jest w Ameryce?”
Przekonało mnie to, że kiedyś muszę tam wyjechać.
To nie miejsce dla mnie.
Muszę się stąd wydostać.
Gdy pojechaliśmy z bratem do szkoły w Graz…
po raz pierwszy mieliśmy kontakt z miastem.
Po szkole szwendaliśmy się po mieście
i tak trafiliśmy na kino.
Przed wejściem był afisz reklamowy
z mężczyzną stojącym tak.
Stałem jak zahipnotyzowany.
Kto to jest?
Herkules podbija Atlantydę.
Nareszcie,
nowy, prężny bohater.
Reg Park jako Herkules.
Nadludzka siła.
Zobaczyłem to ciało
i byłem tak zafascynowany, że nie mogłem o tym zapomnieć.
Testosteron dawał znać o sobie.
Zaczynałem interesować się dziewczynami.
Wszystko razem.
A potem trafiłem na sklep
z amerykańskimi produktami.
Były tam magazyny o kulturystyce.
A w nich Reg Park
z filmów o Herkulesie.
Na okładce.
W środku rozpisano jego program treningowy.
Pobudka o 5 rano i trening.
Potem kolejny trening i znów następny.
Muszę też tak robić.
Opisano jak zdobył tytuł Mr. Universe.
i jak został odnaleziony w Rzymie, by zostać Herkulesem.
Powiedziałem sobie: „Boże,
Ten facet to mój idol”.
Był dla mnie wzorem tego,
kim chciałem się stać.
Moje pragnienie wyjazdu do Ameryki było ogromne.
Jeśli chcesz się czemuś poświęcić bez reszty,
musisz odkryć,
gdzie tkwi twój talent.
W czym jesteś dobry?
Dla mnie kulturystyka była sportem amerykańskim.
Miałem świetne wyniki na siłowni,
więc wiedziałem, że to dobry kierunek.
Ćwiczyłem w domu.
Panowała cisza.
Nic.
Mogłem myśleć, koncentrować się
i wyobrażać sobie, jak zostanę mistrzem kulturystyki.
Jak przeniosę się do Ameryki,
trafię do kina
i zarobię miliony dolarów.
Jezioro Thalersee było magiczną scenerią.
Spotkania z zawodowymi zapaśnikami,
sztangistami,
kulturystami,
gośćmi z muskulaturą.
Poznałem Mr. Austria,
Kurta Marnul,
który kręcił się z ładnymi dziewczynami
i jeździł sportowym Alfa Romeo.
Imponowało mi to.
Nagle stałem się częścią tej paczki.
Byłem jak dzieciak, którego adoptowali.
Od tamtej pory cenię to koleżeństwo.
Było dla mnie tak ważne, że utrzymywałem je wszędzie.
Mojemu ojcu się to nie podobało, to nie była typowa droga.
Jeśli chcesz być sportowcem, zostań piłkarzem,
albo narciarzem.
Jak Austriak.
Na co ci podnoszenie ciężarów?
I gapisz się w lustro jak trenujesz.
O co w tym chodzi?
Czyli „zadowolony z siebie”.
„Jeśli chcesz użyć mięśni, porąb drewno”.
Moja matka też się wściekała.
„Jego przyjaciele
mają plakaty dziewczyn
nad łóżkiem”.
„U mojego syna nie ma dziewczyn.
Ani jednej. Tylko nadzy faceci, cali naoliwieni.
Gdzie popełniłam błąd?”
Na początku Arnold nie był liderem.
Dopasował się do nas.
Ale w ciągu roku
przybrał na wadze 15 kilo.
Gdy jesteś w towarzystwie Arnolda,
odnosisz wrażenie, że wszystko jest proste
i bezproblemowe.
Mój ojciec często do nas zaglądał.
Dostrzegł potencjał Arnolda.
Freddy Gerstl, ojciec, bardzo mnie wspierał.
Mawiał: „Musisz mieć nie tylko potężne mięśnie,
ale też silny umysł.
Ciało nie działa samodzielnie, to ty nadajesz mu kierunek.
Pamiętaj o jednym.
Możesz doznać kontuzji i twoja kariera sportowa się skończy.
Możesz zarobić miliony dolarów.
A ktoś cię obrabuje i je stracisz.
Jedyne, czego nikt ci nie zabierze, to twój umysł.
Moc twojego mózgu.
Twój umysł i twoja wola
są znacznie ważniejsze od ciała”.
Był kompletnie innym typem ojca.
Mój ojciec wszystko krytykował,
a ten facet był bardziej wyrozumiały.
Rozumiał cię i łagodnie prowadził w dobrym kierunku,
zamiast cię zmuszać.
Zawsze słyszę za sobą jego głos:
„Bądź głodny informacji”.
Dołączyłem do klubu Athletik Union Graz.
Chłopaki znad jeziora też tam trenowali.
W końcu mogłem trenować z najlepszymi.
Przychodził tam Kurt Marnul.
Klub stał się dla mnie mekką.
Uzależniłem się tego
i ćwiczyłem codziennie.
Przy wejściu do sali była ściana,
z drewna.
Brałem kredę
i pisałem na ścianie:
Biceps,
triceps,
klatka, plecy.
Robiłem serię z ciężarkami na bicepsy
i zaznaczałem jedną kreskę.
A potem kolejną i kolejną.
Kolejne ćwiczenie.
Rozpiętki na ławce.
Pilnowałem, żeby zrobić 20 serii
określonych ćwiczeń.
Po trzech godzinach treningu ściana była cała w kreskach serii,
które zrobiłem,
by osiągnąć swój cel.
W kulturystyce były jedna, dwie imprezy w roku.
Czasem kilka konkurencji jednego dnia.
Jak Mr. Steíermark, czyli Mr. Styria.
Był też konkurs Mr. Herkules,
na najbardziej umięśnionego zawodnika.
Angażowali jakąś lokalną popularną kapelę.
Na widowni były piękne kobiety z egzotycznych krajów,
by podnieść prestiż kulturystyki.
No i były zawody Mr. Austria,
czyli rzecz jasna mistrzostwa kraju.
W tym miejscu spędziłem dużo czasu.
Tutaj, w tym łóżku i w tym pokoju.
Leżałem sobie
właśnie tak,
rozmyślając
i marząc.
Patrzyłem na te postacie.
Potem podnosiłem się.
Widziałem Rega Parka, z jego wspaniałym ciałem
i przypominałem sobie jego historię.
Dorastał w Leeds,
w Anglii.
Leeds było podobne do Graz.
Przemysłowe.
Ludzie tam ciężko pracowali.
I powtarzałem sobie, że jemu się udało.
„Więc ja też mam szansę
się stąd wydostać”.
Musiałem wykorzystać każdą możliwą okazję.
Dlatego zaciągnąłem się do armii.
W Austrii wszyscy służą w wojsku.
Zdecydowałam się na to w wieku 18 lat.
Chciałem odbyć służbę i iść dalej,
bo bez służby wojskowej nie można było wyrobić paszportu.
Wybrałem dywizję pancerną, chciałem jeździć czołgiem.
Powiedzieli mi, że jestem za wysoki.
Ale dzięki znajomościom ojca udało mi się zostać kierowcą czołgu.
Najlepszym kierowcą czołgu, jakiego mieli.
W czasie szkolenia rekrutów
dostałem zaproszenie na zawody w Stuttgarcie.
„Najlepiej zbudowany mężczyzna Europy”, w kategorii junior.
Nie pozwolili mi jechać.
Nie wiedziałem,
że w czasie szkolenia przepustki są zabronione.
I tak pojechałem.
28 facetów na scenie
i ja wygrałem.
Miałem swoją karierę przed oczami.
Widziałem siebie na scenie Mr. Universe.
Musiałem tylko wymienić głowę Rega Parka,
na swoją, stanąć tam ze statuetką
i prężyć muskuły.
I widziałem
tysiące ludzi
na widowni, krzyczące:
„Arnold!”
To była wizja,
nie tylko marzenie.
Pieprzyć marzenia, co z nimi zrobisz?
Potrzebujesz klarownej wizji.
Gdy coś sobie wyraźnie wizualizujesz,
wierzysz, że możesz to osiągnąć.
Od razu było widać,
że to niezwykły młody zawodnik.
Miał wszystko.
Niezwykłą charyzmę jak na swój wiek.
Już wtedy
kradł całe show.
Spytałem go, czy nie chce przyjechać do Monachium
jako trener na mojej siłowni.
Służba wojskowa miała trwać trzy lata.
Musiałem wnioskować o jej skrócenie.
Ta propozycja pracy
jako trener w Niemczech
była atrakcyjna.
To było wtedy jedyne rozwiązanie,
aby opuścić Austrię i zbliżyć się do Ameryki.
Nie możesz zostać kulturystą wszech czasów w Austrii.
Trzeba trenować z najlepszymi,
a mekką kulturystyki była Ameryka.
„Muszę się stąd wydostać, za wszelką cenę”.
Nie myślę o tamtym okresie: „Mój Boże,
cóż za koszmarne miałem dzieciństwo”.
Nie.
To, czego wtedy nienawidziłem, było dobre,
bo dało mi napęd mnie do ucieczki.
Pora nakarmić dziewczynki.
Lulu, Whiskey!
Mogłem trenować ponad siły,
znosić niedolę w obcych krajach.
Dzięki temu byłem w stanie robić rzeczy
niemożliwe.
Odganiasz go.
Nie dbałem o to,
bo nie mogło mnie spotkać nic gorszego.
MONACHIUM, 1966
Kiedy przyjechałem do Monachium,
Albert Busek odebrał mnie ze stacji
i wprowadziłem się do siłowni.
Zamieszkałem w malutkim pokoiku,
z łóżkiem wielkości jak w moim domu.
Miałem tylko mikser do drinków białkowych
i kilka ubrań.
To wszystko.
Zostałem tam ponad rok.
W każdej chwili
mogłem wyjść i ćwiczyć.
Cóż za farciarzem trzeba być, żeby mieszkać w siłowni?
Założyłem własną małą rodzinę,
do której należał Albert Busek
i Franco Columbu,
poznany rok wcześniej w Stuttgarcie.
Świetnie się z nim ćwiczyło
i był jednym z niewielu Włochów mówiących po niemiecku.
On pochodzi z Austrii. Je jestem z Włoch.
Trenowaliśmy razem i świetnie się bawiliśmy.
Od tamtej pory przyjaźnimy się z Arnoldem.
Pomyliłem się.
Możemy powtórzyć?
LONDYN, 1966
Przyjaciele pomogli mi kupić bilet lotniczy,
abym pojechał na konkurs Mr. Universe.
24.09.1966, LONDYN
Pomyśl tylko, dopiero co wyszedłeś z wojska
i jedziesz do Londynu na konkurs Mr. Universe.
Moim celem było uplasować się w pierwszej szóstce,
a zająłem drugie miejsce,
w wieku 19 lat.
Powiedziałem: „Boże,
jeśli teraz jestem drugi
jako wiejski chłopak z Austrii bez doświadczenia,
za rok wygram!”
Arnold był tak utalentowany,
że fani kulturystyki widzieli w nim
przyszłość.
Jednym z jurorów Mr. Universe
był Wag Bennett.
„Arnold, wyglądasz fantastycznie. Absolutnie cudownie”.
Wiecie, ten brytyjski styl?
Zaprosił nas na kolację.
Nie mogłem w to uwierzyć, był przecież sędzią.
Mój angielski był wtedy okropny
i mieliśmy z tego ubaw.
Powiedział mi: „Jeśli wrócisz, możesz zatrzymać się u nas,
nie musisz nocować w hotelu”.
Rok później
Wag znów organizował konkurs
i zafundował mi bilet lotniczy.
Mieszkałem w domu Bennettów w Londynie,
na Romford Road 335.
Dokładnie to pamiętam.
Nagle wszedł Reg Park.
Spotkanie z nim
było czymś niezwykłym.
Widziałem go na okładkach.
I w filmach.
A tu nagle pojawia się osobiście.
Przyleciał z RPA i chciał potrenować.
Więc trenowaliśmy razem.
Pamiętam, że nawet nie zdjął swetra.
Niezwykłe było zobaczyć Herkulesa,
którego znałem z filmów, na własne oczy.
I uciąć sobie z nim miłą pogawędkę.
Wiedział o mnie wszystko,
Wag Bennett mu opowiedział.
Żeby mnie zmotywować, obiecał:
„Jeśli zostaniesz Mr. Universe,
zapraszam cię do RPA.
Zorganizuję ci pokazy i zapłacę za nie.
Będziesz mógł zarobić i zwiedzić cały kraj”.
Nie było miejsca na błędy.
Musiałem zostać Mr. Universe w 1967 roku.
Wag mówił mi: „Trenuj łydki.
Masz bicepsy większe od łydek.
Łydki są za chude. Proporcje się nie zgadzają.
Jeśli chcesz wygrać,
musisz być idealny w każdym detalu.
W końcu wszystko się ułożyło.
Zwycięzcą zostaje…
Arnold Schwarzenegger!
W wieku 20 lat
urzeczywistniłem
swoją wizję.
W takim samym wieku jak Reg Park.
Dostałem identyczną statuetkę.
Dokładnie tak, jak to sobie wyobrażałem.
Wszyscy wiwatowali.
Czułem się jak w bajce.
Wszystko było na swoim miejscu.
REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI, 1967
Reg Park zaprosił mnie do Johannesburga,
do swojego domu.
Wiecie, co to znaczyło?
Mój idol zaprosił mnie do swojego domu.
Wtedy poznałem Arnolda.
Miałem dziewięć lat.
Arnold by uprzejmy i dobrze wychowany.
Nosił sandały i skarpetki, wiecie?
Jak wieśniak, że tak powiem.
Miał białą skórę, a wszyscy na plaży byli opaleni.
Pamiętam, że był zachwycony,
ale dzięki tacie czuł się swobodnie.
Moja matka oczywiście też starała się go ugościć.
Od razu stał się częścią rodziny.
Co wieczór chodziliśmy coś zjeść i do kina.
Od moich rodziców dowiedział się, jak ważna jest rodzina.
To chyba wywarło na nim największe wrażenie.
Moja matka dała mu kilka wskazówek.
Potrafił robić podstawowe pozy, ale brakowało mu płynności ruchu.
Pomogła mu przygotować układ.
Mareon była instruktorką baletu.
Nauczyła Rega, jak się poruszać z wdziękiem.
To dwa przeciwne światy. Balet opiera się na gracji.
A kulturystyka jest kanciasta
i niewiele tam ruchu.
Zupełnie tego nie łapałem,
ale z czasem zacząłem wykorzystywać jej wskazówki.
Wcześniej byłem nieśmiały,
a kulturystyka
to sport, w którym trzeba występować.
Uczyłem się więc tego po swojemu,
występów i pozowania na scenie.
Ludzie mi mówili: „Uśmiechaj się więcej,
i tak dalej”.
W ten sposób powoli
stałem się artystą
i zaczęło mi się to podobać.
W 1968 roku pojechałem do Londynu na konkurs Mr. Universe.
Przy każdej pozie
podwójnego bicepsa, nikt nie miał takich bicepsów jak ja.
A kiedy się odwracaliśmy robić pozy tyłem,
nikt nie miał takich pleców jak ja.
Wiedziałem, że wygram.
Drugi raz zdobyłem tytuł Mr. Universe. Byłem jak na haju.
Miałem właśnie wracać do Monachium,
kiedy dostałem telegram
od Joe Weidera.
Pomyślałem: „Boże,
Joe Weider? To ojciec chrzestny kulturystyki”.
Trener mistrzów od 1939 roku.
Wszyscy zdobywcy Mr. Universe i Mr. World
byli przez niego prowadzeni.
W telegramie było napisane:
„Zapraszam cię na konkurs Mister Universe do Miami”,
bo były takie dwa.
W latach 60. Weider wprowadził Mr. Universe w USA.
Nie wróciłem do domu. Nie odebrałem nawet swoich rzeczy.
Zadzwoniłem do Alberta i Franco i powiedziałem im:
„Właśnie dostałem zaproszenie od Weidera. Nie wracam.
Przenoszę się do Ameryki.
Pa, pa”.
AMERYKA, 1967
PORT LOTNICZY KENNEDY
Gdy przyjechałem do Ameryki, poczułem,
że w końcu jestem w domu.
Polecieliśmy na Florydę.
Byłem absolutnie przekonany,
że pokonam tam wszystkich kulturystów.
Zostanę nowym mistrzem
i najlepszym kulturystą wszech czasów.
Zachowywał się arogancko, jakby już wygrał, a nie był w formie.
Myślał tylko o tym, że nikt nie jest tak wielki on.
W końcu ogłosili czwarte miejsce, trzecie
i drugie miejsce, Arnold Schwarzenegger.
Kurwa.
Niemożliwe.
Uważano mnie za niepokonanego, a tu nagle wygrał Frank Zane.
To straszne. Co za wstyd.
Myślę, że był przyzwyczajony do wygrywania.
Lądujesz w tym kraju po raz pierwszy i zostajesz pokonany
przez, cytując go
„Kurczaka z 40-centymetrowymi bicepsami”…
To go naprawdę poruszyło.
Byłem zdruzgotany.
Leżałem w środku nocy w łóżku
w hotelu i myślałem,
że to koniec świata.
Jestem w obcym kraju,
nie znając języka,
tysiące kilometrów od domu.
I właśnie przegrałem.
Zawiodłem wszystkich.
Myślałem, że to świat kulturystyki mówi:
„Schwarzenegger nie jest taki, jak myśleliśmy.
Pieprzyć go”.
Całą noc płakałem.
A rano stwierdziłem: „No dobra,
płakałeś jak dzieciak, kretynie.
A teraz ruszamy dalej”.
Potem Weider kupił mi bilet do Los Angeles.
Obiecał załatwić mi mieszkanie.
Napisałem do przyjaciół „Tu jest inaczej”.
Czułem się bezradny
i samotny.
Poszedłem na siłownię,
gdzie trenowali najlepsi kulturyści.
Wszedłem i zacząłem ćwiczyć.
Był tam taki facet, Vince Gironda,
właściciel Vince's Gym.
I mówi do mnie: „Jesteś dzieciakiem.
Musimy pozbyć się tego tłuszczu,
ale masz duży potencjał”.
„O czym on, kurwa, gada? Potencjał?”
Potem trenowałem w Gold's Gym,
a Joe Gold od razu nazwał mnie Balonowym Brzuchem.
Pomyślałem:
„Jezu”.
Zrozumiałem, czemu przyjazd do Ameryki był tak ważny.
Tu inaczej rozumieją,
co to znaczy być w formie.
Sam niczego nie osiągnę.
Potrzebuję pomocy.
Zaprosiłem Franka Zane'a, który mnie pokonał,
by przyjechał do Kalifornii
trenować ze mną.
Chciałem sam się przekonać,
co takiego robi, by uzyskać taką figurę.
Zatrzymałem się u niego, nocując w salonie
i chodziliśmy na siłownię trenować.
Chodziliśmy też na plażę, mieliśmy sesje dla Weidera.
Wróciłem na Florydę,
zrezygnowałem z pracy i przeniosłem się do Kalifornii.
Kiedy tu trenowałem,
zwłaszcza w Gold's Gym,
myślałem, że byłoby wspaniale, gdyby Franco mógł to zobaczyć.
Był moim bliskim przyjacielem i partnerem treningowym w Monachium.
Brakowało mi go.
Ale dla Weidera Franco był za niski.
Powtarzał, że nie sprowadzi tu takiego kurdupla.
„Daj spokój”.
W końcu Artie Zeller, fotograf
i ja, przekonaliśmy go.
Od tamtej pory wszystko się poprawiło.
Cinque, sei,
sette.
Co?
Sette.
Otto.
Nove.
Dieci.
Dobrze.
To trudne.
- Rozumiem. - Franco rozumie.
Możesz mi pomóc.
W tej dziedzinie, budowaniu społeczności,
byłem tak naprawdę lepszy
niż w budowaniu muskułów.
Gold's Gym w Venice Beach.
Trenowali tam kulturyści przed mistrzostwami.
Joe Weider ogłosił więc to miejsce siłownią mistrzów.
Wyszczupli ci nos.
Na pierwszy rzut oka
był towarzyski, zabawny
i zawsze żartował.
Ale na siłowni stawał się skupiony.
Pomagaliśmy sobie nawzajem.
Arnold był świetnym kompanem do treningu.
Sprawiał, że chciałeś ćwiczyć ciężej,
aby mu zaimponować.
Był perfekcjonistą.
Trenujecie i pomagacie sobie.
Nawet pompować mięśnie ręcznikami za kulisami
i naoliwiacie się.
Posmaruj mnie, bo nie mogę sięgnąć. Ktoś musi naoliwić mi plecy.
Tak robimy, pomagamy sobie.
I każdy życzy innym powodzenia.
Ja mówiłem „powodzenia” i „pokonam cię”.
Nigdy nie przestrzegałem ścisłej diety.
To Frank Zane i Franco Columbus
dbali o moją suplementację.
Eksperymentowaliśmy też ze sterydami.
Wszyscy w kulturystyce, którzy są na topie,
biorą sterydy.
Może pięć procent moich rezultatów
to zasługa sterydów.
Byłem pod nadzorem lekarskim.
Przestrzegałem surowej zasady stosowania sterydów cztery miesiące
przed zawodami, a potem przerwa.
Zmieniłem nawyki żywieniowe.
Opaliłem się.
Jeśli uwielbiasz się popisywać,
nie możesz się doczekać publiki.
Setki ludzi przyglądały się naszym treningom.
Czułem się jak w cyrku.
Cały czas
ludzie na mnie patrzyli
i mówili, że wyglądam niesamowicie.
To było lato 1969 roku.
Pracowałam jako hostessa w Zucky's Deli.
Podszedł do mnie i powiedział:
„Jesteś taka seksowna.
Zapraszam cię na randkę”.
Z silnym akcentem.
Znał może ze sto słów.
Był przystojny, magnetyczny.
Miał charyzmę.
Był po prostu inny.
Kiedy po mnie przyjechał, oglądałam lądowanie na księżycu.
Więc do mnie dołączył. Zrobiliśmy zdjęcia przed telewizorem.
Tu baza Tranquillity. Orzeł wylądował.
Po pierwszej randce
spotykaliśmy się, kiedy tylko mogliśmy.
Sprawiał, że ludzie mieli dobry nastrój.
Był taki
hipnotyzujący.
Dzięki Barbarze po raz pierwszy zobaczyłem
jak w Ameryce obchodzi się Boże Narodzenie.
Zapraszała mnie do swojego domu,
a jej rodzina była bardzo otwarta.
Pierwszy raz w życiu
świętowałem swoje urodziny,
a matka Barbary upiekła mi tort.
Nigdy nie dostałem tortu. Nikt nigdy nie śpiewał mi „Sto lat”.
Nie wiem czemu.
Dzięki temu mogłem naprawdę docenić
amerykański styl życia
i wieść normalne życie.
Ale co do mojej rodziny…
kiepsko się dogadywałem z rodzicami.
A mój brat…
tak jakby wymazałem go z pamięci
na całe lata w tamtym okresie.
Czułem, że tworzę swoje nowe życie
i nie chciałem mieć nic wspólnego z przeszłością.
Joe Weider szukał dla mnie promocyjnego wizerunku.
Wpadł na pomysł,
żebym był jak niemiecka maszyna.
Bez emocji, maszeruję do przodu,
aż zostanę mistrzem.
Też sam siebie tak postrzegałem.
Jako kogoś nie do powstrzymania.
Joe Weider miał jeden cel, miałem wygrać wszystkie zawody.
Być na okładce jego magazynu.
I sprzedać mu od cholery odżywek.
I że wszystko, co robiłem,
musiało być sygnowane jego nazwiskiem.
Więc kiedy opracowałem trening
rozdzielający ćwiczenia na bicepsy i tricepsy,
to był „Rozdzielny Trening Wadera”.
Taka była umowa.
Chciałbym to omówić.
Twoje zdjęcia powinny być wyjątkowe, Arnold.
Muszą się wyróżniać.
Zacząłem z nim rozmawiać:
„Joe, sprzedajesz swoje produkty i zarabiasz miliony”.
Też chcę też sprzedawać swoje produkty.
Potrzebuję tylko miejsca na reklamę
w twoim magazynie”.
Chciałem zarabiać. Pomnażać pieniądze.
I pragnąłem nauczyć się robić to po amerykańsku.
Spytałem Joego Weidera:
„Pomożesz mi uczyć się angielskiego?
Chcę też iść na kurs ekonomii,
bo kiedyś przejmę twój biznes”.
Spodobało mu się to.
To nowe okładki.
Pokaż.
Nie chcemy go na okładce, daj spokój, Joe.
Mówiłeś, że na okładce może być tylko Mr. Universe lub Mr. Olimpia.
Joe?
Za każdym razem, kiedy czegoś pragnę,
zastanawiam się, co dalej.
Jeśli ciągle jesteś głodny, nigdy nie będziesz syty.
Reg Park wygrał trzy konkursy Mister Universe.
Arnold musiał pobić ten rekord.
Kiedy ludzie myślą, że to za dużo, dla mnie to zdecydowanie za mało.
I chciałem jeszcze więcej.
Tata odszedł ze sportu,
ale postanowił wystartować w Mr. Universe.
Miał wtedy 42 lata.
Arnold miał 23.
Ktoś mnie spytał, czy wiem, kto jeszcze startuje.
„Kto?”
„Reg Park”.
Ja na to: „To niemożliwe”.
Dziwnie się czułem, rywalizując ze swym idolem.
A potem wygrałem.
Kiedy to się stało, poczułem się bardzo dziwnie.
Czułem się winny.
Że moje ego mi przeszkodziło i nie powinienem był startować.
Ta świadomość, że jako 15-latek marzyłeś o tym,
idealizowałeś tę chwilę.
A teraz nagle stajesz się tym ,
którego inni uwielbiają.
Urzeczywistniłem swoją wizję.
19.09.1970, MR. UNIVERSE, LONDYN 1 MIEJSCE
Mój umysł pracuje nietypowo. Jestem zaprogramowany, by przeć naprzód.
Co dalej?
Nowe wyzwanie. Nowa góra do zdobycia.
Mister Universe to tytuł mistrza świata,
ale co roku pojawia się ktoś nowy.
Kto jest więc najlepszy?
Weider stworzył więc konkurs Mr. Olympia,
gdzie wszyscy Mr. Universe i mistrzowie świata
walczyli o tytuł Mr. Olimpia.
Jeśli to wygrasz, będziesz najlepszy.
Bum!
Mr Olympia!
Rok 1969 był moim pierwszym Mr. Olympia.
To była inna liga.
Konkurowałem z Sergio Olivą.
I przegrałem.
Był lepszy ode mnie.
Ucałowałem go na scenie
mówiąc: „Ciesz się tym, bo to ostatni raz”.
W kolejnym roku chciałem się odegrać.
Musiałem zrobić z niego złoczyńcę,
żeby trenować jeszcze ciężej.
W końcu miałam okazję się z nim skonfrontować.
Nabrałem go.
Wykonywaliśmy pozę za pozą.
Powiedziałem, że już wystarczy.
„Na pewno już wiedzą,
kto jest zwycięzcą”.
Zgodził się ze mną i zszedł ze sceny.
Wskazałem na niego „On się poddaje”.
To była taka psychologiczna sztuczka, żeby to przypieczętować.
MR. OLYMPIA 1970 PIERWSZE ZWYCIĘSTWO ARNOLDA
Odwrócił się i powiedział: „Ty sukinsynu”.
Strasznie się wkurzył.
10.03.1970, MR. OLIMPIA, NOWY JORK PIERWSZE MIEJSCE
W latach 70. zdobywałem tytuł za tytułem.
Zostawiłem wszystkich daleko w tyle.
- Czego się spodziewasz? - Nie jestem pewien.
Jestem ciekawy, jak to wygląda.
- Możemy zapytać, co chcesz dziś zobaczyć? - Fantastycznych kulturystów.
- Widziałaś to wcześniej? - Nie.
- Byłeś już na takim konkursie? - Nigdy.
- A ty? - Nigdy.
MUZEUM WHITNEYA, 1975
Bycie kulturystą jest jak bycie artystą,
rzeźbiarzem, jak Rodin czy Michał Anioł.
Trzeba mieć poczucie symetrii i piękna.
Bez tego wszystko razem
jest tylko stratą czasu.
Tak jest. Utrzymaj to.
Utrzymaj.
Wygląda trochę inaczej niż dwa miesiące temu.
Nigdy nie byłem zadowolony ze swojego ciała.
Boże wszechmogący.
Patrzyłem w lustro i myślałem: „Jak to gówniane ciało
ma wygrać zawody”.
- Dzięki za przyjście. - Lou Ferrigno też będzie.
Kiedy się przechwalam, to wszystko bzdury.
Świetnie, spektakularnie.
To inny ja, którego chcę pokazać światu.
Zobacz to.
To powinno cię zainspirować, bo to ujęcie ręki.
To Columbu.
Jak ci się podoba?
Ale tak naprawdę, kiedy jestem sam,
patrzę na siebie i myślę:
„Jeszcze nie, to niemożliwe”.
Sprawdź klatkę.
To chyba przez to zawsze byłem na krawędzi
i zawsze chciałem więcej.
Twoja klatka wygląda świetnie, Arnold.
Jest ogromna.
Pojechałem do Baltimore i Filadelfii
na pokazy.
Kiedy wróciłem do domu
Franco oznajmił, że ma złe wieści.
„O co chodzi?”
A on na to:
„Twój brat zginął w wypadku.
Prowadził po pijaku
i wjechał w słup telefoniczny”.
Byłem w szoku.
Zawsze był ulubieńcem rodziny.
Miał zdolności artystyczne.
Był bardzo mądry.
Dużo czytał.
Ale chyba nigdy nie był szczęśliwy.
Sądzę, że zaczął pić przez nasze trudne dzieciństwo.
Twarde wychowanie, przemoc domowa,
cięgi, które zbieraliśmy od rodziców.
Nie mógł tego wszystkiego znieść.
Tych kar.
Był ode mnie delikatniejszy
z natury.
Byliśmy z bratem świadkami prawie schizofrenicznych zachowań
w naszym domu.
Nasz ojciec bywał miły,
a czasem wracał do domu pijany,
wydzierając się o trzeciej nad ranem.
Budziliśmy się
i serca nam waliły,
bo wiedzieliśmy, co to znaczy.
Że w każdej chwili może zaatakować naszą matkę,
albo wpaść w szał.
To była taka forma przemocy.
Nasze wychowanie okazało się korzystne
dla kogoś takiego jak ja,
który był w środku bardzo silny i zdeterminowany.
Ale mój brat był bardziej kruchy.
Nietzsche miał rację,
że to, co cię nie zabije, uczyni cię silniejszym.
To, co uczyniło mnie tym, kim jestem dzisiaj,
było tym, co jego zniszczyło.
MEINHARD SCHWARZENEGGER 1946 - 1971
W 1972 roku, gdy startowałem w Essen,
z niewyjaśnionych powodów
pojawili się moi rodzice.
Z 50 razy brałem udział w zawodach
w podnoszeniu ciężarów, trójboju siłowym,
na poziomie lokalnym, regionalnym
i krajowym.
Moi rodzice nigdy nie przyjechali.
Dlatego byłem zaskoczony.
Ojciec zachowywał się dziwnie.
Był jakby wolniejszy. Czasem niewyraźnie mówił.
Coś było nie tak.
Po paru tygodniach
odebrałem telefon,
że mój ojciec miał udar.
Poleciałem najbliższym lotem do Austrii
i odwiedziłem ojca w szpitalu.
Nie był w stanie mówić.
Potrzebował pomocy medycznej
i nie wiedziałem, czy z tego wyjdzie.
Nie wiedziałem.
Wróciłem do Los Angeles,
a on zmarł.
Gdy umarł mój ojciec i brat,
nic nie czułem.
Wyeliminowałem te uczucia.
Czasem pojawiały się później w moim życiu,
te uczucia… ale nie wiem.
To była część mojego treningu.
Żeby nic z zewnątrz nie miało na ciebie wpływu.
Nie jestem ekspertem
od psychologii.
Mogę tylko powiedzieć,
że kiedy jesteś osobą, która zawsze ma jakiś cel,
zawsze ma swoją misję,
nie masz czasu, by pomyśleć „Jak się dziś czuję?
Czy jestem przygnębiony?
Żal mi siebie?
Stałem się ofiarą?
Boże, tak mi źle ze sobą” i tak dalej.
Nie mam czasu na te pierdoły. Jak ludzie, którzy mało pracują.
Jeśli jesteś stale zajęty,
nie masz czasu o tym myśleć.
Idźmy dalej, do przodu.
Kiedy zrozumiałem, że kulturystyka jest mało znana,
stwierdziłem, że, do diabła, sam ją wypromuję.
Czego szukają jurorzy?
Proporcji, symetrii, wielkość mięśni,
pozy i prezencję muskulatury.
Chcę pomóc ludziom zrozumieć, o co tak naprawdę
chodzi w tym sporcie.
- Wszystko pod kontrolą? - Nie, był mały problem.
Rozumiem.
DĄB AUSTRIACKI NAJPIĘKNIEJSZE CIAŁO
Jestem w tym kraju dopiero od pięciu lat.
Co to znaczy „bara-bara”?
Boże.
MIĘŚNIE I MÓZG
To jest sport i walczę o to, by być w nim najlepszy.
Jednocześnie czuję się jak artysta.
Tworzę ciało, którego wcześniej nie było.
W 1974 roku Arnold był w fantastycznej formie,
absolutnie niepokonany.
W 1974 roku triumfowałem w konkursie Mr. Olympia.
Wygrałem w sumie 13 mistrzostw świata w kulturystyce.
Jedno po drugim.
Bo kierowała mną wizja.
PIERWSZE MIEJSCE
Co miałem robić dalej?
Znów zwyciężyć?
Nuda.
Więc przestałem.
Biorę udział w zawodach od 10 lat.
Po tylu latach czuję, że to wystarczy.
Muszę dać szansę innym.
I odejść jako zwycięzca.
Panie i panowie, Arnold Schwarzenegger!
To sport. Kocham rywalizować.
I uwielbiam być najlepszy na świecie.
Po prostu najlepszym.
Stać tam i wiedzieć, że nie ma innego mężczyzny
lepszego ode mnie w tej dyscyplinie.
Sądzę, że to się teraz powtarza.
Chciałbym zająć się czymś nowym
i starać się być w tym najlepszy.
Na przykład?
Myślę o aktorstwie.
Chcę się przekonać, czy mogę być w tym dobry.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Pamiętam naszą rozmowę.
Halo?
Spytałem go…
Jak twoja kariera aktorska?
A on na to: „Jim,
ja nie chcę zostać aktorem.
Chcę być gwiazdą”.
Napisy: Anita Rudomina