‎ตลอดชีวิตผม
‎ผมมี…
‎พรสวรรค์แปลกๆ
‎ผมมองเห็นสิ่งต่างๆ ที่อยู่ข้างหน้า
‎ได้อย่างชัดเจน
‎ถ้าผมมองเห็น
‎มันก็ต้องทำได้สำเร็จ
‎ความคิดตอนนั้นคือ
‎ปั้นแต่งร่างกาย
‎ให้ได้ดั่งใจสั่ง
‎แต่มันก็ใช้หล่อหลอมจิตใจ
‎ให้ทำได้ในสิ่งที่ทุกคนบอกว่าเป็นไปไม่ได้อีกด้วย
‎มันทำให้เรามีพลังใจ
‎ผมจะกลับมา
‎และไร้ความเคลือบแคลง
‎ว่าคุณทำให้วิสัยทัศน์ของคุณ
‎ไม่ใช่แค่กลายเป็นจริง
‎แต่ไปไกลเกินยิ่งกว่าฝันได้
‎ผมมีไฟในตัว
‎ให้ทำยิ่งกว่านี้
‎ยิ่งกว่านี้อีกมากนัก
‎ถ้าผมต้องบรรยายอาร์โนลด์ด้วยคำเดียว
‎ผมคงบอกว่าเขาเป็นคนที่วางแผนรอบคอบที่สุด
‎ที่ผมเคยเจอมา
‎เขาเป็นคนบ้าที่ชอบเอาชนะที่สุดที่ผมเคยเจอ
‎เขามหัศจรรย์จริงๆ
‎ถ้าอาร์โนลด์มาที่กองถ่าย
‎คุณต้องยกระดับตัวเอง
‎เรายืนเทียบเคียงกันไม่ได้เลยสักนิด
‎เขาแหกกฎทุกอย่างที่เคยมี
‎อาร์โนลด์เชื่อว่า ‎วิกฤตคือสิ่งที่ไม่ควรทิ้งให้เสียเปล่า
‎อาร์โนลด์ขายตัวเองได้
‎เขาเข้าใจความตลกของจักรวาล
‎มันเหลวไหล
‎(อาร์โนลด์)
‎(ตอนที่ 1: นักกีฬา)
‎ท่านสุภาพบุรุษและสตรีครับ จากออสเตรีย
‎ขอเสียงต้อนรับสู่เวที ‎คุณอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ดูครับ อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ อายุ 22 ปี
‎ปัจจุบันอยู่ที่ลอสแอนเจลิส
‎น้ำหนักเกือบ 104 กิโลกรัม
‎เขาออกกำลังกายวันละหลายชั่วโมง
‎นี่คือชีวิตของเขา เขาคือระดับอาชีพ
‎ตอนที่เขาไม่ได้มาประกวด เขาก็ไปทัวร์รอบโลก
‎เพื่อไปจัดโชว์
‎ฟังเสียงผู้ชมเชียร์เขาสิครับ
‎นั่นแหละครับ
‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์จากออสเตรีย
‎กรรมการเจ็ดท่านสังเกตจุดเฉพาะ ‎ของการพัฒนากล้ามเนื้อและการนำเสนอ
‎อันดับที่หนึ่ง
‎คุณอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎และผู้ชนะ
‎เป็นวันที่ยิ่งใหญ่สำหรับชายหนุ่มคนนี้จากออสเตรีย
‎สมัยเรียน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่
‎ผมควรไปอยู่ที่อื่น
‎นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ผมอยากใช้ ‎ชีวิตแบบที่คนออสเตรียใช้กัน
‎ซึ่งก็คือ
‎เข้าโรงเรียนจนถึงอายุ 18 แล้วก็แต่งงาน มีลูก
‎แล้วก็ทำงานหาเลี้ยงครอบครัว
‎ผมรู้สึกว่าเป้าหมายในชีวิตผม ‎มันไกลกว่านั้นอีกมาก
‎(ทาล ออสเตรีย)
‎ผมชอบกลับมาที่นี่เสมอ
‎ทุกครั้งที่มา ‎เราจะมองที่นี่ด้วยมุมมองที่ต่างออกไป
‎ผ่านเลนส์ที่ต่างออกไป
‎มันสำคัญมากๆ ทุกครั้งที่ผมมาออสเตรีย
‎ไม่ว่าจะมาโปรโมตหนังหรือเพาะกาย
‎หรืออะไรก็ตามแต่
‎ผมจะกลับมาที่ทาลเสมอ
‎ผมคิดว่ามันดีเสมอ ‎ที่ได้กลับมาหารากเหง้า ที่ที่เราจากมา
‎ทาลเป็นสถานที่ที่สวยงาม
‎บ้านที่ผมโตขึ้นมา
‎ล้อมรอบด้วยฟาร์ม
‎เรามีปราสาทอยู่ตรงข้ามบ้าน
‎ที่สร้างตั้งแต่ยุค 1100
‎ที่นี่คือสนามเด็กเล่นของเรา มันสวยงามที่สุด
‎บ้านของเราเป็นบ้านเก่า
‎สร้างตั้งแต่ต้นยุค 1800
‎ชั้นล่างเป็นที่พักเจ้าหน้าที่พิทักษ์อุทยาน
‎ส่วนเราอาศัยอยู่ชั้นบนของบ้านหลังเก่า
‎แม่ผมเป็นคนขยันมากๆ
‎ออเรเลีย
‎แม่ไม่เคยอู้เลยสักครั้ง
‎แม่เป็นคนคลั่งความสะอาด
‎ผมบอกเลย แม่คุกเข่าลงไป
‎อาทิตย์ละสองครั้ง
‎เพื่อขัดพื้น
‎แล้วเวลาเราเปิดตู้
‎ที่มีผ้าเก็บไว้
‎ผ้าจะถูกวางไว้ตรงเป๊ะ
‎ชั้นวางจะมีขอบ
‎ปังๆ
‎ถ้าพ่อผมไปโดนเข้า
‎แม่จะอาละวาดเลย
‎แม่บ้าคลั่งขนาดนั้นเลย
‎ผมจะเล่าสิ่งที่เรียนรู้มาตอนเด็กๆ ให้ฟัง
‎"ขยันให้ตายไปเลย"
‎พ่อผมเป็นสารวัตรตำรวจภูธร
‎เขาเป็นเผด็จการ ‎แล้วก็เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่โหดมากๆ
‎ทำเป็นเล่นไม่ได้เลย
‎พ่อผมคิดว่าที่บ้านควรมีระเบียบวินัย
‎พ่อบอกว่าเราต้องขยันให้คู่ควรกับมื้อเช้า
‎ผมมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพี่ชาย
‎แต่ก็เป็นความสัมพันธ์แบบแข่งขันกัน
‎พี่ชายโตกว่าผมหนึ่งปี
‎กล้ามใหญ่กว่า ฉลาดกว่า
‎เขาเรียนเก่งมาก
‎พ่อผมให้เราแข่งกันเองด้วย
‎ใครวิ่งเร็วกว่า
‎ใครเก็บดอกไม้วันแม่ได้สวยกว่า
‎พ่อผมบอกว่า "พ่อจะให้เวลาพวกแกหนึ่งชั่วโมง"
‎พี่ชายผมก็จะเก็บดอกไม้กลับบ้าน
‎พ่อก็จะชม "ไมน์ฮาร์ด เด็กดี เก่งมาก"
‎"อาร์โนลด์ ปีหน้าแกลองใหม่นะ"
‎มันก็เลยแข่งกันตลอด แม้แต่เรื่องงี่เง่าแบบนั้น
‎พ่อทำให้ผมมีแรงขับ ทำให้ผมมีไฟในตัว
‎แล้วก็แถมข้อความให้ด้วย
‎"ไม่ว่าแกจะทำอะไรนะ อาร์โนลด์
‎แกต้องมีประโยชน์"
‎ผมเติบโตมาอย่างยากลำบากมาก ‎ถึงแม้จะอยู่ในชนบทที่สวยงาม
‎แต่การเป็นเด็กในยุคหลังสงคราม
‎ความคิดเราจะเป็นยังไงบ้าง
‎ถ้าเราไปรบในสงครามกลับมา
‎แล้วเป็นโรคเครียดหลังเหตุการณ์รุนแรง
‎เหมือนที่พ่อผมเป็น
‎พ่อถูกฝังทั้งเป็นอยู่ใต้ซากตึกสามวัน
‎ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายพ่อแพ้สงครามด้วย
‎ทหารกลับบ้านมาอย่างหดหู่มากๆ
‎ออสเตรียเป็นประเทศของคนที่แตกสลาย
‎ผมว่ามีหลายครั้งที่พ่อผมลำบากมากๆ
‎เวลาเราโดนตี
‎หรือพ่อผมใช้เข็มขัดฟาดเรา
‎เด็กข้างบ้านเราก็โดนพ่อเขาตีเหมือนกัน
‎ทุกคนเผชิญเหตุการณ์เดียวกัน
‎พอผมโตขึ้น
‎ยิ่งผมได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับโลกภายนอก
‎นอกประเทศออสเตรีย ผมก็ยิ่งเริ่มรู้สึกว่า
‎"ผมว่าผมโตมาผิดที่แล้วล่ะ
‎บางอย่างมันแปลกๆ ไป"
‎ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่ช่วงหนึ่ง
‎ผมก็คิด "บางทีพ่อผมอาจไม่ใช่พ่อแท้ๆ
‎พ่อผมอาจเป็นทหารอเมริกัน"
‎ผมไปเช็กดูเลยนะ ‎ผมบอกว่า "มันมาจากไหนกัน
‎ไอ้ความรู้สึกที่ว่าจริงๆ แล้ว
‎ผมอาจไม่ควรอยู่ออสเตรีย
‎บางทีผมอาจควรไปอยู่อเมริกา ทำไมกันนะ"
‎นั่นคือความคิดที่ทำให้ผมเชื่อมั่น ‎ว่าสักวันผมจะย้ายไปที่นั่นให้ได้
‎ผมอยู่ผิดที่
‎"ผมต้องไปจากที่นี่"
‎ตอนผมกับพี่ชายเข้าเมืองที่กราซ
‎นั่นคือครั้งแรกที่เราได้สัมผัสเมือง
‎หลังเลิกเรียน เราเดินเล่นในเมืองกันสักพัก
‎แล้วเราก็เห็นโรงหนัง
‎มีโฆษณาอยู่หน้าโรงหนัง
‎เป็นผู้ชายยืนท่านี้
‎ผมตะลึงแบบอยู่ในภวังค์ไปเลย
‎นั่นใครกัน
‎"เฮอร์คิวลิสกับหญิงสาวที่ถูกจับ"
‎ในที่สุดก็มาถึง
‎กับดาราหน้าใหม่ผู้มีพลัง
‎เรจ พาร์ก ในบทเฮอร์คิวลิส
‎พละกำลังเหนือมนุษย์
‎ผมเข้าไปดู แล้วผมก็เห็นหุ่นของเขา
‎ผมทึ่งมากกับหุ่นของเขาจนลืมภาพนั้นไม่ได้
‎ฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนเริ่มสูบฉีด
‎ความสนใจผู้หญิงก็เริ่มบังเกิด
‎ทุกอย่างเริ่มจะเกิดขึ้น
‎แล้วผมก็เดินผ่านร้านแห่งหนึ่ง
‎ที่นั่นมีของอเมริกันขาย
‎ของอย่างหนึ่งในนั้น ‎คือนิตยสารเพาะกายจากอเมริกา
‎ผู้ชายชื่อเรจ พาร์ก
‎ที่ผมได้เห็นในหนังเฮอร์คิวลิส
‎เขาขึ้นปกเล่มนั้น
‎ข้างในมีโปรแกรมการฝึก
‎เขาตื่นตีห้าตอนเช้า ไปออกกำลังกาย
‎แล้วก็ออกกำลังกายรอบสอง ‎แล้วก็ออกกำลังกายรอบสาม
‎ผมต้องทำแบบนั้นบ้าง
‎เล่มนั้นเล่าวิธีที่เขาได้เป็นมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎เล่าว่าแมวมองเจอเขาในโรม ‎ทาบทามไปเล่นเฮอร์คิวลิส
‎ผมเลยบอกว่า "พระเจ้าช่วย
‎คนนี้คือไอดอลของผม"
‎เขาเป็นเหมือนต้นแบบของผม
‎ในเรื่องจุดที่อยากไปให้ถึงในชีวิต
‎ผมมีแรงขับในการไปอเมริกาสูงมาก
‎ถ้าคุณพร้อมจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ
‎คุณก็ต้องหาคำตอบด้วยว่ามันคืออะไร
‎พรสวรรค์ของคุณอยู่ตรงไหน
‎คุณเก่งเรื่องไหน
‎สำหรับผม เพาะกายเป็นตัวแทนของกีฬาอเมริกัน
‎ผมได้รับเสียงตอบรับในโรงยิมดีมาก
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมรู้ว่านี่คือแนวทางที่ผมอยากไป
‎ผมออกกำลังกายในบ้าน
‎ที่นั่นไม่มีเสียง
‎ไม่มีเลย
‎ผมก็จะได้คิด ได้ใช้สมาธิ
‎และได้มองภาพว่าทำยังไง ‎ผมถึงจะได้เป็นแชมป์เพาะกาย
‎ผมจะย้ายไปอเมริกาได้ยังไง
‎ผมจะเข้าวงการหนังได้ยังไง
‎ผมจะหาเงินหลายล้านดอลลาร์ได้ยังไง
‎ทะเลสาบทาเลอร์ซีเป็นสถานที่ที่วิเศษ
‎ผมได้อยู่กับนักมวยปล้ำอาชีพ
‎นักยกน้ำหนัก
‎นักเพาะกาย
‎พวกคนที่มีกล้าม
‎ผมได้เจอมิสเตอร์ออสเตรีย
‎คูร์ต มามูล
‎เดินอยู่กับสาวๆ สวยๆ
‎ขับรถสปอร์ตอัลฟา โรมิโอมาจอด
‎ผมคิดว่ามันน่าประทับใจมากๆ
‎แล้วอยู่ดีๆ ผมก็ได้ไปเข้ากลุ่มนั้น
‎ผมเป็นน้องเล็กที่พวกเขารับเข้ากลุ่ม
‎ผมคิดว่าตั้งแต่ตอนนั้นมา ผมก็เชิดชูมิตรภาพนี้
‎เพราะผมชื่นชมมันมากๆ ‎ผมสร้างกลุ่มแบบนี้ในทุกที่ที่ไป
‎พ่อผมไม่สนับสนุน เพราะมันไม่ใช่แนวทางปกติ
‎แนวทางของคนทั่วไปคือไปเป็นนักฟุตบอล
‎หรือไปเป็นแชมป์สกี
‎"ที่นี่ออสเตรียนะ
‎แกจะยกน้ำหนักไปทำอะไร
‎แถมยังส่องกระจกตอนออกกำลังกายอีก
‎ทำอะไรน่ะ"
‎ซึ่งหมายถึงคล้ายๆ หลงตัวเอง
‎พ่อบอกว่า "ถ้าอยากใช้กล้าม ไปผ่าฟืนโน่น"
‎แล้วแม่ผมก็สติแตก บอกว่า
‎"เพื่อนเขาทุกคนนะ
‎จะมีแบบ…
‎รูปผู้หญิงแปะไว้เหนือเตียง
‎ลูกฉันไม่มีรูปผู้หญิงสักรูป ดูสิ
‎ไม่มีผู้หญิงสักคน มีแต่ผู้ชายแก้ผ้าทาน้ำมัน
‎เราเลี้ยงลูกพลาดตรงไหน"
‎ตอนแรกๆ อาร์โนลด์ไม่ใช่ผู้นำกลุ่ม
‎เขาเข้ามาอยู่กับเรา
‎แต่ภายในปีเดียว
‎ผมว่าเขาทำน้ำหนักได้ 15-20 กิโล
‎เวลาคุณอยู่ในกลุ่มของอาร์โนลด์
‎คุณจะรู้สึกว่าทุกอย่างมันง่ายไปหมด
‎แล้วมันก็ไม่มีปัญหาเลย
‎พ่อผมมักจะตามมาด้วย
‎เขาเล็งเห็นถึงศักยภาพของอาร์โนลด์
‎เฟรดดี้ เกิร์สเทิล คนพ่อ ‎กลายเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ตัวจริง
‎เขาบอกว่า "ไม่ใช่แค่ต้องมีกล้ามแข็งแรงนะ
‎แต่จิตใจต้องแข็งแกร่งด้วย"
‎ร่างกายเราทำงานเองไม่ได้ ‎มันทำงานได้เพราะเราออกคำสั่งกับมัน
‎เขาบอกว่า "จำไว้อย่างหนึ่ง
‎ถ้าบาดเจ็บขึ้นมา เรื่องกีฬาก็จบเลยนะ
‎ต่อให้มีเงินเป็นล้านๆ ดอลลาร์
‎ถ้ามีใครขโมยไป มันก็จบ
‎สิ่งเดียวที่ไม่มีใครขโมยได้คือจิตใจ
‎พลังสมองของนายเอง
‎จิตใจ เจตจำนง
‎สุดท้ายแล้ว มันก็สำคัญกว่าร่างกายมากๆ"
‎เขาเป็นคนที่เหมือนพ่อ ‎ต่างกันคนละขั้วกับพ่อผมเลย
‎เขาไม่เหมือนพ่อผมที่วิจารณ์ทุกอยว่าง
‎ชายคนนั้นเป็นเหมือนพ่อที่รู้จักเข้าใจ
‎ที่เข้าใจเรา ‎และพาเราไปในทางที่ถูกต้องได้อย่างสบายๆ
‎แทนที่จะบังคับเรา
‎ผมได้ยินเสียงเขาพูดอยู่หลังผมเสมอ
‎"จงหิวหาข้อมูล"
‎ผมเข้าชมรมยกน้ำหนักชื่อว่า ‎"แอธเลติกอูนิโอน กราซ"
‎คนที่ทะเลสาบก็ฝึกซ้อมที่นั่นด้วย
‎ในที่สุดผมก็ได้ซ้อมกับพวกพี่ใหญ่
‎นี่คือสถานที่ฝึกของคูร์ต มามูล
‎ชมรมยกน้ำหนักนี้ ‎สำหรับผม มันกลายเป็นแหล่งรวมคน
‎ผมเสพติดที่นั่น
‎ผมก็เลยไปทุกวัน
‎ตอนเดินเข้าไปในยิม ที่นั่นมีกำแพง
‎ที่ทำจากไม้
‎แล้วผมก็จะเอาแท่งชอล์ก
‎มาเขียนลงไป
‎ไบเซป
‎ไทรเซป
‎อก หลัง
‎ผมยกท่าไบเซปเคิร์ลหนึ่งเซต
‎แล้วผมก็จะขีดเส้นตรงนั้น
‎แล้วผมก็จะขีดอีกเส้น แล้วก็อีกเส้น
‎แล้วก็ท่าต่อไป
‎ยกท่าฟลายบนเบนช์เพรส
‎ผมจะรู้ได้ว่าผมทำครบ 20 เซตแล้ว
‎สำหรับการออกกำลังกายแต่ละท่า
‎หลังจากฝึกอยู่สามชั่วโมง ‎กระดานก็จะเต็มไปด้วยเซต
‎ที่ผมได้ทำ
‎เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่อยากไป
‎เพาะกายมีจัดแข่งปีละหนึ่งถึงสองรายการ
‎บางครั้งก็มีการแข่งมากกว่าหนึ่งรอบในวันเดียว
‎อย่าง "มิสเตอร์ชไตเออร์มาร์ก" ‎แปลว่า "มิสเตอร์สตีเรีย"
‎แล้วก็มีการแข่งรายการมิสเตอร์เฮอร์คิวลิส
‎ซึ่งแชมป์มักจะเป็นคนที่กล้ามใหญ่ที่สุด
‎ในงานจะจ้างวงดนตรีท้องถิ่นที่กำลังดังมากๆ
‎มีผู้หญิงที่มาจากสถานที่แปลกๆ
‎เพื่อให้กีฬาเพาะกายมีชื่อเสียงที่ดีขึ้น
‎แล้วก็มีการแข่งมิสเตอร์ออสเตรีย
‎ซึ่งแน่นอน เป็นการชิงแชมป์ระดับประเทศ
‎นี่คือสถานที่ที่ผมใช้เวลาอยู่เยอะมาก
‎ที่นี่ บนเตียงนี้ ในห้องนี้เลย
‎ผมก็แค่นอนอยู่ที่นี่เฉยๆ
‎แบบนี้
‎แล้วก็นอนเฉยอยู่ตรงนี้แบบนี้
‎แล้วก็ฝัน
‎แล้วก็มองขึ้นไปดูคนพวกนี้
‎แล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง
‎ผมก็จะเห็นเรจ พาร์กกับหุ่นของเขา
‎แล้วก็จะนึกถึงเรื่องราว
‎ที่เขาเติบโตมาในลีดส์
‎ในอังกฤษ
‎เมืองนั้นก็เหมือนกราซ
‎มันเป็นเมืองโรงงาน
‎คนก็ขยันทำงาน
‎ผมก็บอกกับตัวเอง ‎"เขาออกมาจากเมืองนั้นเหรอ
‎งั้นผมก็มีโอกาสเหมือนกัน
‎ที่จะย้ายไปจากที่นี่"
‎แล้วเราก็มองหาทุกโอกาสที่จะย้ายไปจากที่นี่ได้
‎ผมคิดว่านั่นคงเป็นเหตุผล ‎ที่ผมสมัครเป็นทหารเร็ว
‎ในออสเตรีย ทุกคนต้องผ่านการเป็นทหาร
‎ผมตัดสินใจไปเป็นทหารตอนอายุ 18
‎ผมอยากรับใช้ชาติให้จบแล้วค่อยย้ายออกไป
‎เพราะเราจะทำพาสปอร์ตไม่ได้ ‎ถ้าไม่ได้ผ่านการเป็นทหารมาก่อน
‎ผมอยากฝึกเฉพาะทาง ‎ในหน่วยรถถัง เป็นพลขับรถถัง
‎พวกเขาบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ผมสูงเกินไป
‎พ่อผมมีเส้นสายในกองทัพ ผมก็เลยได้เป็นพลขับ
‎ผมกลายเป็นพลขับรถถัง ‎ที่ห้าวที่สุดที่พวกเขาเคยมีเลยล่ะ
‎ช่วงกลางๆ ของการฝึกพื้นฐาน
‎ผมได้รับเชิญไปแข่งที่สตุตการ์ต เยอรมนี
‎ชายงามแห่งยุโรป ในระดับเยาวชน
‎ผมขออนุญาตไปแข่งจากกองทัพ แต่ถูกปฏิเสธ
‎ผมไม่รู้เลย
‎ว่าระหว่างการฝึกพื้นฐาน ‎คุณจะออกจากค่ายไม่ได้
‎แต่ผมก็ไปอยู่ดี
‎(สตุตการ์ต ปี 1965)
‎บนเวทีมีผู้ชาย 28 คน
‎ผมชนะ
‎ผมเห็นเส้นทางอาชีพอยู่ตรงหน้า
‎ผมเห็นตัวเองอยู่บนเวทีมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎ผมแค่ต้องเปลี่ยนหัวของเรจ พาร์ก
‎เป็นหัวของผมเอง ยืนถือถ้วยอยู่ตรงนั้น
‎แล้วก็เบ่งกล้าม
‎แล้วผมก็เห็น
‎คนหลายพันคน
‎ในห้องประชุม ในโรงละคร ส่งเสียงเชียร์
‎"อาร์โนลด์ๆ"
‎ผมเห็นภาพในจินตนาการ
‎แล้วมันก็ไม่ใช่ความฝัน
‎ผมบอก "ช่างความฝันสิ ฝันแล้วทำอะไรได้
‎เราต้องมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจน"
‎เวลาเราเห็นภาพอะไรสักอย่างชัดมากๆ
‎คุณก็จะเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคุณไปถึงจุดนั้นได้
‎ความประทับใจแรกสุดของผมคือ
‎นี่คือเยาวชนที่โดดเด่นที่สุดที่ผมเคยเจอในชีวิต
‎เพราะเขามีครบทุกอย่าง
‎เขามีความโดดเด่นที่หายากมากๆ ในอายุรุ่นเขา
‎เขาครองเวทีได้
‎ในอายุแค่นั้น
‎ผมไปคุยกับเขา ‎"คิดว่ายังไงถ้าผมจะชวนไปมิวนิค
‎ไปเป็นเทรนเนอร์ในยิมที่ผมดูแล"
‎ผมต้องรับราชการทหารสามปี
‎ผมเลยขอลาออกก่อนกำหนด
‎ตำแหน่งงานที่ผมได้รับข้อเสนอ
‎ให้ไปเป็นเทรนเนอร์ ‎ในโรงยิมเพาะกายที่เยอรมนี
‎มันน่าสนใจมากๆ
‎แล้วมันก็เป็นทางออกเดียวจริงๆ
‎ที่ผมจะได้ออกจากออสเตรีย ‎แล้วเข้าใกล้อเมริกาเข้าไปอีกก้าว
‎เราไม่มีทางเป็นสุดยอด ‎นักเพาะกายตลอดกาลที่ออสเตรียได้
‎เพราะเราต้องฝึกกับสุดยอดนักเพาะกายรอบตัว
‎และแหล่งรวมนักเพาะกายก็คืออเมริกา
‎"ผมต้องไปจากที่นี่ ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม"
‎ผมไม่ได้มองว่า "ให้ตายเถอะ
‎ผมโตมาอย่างยากลำบากมากๆ"
‎ไม่เลย
‎สิ่งที่ผมเกลียดตอนเด็กๆ คือข้อดี
‎เพราะมันเป็นแรงขับให้ผมออกมาจากที่นั่น
‎เอาล่ะ ไปให้อาหารสาวๆ กัน
‎ลูลู่ มิสตี้
‎อูโน่ มิสตี้
‎ผมฝึกได้นานกว่าใครทั้งหมด
‎ผมทนความลำบากเวลาเดินทางไปประเทศอื่นได้
‎ผมทำได้ในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้
‎ก็เพราะเรื่องนั้น
‎ผลักน้องไปให้พ้นสิ
‎ผมไม่ได้ข้องใจเลย
‎เพราะมันดีกว่าที่ที่ผมจากมา
‎(มิวนิค ปี 1966)
‎ตอนผมมาถึงมิวนิค
‎เพื่อนผม อัลเบิร์ต บูเซ็กมารับที่สถานีรถไฟ
‎แล้วผมก็ย้ายไปอยู่ที่ยิม
‎ที่นั่นมีห้องเล็กๆ
‎แล้วเตียงผมก็ใหญ่พอๆ กับเตียงที่ผมโตมา
‎ผมมีแค่เครื่องปั่นไว้ทำเครื่องดื่มโปรตีน
‎กับเสื้อผ้าไม่กี่ชุด
‎แค่นั้นเลย
‎ผมอยู่ที่นั่นอย่างน้อยหนึ่งปีได้
‎ณ ตอนไหนก็ตาม
‎ผมไปออกกำลังกายได้ทุกเวลา
‎ผมโคตรโชคดีแค่ไหนล่ะที่มียิมเป็นบ้าน
‎แล้วผมก็สร้างครอบครัวเล็กๆ ของตัวเอง
‎ซึ่งมีอัลเบิร์ต บูเซ็ก
‎กับฟรังโก้ โคลัมโบ
‎ที่ผมได้เจอเมื่อปีก่อนในสตุตการ์ต
‎เขาเป็นคู่ฝึกที่สมบูรณ์แบบ
‎เขาเป็นคนอิตาลีไม่กี่คนที่พูดภาษาเยอรมันได้
‎เขามาจากออสเตรีย ผมมาจากอิตาลี
‎เราเริ่มฝึกด้วยกัน แล้วก็ไปสนุกด้วยกัน
‎หลังจากนั้น ‎ผมก็เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของอาร์โนลด์
‎ผมพูดผิด
‎ขอพูดใหม่นะ
‎(ลอนดอน ปี 1966)
‎เพื่อนๆ ช่วยผมหาเงินค่าตั๋วเครื่องบิน
‎เพื่อไปลงประกวดในรายการมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎(24 กันยายน 1966 ‎ลอนดอน อังกฤษ)
‎นึกภาพดูสิ ไม่กี่เดือนก่อน ‎เรายังเป็นทหารอยู่เลย
‎แต่ตอนนี้เรากำลังไปลอนดอน ‎เพื่อลงแข่งมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎เป้าหมายของผมคือติดหกอันดับแรก
‎แต่ผมได้ที่สอง
‎ตอนอายุ 19
‎ผมบอกว่า "แม่เจ้า
‎ถ้าผมได้อันดับสอง
‎ในฐานะเด็กน้อยชาวไร่จากออสเตรีย ‎ที่ไม่มีประสบการณ์เลย
‎ปีหน้าผมได้แชมป์แน่"
‎อาร์โนลด์มีพรสวรรค์มากๆ
‎พวกขาประจำ แฟนกีฬาเพาะกายรู้
‎ว่านี่คืออนาคต
‎ในการประกวดมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎กรรมการคนหนึ่งเป็นผู้ชายชื่อแว็ก เบนเน็ตต์
‎เขาบอกว่า "อาร์โนลด์ ‎นายดูดีแบบวิเศษเลย น่าตกตะลึงสุดๆ"
‎พูดภาษาบริติชของเขาน่ะ
‎เขาชวนเราไปกินมื้อค่ำ
‎เขาเป็นกรรมการ ‎ผมคิดว่า "นี่มันเหลือเชื่อเลย"
‎ตอนนั้นผมยังพูดภาษาอังกฤษได้ห่วยแตก
‎เราก็เลยล้อกันเรื่องนี้ประจำ
‎แว็กบอกผมว่า ‎"ถ้านายมาที่นี่อีก มาพักกับเราได้นะ
‎นายไม่ต้องไปพักโรงแรมก็ได้"
‎ปีถัดมา
‎แว็กเป็นผู้จัดการแข่งขัน
‎แล้วเขาก็จ่ายค่าตั๋วให้ผมบินไปที่นั่น
‎ผมไปที่บ้านของเบนเน็ตต์ในลอนดอน
‎เลขที่ 335 ถนนรอมฟอร์ด
‎ผมจำได้เป๊ะๆ เลย
‎แล้วเรจ พาร์กก็เดินเข้ามา
‎การได้เจอเรจ พาร์ก
‎เป็นช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดาครั้งหนึ่งเลย
‎เราเห็นเขาในนิตยสาร
‎เราเห็นเขาในหนัง
‎แล้วอยู่ดีๆ เขาก็อยู่ตรงนั้น
‎เขาเพิ่งมาจากแอฟริกาใต้ ‎แล้วเขาก็อยากออกกำลังกาย
‎แล้วเราก็ออกกำลังกายด้วยกัน
‎ผมจำได้ว่าเขาไม่ได้ถอดเสื้อนอกด้วยซ้ำ
‎มันไม่ธรรมดาเลยที่ได้เจอเฮอร์คิวลิส
‎ที่เราเคยเห็นในหนัง แล้วมาเห็นเขาอยู่ต่อหน้า
‎แล้วได้มาคุยกัน แล้วเขาก็นิสัยดีมากๆ
‎เขารู้เรื่องผมทุกอย่าง
‎เพราะแว็ก เบนเน็ตต์บอกเขา
‎เขาบอกผมเพื่อกระตุ้นผมแรงๆ ว่า
‎"ถ้านายชนะการประกวดมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎ฉันจะพานายไปแอฟริกาใต้
‎ฉันจะพานายไปเบ่งกล้ามโชว์ ‎ฉันจะจ่ายค่าตัวให้นายทุกโชว์
‎นายหาเงินได้เลยล่ะ ‎แล้วนายก็จะได้ไปเที่ยวทั้งประเทศ"
‎ผมจะทำพลาดไม่ได้เลย
‎เพราะผมต้องเป็น ‎มิสเตอร์ยูนิเวิร์สปี 1967 ให้ได้
‎แว็กบอกว่า "นายต้องเล่นน่อง
‎ไบเซปนายใหญ่กว่าน่องเยอะมาก
‎น่องนายเล็กไป สัดส่วนมันผิด"
‎ถ้าเราอยากชนะ
‎เราต้องขัดเกลาทุกอย่างให้เนี้ยบ ‎ทุกอย่างต้องเต็มสิบไม่หัก
‎(1967 มิสเตอร์ยูนิเวิร์ส)
‎ในที่สุด ทุกอย่างก็ลงตัว
‎ผู้ชนะได้แก่…
‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ตอนอายุ 20
‎ผมทำวิสัยทัศน์
‎ให้กลายเป็นจริงได้แล้ว
‎บนเวทีเดียวกันกับที่เรจ พาร์กเคยชนะ
‎แล้วผมก็ได้รับถ้วยใบเดียวกับเขา
‎แบบที่ผมมองภาพไว้เป๊ะๆ เลย
‎ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์
‎ผมรู้สึกว่า "นี่มันเหมือนเทพนิยายเลย"
‎ทุกอย่างมันลงตัว
‎(แอฟริกาใต้ ปี 1967)
‎เรจ พาร์กชวนผมไปโจฮันเนสเบิร์ก
‎ไปพักที่บ้านเขา
‎(โอลิมปัส 90)
‎รู้ไหมมันส่งผลยังไงกับผม
‎ไอดอลของผมชวนผมไปรังเหย้าของเขา
‎ผมได้เจออาร์โนลด์ตอนเขามาที่นี่
‎ตอนนั้นผมเพิ่งเก้าขวบ
‎เขาสุภาพมากๆ มารยาทก็ดี
‎เขาใส่รองเท้าแตะกับถุงเท้า รู้ไหม
‎เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงเลย จะว่างั้นก็ได้
‎ผิวขาวซีด ทุกคนที่ชายหาดมีผิวแทน
‎ผมจำได้ว่าเขาแทบจะตะลึงเลย
‎แต่พ่อผมก็ทำให้เขาสบายใจมากๆ
‎แม่ผมก็ช่วยให้เขาสบายใจด้วยเหมือนกัน
‎เขามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทันที
‎เราไปกินข้าวด้วยกันทุกคืน ไปดูหนังกัน
‎สิ่งที่เขาเรียนรู้จากพ่อแม่ผม ‎คือความสำคัญของครอบครัว
‎ผมว่านั่นคือสิ่งที่ประทับใจเขาเหนือสิ่งอื่นใด
‎แม่ผมชี้แนะแนวทางให้อาร์โนลด์
‎เขาทำท่าโพสพื้นฐานได้ ‎แต่มันไม่มีความลื่นไหลระหว่างเปลี่ยนท่า
‎เธอก็เลยช่วยเขาปรับท่าให้ลงตัว
‎แมริออนเป็นครูสอนบัลเลต์
‎เธอสอนวิธีเพิ่มความสง่างามบนเวทีให้เรจ
‎ไม่มีขั้วตรงข้ามมากกว่านี้อีกแล้ว ‎บัลเลต์เน้นที่ความสง่างาม
‎กับเพาะกายที่เน้นความแข็ง
‎ไม่ค่อยมีการเคลื่อนไหว
‎ตอนนั้นผมไม่ค่อยเข้าใจ
‎แต่พอเวลาผ่านไป ผมก็เริ่มใช้สิ่งที่เธอสอน
‎ตอนเด็กๆ ผมขี้อาย
‎แล้วเพาะกาย
‎ก็คือกีฬาที่เราต้องแสดง
‎ผมก็เลยหัดด้วยวิธีของตัวเอง
‎สำหรับการแสดงและโพสท่าบนเวที
‎คนก็จะคอยแก้ "ยิ้มเยอะๆ เวลาขึ้นเวที"
‎โน่นนี่นั่น
‎นี่คือกระบวนการที่เป็นไปช้าๆ
‎จนผมกลายเป็นนักเอ็นเตอร์เทนคนดู
‎แล้วได้สนุกกับช่วงเวลานั้นจริงๆ
‎เมื่อปี 1968 ผมไปแข่ง ‎ในรายการมิสเตอร์ยูนิเวิร์สที่ลอนดอน
‎ทุกครั้งที่เขาเรียกโพสท่า
‎ถ้าเป็นท่าไบเซปโพส ‎กล้ามไบเซปผมก็ใหญ่ที่สุดในบรรดาทุกคน
‎แล้วพอหันหลังโพสท่าโชว์กล้ามหลัง
‎ก็ไม่มีใครมีหลังแบบผมเลย
‎ผมเลยรู้ว่าผมชนะแน่
‎ผมได้แชมป์มิสเตอร์ยูนิเวิร์สสมัยที่สอง ‎ผมรู้สึกว่านั่นเป็นช่วงที่ดีที่สุดของผม
‎แล้วผมก็กำลังจะกลับไปมิวนิค
‎แล้วผมก็ได้รับโทรเลข
‎จากโจ วีเดอร์
‎ผมบอกตัวเองว่า "พระเจ้าช่วย"
‎"โจ วีเดอร์ ‎เขาคือเจ้าพ่อแห่งวงการเพาะกาย"
‎เทรนเนอร์ที่ปั้นแชมป์มาตั้งแต่ปี 1939
‎ทุกคนที่ได้แชมป์มิสเตอร์ยูนิเวิร์สกับมิสเตอร์เวิลด์
‎ฝึกกับโจ วีเดอร์มาทั้งนั้น
‎ในโทรเลขบอกว่า
‎"ขอเชิญชวนร่วมการแข่งขัน ‎มิสเตอร์ยูนิเวิร์สในไมแอมี"
‎เพราะมันมีสองรายการ
‎วีเดอร์จัดมิสเตอร์ยูนิเวิร์สของตัวเอง ‎เมื่อยุค 60 ในอเมริกา
‎ผมไม่ได้กลับบ้าน ผมไม่ได้กลับไปเอาของเลย
‎ผมโทรหาอัลเบิร์ต ‎แล้วก็โทรหาฟรังโก้ บอกว่า "ฟังนะ
‎ผมได้รับเชิญจากวีเดอร์ ผมจะไม่กลับไปอีก
‎ผมจะย้ายไปอเมริกา
‎บ๊ายบาย"
‎(อเมริกา ปี 1967)
‎(สนามบินเคนเนดี้)
‎ตอนมาถึงอเมริกา ผมรู้สึกเหมือน…
‎ในที่สุดผมก็มาถึงบ้าน
‎แล้วเราก็บินมาที่ฟลอริดา
‎ผมมั่นใจมากๆ
‎ว่าผมจะชนะนักเพาะกายอเมริกันทุกคน
‎ประกาศศักดาเป็นแชมป์คนใหม่
‎เป็นนักเพาะกายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
‎เขาทำตัวอวดเก่ง อวดดี ‎เหมือนผู้ชนะ แต่ร่างกายเขาไม่ได้ฟิต
‎เพราะเขาเน้นแต่ขนาดกับความใหญ่
‎ตอนประกาศอันดับสี่ อันดับสามไล่มา
‎พอถึงอันดับสอง อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ให้ตายสิ
‎ไม่จริงแน่
‎ผมเคยได้ชื่อว่าคนที่ไม่มีใครโค่นได้ ‎แต่อยู่ดีๆ แฟรงก์ เซนชนะไป
‎มันแย่มาก ผมขายหน้า
‎ผมว่าเขาเคยชินกับการชนะตลอดเวลา
‎การมาประเทศนี้ครั้งแรกแล้วแพ้
‎ให้กับคนที่เขาบอกว่า
‎"ไก่อ่อนแขน 43 เซนติเมตร"
‎มันทำให้เขาข้องใจมากๆ
‎ผมใจสลายมากๆ
‎ผมนอนอยู่บนเตียงกลางดึก
‎ในห้องโรงแรม
‎แล้วผมก็คิดว่าโลกจบสิ้นแล้ว
‎ผมอยู่ในประเทศที่แปลกถิ่น
‎ผมสื่อสารกับใครที่นี่ไม่ได้
‎ผมอยู่ห่างบ้านเป็นพันกิโล
‎แล้วผมก็เพิ่งแพ้
‎ผมเพิ่งทำให้ทุกคนผิดหวัง
‎ในใจผม ผมคิดว่าวงการเพาะกายจะบอกว่า
‎"ชวาร์เซเน็กเกอร์ไม่ได้เก่งอย่างที่เราคิด
‎ช่างหัวเขาเถอะ"
‎ผมร้องไห้ทั้งคืน
‎วันต่อมา ผมบอกว่า "เอาล่ะ
‎นายร้องไห้เป็นเด็กเล็กเลยนะ ไอ้ทุเรศ
‎ได้เวลาก้าวต่อไปแล้ว"
‎แล้ววีเดอร์ก็ให้ตั๋วบินผมไปลอสแอนเจลิส
‎เขาจะจัดการธุระต่างๆ หาอะพาร์ตเมนต์ให้ผม
‎ผมเขียนจดหมายหาเพื่อนทันที ‎บอกว่า "ที่นี่มันแตกต่างมาก"
‎ผมรู้สึกหมดหนทางสุดๆ
‎แล้วก็โดดเดี่ยว
‎ยิมที่ผมไปเข้า
‎เป็นยิมที่นักเพาะกายชั้นยอดออกกำลังกายกัน
‎ผมเข้าไปในนั้น ผมก็อยากออกกำลังกาย
‎พวกคนที่มียิมของตัวเองอย่างวินซ์ จิรอนด้า
‎เขาเป็นเจ้าของวินซ์ยิม
‎เขาบอกว่า "นายยังเป็นเด็กอ่อน
‎เราต้องกำจัดไขมันให้นายอีกเยอะ
‎แต่นายมีศักยภาพสูงมาก"
‎แล้วผมก็บอกตัวเอง ‎"เขาพูดเรื่องอะไร ศักยภาพเนี่ยนะ"
‎แล้วผมก็ไปฝึกที่ยิมของโกลด์
‎โจ โกลด์เรียกผมว่า "พุงบอลลูน" ตั้งแต่วันแรก
‎ผมบอกเลยว่า
‎"ให้ตายเถอะ"
‎ผมคิดได้แล้วว่าทำไมมันสำคัญที่ต้องมาอเมริกา
‎เพราะที่นี่มีความเข้าใจที่แตกต่าง
‎ถึงความหมายของการฟิตร่างกาย
‎ผมคนเดียวไม่อาจทำอะไรสำเร็จได้เลย
‎ผมต้องการคนช่วย
‎ผมเลยชวนแฟรงก์ เซน คนที่ผมแพ้ให้
‎มาที่แคลิฟอร์เนีย
‎มาฝึกด้วยกันกับผม
‎เพราะผมอยากเห็นกับตา
‎ว่าเขาทำยังไงถึงสร้างหุ่นคุณภาพขนาดนี้ได้
‎ผมอยู่กับเขา นอนเปลในห้องนั่งเล่นบ้านเขา
‎แล้วเราก็ไปเข้ายิม ไปฝึกกัน
‎ไปชายหาด ถ่ายรูปให้วีเดอร์
‎ผมกลับไปฟลอริดา
‎ลาออกจากงานครู แล้วย้ายมาแคลิฟอร์เนีย
‎แล้วตอนที่ผมฝึกอยู่ที่นั่น
‎โดยเฉพาะที่ยิมของโกลด์ ผมรู้สึกว่า
‎"มันคงจะดีนะ ถ้าฟรังโก้ได้เห็นว่าที่นี่เป็นยังไง"
‎เขาเป็นเพื่อนสนิทผม และเพื่อนร่วมฝึกในมิวนิค
‎ผมคิดถึงเขามากๆ
‎แต่พอโจ วีเดอร์ได้ยินส่วนสูง เขาก็ไม่สนใจเลย
‎เขาบอกตลอดว่า ‎"ไม่ ฉันไม่อยากพาผู้ชายตัวเล็กแบบนั้นมา"
‎"ไม่เอาน่า"
‎แล้วสุดท้าย ผมกับอาร์ตี้ เซลเลอร์ช่างกาพ
‎ก็โน้มน้าวเขาจนได้
‎แล้วหลังจากนั้น ทุกอย่างก็เร็วขึ้นมากๆ
‎ห้า หก
‎เจ็ด
‎อะไรน่ะ
‎เจ็ด
‎แปด
‎เก้า
‎สิบ
‎โอเค
‎- ยากนะ ‎- ฉันไหว
‎- ฟรังโก้ไหว
‎โอเค มาช่วยก็ได้
‎ในแง่ของการสร้างชุมชน
‎จริงๆ แล้วผมมีพรสวรรค์
‎ยิ่งกว่าพรสวรรค์ด้านเพาะกายซะอีก
‎ยิมของโกลด์ที่เวนิซบีช
‎นักเพาะกายที่ฝึกเพื่อเป็นแชมป์ไปฝึกกันที่นั่น
‎แล้วโจ วีเดอร์ก็โฆษณาว่าเป็นยิมของแชมป์
‎เดี๋ยวจมูกได้ลีบแน่
‎ความประทับใจแรกที่ผมมีต่อเขา
‎คือเขาเป็นคนชอบเข้าสังคม ตลก
‎แล้วก็ยิงมุกตลอด
‎เวลาอยู่ในยิม เขามุ่งมั่น
‎ทุกอย่างคือการทุ่มพลัง เราทุกคนช่วยกัน
‎อาร์โนลด์เป็นคนที่เหมาะมากๆ ‎ถ้าเขาอยู่ในยิมตอนเราออกกำลังกาย
‎แค่เขาอยู่ด้วยเราก็อยากขยันกว่าเดิมแล้ว
‎เพื่อให้เขาประทับใจ
‎เขาเน้นความสมบูรณ์แบบ
‎เราฝึกด้วยกัน เราก็ช่วยกัน
‎เราช่วยกันยืดเหยียดด้วยผ้าเช็ดตัวหลังเวทีด้วย
‎แล้วเราก็ทาน้ำมันให้กัน
‎เราช่วยกันทาน้ำมัน ‎เพราะผมทาหลังเองไม่ได้ คนอื่นต้องทำให้
‎นั่นแหละคือสิ่งที่เราทำ เราช่วยกัน
‎แล้วก่อนจะออกไป เราก็อวยพรกัน "โชคดีนะ"
‎ผมชอบพูดว่า "โชคดีนะ แต่ฉันจะชนะนาย"
‎ผมไม่เคยบ้าเรื่องคุมอาหารเลย
‎แต่มีแฟรงก์ เซนกับฟรังโก้ โคลัมโบ
‎ที่คอยจัดวิตามินให้ผม
‎แล้วเราก็จะทดลองสเตียรอยด์กัน
‎ทุกคนในวงการเพาะกายที่เป็นตัวท็อปๆ
‎ใช้สเตียรอยด์กันทั้งนั้น
‎ผลงานของผมสักห้าเปอร์เซ็นต์
‎อาจจะมาจากสเตียรอยด์
‎ผมมีหมอคอยดูแล
‎เราทำตามกฎที่เข้มงวดมาก ใช้แค่ปีละสี่เดือน
‎ก่อนเริ่มการแข่ง แล้วก็หยุด
‎ผมเปลี่ยนพฤติกรรมการกินกับทุกๆ อย่าง
‎ผมทำผิวแทนเข้มมาก
‎ถ้านิสัยคุณคือชอบโชว์ออฟ
‎คุณจะรอโชว์ของดีไม่ไหวเลยล่ะ
‎มีคนหลายร้อยที่มาดูผู้ชายออกกำลังกาย
‎ผมรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตอยู่กลางคณะละครสัตว์
‎เรารู้สึกได้ตลอดเวลา
‎ถึงความสาแก่ใจที่มีคนคอยดูเรา
‎แล้วบอกว่า "ว้าว หุ่นเขาสุดยอดเลย"
‎ตอนนั้นฤดูร้อนปี 69
‎ฉันทำงานเป็นโฮสเทสที่ซุกกี้ส์เดลี
‎เขามาหาฉันแล้วบอกว่า
‎"คุณเซ็กซี่จังเลย
‎ผมต้องขอชวนคุณไปเดตแล้วล่ะ"
‎ด้วยสำเนียงที่แข็งมากๆ
‎เขารู้คำศัพท์แทบไม่ถึงร้อยคำ
‎เขาหล่อมาก เขาเป็นแม่เหล็กดึงดูดคน
‎เขามีเสน่ห์
‎เขาแตกต่างกับคนอื่นจริงๆ
‎ตอนเขามาถึงตามนัดเดต ‎ฉันกำลังดูยานลงจอดบนดวงจันทร์
‎เราดูเหตุการณ์นั้นด้วยกัน เราถ่ายรูปหน้าทีวี
‎ฐานทรานควิลิตี้พูด อีเกิลลงจอดแล้ว
‎หลังจากเดตแรก
‎เราก็มาเจอกันทุกครั้งที่มีโอกาส
‎เขาสร้างเสียงหัวเราะไปทุกที่
‎เขาช่าง…
‎น่าหลงใหล
‎บาร์บาราคือคนแรก
‎ที่ทำให้ผมได้เห็น ‎ว่าอเมริกาฉลองคริสต์มาสกันยังไง
‎เพราะเธอพาผมไปบ้าน
‎ครอบครัวเธอก็ต้อนรับดีมากๆ
‎ครั้งแรก…
‎ในชีวิตผม ที่ผมได้ฉลองวันเกิด
‎คือตอนที่แม่ของบาร์บาราทำเค้กวันเกิดให้
‎ผมไม่เคยได้เค้กเลย ‎ไม่เคยมีใครร้องแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้
‎ผมก็ไม่รู้ทำไม
‎มันทำให้ผมรู้จักอีกวิธีในการเข้าใจ
‎วิถีชีวิตแบบอเมริกัน
‎กับการมีชีวิตปกติ
‎แต่สำหรับครอบครัวผมเอง
‎การสื่อสารกับพ่อแม่มันไม่ค่อยดี
‎พี่ชายผม
‎ผมลบเขาออกไปจากความคิด
‎ตลอดหลายปีที่ผมเล่นเพาะกาย
‎ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังสร้างชีวิตของตัวเองที่นี่
‎แล้วผมก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเดิม
‎โจ วีเดอร์สนใจจะหาวิธีขายผมให้ได้
‎เขาก็เลยออกไอเดีย
‎ว่าผมคือเครื่องจักรเยอรมัน
‎ไม่มีความรู้สึก เดินหน้าอย่างเดียว
‎แล้วมันก็จะทำให้ผมเป็นแชมป์
‎แล้วผมก็ชอบ เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมมองตัวเอง
‎เป็นคนที่ไม่มีใครหยุดได้
‎โจ วีเดอร์มีเป้าหมายเดียวในใจ ‎นั่นคือทำให้ผมชนะในทุกรายการ
‎ให้ผมขึ้นปกนิตยสารของเขา
‎ให้ผมทำยอดขายอาหารเสริมให้เขาได้เยอะๆ
‎และนั่นก็คือทุกอย่างที่ผมทำ
‎เขาใช้ชื่อวีเดอร์ในการโฆษณา
‎ตอนที่ผมคิด
‎วิธีแยกการฝึกไบเซปกับไทรเซปของผมเอง
‎เขาก็ตั้งชื่อว่า "วีเดอร์สปลิตรูทีน"
‎นั่นคือข้อตกลง
‎ขอทวนงานหน่อยนะ
‎นายควรถ่ายรูปให้ดูมีเอกลักษณ์ อาร์โนลด์
‎ทำให้มันดูแตกต่าง
‎ผมต้องไปทำงานกับเขา แล้วบอกว่า
‎"โจ คุณขายสินค้าของคุณ คุณหาเงินได้เป็นล้าน
‎ผมก็อยากขายสินค้าของผมเองบ้าง
‎ผมแค่อยากขอพื้นที่โฆษณาจากคุณ
‎ในนิตยสารของคุณ"
‎ผมอยากหาเงิน ‎ผมอยากเปลี่ยนหนึ่งดอลลาร์ให้เป็นสอง
‎ผมอยากเรียนรู้วิธีหาเงินแบบอเมริกัน
‎ผมบอกกับโจ วีเดอร์
‎"คุณช่วยผมได้ไหม ‎ผมอยากไปเรียนภาษาอังกฤษในวิทยาลัย
‎แล้วผมก็จะไปเรียนธุรกิจ
‎เพราะถึงจุดหนึ่ง ‎ผมอาจจะต้องดูแลกิจการของคุณแทน"
‎แล้วเขาก็ถูกใจความคิดนั้น
‎นี่คือรูปปกใหม่
‎ขอผมดูหน่อย
‎เราไม่อยากให้เขาขึ้นปกหรอก ไม่เอาน่า โจ
‎คุณเคยบอกผมว่ามีแค่ ‎มิสเตอร์ยูนิเวิร์สกับมิสเตอร์โอลิมเปียที่ได้ขึ้นปก
‎โจ
‎ทุกครั้งที่ผมชนะอะไรสักอย่าง
‎ผมจะบอกตัวเอง "โอเค ทีนี้จะทำอะไรต่อ"
‎ถ้าเราหิวกระหายอยู่เสมอ เราจะไม่มีวันพอใจ
‎เพราะเรจ พาร์ก ‎เป็นแชมป์มิสเตอร์ยูนิเวิร์สสามสมัย
‎อาร์โนลด์ต้องทำลายสถิตินั้นให้ได้
‎ตอนที่ใครๆ คิดว่า "มันหนักเกินไปนะ" ‎แต่สำหรับผม แค่นั้นมันไม่พอแน่ๆ
‎ผมอยากได้มากกว่านั้น
‎พ่อผมเลิกเพาะกายแล้ว
‎แต่เขาก็ตัดสินใจลงประกวดมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎ตอนนั้นพ่อผมอายุ 42 แล้ว
‎อาร์โนลด์เพิ่ง 23
‎มีคนถามว่า "รู้ไหมว่าใครอีกที่ลงประกวดปีนี้"
‎ผมก็ถาม "ใครเหรอ"
‎เขาก็ตอบ "เรจ พาร์ก"
‎ผมก็บอก "ไม่เอาน่า เป็นไปไม่ได้หรอก"
‎ผมรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องแข่งกับไอดอลของตัวเอง
‎แล้วก็ชนะ
‎ตอนที่มันเกิดขึ้น ‎มันเป็นเรื่องแปลกมากๆ สำหรับสภาพจิตใจผม
‎ผมรู้สึกผิดเล็กๆ
‎ที่อีโก้ของผมเข้ามาแทรกกลาง ‎บางทีปีนั้นผมอาจจะไม่ควรลงแข่ง
‎ได้รู้ว่าตอนอายุ 15 เราเคยฝันถึงจุดนั้น
‎แล้วก็มีคนที่ยึดถือเป็นไอดอล
‎แล้วตอนนี้อยู่ เราก็ได้กลายเป็นคนนั้น
‎ที่คนอื่นๆ ยึดถือเป็นไอดอล
‎ผมทำให้ภาพนี้กลายเป็นความจริง
‎(19/9/1970 มิสเตอร์ยูนิเวิร์ส ‎ลอนดอน อังกฤษ อันดับหนึ่ง เอ็นเอบีบีเอ)
‎จิตใจผมทำงานแตกต่างจากคนอื่น ‎มันคิดแต่จะก้าวไปข้างหน้า
‎อะไรคือสิ่งใหม่ๆ
‎ความท้าทายครั้งใหม่ ภูเขาใหม่ๆ ให้ลองปีน
‎มิสเตอร์ยูนิเวิร์สคือตำแหน่งแชมป์โลก
‎แต่ทุกปีก็มีมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎ถ้างั้นใครคือสุดยอดตัวจริง
‎โจ วีเดอร์ก็เลยก่อตั้งมิสเตอร์โอลิมเปีย
‎ที่มิสเตอร์ยูนิเวิร์สกับแชมป์โลกทุกคน
‎มาแข่งกันในรายการมิสเตอร์โอลิมเปีย
‎ถ้าชนะรายการนั้น ก็เรียกตัวเองว่าสุดยอดได้
‎ปัง
‎มิสเตอร์โอลิมเปีย
‎ปี 1969 ผมลงแข่งมิสเตอร์โอลิมเปียครั้งแรก
‎มันเป็นระดับที่แตกต่าง
‎ผมแข่งกับเซอร์จิโอ โอลิวา
‎แล้วผมก็แพ้ให้เขา
‎เขาเก่งกว่าผม
‎ผมจูบเขาเน้นๆ บนเวที
‎แล้วผมก็บอก ‎"ขอให้สนุกนะ นี่สมัยสุดท้ายของนาย"
‎ปีต่อมา ผมกลับมาแก้แค้น
‎ผมต้องทำให้เขาเป็นวายร้าย
‎เพื่อให้ตัวเองฝึกหนักขึ้น และหนักขึ้น
‎ในที่สุดผมก็ได้โอกาสเผชิญหน้ากับเขา
‎(ปี 1970 มิสเตอร์โอลิมเปีย)
‎ผมใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขานิดหน่อย
‎เราโพสท่าแข่งกันท่าแล้วท่าเล่า
‎แล้วผมก็บอกว่า "ฉันว่าพอแล้วล่ะ
‎ทุกคนคงจะรู้กันแล้ว
‎ว่าใครคือผู้ชนะ"
‎เขาก็ตอบ "จริงของนาย" แล้วเขาก็เดินลงไป
‎แล้วผมก็ชี้เขาแบบ "เขายอมแพ้แล้ว"
‎มันเป็นเล่ห์เหลี่ยมทางจิตวิทยา ‎เพื่อประกาศสงครามให้เด็ดขาด
‎(ปี 1970 มิสเตอร์โอลิมเปีย ‎แชมป์โอลิมเปียสมัยแรกของอาร์โนลด์)
‎เขาหันมาด่าผมว่า "ไอ้ทุเรศ"
‎เขาโมโหเรื่องนี้มากจริงๆ
‎(3/10/1970 ไอเอฟบีบี มิสเตอร์โอลิมเปีย ‎นิวยอร์ก อันดับหนึ่ง ไอเอฟบีบี)
‎ตอนยุค 70 ผมมีแรงขับ ‎ให้ตามล่าแชมป์ตำแหน่งแล้วตำแหน่งเล่า
‎(ปี 1971 มิสเตอร์โอลิมเปีย)
‎ผมเหนือชั้นกว่าทุกคนไปไกลมาก ‎จนปราบทุกคนเรียบหมดเลย
‎(ปี 1972 มิสเตอร์โอลิมเปีย)
‎(ปี 1973 มิสเตอร์โอลิมเปีย)
‎- คิดว่าคืนนี้จะได้เห็นอะไร ‎- ผมก็ไม่แน่ใจ
‎ผมอยากเห็นว่ามันเป็นยังไง
‎- ขอถามหน่อย คืนนี้คุณคาดหวังอะไรครับ ‎- ผมคาดว่าจะได้เห็นนักเพาะกายที่น่าทึ่ง
‎- เคยมาดูการแข่งไหมครับ ‎- ไม่เคยค่ะ
‎- ไม่เคยมาดูเลยเหรอ ‎- ไม่เคยเลย
‎- คุณล่ะ ‎- ไม่เคยครับ
‎(พิพิธภัณฑ์วิตนีย์ ปี 1975)
‎เป็นนักเพาะกายก็เหมือนเป็นศิลปิน
‎เป็นประติมากรอย่างโรแดงหรือมิเกลันเจโล
‎เพราะเราต้องรับรู้ได้ ‎ถึงความสมมาตรและความงาม
‎ถ้าคุณไม่มีสิ่งนั้น ทั้งหมดที่ทำรวมๆ กัน
‎มันก็ดูเหมือนเสียเวลาเปล่า
‎นั่นแหละ เกร็งไว้
‎นั่นแหละ เกร็งไว้เฉยๆ
‎ดูต่างจากสองเดือนก่อนนิดหน่อยนะ
‎ผมไม่เคยพอใจกับร่างกายตัวเอง
‎พระเจ้าช่วย
‎ผมมองกระจกแล้วบอกว่า ‎"ผมไม่รู้ว่าหุ่นห่วยๆ แบบนี้
‎จะชนะการแข่งรายการนี้ได้ยังไง"
‎- ขอบคุณที่มานะ ‎- ลู เฟอร์ริกโนก็มาด้วย
‎เวลาผมคุยโม้อวดตัวเองไว้ มันเหลวไหลทั้งเพ
‎เอาล่ะ อลังการมากๆ
‎นี่คือตัวผมอีกด้านหนึ่ง ด้านที่ผมอยากให้โลกเห็น
‎เอานี่ไป
‎น่าจะได้แรงบันดาลใจนะ เพราะนี่ถ่ายแขน
‎โคลัมโบ
‎ชอบไหมล่ะ
‎แต่ความจริง เวลาผมอยู่คนเดียว
‎ผมก็จะมองกระจกแล้วบอกตัวเอง
‎"มันยังไปไม่ถึง มันไม่สำเร็จหรอก"
‎ลองอกบ้าง
‎ผมคิดว่ามันคือสิ่งที่ทำให้ผมเครียดตลอดเวลา
‎อยากได้มากกว่าเดิมตลอดเวลา
‎อกสวยสุดๆ เลย อาร์โนลด์
‎อย่างใหญ่
‎ผมไปที่บัลติมอร์กับฟิลาเดลเฟีย
‎ไปจัดโชว์โพสท่า
‎พอกลับบ้าน
‎ฟรังโก้ก็บอกผมว่า "ฉันมีข่าวร้าย"
‎ผมก็ถาม "อะไรเหรอ"
‎เขาบอกผมว่า
‎"พี่ชายนายตายเพราะรถชน
‎เขาเมาแล้วขับ
‎เขาขับไปชนกับเสาโทรศัพท์"
‎ผมตะลึงไปเลย
‎เขาเป็นที่รักของครอบครัวเสมอ
‎เขามีศิลปะมากๆ
‎ฉลาดมากๆ
‎อ่านหนังสือเยอะ
‎แต่ผมไม่คิดว่าพี่ชายผมเคยมีความสุขจริงๆ
‎ผมคิดว่าเขาเริ่มดื่มเหล้า ‎เพราะเราโตมาอย่างยากลำบากมากๆ
‎ความโหดร้ายที่บ้าน
‎ที่เราถูกพ่อแม่ทำร้ายในบางครั้ง
‎ทั้งหมดนี้ ผมคิดว่าเขาทนไม่ไหว
‎กับการลงโทษ
‎เขาเป็นคนที่เปราะบางกว่านั้นมากๆ
‎โดยธรรมชาติเลย
‎มีพฤติกรรมโรคจิตเภทขั้นรุนแรง
‎ที่ผมกับพี่ชายได้เห็นในบ้าน
‎พ่อเราใจดี
‎แต่บางครั้งพ่อก็เมากลับบ้าน
‎แล้วก็มากรีดร้องโวยวายเอาตอนตีสาม
‎เราก็จะตื่น
‎แล้วอยู่ดีๆ หัวใจเราก็เต้นแรง
‎เพราะเรารู้ความหมายของมัน
‎ว่าเขาสามารถลงมือทำร้ายแม่ได้ทุกเมื่อ
‎หรือบ้าคลั่งไปเลย
‎มันมีความรุนแรงแบบแปลกๆ
‎วัยเด็กที่เราเติบโตมา
‎มันส่งผลดีให้คนอย่างผม
‎ที่ภายในเข้มแข็งและมุ่งมั่นมากๆ
‎แต่พี่ชายผมเปราะบางกว่า
‎นีทเชอกล่าวไว้ถูกต้อง
‎ที่บอกว่าสิ่งฆ่าเราไม่ตายจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น
‎สิ่งที่ทำให้ผมเป็นตัวผมวันนี้
‎คือสิ่งเดียวกับที่ทำลายเขา
‎(ไมน์ฮาร์ด ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎1946-1971)
‎เมื่อปี 1972 ตอนผมไปแข่งที่เอสเซน เยอรมนี
‎พ่อแม่ผมมาหาโดย…
‎ไม่อธิบายเหตุผลเลย
‎ผมลงแข่งอย่างน้อย 50 รายการ
‎ทั้งยกน้ำหนัก ทั้งพาวเวอร์ลิฟติ้ง
‎ทั้งระดับท้องถิ่น ระดับรัฐ
‎หรือการแข่งระดับประเทศ
‎พ่อแม่ผมไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง
‎ผมก็เลยแปลกใจมากๆ
‎พ่อผมทำตัวแปลกไปนิดหน่อย
‎เขาช้าลงกว่าเดิม บางครั้งเขาก็พูดติดอ่าง
‎มันมีอะไรบางอย่างแปลกไปเล็กน้อย
‎ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
‎ผมก็ได้รับโทรศัพท์
‎บอกว่าพ่อผมเส้นเลือดสมองแตก
‎แล้วผมก็รีบบินไปออสเตรีย
‎แล้วไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาล
‎เขาไม่สามารถสื่อสารได้
‎พ่อต้องมีหมอคอยดูแล
‎แต่ผมไม่รู้ว่ามันเป็นแล้วหายได้ไหม
‎ผมไม่รู้เลย
‎ผมบินกลับลอสแอนเจลิส
‎หลังจากนั้น พ่อก็เสียไป
‎ตอนทั้งพ่อกับพี่ชายเสียไป
‎ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
‎นึกออกไหม ผมลบมันทิ้งไป
‎มันอาจจะกลับมาสักวันในชีวิตหลังจากนี้
‎ความรู้สึกนั้นน่ะ แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ผมฝึกตัวเองให้ทำแบบนั้น
‎ไม่ให้ได้รับผลกระทบจากเรื่องภายนอก
‎ผมหมายถึง
‎ผมก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ
‎ด้านจิตวิทยาหรืออะไรเลย
‎ผมบอกคุณได้แค่ว่า
‎ถ้าคุณเป็นคนที่มีเป้าหมายเสมอ
‎มีภารกิจอยู่เสมอ
‎ยิ่งคุณใช้เวลาคิดน้อยว่า ‎"วันนี้เรารู้สึกยังไงบ้าง"
‎"วันนี้เราเป็นซึมเศร้าหรือเปล่า"
‎"เราสมเพชตัวเองอยู่หรือเปล่า"
‎"เรากลายเป็นเหยื่อหรือเปล่า"
‎"พระเจ้า เรารู้สึกแย่กับตัวเองมากเลย" ‎อะไรพวกนั้น
‎ผมไม่มีเวลามาเหลวไหลแบบนั้น ‎หลายๆ ครั้งมันจะเป็นคนที่ได้ทำงานไม่พอ
‎ถ้าคุณยุ่งอยู่ตลอดเวลา
‎คุณไม่มีเวลามาคิดหรอก
‎เดินหน้าต่อไปเถอะ เดินไป
‎พอผมรับรู้ได้ว่าวงการเพาะกายยังไม่ดัง
‎ผมก็เลยตัดสินใจโปรโมตตัวเองเยอะๆ
‎กรรมการมองหาอะไรครับ
‎กรรมการมองหาสัดส่วน ‎ความสมมาตร ขนาดกล้ามเนื้อ
‎วิธีโพสท่า โชว์กล้ามออกมา
‎ผมอยากพยายามช่วยให้ผู้คนได้เข้าใจ
‎ว่ากีฬานี้คืออะไร
‎- ของบนเก้าอี้ครบหรือยังครับ ‎- ยังครับ มีปัญหาอยู่
‎ได้เลย
‎(กระจกมีไว้ทำไม ‎ต้นโอ๊กออสเตรีย หุ่นงามล้ำเลิศ)
‎ผมเพิ่งมาอยู่ประเทศนี้ได้ห้าปี
‎"แฮงกี้แพงกี้" แปลว่าอะไรครับ
‎อุ๊ยตายแล้ว
‎(เขาไม่ใช่ดัมเบลล์ ‎สมองผสมกล้าม)
‎นี่คือกีฬา แล้วผมก็แข่งขันเพื่อเป็นที่หนึ่ง
‎ผมรู้สึกว่าขณะเดียวกัน ผมก็เป็นศิลปินด้วย
‎ผมสร้างร่างกายที่ไม่ได้มีอยู่ตามเดิม
‎(ปี 1974 มิสเตอร์โอลิมเปีย)
‎ปี 74 อาร์โนลด์ฟิตร่างกายมาสุดยอดมาก
‎ไม่มีใครเอาชนะเขาได้เด็ดขาด
‎ปี 1974 ผมได้แชมป์มิสเตอร์โอลิมเปีย
‎โดยรวมแล้ว ‎ผมคว้าแชมป์เพาะกายได้ 13 รายการ
‎แชมป์แล้วแชมป์เล่า
‎เพราะผมมีแรงขับจากวิสัยทัศน์
‎(อันดับหนึ่ง)
‎มีอะไรเหลือให้ผมทำอีก
‎คว้าแชมป์อีกรายการเหรอ
‎น่าเบื่อ
‎ผมก็เลยเลิก
‎ตอนนี้ผมแข่งเพาะกายมาสิบปีแล้ว
‎หลังผ่านไปสิบปี ผมก็รู้สึกว่าพอแล้ว
‎ผมต้องปล่อยให้คนอื่นได้โอกาสบ้าง
‎แล้วก็จากไปในฐานะผู้ชนะ
‎ท่านสุภาพบุรุษและสตรีครับ ‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎นี่คือกีฬา ผมชอบแข่งขัน
‎แล้วผมก็ชอบที่ได้เป็นที่หนึ่งในโลก
‎เป็นสุดยอด
‎ได้ยืนอยู่บนจุดนั้นแล้วได้รู้ว่าไม่มีใครคนอื่น
‎ที่เก่งเฉพาะทางด้านนี้ไปกว่าผม
‎แล้วผมก็คิดว่ามันกลายเป็นเรื่องซ้ำซากแล้ว
‎ผมอยากจะไปทำอย่างอื่นต่อ
‎พยายามเป็นที่หนึ่งในด้านอื่นบ้าง
‎เช่นอะไร
‎ผมอยากลองการแสดง
‎ลองดูว่าผมจะเก่งด้านนั้นได้ไหม
‎(สิบปีต่อมา)
‎ผมจำได้ว่าคุยโทรศัพท์กับเขา
‎ฮัลโหล
‎ผมบอกว่า
‎อธิบายขั้นตอนของคุณในฐานะนักแสดงทีครับ
‎เขาบอกว่า "จิม
‎ผมไม่ได้อยากเป็นนักแสดง
‎ผมอยากเป็นดาราดัง"
‎คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา