Hayatım boyunca
önümdekileri
çok net bir şekilde görmek gibi
sıra dışı bir yeteneğim vardı.
Görebiliyorsam
başarılabilir demekti.
Aslında fikir,
bedeni istediğiniz gibi şekillendirmekti.
Ama zihni şekillendirmekte de kullanılabilir.
Herkesin imkânsız dediği şeyleri yapmak için de.
Bu da insana irade veriyor…
Geri geleceğim.
ve hayallerinizi
gerçekleştirmekle kalmayıp onların ötesine geçebileceğinize dair…
…şüpheniz kalmıyor.
Daha fazlası için
yanıp tutuşuyordum.
Çok daha fazlası için.
Arnold'ı tek kelimeyle tanımlayacak olsam
karşılaştığım en hesapçı insan olduğunu söylerdim herhâlde.
Tanıdığım en rekabetçi manyaktır.
Sihir gibidir resmen.
Arnold sete geliyorsa performansını artırsan iyi olur.
Yan yana bile duramazdık onunla.
Var olan her kuralı çiğnedi.
Arnold krizlerin boşa harcanmaması gerektiğine inanırdı.
Arnold, Arnold'ı pazarlardı.
Evrenin özünü kavrıyor o.
Palavra.
KISIM 1: SPORCU
Bayanlar ve baylar, Avusturya'dan
sahnemize gelen Bay Arnold Schwarzenegger'e bir alkış.
Bakın, Arnold Schwarzenegger 22 yaşında.
Los Angeles'ta yaşıyor.
Yüz dört kilo civarında.
Her gün saatlerce antrenman yapıyor.
Hayatı bu. O bir profesyonel.
Bu işi yapmadığında dünyayı gezip
kendini sergiliyor.
Kalabalığın tepkisini dinleyin.
İşte karşınızda!
Avusturya'dan Arnold Schwarzenegger.
Yedi jüri, kas gelişimi ve sunumun belirli noktalarını inceliyor.
Bir numarada,
Bay Arnold Schwarzenegger.
İşte kazanan!
Bu genç için ne büyük gün.
Okuldayken kendimi oraya ait hissetmiyordum.
Başka bir yere aittim.
Avusturyalılar gibi yaşamak istemiyorum.
Yani 18'ime kadar okuyup evlenmek ve çocuk yapmak,
ailemi geçindirmek için çalışmak istemiyorum.
Hayattaki amacımın bunun çok ötesinde olduğunu hissediyordum.
THAL AVUSTURYA
Buraya dönmek çok hoşuma gidiyor.
Her geldiğinizde farklı bir açıdan bakıyorsunuz.
Başka bir gözle.
Filmlerimi veya vücut geliştirme işimi tanıtmak için filan bile olsa
Avusturya'ya her geldiğimde
buraya, Thal'e gelirim.
Köklerinle, geldiğin yerle bağını koparmamak her zaman iyidir.
Thal çok güzel bir yer.
Büyüdüğüm evin etrafı
çiftliklerle çevriliydi.
Sokağın karşısında 1100'lerde inşa edilmiş
bir kale vardı.
Orası bizim oyun alanımızdı. Kesinlikle çok güzeldi.
Evimiz eski bir evdi.
1800'lerin başında inşa edilmiş.
Aşağıda orman korucusu yaşıyordu.
O eski evin üst katı bize aitti.
Annem çalışkan biriydi.
Aurelia.
Asla durup dinlenmezdi.
Temizlik hastasıydı.
Bakın, haftada iki kez
dizlerinin üstüne çöküp yerleri ovardı.
Havluların olduğu dolabı açtığınızda
kusursuzca dizili olurlardı.
Jilet gibilerdi.
Bam! Bam! Bam!
Babam havlulara dokunursa
annem çıldırırdı.
O kadar hastaydı yani.
Çocukluğumda ne öğrendiğimi söyleyeyim.
"Deli gibi çalış."
Babam jandarma komutanıydı.
Despot biriydi ve çok sert bir jandarmaydı.
Şakası yoktu.
Babam evde disiplin gerektiğini düşünürdü. Kahvaltıyı hak etmeniz gerekirdi.
Abimle aramız iyiydi
ama rekabetçi bir ilişkiydi.
Benden bir yaş büyüktü.
Daha kaslı, daha zekiydi. Okulda çok başarılıydı.
Babam da bizi birbirimizle yarıştırdı.
Kim daha hızlı koşuyor?
Anneler Günü'nde kim daha güzel çiçekler topluyor?
Babam "Bir saatiniz var" derdi.
Abim eve çiçekleriyle gelirdi.
Babam da "Meinhard, aferin oğluma" derdi.
"Arnold, seneye tekrar denersin."
Böyle aptalca şeylerde bile rekabetçiydik yani.
Babam bana o hırsı, o isteği kazandırdı
ve bir de şu mesajı verdi:
"Arnold, ne yaparsan yap,
işe yara."
Güzel bir kırsal bölgede büyümeme rağmen zorlu bir çocukluk geçirdim.
Savaştan sonraki dönemde büyümek…
Düşünsenize, babam gibi
savaştan eve geldiğinizde
ve travma sonrası stres sendromu yaşadığınızda
zihninize neler olur?
Üç gün boyunca binaların altında, enkaz altında kalmıştı
ve bir de savaşı kaybetmişlerdi.
Döndüklerinde bunalımdaydılar.
Avusturya yıkılmış adamların ülkesiydi.
Babamın çok zorlandığı zamanlar oldu bence.
Biz dayak yerken
ya da babam kemeriyle bize vururken
komşu çocuğu da babasından dayak yerdi.
Herkes aynı şeyi yaşıyordu.
Büyüdükçe
ve dış dünya hakkında okudukça
Avusturya'nın dışını öğrendikçe
"Doğru yerde yetiştirilmedim sanırım" diye hissetmeye başladım.
"Burada bir sorun var."
Kulağa çılgınca geldiğini biliyorum ama bir süre,
"Belki de babam gerçek babam değildir" diye düşündüm.
"Belki babam bir Amerikan askeridir."
Bunu araştırdım. "Nereden geliyor bu?" diyordum.
"Avusturya'ya
ait olmama arzusu,
belki de Amerikalıyım fikri. Neden böyleyim?"
Bu düşünce beni bir gün oraya gitmeye ikna etti.
Yanlış yerdeydim.
Buradan gitmeliydim.
Abimle Graz'a gidişimiz…
…şehirle ilk tanışmamızdı.
Okuldan sonra şehirde biraz dolaştık ve sinema salonlarını gördük.
Sinemanın önünde bir afiş vardı
ve bir adam böyle duruyordu.
Transa geçtim âdeta.
Kimdi bu adam?
Herkül ve Tutsak Kadınlar.
İşte sonunda,
yeni ve dinamik bir karakterle.
Herkül rolünde Reg Park.
Süper güçlü.
Filme girdim ve o vücudu görünce
öyle hayran kaldım ki aklımdan çıkaramadım.
Testosteron etkisini gösteriyordu.
Kızlara ilgi duymaya başlamıştım.
Hepsi birden olmaya başladı.
Sonra bir dükkânın önünden geçtim.
Bir sürü Amerikan ürünü vardı.
Amerika'dan vücut geliştirme dergileri de vardı.
Filmlerde gördüğüm, Reg Park adlı
adam da vardı.
Derginin kapağındaydı.
İçinde antrenman programı vardı.
Sabah beşte kalkıp antrenman yapıyordu.
Sonra tekrar ve tekrar antrenman yapıyordu.
Bunu yapmalıydım.
Nasıl Mr. Universe birincisi olduğunu
ve nasıl Roma'da keşfedilip Herkül olduğunu anlatıyordu.
"Aman Tanrım" dedim.
"Bu adam benim idolüm."
Varmak istediğim noktaya giden
bir kroki gibiydi.
Amerika'ya gelme isteğim çok büyüktü.
Eğer gereken çabayı göstermeye razıysanız
neye yetenekli olduğunuzu bulmanız gerekir.
Ne alanda iyisiniz?
Bana göre vücut geliştirme, Amerika'ya özgü bir sporu temsil ediyordu.
Spor salonunda müthiş yorumlar aldım
ve bu yöne gitmek istediğimi böyle anladım.
Evimde antrenman yapardım.
Ses yoktu.
Çıt çıkmazdı.
Ben de düşünür, konsantre olur
ve nasıl vücut geliştirme şampiyonu olacağımı hayal ederdim.
Amerika'ya nasıl taşınacağımı,
sinemaya nasıl başlayacağımı,
nasıl milyoner olacağımı.
Thalersee Gölü büyülü bir yerdi.
Profesyonel güreşçilerle, haltercilerle, vücutçularla, kaslı tiplerle takılıyordum.
Avusturya birincisiyle tanıştım.
Kurt Marnul güzel kızlarla takılıp
Alfa Romeo spor araba kullanıyordu.
Bundan çok etkilendim.
Birden o grubun parçası oldum.
Evlat edindikleri küçük çocuk gibiydim.
Sanırım o zamandan beri bu yoldaşlık benim için çok değerli oldu.
Öyle sevdim ki nereye gidersem gideyim, o yoldaşlığı yarattım.
Babam olumsuz yaklaştı çünkü sıra dışı bir şeydi.
Normal olan, futbolcu
ya da kayak şampiyonu olmaktı.
Avusturya'da böyleydi.
Ağırlık kaldırmayla ne işim vardı?
Antrenman yaparken aynaya bakıyordun.
O neydi öyle?
"Kendine âşık" gibi bir şey.
"Kaslarını kullanmak istiyorsan git de odun kır" derdi.
Annem de kafayı yedi.
"Bütün arkadaşları
yataklarının üzerine
kız resmi asıyor.
Oğlumda tek kız resmi yok, şuna bak.
Bir tane bile kız yok. Sadece çıplak, yağlanmış erkekler var.
Nerede hata yaptık?"
Başlarda Arnold lider değildi.
Bize uyum sağlıyordu.
Ama bir yıl içinde
yanlış hatırlamıyorsam 15,2 kilo almıştı.
Arnold'ın yanındayken
her şey kolaymış gibi, hiçbir sorun yokmuş gibi gelirdi.
Babam sık sık gelirdi
ve Arnold'ın potansiyelini fark etti.
Babası Freddy Gerstl büyük bir destekçi hâline geldi.
"Sadece güçlü kaslara sahip olman yetmez, zihnini de güçlendirmelisin" derdi.
Vücut kendi kendine çalışmaz. Ona yön verdiğiniz için çalışır.
"Bir şeyi unutma" derdi.
"Spor kariyerinin bitmesi bir sakatlanmaya bakar.
Milyonlarca doların olabilir.
Biri seni soyuverir ve hepsi gider.
Kimsenin senden alamayacağı tek şey aklındır.
Beyin gücündür.
Aklın, iraden
sonuçta bedeninden çok daha önemlidir."
Babamın tam tersi bir baba figürüydü.
Her şeyi eleştiren babamın aksine
o adam daha anlayışlı bir babaydı
ve insanı zorlamak yerine anlayıp yumuşakça yönlendiriyordu.
Kulağımda hep "Bilgiye aç ol" diyen
sesini duyuyorum.
Athletik Union Graz adlı haltercilik kulübüne katıldım.
Göldekiler de orada idman yapıyorlardı.
Sonunda büyüklerle antrenman yapabilecektim.
Kurt Marnul da orada antrenman yapardı.
Halter kulübü benim için cazibe merkezi oldu.
Bağımlısı oldum
ve her gün gittim.
Spor salonuna girdiğinizde ahşaptan bir
duvar vardı.
Bir tebeşir alıp
"bizeps,
trizeps,
brust,
rücken" yazardım.
Yani bir set biseps bükme hareketi yapardım.
Sonra bunun yanına bir çizgi atardım.
Sonra bir çizgi daha, bir çizgi daha.
Sonra, sıradaki.
Sehpada göğüs açma.
Bu sayede bir egzersizi 20 set yaptığımı bilirdim.
Üç saatlik antrenmanın ardından o tahta, hedefime ulaşmak için yaptığım
setlerle dolu olurdu.
Vücut geliştirmede yılda bir ya da iki etkinlik olurdu.
Bazen günde birden fazla yarışma oluyordu.
Mr. Steíermark, yani Mr. Styria yarışması gibi.
Sonra Mr. Herkules yarışması olurdu
ve genelde en kaslı erkek seçilirdi.
Çok popüler bir yerli grup müzik çalardı.
Vücut geliştirme sporuna iyi bir ün kazandırmak için
egzotik bir yerden gelen kadınlar olurdu.
Bir de Avusturya yarışması olurdu
ve bu, tabii ki ulusal şampiyonaydı.
Burada çok vakit geçiriyordum.
Bu yatakta ve bu odada.
Tam olarak burada, böyle
yatardım.
Burada böyle takılıp
hayal kurardım.
Bu karakterlere bakardım.
Sonra da kalkardım.
Reg Park'ı ve vücudunu görüp
hikâyesini,
İngiltere'de, Leeds'te büyüdüğünü
hatırlardım.
Orası da Graz gibiydi.
Fabrika şehriydi.
Ve insanlar çok çalışıyordu.
Kendi kendime "Oradan mı çıkmış?" derdim.
"O zaman benim de buradan çıkma şansım var."
O zaman buradan çıkmak için her fırsatı değerlendiriyorsunuz.
Sanırım bu yüzden erkenden askere gittim.
Avusturya'da herkes askerlik yapar.
Ben 18 yaşında gittim.
Askerliğimi bitirip önüme bakmak istedim
çünkü askerlik yapmadan pasaport alamıyordunuz.
Tank birliğinde uzmanlaşmak ve tank sürücüsü olmak istiyordum.
İmkânsız olduğunu söylediler. Çok uzundum.
Babamın orduda tanıdıkları olduğu için tank sürücüsü olabildim.
Sonra da en cesur tank sürücüleri hâline geldim.
Temel eğitimin ortasında
Almanya, Stuttgart'taki bir yarışmaya davet edildim.
Küçükler sınıfında Avrupa'nın en yapılı adamı yarışması.
Gitmek istediğimde izin vermediler.
Temel eğitim sırasında çıkmanıza izin vermediklerini bilmiyordum.
Buna rağmen gittim.
Sahnede 28 kişi vardı
ve ben kazandım.
31.10.1965 - KÜÇÜKLER, EN YAPILI ADAM STUTTGART, ALMANYA - BİRİNCİLİK
Kariyerim gözümde canlanmıştı.
Mr. Universe yarışmasının sahnesinde gördüm kendimi.
Tek gereken, Reg Park'ın kafasının yerine
kendi kafamı koyup elimde kupayla dikilmek
ve kaslarımı kasmaktı.
Salondaki
binlerce insanın
"Arnold!" diye haykırdığını duyar gibi oluyordum.
Bu fanteziyi gördüm
ve hayal değildi.
"Yemişim hayali. Hayal neyine yarayacak?" dedim.
"Net bir vizyon lazım sana."
Bir şeyi netlikle gözünüzde canlandırınca
kesinlikle başarabileceğinize inanırsınız.
İlk izlenimim şuydu.
O, küçükler liginde gördüğüm en çarpıcı sporcuydu
çünkü her şeye sahipti.
O yaşa göre çok sıra dışı bir karizması vardı.
Daha o zamandan sahneye hâkimdi.
Ona "İşlettiğim spor salonunda
hocalık yapmak üzere Münih'e gelir misin?" dedim.
Üç yıl askerlik yapacaktım.
Erken bırakmak için izin istemeliydim.
Almanya'da bir vücut geliştirme salonunda antrenör olma teklifi
cazip gelmişti.
Beni Avusturya'dan çıkarıp
Amerika'ya bir adım daha yaklaştıracak tek çözümdü aslında.
Avusturya'da dünyanın en iyi vücut geliştiricisi olamazsın.
Çünkü en iyi vücut geliştiricilerle çalışman gerekir
ve vücut geliştirmenin merkezi Amerika'ydı.
"Ne olursa olsun buradan çıkmalıyım" dedim.
"Tanrım, ne korkunç bir
çocukluk geçirdim" diye bakmıyorum olaya.
Hayır.
Çocukken nefret ettiğim şeyler işe yaradı
çünkü beni oradan çıkmaya iten onlardı.
Tamam, hadi kızları besleyelim.
Uno, Misty!
Herkesten uzun çalışabiliyordum.
Başka ülkelerde sefalete daha çok dayanıyordum.
Bu sayede başkalarının yapamadığı
şeyleri yapabildim.
Onu kenara çekiyorum.
Beni rahatsız etmiyordu
çünkü geldiğim yerden daha iyiydi.
MÜNİH 1966
Münih'e vardığımda
arkadaşım Albert Busek beni tren garından aldı
ve spor salonuna yerleştim.
Küçük bir oda vardı
ve yatağım anca çocukluğumdaki yatak kadar büyüktü.
Sadece protein içeceklerimi karıştırmamı sağlayan bir mikserim
ve birkaç giysim vardı.
O kadar.
Orada en az bir yıl kaldım.
İstediğim zaman odadan çıkıp
antrenman yapabiliyordum.
Spor salonunda yaşadığım için nasıl da şanslı bir heriftim.
Sonra kendi küçük ailemi kurdum.
Albert Busek ve Franco Columbu'dan oluşuyordu.
Franco'yla bir yıl önce Stuttgart'ta tanışmıştım.
Müthiş bir antrenman partneriydi
ve Almanca bilen birkaç İtalyan'dan biriydi.
Avusturya'dan gelmişti. Ben de İtalya'dan. Birlikte çalışmaya ve eğlenmeye başladık.
O zamandan beri en iyi dostlarından biriyim.
Berbat ettim.
Tekrar söyle.
LONDRA 1966
Arkadaşlarım, Mr. Universe'te yarışabilmem için
uçak bileti almama yardım etti.
24 EYLÜL 1966 LONDRA
Düşünsenize, birkaç ay önce askerdesiniz.
Şimdiyse Mr. Universe yarışması için Londra'ya gidiyorsunuz.
Hedefim ilk altıya girmekti
ama 19 yaşında
ikinci oldum.
"Aman Tanrım" dedim.
"Avusturya'dan gelen
tecrübesiz bir köylü çocuğu olarak ikinci oluyorsam
gelecek yıl kazanırım!"
Arnold o kadar yetenekliydi ki
insanlar, vücut geliştirme hayranları
geleceği olduğunu anladı.
Mr. Universe yarışmasında jürilerden biri Wag Bennett adında bir adamdı.
"Arnold, harikulade görünüyorsun. Kesinlikle muazzam" demişti.
Tam İngiliz lafları işte.
Bizi yemeğe davet etmişti
ve jüri olduğu için "İnanılmaz" diye düşünmüştüm
O zamanlar İngilizcem berbattı,
o yüzden hep dalga geçmiştik.
Wag bana "Bir daha gelirsen bizde kalabilirsin" demişti.
"Otelde kalmana gerek yok."
Ertesi yıl,
yarışmayı Wag organize etti
ve oraya gitmem için gereken uçak biletini aldı.
Bennett'ın Londra'daki evindeydim.
Romford Caddesi, 335 numarada.
Çok net hatırlıyorum ve içeri Reg Park girmişti.
Reg Park'la tanışmak
hayatımdaki en olağanüstü anlardan biriydi.
Onu dergilerde görüyorsunuz.
Filmlerde görüyorsunuz.
Sonra birden karşınıza çıkıyor.
Güney Afrika'dan gelmişti ve antrenman yapmak istiyordu.
Sonra birlikte antrenman yaptık.
Kazağını bile çıkarmamıştı, hatırlıyorum.
Filmlerde gördüğüm Herkül'ü
karşımda görmek olağanüstüydü.
Onunla sohbet etmek ve bu kadar iyi biri olması da öyle.
Benimle ilgili her şeyi biliyordu
çünkü Wag Bennett anlatmıştı.
Beni motive etmek için şöyle dedi:
"Mr. Universe'ü kazanırsan seni Güney Afrika'ya götüreceğim.
Sana poz verdirteceğim ve her biri için para vereceğim.
Biraz para kazanırsın ve bütün ülkeyi görürsün."
Hataya yer yoktu
çünkü 1967'de Mr. Universe olmak zorundayım.
Wag "Baldırlarını çalıştır" derdi.
"Pazıların baldırlarından çok daha iri.
Baldırların sıska kalmış. Orantısız duruyor."
Kazanmak istiyorsanız
ince ayar yapmalısınız ve her şey mükemmel olmalı.
Sonunda hepsi bir araya geldi.
Kazanan…
Arnold Schwarzenegger!
Yirmi yaşında
hayalimi gerçekleştirmiştim.
Reg Park'ın kazandığı sahnede,
onun aldığı kupayı almıştım.
Tam da hayal ettiğim gibiydi.
Herkes çığlık atıyordu.
"Peri masalı gibi" diye düşünmüştüm.
Her şey yerine oturuyordu.
GÜNEY AFRİKA 1967
Reg Park evinde kalmam için beni
Johannesburg'e davet etti.
Çok etkilenmiştim.
İdolüm beni kendi evine davet ediyordu.
Arnold'la buraya geldiğinde tanıştım. O sırada dokuz yaşındaydım.
Çok kibardı. Çok terbiyeliydi.
Sandalet ve çorap giyerdi.
Taşralı bir adam gibiydi yani.
Teni bembeyazdı. Plajdaki herkes bronzlaşmıştı.
Hayretler içinde kaldığını hatırlıyorum
ama babam onu çok rahatlatmıştı.
Tabii ki annem de onu çok rahatlatmıştı.
Hemen ailenin bir parçası oldu.
Her gece yemeğe giderdik, sinemaya giderdik.
Ailemden esas olarak ailenin önemini öğrendi.
Bence her şeyden çok, bundan etkilendi.
Annem Arnold'a birkaç tavsiye verdi.
Temel pozları yapabiliyordu ama akıcılık ve geçiş yoktu.
Annem gösterisini hazırlamasına yardım etti.
Mareon bale eğitmeniydi.
Reg'e sahnede daha zarif olmayı öğretmişti.
Daha büyük bir zıtlık olamaz. Bale zarafet demektir.
Diğer yanda ise daha katı ve hareketsiz olan
vücut geliştirme var.
O sırada anlamamıştım
ama zaman geçtikçe öğrettiklerini kullanmaya başladım.
Çocukken utangaçtım
ve vücut geliştirme,
gösteri yapmanız gereken bir spordu.
Yani sahnede poz verip gösteri yapmayı kendi kendime öğreniyordum.
İnsanlar da "Sahnede daha çok gülümse" filan şeklinde
beni düzeltirdi.
Bu sayede yavaş yavaş
bir gösteri insanı hâline gelip anın tadını çıkarmaya dönüştü.
1968'de Londra'daki Mr. Universe yarışmasına katıldım.
Her istedikleri pozda…
Çift pazı pozu yaptığımda en büyük pazılar bende olurdu.
Sonra arkamızı dönüp sırt pozu verdiğimizde
kimsede böyle bir sırt yoktu.
Kazanacağımı biliyordum.
21.09.1968 - MR. UNIVERSE LONDRA, İNGİLTERE - BİRİNCİLİK
İkinci Mr. Universe unvanını kazanmıştım. Kendimi aşırı iyi hissediyordum.
Münih'e dönmek üzereyken
Joe Weider'dan bir telgraf aldım.
"Aman Tanrım" demiştim.
"Joe Weider mı? Vücut geliştirmenin babası gibidir o."
1939'dan beri şampiyonların antrenörüydü.
Mr. Universe ve Mr. World yarışmalarında kazanan herkesi o çalıştırmıştı.
Telgrafta "Seni Miami'deki
Mr. Universe yarışmamıza davet ediyorum" yazıyordu
çünkü iki yarışma vardı.
Weider 60'larda Amerika'da yeni bir Mr. Universe başlatmıştı.
Eve dönmedim. Eşyalarımı almadım.
Albert'la Franco'yu aradım ve "Bakın" dedim.
"Az önce Weider'dan bir davet geldi. Geri dönmeyeceğim.
Amerika'ya taşınacağım.
Hoşça kalın."
AMERİKA 1967
KENNEDY HAVAALANI
Amerika'ya geldiğimde…
…"Nihayet evdeyim" dedim.
Sonra Florida'ya uçtuk.
Tüm Amerikalı vücut geliştiricileri yeneceğime inanıyordum.
Yeni şampiyon ben olacaktım.
Gelmiş geçmiş en iyi vücutçu olacaktım.
Kazanmış gibi kibirli ve ukala davranıyordu ama formda değildi.
Çünkü tek derdi iri olmaktı, boyutlardı.
Dördüncüyü, üçüncüyü ve ikinci sırada da
Arnold Schwarzenegger'i açıkladılar.
Siktir.
Olamaz.
Yenilmez olduğum düşünülüyordu ama şimdi birden Frank Zane kazanmıştı.
Korkunçtu. Rezil olmuştum.
Galiba hep kazanmaya alışmıştı.
Bu ülkeye ilk gelişinde, kendi deyimiyle,
"40 santimlik kolları olan bir tavuğa" yenilmesi
onu çok rahatsız etmişti.
Yıkılmıştım.
Gecenin bir yarısı, bir otel odasındaki
yatağımda yatmış, dünyanın sonunun geldiğini düşünüyordum.
Tuhaf bir ülkedeydim. İnsanlarla iletişim kuramıyordum.
Evden binlerce kilometre uzaktaydım
ve kaybetmiştim. Herkesi hayal kırıklığına uğratmıştım.
Vücut geliştirme dünyasının
"Schwarzenegger sandığımız gibi değilmiş.
Siktir edin onu" diyeceğini düşünüyordum.
Bütün gece ağladım.
Ertesi gün "Tamam" dedim.
"Küçük bir bebek gibi ağladın göt herif.
Şimdi önüne bak" dedim.
Sonra Weider, Los Angeles'a gitmem için uçak bileti verdi.
Her şeyi halledip bana bir ev bulacaktı.
Hemen arkadaşlarıma yazdım ve "Bu sefer farklı" dedim.
Kendimi tamamen çaresiz ve yalnız hissediyordum.
Gittiğim spor salonları
en iyi vücutçuların çalıştığı salonlardı.
Gidip antrenman yapmak istiyordum.
Bir de salon sahipleri vardı. Vince's Gym'in sahibi Vince Gironda gibi.
Bana "Daha bebeksin.
Üzerindeki fazla yağdan kurtulman gerek ama potansiyelin çok yüksek" demişti.
Ben de "Ne diyor bu? Potansiyel mi?" diye düşünmüştüm.
Sonra Gold's Gym'de antrenman yaptım ve Joe Gold bana "Balon Göbek" dedi.
Ben de
"Tanrım" dedim.
Amerika'ya gelmenin neden bu kadar önemli olduğunu anlıyordum
çünkü formda olmanın ne demek olduğuna dair
farklı bir anlayışları vardı.
Tek başıma hiçbir şey başaramazdım.
Yardım lazımdı.
Ben de beni yenen Frank Zane'i Kaliforniya'ya gelip
benimle antrenman yapmaya
davet ettim.
Böyle bir fiziği elde etmek için
ne yaptığını ilk elden görmek istedim.
Oturma odasındaki portatif karyolada kalıyordum
ve spor salonuna gidip çalışıyorduk.
Sahile gidip Weider için fotoğraf çekiyorduk.
Florida'ya döndüm, öğretmenlikten istifa edip
Kaliforniya'ya yerleştim.
Orada, özellikle Gold's Gym'de antrenmandayken
şöyle hissettim:
"Franco burada neler olduğunu görse harika olmaz mıydı?"
Yani, yakın arkadaşımdı ve Münih'teki antrenman partnerimdi.
Onu çok özlüyordum.
Ama Weider onun boyunu duyunca hiç ilgilenmedi.
"Böyle küçük bir adamı getirmek istemem. Hadi ama" deyip durdu.
Sonunda fotoğrafçı Artie Zeller'la beraber
onu ikna ettik.
O noktadan sonra her şey hızlandı.
Cinque, sei.
sette.
Ne?
Sette.
Otto.
Nove.
Dieci.
Tamam.
-Zordu. -Anladım.
-Franco anlamış.
Peki, yardım edin.
Bir topluluk oluşturmadaki yeteneğim
aslında vücut geliştirmedeki yeteneğimden
daha iyiydi.
Venice Beach'teki Gold's Gym.
Şampiyonaya katılacak vücutçular oraya antrenmana giderdi.
Sonra Joe Weider orayı şampiyonlar salonu olarak meşhur etti.
…ince görünecek artık.
Onunla ilgili ilk izlenimim
dışa dönük, komik ve sürekli espriler yapan biri olduğuydu.
Spor yaparken çok iyi odaklanıyordu.
Enerjiktik ve yardımlaşıyorduk.
Arnold spor salonunda çok iyi bir eşlikçiydi.
Yanınızda olduğunda onu etkilemek için daha çok çalışırdınız.
Mükemmeliyetçiydi.
Birlikte çalışınca yardımlaşırsınız.
Havlularla arkada kaslarınızı şişirmeye yardım eder, birbirinizi yağlarsınız.
Çünkü sırtıma erişemem. Birinin sırtımı yağlaması gerekir.
Olay budur. Yardımlaşırsınız. Gitmeden önce de "İyi şanslar" dersiniz.
Ben "İyi şanslar, seni yeneceğim" derdim.
Diyet konusunda hiç takıntılı olmadım.
Vitaminlerimi Frank Zane ve Franco Columbu ayarlardı.
Sonra da steroitlerle deney yapardık.
Vücut geliştirme alanında zirvede olan herkes
steroit alır.
Gelişimimin belki %5'i steroitler sayesindedir.
Doktor kontrolündeydim.
Bir yarışmadan önce, yılda dört ay kullanmak
ve sonra da bırakmak konusunda çok sıkı bir kural vardı.
Yeme alışkanlıklarımı değiştirdim.
Epey bronzlaştım.
Karakteriniz gösteriş üzerine kuruluysa
kendinizi göstermek için sabırsızlanırsınız.
Antrenmanları izleyen yüzlerce kişi olurdu.
Bir sirkte yaşıyor gibiydim.
İnsanların sizi izleyip
"Vay canına, inanılmaz görünüyor" demesinin
verdiği hazzı hep yaşıyordunuz.
1969 yazıydı.
Zucky's mezecisinde müşteri karşılıyordum.
Bana geldi ve "Çok seksisin" dedi.
"Sana çıkma teklif etmeliyim" dedi.
Çok aksanlı konuşuyordu.
Kelime dağarcığında anca 100 kelime vardı.
Yakışıklıydı. Çekiciydi.
Karizmatikti.
Farklıydı işte.
Buluşmaya geldiği sırada aya inişi izliyordum.
Birlikte izledik. Televizyonun önünde fotoğraflar çektik.
Burası Tranquility Üssü. Kartal indi.
İlk buluşmamızdan sonra
her fırsatta görüştük.
Herkesi güldürürdü.
Çok…
Büyüleyiciydi.
Barbara sayesinde ilk defa
Amerika'nın Noel'i nasıl kutladığını gördüm.
Çünkü beni evine götürürdü
ve ailesi çok kapsayıcı davranırdı.
Hayatımda ilk kez,
Barbara'nın annesi doğum günü pastası yaptığında
doğum günümü kutladım.
Hiç pastam olmazdı. Doğum günü şarkısı söylenmezdi.
Neden, bilmem.
Amerikan yaşam tarzını takdir etmemi
ve normal bir
hayat sürmemi sağladı.
Ama ailemle…
Ailemle iletişimim iyi değildi.
Ve abim…
Vücut geliştirme dönemimde, yıllarca,
bir bakıma onu aklımdan sildim.
Burada kendi hayatımı yaratıyormuşum gibi hissediyordum
ve geçmiş hayatımla en ufak bir bağ istemiyordum.
Joe Weider beni nasıl pazarlayacağını çözmek istiyordu.
Bu yüzden bir Alman makinesi olduğum fikrini geliştirdi.
Duygusuz olacak, sadece ilerleyecektim
ve bu şekilde şampiyon olacaktım.
Bayıldım çünkü kendimi öyle görüyordum.
Durdurulamayan biri olarak.
Joe Weider'ın tek bir amacı vardı ve o da her yarışmayı kazanmamdı.
Dergisine kapak olmamı istiyordu.
Onun besin takviyelerinden tonla satmamı istiyordu.
Yaptığım her şeyde de
Weider adını kullanıyordu.
Biseps ve triseps antrenmanımı
ikiye bölme fikrini bulduğumda da
buna Bölünmüş Weider Rutini dedi.
Anlaşma böyleydi.
Bunun üzerinden geçeceğim.
Eşsiz fotoğraflar çektirmelisin Arnold.
Farklı görünsün.
Onunla çalışıp şöyle dedim:
"Joe, ürünlerini satıyorsun. Milyonlar kazandın.
Ben de birkaç ürün satmak istiyorum.
Senden tek istediğim derginde reklam verebilmek."
Para kazanmak istiyordum. Paramı ikiye katlamak istiyordum.
Bunu Amerikan usulü yapmayı öğrenmek istiyordum.
Weider'a "İngilizce öğrenmek için üniversiteye gitmeme yardım et" dedim.
"İşletme dersleri de alırım
çünkü elbet bu işi senden devralabilirim."
Bu fikre bayıldı.
Bunlar yeni kapaklar.
Bakayım.
Onu kapağa koymak istemeyiz. Hadi ama.
Kapağa sadece Mr. Universe veya Mr. Olympia birincilerini
koyduğunu söylemiştin.
Joe?
Ne zaman bir şeyi kazansam
kendi kendime "Tamam, sırada ne var?" derim.
Hep açsan asla doymazsın.
Reg Park üç Mr. Universe yarışması kazandığı için
Arnold bu rekoru kırmak zorundaydı.
İnsanların "Çok fazla" dediği, benim için kesinlikle yeterli değildi.
Daha fazlasını istiyordum.
Babam emekli olmuştu
ama Mr. Universe'te yarışmaya karar verdi.
O sırada 42 yaşındaydı.
Arnold ise 23 yaşındaydı.
Biri bana "Kimin yarıştığını biliyor musun?" dedi. "Kim?" dedim.
"Reg Park" dediler.
"Hadi ama. Olmaz öyle şey" dedim.
İdolümle yarışmak tuhaf geldi.
Sonra kazandım.
Bu gerçekleştiğinde, zihinsel olarak çok tuhaf bir şey oldu.
Biraz suçlu hissettim.
Egomu kenara koymalı ve o yıl yarışmamalıydım diye.
On beş yaşında bir çocukken onu hayal edip idolleştiriyorsunuz.
Şimdi birdenbire diğerlerinin idolleştirdiği
kişi oluyorsunuz.
Bu hayali gerçekleştirmiştim.
19.09.1970 - MR. UNIVERSE LONDRA, İNGİLTERE - BİRİNCİLİK
Zihnim farklı çalışıyor. İlerlemeye yönelik çalışıyor sadece.
Sıradaki yeni şey ne?
Yeni bir sınav. Tırmanılacak yeni bir zirve.
Mr. Universe bir dünya şampiyonluğu unvanı
ama her yıl bir tane oluyor.
O zaman en iyisi kim?
Bunun üzerine Joe Weider, Mr. Universe
ve dünya şampiyonlarının yarışacağı Mr. Olympia'yı yarattı.
Onu kazanınca en iyisi olduğunuzu söyleyebilirsiniz.
Bam!
Mr. Olympia birincisi!
1969'da ilk Mr. Olympia'ma katıldım.
Farklı bir ligdi.
Sergio Oliva'yla yarıştım.
Kaybettim.
Benden daha iyiydi.
Ona sahnede kocaman bir öpücük verdim
ve "İyi eğlen, bu son seferin" dedim.
Ertesi yıl intikamımı alacaktım.
Gidip daha sıkı çalışmak için
onu düşman ilan etmek zorundaydım.
Sonunda onunla karşılaşma şansı buldum.
Sonra ona bir numara yaptım.
Poz üstüne poz verdik.
Sonra "Bence yeterli" dedim.
"Kimin kazandığına karar vermişlerdir artık."
O da "Haklısın" dedi ve gitti.
Sonra onu işaret ederek "Pes ediyor" dedim.
Yani işi kesin olarak bitirecek psikolojik bir numaraydı.
1970 MR. OLYMPIA ARNOLD'IN İLK OLYMPIA ZAFERİ
Arkasını döndü ve "Seni orospu çocuğu" dedi.
Çok kızmıştı.
03.10.1970 - IFBB - MR. OLYMPIA NEW YORK - BİRİNCİLİK
70'lerde unvandan unvana geçmek için azimle çalıştım.
Herkesten o kadar öndeydim ki herkesi ezip geçtim.
-Bu gece ne görmeyi umuyorsunuz? -Emin değilim.
Nasıl göründüğünü merak ediyorum.
-Bu geceden beklentiniz nedir? -Müthiş vücutçular görmeyi umuyorum.
-Daha önce geldiniz mi? -Hayır.
-Daha önce hiç geldiniz mi? -Hiç!
-Ya siz? -Hiç.
WHITNEY MÜZESİ 1975
Vücut geliştirme işi sanata,
Rodin ya da Michelangelo gibi heykeltıraş olmaya benzer.
Çünkü bir simetri ve güzellik anlayışınız olmalı.
Bu yoksa bütün olay vakit kaybı gibi durur.
İşte bu, öyle dur.
İşte bu. Öyle kal sadece.
İki ay öncesine göre biraz farklı.
Vücudumdan hiç memnun olmuyordum.
Tanrım.
Aynaya bakıp "Bu boktan vücut yarışmayı nasıl kazanacak?" diyordum.
-Geldiğiniz için sağ olun. -Lou Ferrigno da geliyor.
Kendimle övünürken palavra sıkıyorum.
Tamam. Çok dramatik.
Bu, diğer yüzüm gibi. Dünyanın görmesini istediğim yüzüm.
Şunu al.
Bu sana ilham vermeli çünkü bu bir kol çekimi.
Columbu.
Beğendin mi?
Ama aslında tek başımayken
vücuduma bakıp
"Olmamış. Olmuyor." diyorum.
Göğsüme bak.
Sanırım beni hep diken üstünde tutan ve hep daha fazlasını istememe
sebep olan şey bu.
Göğsün harika görünüyor Arnold.
Kocaman.
Baltimore ve Philadelphia'da
poz sergilediğim gösteriler yaptım.
Eve geldim
ve Franco bana "Kötü bir haberim var" dedi.
"Ne oldu?" dedim.
"Abin bir araba kazasında ölmüş" dedi.
"İçkiliyken kullanıyormuş
ve telefon direğine çarpmış."
Donup kalmıştım.
O her zaman ailenin gözdesiydi.
Çok sanatçı ruhluydu.
Çok zekiydi.
Çok okurdu.
Ama abimin hiç mutlu olduğunu sanmıyorum.
Sanırım çok zor bir çocukluk geçirdiği için içmeye başladı.
Evdeki acımasızlığa,
anne babamızdan yediğimiz dayaklara,
bence tüm bunlara dayanamadı.
Cezalara da.
Doğası gereği çok daha
hassas biriydi.
Abimle evde şahit olduğumuz
davranış çok şizofrenikti.
Hem kibar bir baba vardı
hem de de eve sarhoş gelen o baba vardı.
Sabahın üçünde bağırırdı.
Uyanırdık
ve birden kalplerimiz güm güm çarpardı
çünkü ne demek olduğunu bilirdik.
Her an anneme vurabilir
ya da çıldırabilirdi.
Garip bir şiddet vardı yani.
Bizimki gibi bir yetiştirme tarzı,
benim gibi içten içe çok güçlü
ve çok azimli birinin işine yaradı.
Ama abim daha kırılgandı.
Nietzsche haklıymış,
sizi öldürmeyen şey güçlendiriyor.
Bugün olduğum kişi olmamı sağlayan şey,
aynı zamanda abimi mahveden şeydi.
1972'de Almanya'da, Essen'da yarışırken
annemle babam anlaşılmaz bir şekilde
geldiler.
Halter şampiyonalarında,
powerlifting yarışmalarında, yerel ve eyalet çapındaki yarışmalarda,
ulusal yarışmalarda en az 50 kez yarışmıştım.
Annemle babam hiçbirine gelmemişti.
O yüzden çok şaşırmıştım.
Babam biraz tuhaf davranıyordu.
Biraz daha yavaştı. Bazen dili sürçüyordu.
Hafiften ters bir şeyler vardı yani.
Birkaç hafta sonra
babama inme indiğine dair bir telefon geldi.
Bir sonraki uçakla Avusturya'ya gittim
ve babamı hastanede ziyaret ettim.
İletişim kuramıyordu.
Çok fazla tıbbi yardıma ihtiyacı vardı ama atlatıp atlatamayacağını bilmiyordum.
Belli değildi.
Los Angeles'a döndüm,
sonra da vefat etti.
Babam ve abim ölünce
hiçbir şey hissetmedim.
Biliyor musunuz? Gömdüm gitti.
Belki bu hisler hayatımın ilerleyen zamanlarında
ortaya çıkar ama bilmiyorum.
Kendimi bunun için eğittim.
Dışarıdan gelen hiçbir şeyden etkilenmemek için.
Yani,
psikoloji uzmanı
falan değilim.
Şunu diyebilirim ki…
…her daim hedefleri olan biriyseniz,
hep bir misyonunuz varsa
"Bugün nasıl hissediyorum?" diye düşünecek daha az vaktiniz oluyor.
"Bugün depresyonda mıyım?
Kendime acıyor muyum?
Mağdur mu oldum?
Tanrım. Kendimi çok kötü hissediyorum" filan demiyorsunuz.
Bunlara vaktim yok. Çoğu zaman insanlar yeterince çalışmıyor.
Sürekli meşgulseniz
bunları düşünecek vaktiniz olmaz.
"İlerleyelim, devam" dersiniz.
Vücut geliştirmenin yeterince tanınmadığını fark edince
kendimi çılgınca tanıtmaya karar verdim.
Jüri ne arıyor?
Orantıya, simetriye, kasların boyutuna,
nasıl poz verip kasları gösterdiğinize bakıyorlar.
İnsanların bu sporu anlamaları için
biraz çaba sarf etmek istiyorum.
-Sandalyeye sığdın mı? -Hayır, bir sorun çıktı.
Anladım.
AYNAYA NE HACET? AVUSTURYALI ÇAM YARMASI ÇOK HOŞ
Sadece beş yıldır bu ülkedeyim.
"Aşna fişne" ne demek?
Tanrım.
AHMAK DEĞİL BEYİNLE KASI HARMANLIYOR
Bu bir spor ve en iyi olmak için yarışıyorum.
Ayrıca bir sanatçıyım bence.
Daha önce olmayan bir beden yaratıyorum.
1974'te Arnold son derece formdaydı
ve kesinlikle yenilmezdi.
1974'te Mr. Olympia yarışmasını kazandım.
Vücut geliştirmede toplam 13 dünya şampiyonluğum vardı.
Birbiri ardına.
Çünkü bir vizyonun peşindeydim.
BİRİNCİLİK
Şimdi ne yapacaktım?
Yine mi kazanacaktım?
Çok sıkıcıydı.
Ben de durdum.
Yani, 10 yıldır yarışıyorum.
On yıl sonra yettiğini düşünüyorum artık.
Başkalarına da şans vermeliyim.
Ve zirvedeyken bırakmalıyım.
Bayanlar ve baylar, Arnold Schwarzenegger!
Bu bir spor. Yarışmayı seviyorum.
Ve dünyanın en iyisi olmayı seviyorum.
En iyisi.
O alanda benden daha iyi bir adam olmadığını
bilerek orada dikilmeyi seviyorum.
Artık aynı şeyi o kadar tekrar ettim ki
başka bir şeye geçmek istiyorum.
Başka bir şeyde en iyi olmaya çalışmak istiyorum.
Ne gibi?
Oyunculuk yapmak istiyorum.
O işte iyi miyim, görmek istiyorum.
10 YIL SONRA
Telefonda konuşmuştuk.
Alo?
Dedim ki…
Oyunculuk sürecinden bahset bana.
O da "Jim" dedi.
"Oyuncu olmak istemiyorum.
Yıldız olmak istiyorum."
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay