Sa tingin ko, tayo ang gumagawa ng tadhana natin.
Kailangang may mithiin ka,
at kung susundin mo 'yon, sa tingin ko, posible ang mga himala.
Ganito talaga ang naging buhay ko.
Nakita ko ang rurok ng bodybuilding. Inakyat ko 'yong rurok.
At nakita ko ang isa pang rurok. Ang leading man.
Ang bida sa pelikula.
At naalala ko 'tong sikat na mountain climber,
si Edmund Hillary,
na unang taong umakyat sa Mt. Everest.
Tinanong ng midya,
"Ano'ng naisip mo n'ong tumingin ka at nasa tuktok ka?"
Sabi niya,
"Bigla akong nakakita ng isa pang tuktok
sa malayo."
"At nagsimula akong planuhin ang ruta ko."
"Paano ko maaakyat 'yong tuktok?"
N'ong 1969,
nalaman naming nagka-cast sila ng Hercules sa isang pelikula.
Diyos ko. Ito na ang pagkakataon ko para maging isa pang Reg Park.
Di ako handa. Di ko naintindihan ang kalahati ng script.
Posibleng di 'to mahalaga, pero hindi mo magugustuhan sa ibaba.
Ako ang huhusga niyan.
Pagod na ako sa mga nakasanayan kong mukha
at bagay.
Hindi ako nag-aral ng acting.
Walang taong hihigit kay Hercules.
Ako si Hercules.
-Sabi mo. -Walang mortal na hihigit kay Hercules.
Pinalitan nila ang boses ko. Di ako gaanong nakakapag-English.
Gusto daw ng mga Amerikano na parang John Wayne magsalita ang mga idolo nila,
hindi tulad mo.
Pinalitan nila ang pangalan ko ng Arnold Strong.
Ipinalabas ang pelikula
at
hindi 'yon sumikat.
Sa loob ng limang taon, walang alok para sa kahit ano.
Kaya marami akong kinailangang matutunan,
hadlang na kinailangang malagpasan, pati ang pinakamalaking hadlang,
kapag sinasabi ng lahat, "Hindi, di 'to magagawa."
Bakit di ka sumuko?
Dahil walang sinabi sa mithiin ko tungkol sa pagsuko.
Mithiin kong akyatin 'yong bundok.
Conan! Ano ang pinakamaganda sa buhay?
Durugin ang mga kalaban mo. Makita silang tinatakbuhan ka.
At marinig ang panaghoy ng mga babae nila.
Ang husay niya ay galing sa
pagiging orihinal sa lahat ng ginawa niya.
Di lang 'yon sa kasikatan. Ginawa niya 'yong astig.
Ang pinakakahanga-hangang kuwento ng tagumpay sa Amerika na alam ko.
Nagtulakan kami. Gusto kong itulak sa bangin.
Pero wala n'on, kaya kinailangan kong mabuhay kasama siya.
Sa susunod, baby.
Hindi siya 'yong mababaw na bersyon ng kung ano ang iisipin nilang si Arnold.
Madaling tawagin siyang laos na action star ng '80s,
pero higit pa siya d'on.
Noodle.
Halika dito.
Puwede kang makibasa.
Hari sa kastilyo.
Karaniwang linya ko, ha?
Tama.
Wow. Papasok tayo dito.
Kakaibang adjustment
'yong galing sa bodybuilding
tapos magiging aktor.
Ako si Rico!
Ah, oo.
Saan natin gagawin?
Ano?
Dito o sa kuwarto?
Ay. Dito.
N'ong '70s, ang mga agent, manager,
at executive ng studio…
Malinaw nilang sinabi sa 'king, "Masyado kang malaki."
"Masyado kang maskulado. Di 'to puwede ngayon."
"Kalimutan mo 'yang 113 kilong maskuladong katawan."
Hoy!
Akala mo nakakatawa ako?!
Aminin mo,
kapag ginawa mo 'yan, mukha kang bakulaw.
Tama na!
Magpatuloy lang tayo.
Ayusin natin ang saysay, ang kakayahang umarte.
Darating ang sandali mo.
N'ong panahong 'yon, retirado na ako sa bodybuilding.
Sinabi ni Charles Gaines na nagsulat siya ng nobela, Stay Hungry.
Na gusto nilang gawin 'yong screenplay.
Para sa bodybuiler ang Stay Hungry.
Pakiramdam ko, nasa tamang lugar ako sa tamang oras.
Sa nobela,
pinakahulugan ko ang pananatiling gutom.
Hindi ka nakukuntento sa kung nasaan ka.
N'ong narinig ni Arnold 'yong kataga, naka-relate siya d'on.
Kredo niya 'yon. Gan'on siya namuhay.
Gaano man karami ang tagumpay niya,
lagi siyang gutom para sa higit pa.
Binili 'yon ni Bob Rafelson para isapelikula.
Isinulat namin ni Bob ang script.
Para sa papel ni Joe Santo,
kailangang kapani-paniwalang magaling na bodybuilder ka.
Sabi ko, "Isa lang ang bagay para sa role na 'to,
at si Arnold Schwarzenegger 'yon."
Sabi ni Bob, "Di puwede. Dapat may voice coach."
"Ang kapal pa rin ng accent niya."
Tinrabaho ni Arnold na kumbinsihin si Bob
na tama siya para sa role.
Kakatapos lang ni Bob sa Five Easy Pieces, Easy Rider.
Marami siyang sikat na pelikula. Sikat na direktor siya.
Di niya ginarantiya sa 'kin ang role.
Sabi niya, "Ilang buwan mula ngayon, mag-test tayo."
"Pumunta ka muna sa acting class na 'to."
Tinawagan ako ni Bob Rafelson.
Sabi niya may aktor siya
na hindi pa talaga umaarte ng drama.
"Puwede mo siyang tulungan?"
Sa unang anim na linggo,
inalam ko ang lahat tungkol sa buhay ni Arnold.
"Magkuwento ka tungkol sa tatay mo."
"Magkuwento ka tungkol sa nanay mo."
"Ikuwento mo kung paano ka lumaki sa Austria."
"'Wag ka lang magsalita. Gusto kong malaman ang naranasan mo."
"Ano'ng pakiramdam?""
Napagtanto kong may mga bagay na kulang sa 'kin.
Sobra kong isinarado ang sarili ko, wala talagang emosyon d'on.
O nand'yan, nakatago at kailangang ilabas ang mga 'yon
para maging magaling na aktor.
Pag naaabala ng emosyon ko ang pag-eensayo ko, pinapatay ko 'yon.
Kailangan kong ipaalam sa isip kong ayos lang na lumabas ang mga 'yon.
N'ong pumunta ako sa opisina ni Bob Rafelson,
sa gitna ng eksena, sabi ni Bob, "Tumayo ang balahibo ko."
"Kinilabutan ako." "Pasok ka na."
Sa tulong nina Jeff Bridges at Sally Field,
at sa interes nilang pagningningin ako at pagandahin ang pelikula,
lagi silang handang mag-ensayo kasama ako.
Kailan mo tatanggalin 'yang maskara?
Kapag katrabaho mo ang mga propesyunal,
nagniningining ka din.
Ayaw ko ng masyadong kumportable.
Pag nakasanayan mo, mahirap 'yong isuko. Mas gusto ko pang manatiling gutom.
Excited na excited ako,
pero matagal pa bago ipalabas ang Stay Hungry.
Ano na'ng gagawin natin?
Pinuntahan ako nina George Butler at Charles Gaines
at gusto daw nilang gumawa ng dokumentaryo sa bodybuilding,
na tatawaging Pumping Iron.
Ito na. Unang slate, take one.
Mas magaling akong gumanap sa harap ng madla.
Kaya heto ka,
sampung tao ang nagtrabaho kasama ang crew,
at nasa mukha ko ang mga camera. Kaya mas magaling kang makakaganap.
Ang Pumping Iron at si Arnold
ang nagpalaki sa bodybuilding.
'Yon ang unang nagpakilala ng bodybuilding sa pangkalahatang publiko.
At dahil dito, mas tinanggap si Arnold sa industriya ng pelikula.
Tinawid n'on ang pananaw ng mga tao na di lang ako maskulado,
kundi personalidad din ako.
-Lou, may tsansa ka ba? -Matatalo ako. Ikaw ang pinakamagaling.
-Salamat. -Walang anuman.
Ang lobo sa burol ay di kasing gutom ng lobong umaakyat sa burol.
-Totoo 'yan. -Kita mo?
Pero pag gusto niya ng pagkain, nand'yan.
Ang pinakamagandang pakiramdam na makukuha mo sa gym ay ang gana.
Para sa 'kin, tulad 'yon ng babaeng nakikipag-sex
at nilalabasan.
Pareho lang 'yon.
Magulo ang 1977.
IKA-30 INTERNASYONAL NA PISTA NG PELIKULA
Sa pista ng pelikula sa Cannes, agaw-pansin ang Pumping Iron.
Daan-daang photographer ang sumusunod sa 'min. May standing ovation.
May asawa ba ako? Wala.
Bakit?
Walang may mas matinding ingay kaysa sa 'min n'ong taong 'yon.
Ang malaki at maskuladong hinila sa kalibliban ng Austria.
Dahil bukas at matalino, bida si Schwarzenegger.
…nakilala ang pangarap ng PR, ang Mr. Universe.
-Sobra para sa akin. -"Sobra para sa akin." Kaya mo ba 'to?
Nakakasama ko si Andy Warhol, mga sikat na arteista,
sa cover ng mga magazine,
at mga talk show.
Tapos ipinalabas ang Stay Hungry.
Mas nakakabaliw pa 'yon.
Ang Golden Globe Awards.
Nakakuha ako ng Golden Globe para sa Best Newcomer.
Malinaw na ang susunod kong gagawin ay hindi lang pag-arte,
kundi ang maging leading man sa mga pelikula.
Ang maging bida.
Pakibigay ang lighter.
Madalas, tagumpay lang ang binibigyang pansin ng mga tao.
Ang totoo,
bukod sa tagumpay na tinamasa ko, pakikibaka 'yon.
Ginawa ko ang pelikulang The Villain, kasama sina Kurt Douglas at Ann-Margret.
Gusto mo bang kuskusin ang likod ko?
Kukunin ko na ang kahoy.
N'ong lumabas ang pelikula, sinabi ng isang review
na mas maganda ang expressions ng kabayo kay Schwarzenegger.
Sobrang dismayado ako.
Napakahirap maghanap ng agent.
Iisa lang ang sinasabi nila.
"Di ka namin maibebenta ngayon."
"Ito ang '70s."
"Si Dustin Hoffman ang sikat."
"Sikat si Al Pacino."
"Maliliit silang lalaki. Kabaligtaran mo."
Buti na lang, di ko kailangan ang pera.
Pagkadala sa 'kin ni Joe Weider sa Amerika,
itinuro niyang magandang investment ang real estate.
Binili ko ang una kong gusali n'ong '70s, n'ong mataas ang inflation.
At alam ko kaagad kung ano ang potensyal.
Tapos bumili ako ng mga opisina sa Main Street sa Santa Monica.
Naging milyonaryo ako n'ong '70s
bago pa ako sumikat sa mga pelikula.
Hindi ko kinailangang gawin ang mga kalokohang role,
para maging character actor.
"Ano ba? Ayaw kong maging character actor."
"Gusto kong maging leading man."
"Gusto kong maging bida."
Dahil lang sa may paghihirap o hadlang…
Anuman ang mangyari.
Makakasama ko rin sila sa itaas.
Kaya sinabi ko sa sarili ko,
"Hadlang 'yong mga sinasabi nila,
gagawin kong asset 'yon, imbes na sagabal."
Chevy!
Ayos ka lang ba?
Bahagyang live mula sa West Side Tennis Club ulit,
ito ang Robert F. Kennedy pro celebrity tennis tournament.
Pare, ang sakit.
Tinawagan ako ni Ethel Kennedy
at sabi niya, "Binanggit ni Bobby Shriver ang pangalan mo
para sa Robert F. Kennedy tennis tournament."
"Gagalingan mo."
"Tama ang personalidad mo. Pupunta ka?"
Sabi ko, "Ethel, hindi ako kailanman nakahawak ng raketa ng tennis."
Sa lahat ng ginawa ko, lumalapit ako sa publicist ko,
na nagsabing, "Tinawagan ka ni Ethel Kennedy?" "Susmaryosep."
"Sige. Tanggapin mo na."
Bago ang mismong tennis tournament, may malaking party.
Nand'on ang lahat ng Kennedy.
Lumapit si Eunice at sabi niya, "Uy, mabuti't nandito ka."
"Ito nga pala ang anak kong si Maria Shriver."
Tapos mamaya, n'ong sinabi niyang, "Tuwang-tuwa sa 'yo ang anak ko."
Sabi ko, "Ang ganda ng puwit niya."
"Kailangan kong sabihin 'yon."
Sabi ni Eunice, "Salamat."
Tapos lumakad siya palayo na para bang, "Anak ng pating."
Katangahan. Di ko alam kung bakit ko sinabi 'yon.
Dating Mr. Olympian, Mr. Universe,
puno na ng pagkadismaya si Arnold,
pinunit niya ang damit, handa nang lumaban ulit.
N'ong nasa mismong tennis tournament kami,
nakikita kong nakatingin lagi sa 'kin si Maria.
Pagkatapos, lumapit at nakipagkuwentuhan sila ni Caroline Kennedy.
Sabi ni Maria, "Dapat sumama ka sa 'min sa Hyannis Port ngayong gabi."
Sabi ko, "Pero kailangan kong bumalik para kunin ang mga damit ko sa hotel."
"Gamit sa tennis lang ang meron ako."
"Baliw ka ba? Tumatakbo kaming naka-shorts d'on"
Umalis kami n'ong sakay ng private plane pa-Hyannis Port.
Sinamahan ko siya sa beach, at lumangoy kami sa dagat.
Sumakay kami sa bangka, at naglibot kami sa look.
Gan'on kabaliw 'yon.
At tungkol 'yon sa, "Subukan natin ang taong 'to."
Kinaumagahan, Linggo,
sumugod sila sa kuwarto. Sabi nila, "Handa ka na?"
"Magsisimba tayo!"
Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo? Wala akong damit."
Sa simbahan, nakaupo si Rose Kennedy sa harapan.
Bihis na bihis ang lahat, dahil si Rose…
Naka-upo akong parang tangang suot ang shorts,
tennis shoes, at shirt ni Bobby Shriver. Kahit papaano, may shirt ako.
Na-inlove talaga ako kay Maria.
Di dahil sa Kennedy siya,
kundi dahil may kakaibang personalidad siya.
Nakita ko ang maliit na rebelde sa kaniya.
Gusto kong tumakas sa bahay ko, sa Austria.
Gusto din niyang tumakas.
'Yon ang simula
namin ni Maria.
Sa sumunod na taon, nakahanap ako ng agent na handang kumatawan sa 'kin.
Ibinigay ko sa abugado ko 'yong ibinigay mo. Tinitingnan niya 'yon…
Sabi niya, "May interview ka kay Dino De Laurentis."
Siya ang nakagawa ng 500 pelikula. May Academy Awards at Golden Globes siya,
kaya big time talaga siya.
Nasa opisina niya kami, ang una kong nakita
ay 'tong maliit na lalaki
na nakaupo sa likod ng malaking mesa.
Pagtayo niya sa upuan, di siya tumangkad,
at napagtanto kong ang liit niya.
Sabi ko, "Bakit kailangan ng maliit na tao ng malaking mesa?"
At agad siyang nabaliw.
"Hindi kita magagamit. May accent ka."
"Nakakatawang sinabi mo 'yon," sabi ko, "dahil may accent ka rin."
"Halos di kita maintindihan."
"Paalisin mo siya dito."
Halos di pa sarado ang pinto.
Sinigawan ako ng agent ko.
"Tingnan mo 'to, Arnold."
"Isang minuto at apatnapung segundo."
"'Yon ang pinakamabilis na meeting ko sa Hollywood."
"Nagsalita ka pa talaga."
Kalaunan, binili ni Ed Pressman ang karapatan para sa Conan the Barbarian,
at nagustuhan niya ako pagkanood niya sa Pumping Iron.
Naramdaman niyang perpekto ang personalidad ko
para gumanap bilang Conan.
Ipina-produce ni Ed Pressman kay De Laurentis ang pelikula.
Sinabi kaagad ni Dino, "Hindi ko siya magagamit."
"Nazi siya!"
"Hindi ko siya gusto."
Walang ideya si Ed Pressman kung tungkol saan 'to.
Buti na lang, bago nila ako pinaalis sa proyekto,
kinuha nila ang direktor na si John Milius.
At sabi niya, "Di ka gusto ni Dino."
Sabi ko, "Alam ko."
Sabi niya, "'Wag kang mag-alala. Aayusin ko 'to."
Matigas si John Milius.
Nagmi-meeting siyang may .45 na kargado
sa mesa pag kinakausap niya ang studio executives.
Ayaw makipag-usap ni Dino sa kaniya.
Akala niya baliw si Milius.
Sabi ni Milius, "Di ko gagawin nang wala si Arnold."
"Siya ang magiging Conan."
Mahirap ang shoot.
Baliw si Milius.
Gusto niyang nasa labas ka kahit malamig,
nilalamig ang puwit mo.
Paghihirap ang tema ng pelikula.
Gusto niya 'yon.
Ang isa sa mga natutunan ko ay maging malupit.
Kapag wala ka na, sila ang magdedesisyon kung magaling ka o hindi.
Ginawa ko ang lahat ng sarili kong stunts. Wala akong kakatawan.
Kaya kinailangan kong gawin lahat.
OUTTAKE MULA SA CONAN THE BARBARIAN
Diyos ko.
Ayos lang sa unang take.
Tapos gumawa kami ng pangalawa. Pangatlo, pang-apat.
At kalaunan, dumudugo na talaga ako.
Lagi akong panatiko ng paghahanda.
Kahit ilang ulit. Kahit ano'ng kailangan.
Di ka pupunta sa set nang hindi handa.
'Yan lang ang kakailanganin mo.
Alas-singko ng umaga, nag-eensayo kami ng samurai,
paglaban, mga broadsword,
para talagang magawa at maintindihan ko ang galaw.
Ilang oras ng pagsakay sa kabayo,
dahil gusto kong maramdamang kaisa ko ang kabayo.
At kalaunan, pumunta si Dino De Laurentis sa set.
Umakyat siya sa hagdan.
Sa harap ko mismo.
Sabi niya sa 'kin, "Schwarzenegger."
"Ikaw si Conan."
Tumalikod… bumaba ulit siya.
Naalala kong tumakbo si Milius papunta sa 'kin,
niyakap niya ako,
at sabi niya, "Ayos! Gusto ka niya!"
"Narinig mo siya?" Sabi ko, "Sabi niya, ako si Conan. Alam ko."
"'Yon ang pinakamagandang papuri. Ikaw si Conan!"
"Ikaw ang karakter."
Isang dating Mr. Universe na parang Mack truck
ang bida sa bagong pelikula, Conan the Barbarian.
-Tungkol saan ang pelikula? -Pantasya 'to.
Pakikipagsapalaran 'to sa haka-hakang panahon.
Arnold Schwarzenegger. Conan le Barbare.
Nasa bawat bansa ako para i-promote 'to,
dahil gusto kong ipakitang ako na si Arnold ang aktor, di ang bodybuilder.
Gumana 'yon dahil humarap ako bilang internasyunal na aktor.
Kumita ang Conan ng 90 milyong dolyar sa buong mundo.
Napatunayan ko sa mga naninira na ang dayuhang may accent,
at may 113 kilong katawan, ay posibleng maging leading man
at bumenta sa buong mundo.
Buwisit silang lahat.
Mahigit 25 taon na sa 'kin 'tong bahay.
Kumbinasyon 'to ng Austria at Amerika.
May Austrian na init 'to
at may Amerikanong laki 'to.
Malaki!
Ang sobrang laki ay di sapat na malaki.
'Yon ang ideya.
N'ong dumating ako dito sa kalagitnaan ng '60s at '70s,
may mga problema ang Amerika.
Ang mga pagpatay ng Manson at protesta sa giyera.
Dumadami ang mga hippie.
Walang pakialam ang imigranteng tulad ko sa mga bagay na 'yon.
Pupunta ako sa nagniningning sa burol.
Oo, may mga mali at di magandang bagay 'yon,
pero di ko 'yon nakikita.
Ang humakbang mula sa isang mundo papunta sa susunod,
mula sa bodybuilding papunta sa showbiz at pag-arte. Sa Amerika lang.
Na-inlove ako sa America dahil nakapanood ako
ng black-and-white na pelikula sa eskuwelahan.
Matataas na gusali ng New York.
May Golden Gate Bridge.
Sobrang laki ng lahat
at gusto kong maging bahagi n'on.
Gusto ko 'tong Amerikanong musika at Amerikanong pulitiko.
Amerika ang lahat ng 'yon.
Nag-apply ako ng citizenship.
Kailangan mong pumasa sa test.
Pinaghandaan ko 'yon. Naipasa ko 'yon.
N'ong 1983, naging citizen ako.
Matagal kong hinintay ang sandaling 'to.
Para sa araw na American citizen na ako, at ang ganda ng pakiramdam ko.
Naramdaman ko talaga kung gaano kagandang regalo
ang maging Amerikano.
Ipinanganak ako sa Austria at proud ako d'on,
pero gawa ako sa Amerika.
Kailangan ng bansang ito ng bagong administrasyon
para gawing dakila muli ang Amerika.
N'ong '80s, nalampasan ng mga tao ang mga problema n'ong '60s at '70s.
At nahalal si Ronald Reagan,
at wala siyang pinalampas na kalokohan.
Bumalik ang Amerika.
Nagbigay kayong lahat ng lakas, moral na tapang,
at espirituwal na lakas
na bumuo sa pinakadakila, pinakamalayang bansa na nakilala.
Malakas ang Amerika, at may epekto 'yon sa mga pelikula.
Biglang pinupuri na ng mga tao ang action movies.
Mahalagang maging maskulado at magmukhang action hero.
Nakinabang kami sa pagkakahalal ni Ronald Reagan
at sa mga nagsasabing, "Oo, babalik na ang Amerika."
Si Arnold naman,
sinakyan niya 'to diretso sa pinilakang tabing.
Pumunta ako sa isang party at nakilala ko si Mike Medavoy, na kilalang producer.
Sabi niya sa 'kin, "May maganda at maaksyong pelikula kami,
ang The Terminator.
May alinlangan ako. Kalokohang B-movie na naman.
Pero ang galing ng pagkakasulat.
Sabi niya, "May isa pa kaming karakter na ika-cast,
si Reese."
Sinabihan ako ni Mike Medavoy na cast lahat sa pelikula.
"Naayos ko na 'tong lahat."
OJ Simpson at Arnold Schwarzenegger.
Sabi ko, "Alin ang alin?" Parang mali sa 'kin 'yong mga pangalan.
Di ako mapakali. Kailangan kong makita man lang 'tong si Schwarzenegger.
Nakipagkita ako kay Arnold sa Le Dome, na malaking deal-maker restaurant.
Binasa, minarkahan ni Arnold ang script. Nagsalita siya.
Nakaupo lang ako at pinapanood ko siya. Parang humihina ang tunog.
Nakikita kong tumatama sa mukha niya ang ilaw ng bintana pagkabukas ng pinto.
Naisip ko,
nakakabilib ang mukha niya.
Sa pag-uusap namin, naging malinaw na walang gustong
si OJ Simpson ang gumanap na Terminator,
dahil di siya maibebenta bilang killing machine.
Oo.
Nagsasalita siya tungkol sa Terminator, hindi tungkol kay Reese.
Sabi ko, "Kung sino man 'to, kailangang talagang hindi siya
mukhang tao."
Kung paano siya magmotor. Kung paano siya tumakbo at tumayo.
Dapat parang makina talaga ang lahat.
Sabi niya, "Bakit di ka gumanap na Terminator?"
"Naiintindihan mo 'yong karakter. Ikaw ang makina."
Sabi ko, "Ayaw kong maging kontrabida."
"May 26 na linya lang ang karakter."
Inaway ko siya tungkol d'on, at mahinahon niyang sinabi, "Pag-isipan mo."
Tatlong araw akong nag-isip, tapos tinawagan ko siya
at sabi ko, "Tuwing binabasa ko 'to, lalo kong nakikita ang sarili ko
bilang Terminator."
Sinabi kong payag na ako at naghanda na kami.
Naintindihan niyang ito mismo ang kailangan niya
para matumbasan 'tong napakalaking brand-value na meron siya
bilang "ang katawan."
Hindi 'to tungkol sa katawan. Tungkol 'to sa mukha.
Talagang trabaho lang 'yon.
Hindi ko inisip na mas maganda 'yon kaysa sa iba pang script na nabasa ko.
Wala talaga akong alam.
Ang liit lang ng budget n'on, at baguhan kaming lahat d'on.
Talagang may mga alinlangan ako.
Sa hambog na pakahulugan namin, nagpapanggap si Arnold.
Bodybuilder na nagpapanggap na aktor.
Pero dahil na-curious ako,
pumunta ako sa gilid at pinanood ko si Arnold.
Nasa paligid ang Terminator.
Hindi 'to mapapakiusapan.
Hindi 'to mapapaliwanagan.
Hindi 'to nakakaramdam ng awa, o pagsisisi, o takot.
At di 'to titigil kailanman,
hanggang sa mamatay ka.
At pinaniwalaan ko 'yon. Ang pisikal at ang katigasan
at ang lahat ng bagay na ipinapakita niya.
Sabi ko, "Baka gumana 'to."
Minsan sa shoot, may scene kami sa istasyon ng pulis.
Kaibigan ako ni Sarah Connor.
-Narito daw siya. Puwede ko siyang makita? -Di puwede. Nagpapahayag siya.
Ang linya ay "Babalik ako."
Di naman 'yon dapat mahalagang sandali.
Literal na dapat, sa isang sulyap, walang problema.
Babalik ako.
Pero di niya sinabi ang, "Babalik ako."
Sabi ko, "Sabihin na lang nating 'Babalik ako.' Simple lang."
Sabi ko, "Jim, para sa 'kin nakakatawa pag sinabi kong, 'Babalik ako.'"
"Parang mas tunog makina kung sasabihin kong, 'Ako ay babalik.'"
Sabi niya, "Ikaw ang writer?" Sabi ko, "Hindi."
At sabi niya, "'Wag mo 'kong turuang magsulat."
Sabi ko, "Okay."
"Babalik ako."
"Ay, oo!"
"Diyos ko, kinilabutan ako. Ang ganda."
Babalik ako.
Tamang-tama siya.
'Yon ang naging most quoted na linya sa kasaysayan ng mga pelikula.
Ipinapakita lang nito kung sino ang tama at mali.
Ang hinihingi ko sa ganito ay maraming aksyon, maganda,
at pagkakainteresan, taong gusto.
Ibinigay ng pelikula 'yon.
Maraming aksyon, taong gusto mo. Maganda ang balangkas nito.
N'ong lumabas ako pagkatapos ng The Terminator, aliw na aliw ako.
Kahit tagumpay sa takilya, di ibig sabihing gusto 'to ng mga kritiko.
Kaya nakakagulat na pinili 'yon ng Time Magazine,
ng mga kritiko nila, bilang isa sa nangungunang sampung pelikula.
Kahit si Jim Cameron, nagulat.
Biglang tuloy-tuloy ang tagumpay ko.
Pero may mali.
ENTRADA NG HOLIDAYLAND MALIGAYANG PAGDATING SA HOPE
Kailangan ko lagi ng kaaway.
May bibisitahin ka dito?
Wala.
N'ong '77, nanalo si Arnold ng Best Newcomer.
Sabi ko, "Talaga?"
Interesante ang '80s, dahil hindi pa talaga nabubuo ang
depinitibong "lalaki sa aksyon."
Hanggang sa panahong 'yon, habulan ng kotse ang aksyon,
gaya ng Bullitt o French Connection,
at pelikulang tungkol sa "katalinuhan"
at patutsada at "pagsasabi" nito at pagsasabi niyan.
Ang First Blood, tungkol sa aksyon 'yon.
Umasa ka talaga sa katawan mo
para magkuwento.
Hindi kailangan ang dialogue.
Nakakita ako ng tsansa, dahil walang gumagawa nito,
maliban sa lalaking galing sa Austria…
na di kailangang magsalita.
Naungusan ako ni Sly n'ong '80s,
kaya dapat humabol ako.
Sa tuwing maglalabas siya ng pelikula, tulad ng Rambo II,
kailangan ko ng paraan para higitan 'yon.
Itong bagong pelikula mo, Commando,
siyempre, ikinumpara 'to sa Rambo.
Di mo maikukumpara ang mga 'to dahil di sa gubat ang akin.
Ang muscles? Paano mo ikukumpara ang iyo kay Mr. Stallone?
May mga titulo ako. Di ko kailangang ipagtanggol ang sarili ko.
Nagsimulang lumakas si Arnold.
Naging competitive kami, tulad nina Ali at Frazier,
o mahuhusay na mandirigmang iisa ang lakbayin.
Para sa isa lang ang puwesto.
Magkaibang-magkaiba ang istilo namin sa pag-arte.
Mas nangingibabaw siya.
Nasa kaniya ang lahat ng sagot, katawan, at lakas.
'Yon ang karakter niya.
Tao po.
Sinubukan kong maging 'yong tipo ng taong
hindi masyadong pinagpala.
Kinailangan kong mabugbog lagi,
tapos di nasaktan si Arnold, at sabi ko, "Arnold."
"Pag lumaban ka sa dragon, babalik kang may Band-Aid."
Magkaaway talaga kami.
Sa tingin ko, kaunting bakal ang kailangan mo
sa diet mo.
Di namin kayang nasa iisang kuwarto. Pinaghihiwalay kami.
Magkalaban kami sa lahat.
Putang ina mo.
Maskulado't nilangis na katawan.
Ano'ng problema?
Sino ang mas malupit, mas matigas?
At sabi niya, "Kung papatay si Stallone ng 15, papatay ako ng 30."
Palakihan ng kutsilyo.
Maghintay ka.
Palakihan ng baril.
Nagpatuloy sa puntong gumagamit na kami ng mga kanyon.
Naggigiyera kami ni Sly.
Gusto niyang maging numero uno.
Malas dahil naabot niya 'yon.
Kung wala si Stallone, siguro di ako gan'on kaganado n'ong '80s
na gawin 'yong mga pelikula ko at magsikap gaya ng ginawa ko.
Competitive akong tao.
Laging ganito ang buhay ko.
N'ong bata ako,
pumunta ang kapatid ko sa Graz para pumasok sa middle school.
Kalahating oras ang lakad papunta sa bus at dadaan sa gubat.
Takot sa dilim
ang kapatid ko.
Kaya takot na takot siya pag naglalakad pauwi.
Kailangan kong pumunta
at siguraduhing di iiyak ang kapatid ko habang pauwi.
Gusto kong patunayan sa mga magulang na ako ang pinakamatapang sa 'min.
Gusto kong ipagmalaki nila ako,
at ipakitang, oo,
kaya ko.
N'ong 1985,
isinama ko si Maria sa Austria,
sa Thal.
Sa nayon ko.
Tapos pumunta kami sa Thalersee,
'yong lawa sa nayon ko.
Mahalaga sa 'king
makita niya kung saan ako nanggaling
at saan nagsimula ang lahat.
At sinabi ko sa kaniya,
"May mga bangka d'on. Isasakay kita sa bangka."
N'ong nasa gitna na kami ng lawa, hinugot ko ang singsing
at nag-propose ako sa kaniya.
Tagumpay ang surpresa ko.
Sa Hyannis Port ang kasal,
sa simbahan kung saan ko unang nakilala ang lola ni Maria,
si Rose Kennedy.
'Yon ang pinakamalaking kasal na napuntahan ko.
Hindi bababa sa 500 tao ang nand'on.
Kilala ko ang 10%.
Paano kita mamahalin?
Iisa-isahin ko ang mga paraan.
Mamahalin kita
sa bawat paghinga,
ngiti, at luha
sa buong buhay ko.
-Ako, si Maria… -Ako, si Arnold…
-ay tinatanggap ka, Arnold… -ay tinatanggap ka, Maria…
Sa hirap at ginhawa, sa karamdaman at kalusugan,
mamahalin kita.
-At pararangalan kita… -Sa araw-araw ng buhay ko.
-Ano na? -Maaari mo nang halikan ang bride.
Lagi kong iniisip na ako ang pinakamasuwerteng punyeta.
Napakapalad kong matagumpay ako sa negosyo ng pelikula,
at sa personal kong buhay.
Kakaunti lang ang makapagsasabi na matagumpay sila sa dalawa.
DI PINAKUPAD NG PAGBUBUNTIS ANG MAMAMAHAYAG NG NBC
At pagkatapos, ang pagiging tatay
ay isang bagong karanasan.
Lagi 'tong pinag-uusapan, pero di mo naiintindihan
ang pinag-uusapan nila. N'ong ipinanganak si Katherine,
nand'on ako at umiiyak ako.
Sobra akong emosyonal
sa buhay na
binuo ko kasama si Maria.
At mapapagtanto mong ibang mundo 'to.
Kaya nakakagulat kung anong uri ng kagalakan ang dinala n'on sa 'min.
At, parang, magandang motibasyon
para ipagpatuloy ang career mo.
Pero ngayon, kailangan mong isipin 'to.
Gusto ko 'yong kapag nagbabasa ka ng quote at sinasabi mo sa sarili mong,
"Posibleng sabihin ko 'to."
Ang "Maagang matulog, maagang bumangon, magtrabaho at magpamalita," ni Ted Turner
ay isa sa quotes na 'yon.
N'ong una kong nakita si Arnold,
nagsi-skii kami sa Colorado.
Palabas siya ng Snowmass Club.
Bigla siyang huminto at itinuro niya ako,
"Ikaw 'yong sa Ghostbusters."
Sabi ko, "Oo, pelikula ko 'yon."
Sabi niya, "Puwede akong maging ghostbuster."
Wais na paraan 'yon para ipaalam niya sa 'kin na,
"Kaya kong magkomedya. Di lang aksyon."
Naghapunan kami at nagulat niya ako.
Ang galing niyang magsalita, at halatang matalino at nakakatawa siya.
Sabi ko, "Gagawa tayo ng pelikula balang araw."
Nang maglaon, nasa screening kami ni Danny DeVito sa isang Disney studio,
at dahil nakita ko sila sa magkasunod na linggo,
nagka-ideya akong baka sila ang perpektong magkasama
sa isang pelikula.
Bigla akong tinawagan ni Ivan Reitman.
Sabi niya, "Paano kung magkapatid kayo ni Schwarzenegger saTwins?"
Sabi ko, "Susmaryosep, magandang ideya 'to."
Nasa New York kami ng mga anak ko.
Nasa harap ako ng hotel, palabas ng kotse,
at hirap ako sa mga bag. May humawak sa balikat ko
at kinuha ang bag. Akala ko doorman 'yon.
Paglingon ko, nand'on si Schwarzenegger.
"Uy, Danny." At sabi ko, "Uy, Arnold! Salamat!"
'Yon ang unang pagkikita namin.
Para maging posible 'to,
dapat maniwala kang totoo ang kuwento, kahit na di 'to kapani-paniwala.
May kapatid ako?
Oo.
Ipinadala ka sa bahay-ampunan sa Los Angeles.
Pakiramdam ko, mas mabisa ang gumanap na inosente at walang muwang sa mundo.
Malamang kagaya ko lang din siya!
Gan'on 'yon isinulat,
at bahagi ng trabaho ko bilang direktor ang samantalahin ang lahat ng kaya mo
para ilantad ang mas malalim na Arnold.
Ayaw ko 'yong mga one-liner na diskarte.
Iniisip niyang ang paraan para sabihin ang linya ay pisikal na ibato 'yon.
Ang magagaling na komedyante, pinapagaan nila 'yon hangga't kaya.
Sinasabi ko sa mga writer na magsulat para sa 'kin.
-Naalala mo, nangako akong papatayin kita? -Tama, Matrix, nangako ka.
Nagsinungaling ako.
'Yong mga linya na sikat ako, di gan'on magsalita sa komedya.
Isa 'yon sa mga interesanteng pagbabagong dapat gawin mo,
kung saan 'yong gumana sa 'yo, mas dapat magsikap kang alisin 'yon.
Agad-agad, bingo.
Bumagay kami.
Ako si Julius at ako ang kambal mo.
Ay, halata naman!
Pagkaupo ko, parang nakatingin ako sa salamin!
Hindi tayong identical na kambal.
Tapos ginawa namin 'yong parang nakatingin sa salamin.
Ang Twins ang unang pelikulang kumita ng mahigit $100,000,000 para sa 'kin
sa takilya.
TAKILYA: 1988 TWINS LOKAL: $111,936,388
INTERNASYUNAL $71,088,059
BUONG MUNDO $183,024,447
LAHAT PINAPAYAMAN NG TWINS
Pinanood ng lahat ang pelikulang 'yon.
Basta sabi ng bank account ko, pinanood ng lahat ang pelikulang 'yon.
MASAYA AT MAYAMAN ANG 'TWINS!'
Nakilala ko si Arnold sa Halloween party.
Lumaki ako sa pamilyang Austrian,
at naging konektado kami sa skiing,
Wiener schnitzel, at lederhosen.
Sabi niya, "Kumikita na ako ng malaki."
"Higit sa real estate ang gusto ko."
"Gusto kong pamahalaan mo ang pera ko. Tutulong ka ba?"
Tapos na ang paghihintay. Bukas na ang Planet Hollywood dito.
Matindi ang impluwensya niya n'ong kalagitnaan ng '80s hanggang 2000.
Tumulong siyang palaganapin ang tabako. Biglang sumikat ang tabako.
Siya ang pinakasikat na bida.
Lagi siyang may tabako.
Ang malalaking relo. Walang nagsusuot ng malalaking relo.
Mga Hummer. Kasama si Arnold sa pagbuo ng unang komersyal na Hummer.
Ang ideya ng pagpunta ng Amerika sa mas malalaking kotse, SUV, lahat 'yon.
Parte n'on ang lahat ng 'yon. 'Yon ang brand niya.
Matikas ako. Barako ako.
Nagtatabako ako kahit saan ko gusto.
Di ko kailangang maghanap ng taguan tulad mo.
Schmäh 'yon. Schmäh 'yon, 'yon mismo.
Kalokohan ang lahat.
Para magbenta ng mga bagay, dapat may Schmäh ka.
Maisasalin ko lang 'yon sa "kalokohan."
Sa Amerika, kalokohan lang 'yon.
Pag nag-promote, "Mas masarap ganahan kaysa sa labasan.
Schmäh lang 'yon.
N'on ko pa gusto ang malalaki at bruskong sasakyang militar.
Nagda-drive ako ng Hummer, at may tangke ako.
Para mag-drive ng truck, dapat may tabako ka,
dahil mas barako pag gan'on.
Schmäh lang 'yon.
-Terminator. Bumalik na siya. -Tama.
Sa tuwing gagawa ka ng sequel, di puwedeng paulit-ulit ang kuwento mo.
Sa Terminator 1, masamang makina ako
na sinira ang lahat ng tao sa landas ko.
At sa pangalawa,
sabi ko, "Pangako…"
Wala akong papatayin.
N'ong una, tutol si Arnold sa ideya.
Pag-uusapan namin ni Arnold ang script.
Kaya umupo ako. Nakikita kong di siya masigla.
Sabi ko, "Bakit? Ayaw mo 'to."
Sabi niya, "Jim."
"Wala akong papatayin."
Halika kung gusto mong mabuhay.
"Ikaw na ang mabuti, ang tagapagtanggol."
Sabi niya, "Okay. Sige." "Puwede ko ba silang barilin sa binti?"
Sabi ko, "Oo, barilin mo sila sa binti."
Sabi niya, "Mabuti naman."
-Ano'ng ginagawa mo? -Mabubuhay siya.
Ilang araw bago magsimula, sabi ni Jim Cameron, "Maghapunan tayong lahat."
Pumasok si Linda at hinubad niya ang sweater,
at nakatingin ako sa mga braso niya. Mga ugat sa biceps
at sa triceps.
Parang bodybuilder ang lahat, pero maliit.
Naaalala ko ang matinding pride na meron ako para ipakita 'yon kay Arnold.
Sabi ko, "Di ako makapaniwalang mas maskulado sa 'kin ang punyetang 'yon."
N'ong may pelikula kami ni Arnold, pinagsalita ko siya sa cast.
Nagsasabi ang mga aktor ng kaunting katotohanan sa proseso ng pag-arte.
Sabi ni Arnold, 'wag 'yon. Nakita niyang
tig-kalahati sa trabaho ang gawin ang pelikula at i-promote 'yon.
Dapat kasama ka.
Dapat sabihin mong, "Dapat panoorin mo 'to dahil…"
Di mahalaga kung tatanggi ang iba pa
dahil spoiled brats sila.
"Bida ako. Di ako nagbebenta ng pelikula."
"Dapat ibenta mo 'yan. Ako ang artista."
Dapat lahat ibenta mo.
Kahit ano'ng gawin mo, dapat ibenta mo 'yon.
Di kumita ng $50,000,000 ang pelikula gaya ng nauna.
Kumita 'yon ng mahigit $200,000,000 sa bansa. 'Yon ang pinakabumenta.
Arnold Schwarzenegger, tinapos ang kalaban sa takilya.
Bakit mabuting cyborg si Arnold?
Darating ang araw na tatakbo siya sa Senado sa California,
at ayaw niyang sirain 'yon sa pagiging masama niya n'ong 1984.
Maliit na teorya lang, pero akin 'yon.
-Dito unang narinig. -Oo.
Malamang walang tao sa planeta
ang hindi nakakakilala sa lalaki sa likod ng screen.
Siya ang numero unong bida sa takilya.
Ipinalabas ang pinakabagong pelikula niya. Ito ang Last Action Hero.
Palakpakan natin si Arnold Schwarzenegger.
N'ong lumabas ang Last Action Hero,
naabot ko na ang rurok ko pagkatapos ng Terminator 2,
'yon ang pinakamatagumpay na pelikula ng taon.
Sa buong mundo. Di lang sa America, buong mundo.
Kaya sa puntong 'yon, sinusubukan akong pabagsakin ng lahat.
Di lahat gusto ang bagong pelikula ni Arnold Schwarzenegger,
The Last Action Hero.
Sa katunayan, pangit ang ilan sa mga review.
Lumipad ang Last Action Hero para bumulusok.
Hindi ko masasabi sa inyo
kung gaano ako nalungkot.
Nasasaktan ka n'on. Nasasaktan ang damdamin mo. Nakakahiya.
Nahihiya ka pag pinapanood mo ang takilya.
Tinawagan ko si Arnold, Sabado ng umaga. Di ko pa binabasa ang balita.
Sabi ko, "Kumusta ang pagbubukas ng pelikula?" Sabi niya,
"Grabe."
Para siyang nasa kama at umiiyak.
Inisip niyang matinding suntok 'yon sa brand niya.
Naapektuhan talaga siya n'on.
Sabi ko, "Ano'ng gagawin mo?" Sabi niya,
"Mag-isa lang akong tatambay."
N'on ko lang siya narinig na malungkot.
Wala akong gustong makita nang isang linggo,
pero nagtatrabaho ka pa rin.
Lagi 'tong sinasabi ng biyenan ko,
sabi niya, "Sulong lang tayo."
"Tara na. Galaw"
Magandang mensahe 'yon.
Pagkalabas ng Last Action Hero, tinawagan ako ni Bobby Shriver.
"Panoorin mo 'tong La Totale!."
French na pelikulang walang nanood. Nakakaaliw at maganda 'yon.
At bagong-bago ang konsepto.
Tinawagan ko si Jim Cameron. Sabi ko, "Jim." "Panoorin mo 'tong pelikula."
Nagdala si Arnold ng pinaniniwalaan niya.
N'on niya lang 'yon ginawa. Naisip kong laruin ang komedya.
Alam kong nagkomedya si Arnold. Nakakatawa siya.
Magiging magandang action film 'to.
Sabi niya, "Palakihin natin 'to." At sabi ko, "Oo, palakihin natin 'to."
Patingin ng imbitasyon mo.
Sige, heto ang imbitasyon ko.
Nag-ring ang telepono sa kuwarto ko,
at narinig ko 'to…
"Uy, Jamie. Si James Cameron 'to."
"Nagsulat ako ng pelikula n'yo ni Arnold Schwarzenegger."
Tumawag ang tubero. Maghuhukay daw siya sa ilalim ng slab. $600 daw 'yon.
Ayos lang.
-Hindi puwede. Pangingikil 'yon. -Ano'ng sinabi mo sa kaniya?
Nakipag-sex ako at babawasan daw niya ng $100.
Ayos 'yan. Bye, honey.
Sobrang mapagbigay si Arnold sa crew at cast niya.
Bukas ang pinto niya buong araw.
Nand'on si Maria. Nand'on ang mga bata.
Ang ganda.
Malaya ako sa pagganap na 'yon
tulad sa buhay ko.
Halika, baby.
At tapos na ang pelikula.
Nag-ring ang telepono.
Si Jim Cameron 'yon, at sabi niya, "Pumunta ako kay Arnold,
at tinanong ko siya
kung puwede kong ilagay ang pangalan mo sa itaas ng titulo ng pelikula."
Malaking pera ang ginagastos sa mga abugado at agent
para sa credits.
Malaking negosyo 'yon.
Sa kabila ng tapang at ego niya,
at sa lahat ng nagpatanyag sa kaniya,
may kabutihan siya para maglaan ng puwang para sa 'kin.
Nakakaantig na sandali 'yon sa 'kin, at binago ng pelikulang 'yon ang buhay ko.
Gaya ng phoenix na umangat sa alabok ng Last Action Hero,
nagbabalik si Arnold Schwarzenegger.
Tunay na ginto ang True Lies. Nakuha ang numero uno.
Kaya bumalik ulit ako.
"Bumalik si Arnold. Pag sinabi niyang, 'Babalik ako,' babalik siya."
"BABALIK AKO"
Tapos ipinalabas namin ang Junior na sa direksyon ni Ivan Reitman.
Matagumpay na pelikula 'yon.
Magiging mama din ako.
Kumita ng mahigit $100,000,000 'yong sumunod, ang Eraser.
Ano ang pumatay sa mga dinosaur?
Ang Panahon ng Yelo!
Tapos ang Batman and Robin.
Maganda at maayos ang lahat.
Dula 'yon.
Dula ang buhay.
Kailangan mong tanggapin ang mga kabiguan kasama ng mga tagumpay, at gan'on talaga.
Uy, makinig ka. Ano'ng gagawin mo ngayong hapon?
Punta ka sa bahay. Masarap ang apfelstrudel ng nanay ko.
Okay, walang apple strudel.
N'ong namatay ang kapatid ko, at n'ong namatay ang tatay ko,
ako na lang ang natitira sa pamilya.
Kaya kinailangan kong baguhin ang buhay ko, at isipin ang nanay ko.
N'ong 1974, tumira siya sa 'kin nang ilang linggo at nagustuhan niya 'yon.
At mas na-appreciate ko ang nanay ko,
'yong kasama siya at masaya. Pumunta siya sa bawat set ng pelikula.
May mga litrato siya sa set.
Gumawa siya ng albums na iniuwi niya sa Austria,
at nagyabang siya sa mga kaibigan niya. Proud na proud sa 'kin.
Sa Austria, may dalawang bagay na di mo babanggitin kahit kailan.
Ang pinansya mo
sa kahit kanino,
at ang mga problema mo sa kalusugan.
N'ong 1997,
pagkatapos ko sa Batman and Robin,
nakatira sa 'min ang nanay ko.
Bumangon siya, at sabi ni Maria, "Nasa ospital si Arnold."
"Ooperahan siya sa puso."
At sabi ng nanay ko, "Ano?"
Pagkagising ko mula sa operasyon,
umupo ang doktor sa kama ko at hinawakan niya ang kamay ko.
Sabi niya, "Arnold, pasensya na."
"Di 'yon matagumpay."
"Pumutok ang isa sa mga balbula at nagkolekta ka ng dugo
sa mga baga mo."
"Kailangan nating mag-opera ulit kaagad."
Inihanda nila ako para sa pangalawang operasyon.
Sabi ko sa sarili ko,
"Ano ba'ng nangyayari?"
"Wala pa 'kong anesthesia,
at nakatayo d'on ang may kutsilyo."
Sabi sa 'kin ng doktor,
"Gusto naming maghintay sa huling segundo. Ayaw kong mawala ka."
Sabi ko sa sarili ko, "Ano?"
Tapos, binigyan nila ako ng anesthesia, at nakatulog ako.
Walang kasiguraduhan 'yon.
Pagkalipas ng 16 na oras, nagising ulit ako.
MAGPAGALING KA, DADDY
Dumating ang nanay ko sa ospital at pinagalitan ako dahil di ko sinabi,
at "Paano mo nagawa 'to? Nanay mo 'ko."
"Dapat sabihin mo sa 'kin ang lahat."
Sobra 'yon para sa kaniya.
Makalipas ang isang taon, nakatanggap ako ng tawag
na binibisita ng nanay ko ang tatay ko
sa libingan,
at d'on sa libingan, namatay siya.
Oo, kaya…
Namatay ang nanay ko
dahil sa problema sa balbula na meron ako.
Ayaw niyang magpa-opera.
Lagi niyang sinasabi, "Kung kukunin na ako ng Diyos, puwede na."
Naramdaman ko kaagad 'tong, "Ano na ngayon?"
Nakabaon 'yon sa loob ko na di ko naisip,
na baka naghahanap pa rin ako ng pag-apruba ng nanay ko.
Para kanino ko na 'to ginagawa?
Happy birthday to you
Gusto kong pasalamatan ang lahat sa pagpunta n'yo dito ngayon.
Matinding taon 'to.
Di ko na ipapaliwanag,
pero nakilala ko si Arnold dalawang linggo pagkatapos niyang mag-30.
Sa dalawang linggo, 20 taon na kaming magkasama, at…
Na isang tagumpay.
Sasabihin ko sa inyo.
Pagkatapos ng operasyon, isang taon akong hindi nagtrabaho.
Tumawag na ang mga studio sa agent ko,
at sabi nila, "Iuurong 'tong pelikula," o "Pag-iisipan namin ulit 'to at 'yon."
At may mga pagbabago,
kung saan bigla akong nawalan ng mga pelikula.
Heto ang action star.
Ang lalaking hindi mapapatay sa screen
ay muntik mamatay.
Nag-alala ako
na masakit na matatapos ang career ko.
At alam ko, sa unang pelikulang gagawin ko,
uupo sa set ang kumpanya ng insurance, panonoorin nila ang bawat take
para makita kung may pagkakaiba
ang pagganap ko n'on at ngayon pagkatapos ng operasyon sa puso.
Pakiusap, Diyos ko. Tulungan mo 'ko.
Bigyan mo 'ko ng lakas.
At sinabi ko sa sarili ko, "Sige."
"Bagong araw."
"Sulong lang tayo."
Action!
Gusto mo ng collateral? Heto.
May panahong ako ang numero unong bida sa pelikula sa mundo.
Puwede akong pumunta sa Sony,
Warner Brothers, Universal Studio, Disney, kahit saan,
at aalukin ako ng pelikula.
Pero hindi 'yon ang hinahanap ko. Naghanap ako ng panibagong hamon.
Gaya ng sa bodybuilding, nagawa ko na ang lahat.
Wala ng dapat suungin. Paulit-ulit na lang.
Iba naman ang gawin natin. 'Yong mas exciting.
N'ong nakilala ko si Maria
at nalantad ako sa lahat ng usapan sa Hyannis Port,
laging pinag-uusapan ang pulitika at lahat ng iba't ibang isyu,
Naaliw ako d'on.
At ang ideya ng paglilingkod sa mga tao.
Ipinakita sa 'kin ni Eunice, mama ni Maria, ang Special Olympics,
at nagustuhan ko 'yon.
At itinalaga ako ni Pangulong Bush
na Chairman ng Konseho sa Kaangkupang Pisikal Sports.
Napagtanto ko kung gaano 'to kasaya.
Ayos!
Mas masaya ako kaysa nasa set ng pelikula.
Ang lahat ng kinita ko ay dahil sa Amerika.
Kaya bakit di ko itigil 'yon at magbalik?
Sa paglipas ng mga taon,
nagsimulang mabuo ang bagong mithiin.
Sobra akong interesado sa pulitika.
Marami ang nagsasabing di kalaunan,
pagkatapos ng pelikula, baka pulitika naman.
-Schwarzenegger ang pulitiko? -Oo, mismo.
Bakit lagi akong nakakarinig ng usapan
na lilipat ka sa pulitika?
Mga ginoo't binibini, si Arnold Schwarzenegger!
Nawala ang pagdududa kong
lagyan siya ng limitasyon.
Maraming kasaysayan ang may katuturan dahil kaibigan ko si Arnold nang 40 taon.
Sa buong buhay niya, makikita mong may patutunguhan siya
na mas malaki.
Naniniwala akong pulitika ang tadhana niya.
Ensayo lang ang iba.
Naintindihan niyang ang sistema ng pulitika ang kahon,
at pinasabog niya ang kahon.
Nandito tayo, mga ginoo't binibini, para maglinis ng bahay.
Nakikita mo 'yong tuktok?
Kailangan ko 'yong akyatin.
Anuman ang mangyari,
aabutin ko 'yon.
Tagapagsalin ng Subtitle: April Jean Abendan