Wierzę, że sami kreujemy przeznaczenie.
Musisz mieć wizję
i jeśli za nią podążysz, mogą zdarzyć się cuda.
O to właśnie chodziło w moim życiu.
Postrzegłem kulturystykę jak szczyt, który zdobyłem.
Potem zobaczyłem drugi szczyt. Bohater filmowy.
Gwiazda kina.
Przypomina mi to słynnego wspinacza,
Edmunda Hillary'ego,
który jako pierwszy wspiął się na Mount Everest.
Prasa zapytała go,
o czym myślał rozglądając się
na szczycie.
Odpowiedział:
„Nagle ujrzałem kolejny szczyt
w oddali.
Zacząłem planować trasę.
Jak się tam dostać?”
W 1969 roku
dowiedzieliśmy się o castingu na rolę Herkulesa w filmie.
Boże, kolejna szansa być jak Reg Park.
Nie byłem na to gotowy. Nie rozumiałem połowy scenariusza.
Może przyniosłoby ci to zasługi, ale nie spodobałoby ci się na ziemi.
Pozwól mi to ocenić.
Mam dość tych samych starych twarzy,
ciągle tego samego.
Nie uczyłem się aktorstwa.
Śmiertelnicy nie są mi równi.
Jestem Herkules.
Tak mówiłeś.
Śmiertelnicy nie są mi równi.
Zastąpili mój głos. Ledwo mówiłem po angielsku.
Powiedzieli mi, że Amerykanie chcą, by ich idole mówili jak John Wayne,
a nie jak ja.
Zmienili mi nazwisko
z Arnolda Schwarzeneggera na Arnolda Stronga.
Film się ukazał
i wcale
nie okazał się hitem.
Przez pięć lat nie dostałem
żadnej oferty.
Musiałem się nauczyć wielu rzeczy,
jak pokonywać przeszkody, a zwłaszcza kiedy ktoś mówi:
„Nie da się tego zrobić”.
Czemu się nie poddałeś?
Bo w mojej wizji nie było miejsca na poddanie się.
Tylko na wspinanie się na szczyt.
Conan!
Co jest najlepsze w życiu?
Zmiażdżyć wrogów. Patrzeć jak uciekają.
I słyszeć lament ich kobiet.
Jego kunszt wynikał
z oryginalnego podejścia do tego, co robił.
Nie chodziło tylko o sławę. Był po prostu kapitalny.
Najwspanialsza historia amerykańskiego sukcesu.
Popychaliśmy się.
Potrzebowałem klifu.
Niestety żadnego nie znalazłem, więc musiałem go znosić.
Hasta la vista, baby.
Nie jest pustą wersją naszego wyobrażenia Arnolda.
Łatwo go lekceważyć jako gwiazdę kina akcji z lat 80.,
ale jest kimś więcej.
CZĘŚĆ 2: AKTOR
Noodle.
Chodź do mnie.
Poczytaj ze mną.
Król na zamku.
Typowy tekst dla mnie, co?
Tak.
Rany, włamiemy się.
To dziwne przejście,
od kulturystyki
do aktorstwa.
Jestem Rico!
No tak.
Gdzie to robimy?
Co?
Tu czy w sypialni?
Tutaj.
W latach 70. agenci, managerowie
i kierownicy studia…
mówili mi prosto z mostu: „Jesteś za wielki”.
„Zbyt umięśniony. To się nie uda”.
„Odpuść tę 125-kilogramową kupą mięśni”.
ULICE SAN FRANCISCO
Hej!
Myślisz, że jestem zabawny?
Musisz przyznać,
że wyglądasz jak jakaś wielka małpa, gdy tak robisz.
Przestań!
Kontynuujmy.
Popracujmy nad treścią, umiejętnościami aktorskimi.
Twoja chwila nadejdzie.
PLAŻA VENICE, 1974
Zrezygnowałem z zawodowej kulturystyki.
Mój przyjaciel Charles Gaines napisał powieść Niedosyt,
która miała zostać zaadaptowana do scenariusza.
To była rola dla kulturysty.
Byłem we właściwym miejscu o właściwym czasie.
W tej powieści
dotykam tego, co to znaczy być wiecznie głodnym.
Niezadowolonym z tego, gdzie jesteś.
Gdy tylko Arnold usłyszał to zdanie, utożsamił się z nim.
To było jego motto. Tak żył.
Nieważne, ile sukcesów odniósł,
zawsze chciał czegoś więcej.
Bob Rafelson wykupił prawa do filmu.
Wspólnie napisaliśmy scenariusz.
Rolę Joe'go Santo
musiał zagrać świetny kulturysta.
Powiedziałem: „Do tej roli idealny będzie tylko jeden gość,
Arnold Schwarzenegger”.
Według Boba Arnold potrzebował trenera głosu,
z powodu silnego akcentu.
Arnold postawił sobie za cel przekonać Boba,
że jest odpowiedni do tej roli.
Bob Rafelson zrobił Pięć łatwych kawałków i Easy Rider.
Nakręcił wiele znanych filmów. Był świetnym reżyserem.
Nie gwarantował mi tej roli.
Powiedział: „Za kilka miesięcy zróbmy próbę”.
W międzyczasie idź na lekcje aktorstwa”.
Zadzwonił do mnie Bob Rafelson.
Powiedział, że ma aktora,
który nigdy wcześniej nie grał roli dramatycznej.
„Zajmiesz się z nim?”
Przez pierwsze sześć tygodni
dowiedziałem się wszystkiego o życiu Arnolda.
„Opowiedz mi o swoim ojcu.
Opowiedz mi o swojej matce.
O dzieciństwie w Austrii.
Nie tylko mów.
Chcę wiedzieć, czego przy tym doświadczasz.
Jak się czujesz?”
Zrozumiałem, że brakuje mi pewnych rzeczy.
Tak bardzo się pilnowałem, że straciłem zdolność do emocji.
Albo są one ukryte i trzeba je wydobyć,
po to, by zostać dobrym aktorem.
Kiedy emocje przeszkadzały mi w treningu,
wyłączałem je.
Muszę dać znać mojemu umysłowi, że mogę je ujawnić.
Poszedłem na próbę do Boba Rafelsona.
W środku sceny Bob powiedział „Włos mi się zjeżył.
Mam gęsią skórkę.
Masz tę rolę”.
NIEDOSYT
Jeff Bridges i Sally Field bardzo mi pomagali,
zależało im na mnie i na powodzeniu filmu.
W każdej chwili byli gotowi na próby ze mną.
Kiedy zdejmiesz tę maskę?
Gdy pracujesz z profesjonalistami,
ty również błyszczysz.
Nie lubię czuć się komfortowo.
Trudno z tego zrezygnować, jak się przyzwyczaisz.
Wolę zostać głodny.
Byłem podekscytowany,
ale do premiery Niedosytu zostało trochę czasu.
Co dalej?
Po dwóch miesiącach George Butler i Charles Gaines
dali znać, że chcą nagrać dokument o kulturystyce,
zatytułowany Kulturyści.
Scena pierwsza, ujęcie pierwsze.
Lepiej wypadam przed publicznością.
Przy tym dokumencie
ekipa liczyła dziesięć osób,
a kamery miałem przy twarzy.
Trzeba było dać z siebie wszystko.
Film Kulturyści z Arnoldem
wykreował dzisiejszą kulturystykę.
Po raz pierwszy ten sport zaprezentowano
widowni masowej.
Dzięki temu Arnold zyskał akceptację w przemyśle filmowym.
Ludzie w końcu postrzegali mnie nie tylko jako mięśniaka,
ale osobowość.
- Lou, jakie masz szanse? - Przegram, ty jesteś najlepszy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wilk na szczycie nie jest tak głodny jak wilk wspinający się na wzgórze.
- Fakt. - Widzisz?
Ale jeśli zechce jedzenia, ono tam jest.
Najwspanialsze uczucie na siłowni to pompowanie mięśni.
Tak samo jak podczas seksu z dziewczyną,
kiedy szczytuję.
To to samo.
Rok 1977 był szalony.
Na festiwalu w Cannes Kulturyści stali się sensacją.
Śledziły nas setki fotografów. Owacja na stojąco.
Czy jestem żonaty? Nie.
A co?
Nikt nie miał większego rozgłosu od nas.
Wielki, krzepki dzieciak wyciągnięty z dalekiej Austrii.
Jego otwartość i dowcip czynią go gwiazdą tego filmu.
Spełnia marzenia publiczności, Mr. Universe.
- To dla mnie za dużo. - „Za dużo dla mnie”. A tak umiesz?
Spędzałem czas z Andym Warholem i znanymi artystami,
byłem na okładkach
i w telewizji.
I wyszedł Niedosyt.
To było jeszcze większe szaleństwo.
Nagrody Złotego Globu.
Wygrałem w kategorii Najbardziej Obiecujący Aktor.
Było jasne, że nie zostanę przeciętnym aktorem,
ale będę grał główne role.
Stanę się gwiazdą.
Podasz mi zapalniczkę?
Ludzie często zwracają uwagę tylko na sukces.
W rzeczywistości,
za każdym sukcesem kryło się mnóstwo trudności.
Zrobiłem film Kaktus Jack
z Kurtem Douglasem i Ann-Margret.
Chcesz wyszorować mi plecy?
Pójdę po drewno.
Kiedy wszedł do kin, w jednej z recenzji napisali,
że koń miał lepszą mimikę niż Schwarzenegger.
Byłam sfrustrowany.
Ciężko było mi znaleźć agenta.
Wszyscy mieli tę samą gadkę.
„Nie sprzedamy cię teraz.
To lata 70.
Teraz na topie jest Dustin Hoffman.
Al Pacino.
To mali faceci. Całkowite przeciwieństwo ciebie”.
Na szczęście nie potrzebowałem pieniędzy.
Joe Weider nauczył mnie,
że najlepiej inwestować w nieruchomości.
Kupiłem swój pierwszy budynek w latach 70.,
kiedy panowała inflacja.
Od razu wiedziałem, jaki to potencjał.
Potem zacząłem kupować biurowce na Main Street w Santa Monica.
W latach 70. byłem już milionerem,
zanim odniosłem sukces w filmach.
Nie musiałem brać gównianych ról,
jako aktor charakterystyczny.
Co jest, kurwa? Nie chcę tego.
Tylko główne role.
Chcę być gwiazdą.
Tylko dlatego, że pojawiają się trudności…
nie dbam o to, ile to zajmie.
W końcu i tak dotrę, gdzie chcę.
Powiedziałem więc sobie:
„Te rzeczy, które mówią, to przeszkoda.
Potraktuję je nie jako ciężar, ale zaletę”.
Chevy!
Nic ci nie jest?
Częściowo na żywo z klubu tenisowego West Side,
z turnieju tenisowego gwiazd im. Roberta F. Kennedy'ego.
Ale boli.
Zadzwoniła Ethel Kennedy
i powiedziała: „Bobby Shriver zgłosił cię
na turniej tenisowy Roberta F. Kennedy'ego.
Byłbyś świetny.
Masz odpowiednią osobowość. Przyjdziesz?”
„Ethel, nigdy nie miałem rakiety do tenisa w ręku”.
Wszystko, co robiłem, sprawdzałem ze swoim rzecznikiem.
A on na to: „Ethel Kennedy dzwoniła?
Jasna cholera”.
Jasne, przyjmij to”.
Przed turniejem odbyła się wielka impreza.
Był tam cały klan Kennedych.
Przywitała mnie Eunice: „Cześć, świetnie, że jesteś.
Przy okazji, to moja córka, Maria Shriver”.
A potem powiedziała mi: „Moja córka bardzo cię lubi”.
A ja na to: „Ma bardzo fajny tyłek.
Muszę ci to powiedzieć”.
Podziękowała mi
i odeszła z miną „Co do cholery?”
To było głupie. Czemu to powiedziałem?
Były Mr. Olympia i Mr. Universe,
Arnold jest sfrustrowany.
Zrywa koszulę, gotów wznowić walkę.
Podczas tego turnieju tenisowego
Maria cały czas mnie obserwowała.
Po wszystkim podeszła do mnie
z Caroline Kennedy.
Zaproponowała: „Pojedź z nami do Hyannis Port”.
Odpowiedziałem, że muszę wrócić do hotelu po ubrania,
bo mam tylko strój do tenisa.
„Oszalałeś? Wszyscy tam biegamy w szortach”.
Tej nocy polecieliśmy prywatnym lotem do Hyannis Port.
Poszedłem z nią na plażę, zanurzyliśmy się w oceanie.
Potem wsiedliśmy do łódki i pływaliśmy po zatoce.
Szaleństwo.
Chodziło o to, żeby mnie przetestować.
Następnego ranka, w niedzielę,
wszyscy wpadają do mnie pytając, czy jestem gotowi.
„Idziemy do kościoła!”
„Jak to? Przecież nie mam ubrań”.
W kościele Rose Kennedy siedziała z przodu
i wszyscy byli strasznie wystrojeni…
A ja jak jakiś głupek w tenisowych spodenkach,
butach do tenisa i koszuli Bobby Shriver.
Przynajmniej miałem koszulę.
Zakochałem się w Marii.
Nie z powodu jej rodziny,
ale ze względu na jej niezwykłą osobowość.
Miała buntowniczą naturę.
Ja chciałem wydostać się z domu, z Austrii.
Ona też pragnęła uciec.
To był początek
naszej historii.
Rok później w końcu znalazłem agenta, który chciał mnie reprezentować.
Zaniosłem to, co mi dałeś, swojemu prawnikowi, a on to sprawdza…
Załatwił mi wywiad z Dino De Laurentisem.
To facet, który wyprodukował 500 filmów,
zdobywca Oscarów i Złotych Globów,
prawdziwa szycha.
Poszliśmy do jego biura,
i widzę małego kolesia
siedzącego za gigantycznym biurkiem.
Podniósł się, ale nie stał się dużo wyższy
i zrozumiałem, jak bardzo był mikry.
Palnąłem: „Po co takiemu konusowi takie wielkie biurko?”
Momentalnie się wściekł.
„Nie mogę cię wykorzystać. Masz akcent”.
„Zabawne, że to mówisz, bo sam też masz akcent.
Ledwo cię rozumiem”.
„Zabierzcie go stąd”.
Drzwi ledwo się zamknęły,
a mój agent zaczyna na mnie wrzeszczeć:
„Spójrz na to, Arnold.
Minęła minuta i 40 sekund.
To było najszybsze spotkanie w Hollywood.
Po coś się w ogóle odzywał”.
W tym samym roku
Ed Pressman wykupił prawa do Conana Barbarzyńcy
i zakochał się we mnie po obejrzeniu Kulturystów.
Uważał, że mam idealną osobowość
do zagrania roli Conana.
Poprosił Dino De Laurentisa, by wyprodukował film.
Dino od razu powiedział: „Nie ma mowy.
To nazista!
Nie lubię go”.
Ed Pressman nie miał pojęcia, o co chodzi.
Na szczęście, zanim wyrzucili mnie z tego projektu,
zatrudniono reżysera Johna Miliusa.
John powiedział: „Dino cię nie lubi”.
Ja na to: „Wiem”.
„Nie martw się, wyprostuję to”.
John Milius był twardzielem.
Przychodził na spotkania z naładowaną 45.
i kładł ją na biurku w trakcie rozmowy.
Dino nie chciał wchodzić mu w drogę.
Uważał Miliusa za wariata.
A on się uparł: „Nie zrobię tego filmu bez Arnolda.
On będzie Conanem”.
CONAN BARBARZYŃCA
Zdjęcia były trudne.
Milius to szaleniec.
Musiałem odmrażać sobie tyłek
na mrozie.
To był film o cierpieniu.
Młyn na jego wodę.
Nauczyłem się być bezwzględny.
Długo po tym, jak odejdziesz, zdecydują, czy byłeś dobry.
Sam robiłem numery kaskaderskie. Nie było odpowiedniego dublera.
Wszystko musiałem wykonywać sam.
Cholera jasna.
Pierwsze ujęcie było dobre.
Ale zrobiliśmy drugie, potem trzecie i czwarte.
W końcu naprawdę krwawiłem.
Zawsze byłem fanatykiem odpowiedniego przygotowań.
Nieważne, ile powtórzeń, bez względu na wszystko.
Nie idziesz na plan bez przygotowania.
To wszystko, czego ci trzeba.
O piątej rano miałem trening samurajów,
chwyty i ciosy mieczem,
żebym mógł zrozumieć ten ruch.
Wiele godzin jazdy konnej,
bo chciałem poczuć jedność z koniem.
W końcu Dino De Laurentis przyszedł na plan.
Wchodzi po schodach,
prosto na mnie.
I mówi: „Schwarzenegger.
Jesteś Conanem”.
Odwrócił się i zszedł znów po schodach.
Milius podbiegł do mnie,
mocno przytulił
i mówi: „Tak! On cię kocha!”
„Słyszałeś, co powiedział?” „Że jestem Conanem, wiem”.
„To najlepszy możliwy komplement. Jesteś Conanem!
Ty jesteś tą postacią”.
Były Mr. Universe, wielki jak ciężarówka,
gra w nowym filmie Conan Barbarzyńca.
- O czym jest film? - To opowieść fantasy.
Przygoda rozgrywająca się w wyimaginowanym czasie.
Arnold Schwarzenegger. Conan le Barbare.
Zjechałem cały świat promując ten film,
bo chciałem pokazać, że jestem teraz aktorem,
a nie kulturystą.
Udało się, zbudowałem swój wizerunek międzynarodowego aktora.
Conan zarobił 90 milionów dolarów na całym świecie.
Udowodniłem czarnowidzom, że obcokrajowiec z akcentem
i z ponad 100-kilogramów ciałem, może grać role pierwszoplanowe
i zdobyć popularność na całym świecie.
Jebać ich!
Mam ten dom od ponad 25 lat.
To połączenie Austrii i Ameryki.
Austriackie ciepło
i amerykańskie rozmiary.
Ogromny!
Za duży to za mało.
O to chodzi.
Gdy tu przyjechałem, w latach 60. i 70.,
Ameryka miała problemy.
Morderstwa Mansona, protesty przeciw wojnie.
Ruch hipisowski.
Imigrant taki jak tego nie dostrzegał.
„Lśniące miasto na wzgórzu”
może i miało swoje wady i ciemne strony,
ale ich nie widziałem.
Na dodatek zmieniłem też inne światy,
kulturystykę na show-biznes i aktorstwo.
To możliwe tylko w Ameryce.
Zakochałem się w Ameryce, odkąd w szkole
obejrzałem czarno-biały film.
Wieżowce Nowego Jorku.
Most Golden Gate.
Wszystko takie ogromne.
Chciałem być tego częścią.
Uwielbiałem amerykańską muzykę i amerykańskiego polityka.
Ameryka i Ameryka.
Złożyłem podanie o obywatelstwo.
Rzecz jasna musiałem zdać test.
Przygotowywałem się. I zdałem.
W 1983 roku zostałem amerykańskim obywatelem.
Długo czekałem na tę chwilę.
W końcu jestem Amerykaninem
i czuję się cudownie.
To był wspaniały prezent,
zostać Amerykaninem.
Urodziłem się w Austrii i jestem z tego dumny,
ale wyprodukowano mnie w Ameryce.
Ten kraj potrzebuje nowej administracji,
by Ameryka znów była wielka.
W latach 80. ludzie zapomnieli o problemach lat 60. i 70.
Ronald Reagan został prezydentem
i nikt mu nie podskoczył.
Ameryka wróciła.
Wszyscy wykazaliście się siłą, moralną odwagą
i tak, duchową siłą,
które zbudowały najwspanialszy naród świata.
Ameryka była silna i miało to też wpływ na kino.
Nagle ludzie zaczęli oglądać filmy akcji.
Bohaterowie akcji musieli być umięśnieni.
Skorzystaliśmy na tym, że Ronald Reagan objął urząd
i z powrotu Ameryki.
Jeśli chodzi o Arnolda,
wjechał prosto na srebrny ekran.
Poszedłem na imprezę i poznałem Mike'a Medavoya,
znanego producenta.
Powiedział: „Mamy świetny film akcji,
zatytułowany Terminator.
Byłem niechętny. Nie kolejny durny film klasy B.
Ale tekst był świetny.
„Mamy jeszcze jedną postać do obsadzenia,
Reese'a”.
Mike Medavoy powiedział mi, że film ma już pełną obsadę.
„Mam to rozplanowane.
O.J. Simpson i Arnold Schwarzenegger”.
„Który to który?” Te nazwiska brzmiały źle.
Nie mogłem się wycofać, musiałem chociaż zobaczyć tego Schwarzeneggera.
Spotkałem się z Arnoldem w znanej w branży restauracji Le Dome.
Przyniósł scenariusz z notatkami i zaczął o tym mówić.
Siedzę i patrzę na niego. Jakby dźwięk ucichł.
Widzę, jak światło odbijające się od szyb
oświetla mu twarz, gdy otwierają się drzwi.
Pomyślałem:
„Ma niezłą twarz”.
Podczas rozmowy stało się jasne, że nie jesteśmy przekonani
do O.J. Simpsona w roli Terminatora,
bo nie pasuje na maszynę do zabijania.
Tak.
Arnold zaczął mówić o Terminatorze, nie o postaci Reese'a.
Powiedziałem: „Ktokolwiek to zagra, musi być zupełnie inny,
niż istota ludzka”.
To jak odpala motocykl. Sposób, w jaki biegnie i wstaje.
Wszystko musi robić dokładnie jak maszyna.
„Czemu ty nie zagrasz Terminatora?
Całkowicie rozumiesz tę postać. Jesteś maszyną”.
Powiedziałem, że nie chcę grać złoczyńców.
„Ta rola ma tylko 26 linijek tekstu”.
Zacząłem się z nim spierać, a on spokojnie odparł: „Przemyśl to”.
Myślałem przez trzy dni, a potem zadzwoniłem.
i powiedziałem, że czytając scenariusz, coraz bardziej widzę siebie
jako Terminatora.
Przyjąłem rolę i zaczęliśmy przygotowania.
TERMINATOR
Zrozumiał, że dokładnie tego potrzebował,
by zrównoważyć swój wizerunek
jako „ciało”.
Tu nie chodziło o ciało, ale o twarz.
To była dla mnie kolejna praca.
Nie sądziłam, że ten scenariusz jest lepszy
od innych, które czytałam.
Nie miałam pojęcia.
Budżet był niski i w większości byliśmy nowicjuszami.
Miałam spore obawy.
Z naszego zarozumiałego punktu widzenia Arnold był pozerem.
Kulturystą udającym aktora.
Ale z ciekawości
obserwowałam Arnolda z boku.
Terminator gdzieś tam jest.
Nie można się z nim targować.
Nie da się go przekonać.
Nie czuje litości,
wyrzutów sumienia, ani strachu.
I nigdy się nie zatrzyma,
dopóki cię nie zabije.
I kupiłam to.
Tę fizyczność, sztywność
i wszystko, co wprowadzał.
To mogło się udać.
Nagrywaliśmy scenę na posterunku.
Jestem przyjacielem Sary Connor.
Podobno tu jest. Mogę ją zobaczyć?
Nie możesz, składa zeznania.
Tekst brzmiał: „Przyjdę później”.
Żaden ważny moment.
Tylko oczywista odpowiedź, że nie ma problemu.
„Przyjdę później”.
Z jakiegoś powodu nie powiedział tego.
Zaproponowałem „Wrócę tu”. Prosty komunikat.
„Jim, »Wrócę tu« brzmi zabawnie”.
„Ja tu wrócę” będzie bardziej jak maszyna.
On na to: „Jesteś scenarzystą?” „Nie”.
„Nie mów mi, do cholery, jak pisać”.
„Dobra.
Wrócę tu”.
„Tak!
Dostałem gęsiej skórki. Genialnie”.
Wrócę tu.
Miał absolutną rację.
To chyba najbardziej popularny cytat w historii kina.
Widać, kto miał rację, a kto się mylił.
POKAZY ZAMKNIĘTE
Od tego typu filmu wymagam tylko dużo akcji
i ciekawej, znaczącej postaci.
- Tu jest to i to. - Tak.
Akcja i bliscy nam bohaterowie.
Oraz genialna fabuła.
Po wyjściu z filmu stwierdziłem, że o dziwo,
doskonale się bawiłem.
Największe blockbustery nie zawsze podobają się krytykom.
Więc kiedy krytycy Time Magazine
umieścili Terminatora w dziesiątce najlepszych filmów,
to było niebywałe.
Nawet Jim Cameron był zaskoczony.
Wszystko nabierało rozpędu.
WYWIAD
Ale czegoś brakowało…
WITAMY W HOPE
Zawsze potrzebuję oponenta.
Odwiedzasz kogoś?
Nie.
W 1977 rok Arnold zdobył Złotego Globa.
„Serio?”
Lata 80. były bardzo ciekawe, definicja „bohatera akcji”
dopiero się kształtowała.
Do tej pory akcja oznaczała pościgi samochodowe,
Jak w Bullicie i Francuskim Łączniku.
Filmy były „intelektualne”,
z podtekstami i przegadane.
W Pierwszej Krwi chodziło tylko o akcję.
Polegałeś na swoim ciele,
by opowiedzieć historię.
Dialogi były zbędne.
Dostrzegłem okazję, bo nikt inny tego nie robił,
poza jakimś gościem z Austrii…
który nie musiał wiele mówić.
Sly wyprzedzał mnie w latach 80.,
musiałem go nadgonić.
Za każdym razem, gdy wychodził z filmem, jak Rambo 2,
musiałem wykombinować, jak go przebić.
Twój nowy film, Commando,
oczywiście porównywano do Rambo.
Nie ma co porównywać,
mój film nie dzieje się w dżungli.
A co z muskulaturą? Jak się porównasz do pana Stallone'a?
To ja zdobyłem tytuły. Nie muszę się bronić.
Arnold zaczął się rozkręcać.
Rywalizowaliśmy ze sobą, jak Ali i Frazier,
albo wielcy wojownicy, kroczący tą samą drogą,
z miejscem tylko dla jednego.
Graliśmy zupełnie inaczej.
On był najlepszy.
Znał wszystkie odpowiedzi. Miał ciało i siłę.
Taka była jego postać.
Puk, puk.
Ja próbowałem być kimś,
kto nie ma aż takich warunków.
Ciągle spuszczano mi łomot,
a on nigdy nie ucierpiał, więc mówię: „Arnold,
mógłbyś walczyć ze smokiem, a wróciłbyś z plastrem”.
Byliśmy do siebie bardzo wrogo nastawieni.
Potrzebujesz odrobiny żelaza
w diecie.
Nie mogliśmy siebie znieść, trzeba było nas rozdzielać.
Rywalizowaliśmy o wszystko.
Ty sukinsynu.
Muskularne i naoliwione ciało.
O co chodzi?
Kto jest bardziej okrutny, twardszy?
Jeśli Stallone zabije 15, ja zabiję 30.
Kto używa większych noży?
Zostań tu.
Kto ma większe gnaty?
W końcu nosiliśmy armaty.
Sly i ja prowadziliśmy wojnę.
Chciał być numerem jeden.
Niestety udało się to jemu.
Bez Stallone'a pewnie nie robiłbym takich filmów w latach 80.
i nie pracował tak ciężko.
Lubię rywalizację.
Całe moje życie.
Gdy byłem dzieckiem,
mój brat dojeżdżał do szkoły do Graz.
Do autobusu było pół godziny drogi
przez las.
Brat bał się ciemności.
Powroty do domu były dla niego straszne.
Wychodziłem po niego,
żeby nie płakał w drodze do domu.
Chciałem udowodnić rodzicom, że jestem z nas odważniejszy.
Chciałem, żeby byli ze mnie dumni
i udowodnić im,
że dam radę.
W 1985 roku
zabrałem Marię do Austrii,
do Thal.
Do mojej wioski.
Pojechaliśmy nad jezioro Thalersee
w okolicy.
To wiele dla mnie znaczyło,
że zobaczyła skąd pochodzę.
Gdzie to się zaczęło.
Powiedziałem jej:
„Tam są łodzie, zabiorę cię na przejażdżkę”.
Gdy byliśmy na środku jeziora, wyciągnąłem pierścionek
i oświadczyłem się.
Niespodzianka.
Ślub był w Hyannis Port,
w tym samym kościele, w którym poznałem babcię Marii,
Rose Kennedy.
To był największy ślub, na jakim byłem.
Przyszło co najmniej 500 osób.
Znałem 10 procent.
Jak cię kocham?
Pozwól, że wyliczę.
Kocham cię
każdym oddechem,
uśmiechem i łzą,
przez całe moje życie.
- Ja, Maria… - Ja, Arnold…
- Biorę cię, Arnoldzie… - Mario…
Na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie,
będę cię kochać…
przez wszystkie dni mojego życia.
Co teraz?
Możesz pocałować pannę młodą.
Zawsze byłem najszczęśliwszym sukinsynem na świecie.
Mam szczęście, że odniosłem sukces w branży filmowej
i w życiu osobistym.
Niewielu osobom się to udaje.
CIĄŻA JEJ NIE HAMUJE
A potem, zostanie ojcem,
to było nowe doświadczenie.
Ludzie dużo o tym mówią, ale tak naprawdę
nie mają o tym pojęcia.
Gdy Katherine się urodziła,
miałem łzy w oczach.
Byłem bardzo wzruszony
tym życiem,
które stworzyłem z Marią.
Zdajesz sobie sprawę, że to zupełnie nowy świat.
To było oszałamiające, ta radość w naszym życiu.
Wspaniała motywacja
do kontynuowania kariery.
Tylko teraz trzeba było ją przemyśleć.
Zawsze lubiłem, kiedy czytając cytat, myślałem sobie:
„Mogłem to powiedzieć”.
Jak „Wcześnie do łóżka i wcześnie wstawać, pracować jak diabli i się reklamować”
Teda Turnera.
Gdy pierwszy raz wpadłem na Arnolda,
obaj byliśmy na nartach w Kolorado.
Wychodził akurat ze Snowmass Club.
Nagle zatrzymał się i wskazał na mnie,
„Jesteś tym pogromcą duchów”.
Odparłem: „Tak, to mój film”.
„Ja mógłbym być pogromcą duchów”.
To był sprytny sposób, by dać mi do zrozumienia,
że może też grać w komediach.
Poszliśmy na kolację, a on mnie zaskoczył.
Wysławiał się bardzo dobrze,
był inteligentny i zabawny.
Powiedziałem: „Nakręcimy kiedyś razem film”.
Niedługo potem byłem na zdjęciach dla Disneya z Dannym DeVito.
Spotkanie ich dwóch w tak krótkim odstępie czasu,
zainicjowało w mojej głowie ideę, że byliby świetni w duecie,
w filmie.
Niespodziewanie zadzwonił do mnie Ivan Reitman.
„Może zagracie z Arnoldem Schwarzeneggerem
jako bliźniacy?”
„Jezu, genialny pomysł”.
Byłem w Nowym Jorku z dziećmi.
Wysiadałem właśnie z samochodu przed hotelem.
Walczyłem z torbami, kiedy poczułem rękę na ramieniu.
Myślałem, że to portier bierze moje torby.
Odwracam się i widzę Schwarzeneggera.
„Siema, Danny”. Ja na to: „O, Arnold! Dzięki!”
To było nasze pierwsze spotkanie.
Aby to zadziałało,
trzeba było uwierzyć w tę historię, choć była absurdalna.
BLIŹNIACY
Mam brata?
Tak.
Wysłano cię do sierocińca w Los Angeles.
Czułem, że granie bardziej naiwnej,
nowej dla świata postaci, może być skuteczne.
Pewnie jest taki jak ja!
Tak to napisaliśmy,
a moim obowiązkiem jako reżysera było wykorzystanie wszystkiego,
by ukazać głębszego Arnolda.
Szczególnie chciałem unikać jego puent.
Arnold zawsze uważał, że tekst należy podać
jak piłkę, rzucając z całej mocy.
Podczas gdy wielcy komicy grają niuansami.
Zawsze mówiłem scenarzystom, że mają pisać pode mnie.
Obiecałem zabić cię na końcu, tak?
Tak, Matrix.
Kłamałem.
Cytaty, z których słynę, nie są typowe dla komedii.
Musiałem dokonać ciekawej zmiany,
pozbyć się tego, co wcześniej dla mnie działało.
Natychmiast, bingo.
Dopasowaliśmy się.
Jestem Julius, twój brat bliźniak.
Oczywiście!
Przez chwilę myślałem, że patrzę w lustro!
Nie jesteśmy jednojajowi.
A potem mamy sceny jak robimy to samo.
To był pierwszy film, który zarobił ponad 100 milionów dolarów
z biletów.
ZA GRANICĄ 71 088 059 $
NA CAŁYM ŚWIECIE 185 024 447 $
Każdy ma ten film na półce.
Przynajmniej tak wynika z mojego konta bankowego.
„BLIŹNIACY” SZCZĘŚLIWI I BOGACI!
Poznałem Arnolda na imprezie halloweenowej.
Też miałem austriacką rodzinę,
połączyły więc nas narty,
sznycel wiedeński i skórzane spodnie.
Powiedział mi: „Zaczynam sporo zarabiać.
Chcę inwestować poza nieruchomości.
Pomożesz mi zarządzać moimi pieniędzmi?”
Koniec oczekiwania.
Planet Hollywood już w naszej części globu.
Jego wpływy od połowy lat 80. do roku 2000
były ogromne.
Wywołał boom na cygara.
Nagle cygara stały się na topie.
Był największą gwiazdą filmową.
Zawsze pojawiał się z cygarem.
Wielkie zegarki. Nikt nie nosił dużych zegarków.
Hummery. Arnold wspierał rozwój pierwszego komercyjnego Hummera.
Cała idea, że Ameryka będzie kupować coraz większe auta,
SUVy i tak dalej.
Na tym wyrosła.
To jego marka.
Jestem ogierem. Mam jaja.
Palę cygaro, gdzie chcę.
Nie muszę się kryć jak ty.
To Schmäh, właśnie tak.
Wszystko to ściema.
Żeby coś sprzedać, trzeba mieć Schmäh.
Mogę to przetłumaczyć tylko jak „wciskanie kitu”.
W Ameryce mówimy „ściema.”
Promujesz film: „Pompowanie lepsze od szczytowania”.
To wszystko Schmäh.
Zawsze lubiłem wielkie, wojskowe pojazdy.
Jeżdżę Hummerem i mam też czołg.
Żeby jeździć czymś takim, musisz mieć cygaro,
dzięki temu masz jeszcze większe jaja.
To tylko Schmäh.
TERMINATOR 2: DZIEŃ SĄDU
- Terminator 2. On wrócił. - Zgadza się.
Kiedy grasz sequel, nie możesz po prostu robić tego samego.
W Terminatorze 1 byłem złą maszyną,
która niszczyła wszystko na swojej drodze.
W drugiej części mówię:
„Przysięgam…
Nikogo nie zabiję”.
Na początku Arnold był przeciwny.
Mieliśmy porozmawiać o scenariuszu.
Siadam i widzę, że jest jakiś markotny.
„O co chodzi? Nie podoba ci się”.
A on na to: „Jim,
ja nikogo nie zabijam”.
Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć.
„Teraz jesteś tym dobrym gościem, obrońcą”.
„Dobra, niech będzie.
A mogę chociaż strzelić w nogę?”
„Zgoda, możesz strzelić w nogę, ok?”
„W porządku”.
- Co ty wyprawiasz? - Przeżyje.
Kilka dni przed startem Jim Cameron
zaprosił nas na kolację.
Wchodzi Linda, zdejmuje sweter,
patrzę na jej ramiona,
a tam żyły na bicepsach
i tricepsach.
Zupełnie jak kulturysta, w miniaturowej wersji.
Pamiętam, jaka byłam dumna
pokazując to Arnoldowi.
„Jasna cholera,
ma lepszą rzeźbę ode mnie”.
Kiedy kręciłem film z Arnoldem, kazałem mu rozmawiać z ekipą.
Aktorzy zwykle starają się dzielić swoją
mądrością o aktorstwie.
Dla Arnolda to bzdury.
Wiedział,
że połowa roboty to film, a połowa to jego promocja.
Musisz być zaangażowany.
Promować, czemu warto obejrzeć ten film.
Nieważne, czy inne gwiazdy odmówią,
bo to rozpieszczone bachory.
„Jestem gwiazdą. Nie sprzedaję filmów.
Ty sprzedajesz, ja jestem artystą”.
Gówno prawda, musisz sprzedać.
Cokolwiek zrobisz, sprzedajesz to.
Film nie zarobił 50 milionów, jak pierwsza część,
ale 200 milionów dolarów w USA. Stał się kasowym hitem wszech czasów.
Arnold Schwarzenegger zlikwidował konkurencję.
Czemu chce być dobrym cyborgiem?
Myślę, że będzie
startował w wyborach do senatu.
Nie chciał tego zepsuć, pozostając złym bohaterem z 1984 roku.
To tylko taka moja drobna teoria.
Specjalnie dla was.
Pewnie nie ma nikogo na tej planecie
kto nie wie, kim jest tamten człowiek.
Największą gwiazda filmowa na świecie.
Dziś premierę ma jego najnowszy film Bohater Ostatniej Akcji.
Brawa dla Arnolda Schwarzeneggera.
Gdy wyszedł Bohater Ostatniej Akcji,
byłem na szczycie z Terminatorem 2,
największym hitem roku.
Na całym świecie. Nie tylko w Ameryce.
Wszyscy chcieli mnie pokonać.
Nie wszystkim podoba się nowy film Arnolda Schwarzeneggera,
Bohater Ostatniej Akcji.
Niektóre recenzje są wręcz paskudne.
Bohater Ostatniej Akcji jest bliski totalnej porażki.
Nie wyobrażacie sobie,
jak bardzo byłem zły.
To było bolesne.
Raniło moje uczucia, było żenujące.
Wstydziłem się, sprawdzając wyniki box office.
Zadzwoniłem do niego w sobotę rano,
nie czytając jeszcze wiadomości.
Spytałem, jak tam premiera.
Odpowiedział:
„Okropnie”.
Brzmiał, jakby płakał w łóżku.
Odebrał to jako cios dla swojej marki.
To nim naprawdę wstrząsnęło.
Zapytałem, co chce zrobić?
Odpowiedział:
„Posiedzę w samotności”.
To był jedyny raz, kiedy słyszałem go smutnego.
Przez tydzień nie chciałem nikogo widzieć,
ale trzeba brnąc dalej.
Moja teściowa mawiała:
„Po prostu idźmy naprzód.
Idziemy, ruchy”.
To świetne przesłanie.
Jakiś czas potem
zadzwonił Bobby Shriver.
„Powinieneś obejrzeć La Totale!”.
Francuski nieznany filmik..
Świetna robota.
Pomysł był tak świeży i nowy.
Zadzwoniłem do Jima Camerona, mówiąc:
„Musisz zobaczyć ten film”.
Arnold przynoszący mi projekt, w który wierzy.
Nigdy tego nie robił.
„Możemy się zabawić”.
Arnold grał w komediach, miał poczucie humoru.
I to mógł być dobry film akcji.
Powiedział: „Zróbmy coś wielkiego”. „O tak, absolutnie”.
Mogę zobaczyć pana zaproszenie?
Jasne, oto moje zaproszenie.
Zadzwonił telefon w mojej sypialni,
i usłyszałam…
„Cześć, Jamie, tu James Cameron.
Napisałem film dla ciebie i Arnolda Schwarzeneggera”.
Dzwonił hydraulik, musi kopać pod fundamentem czy coś.
To będzie 600 dolarów.
W porządku.
Wcale nie, to zdzierstwo.
Co mu powiedziałaś?
Przespałem się z nim, a on zszedł do 100 dolarów.
Dobry pomysł. Pa, kochanie.
Arnold jest niezwykle szczodry dla ekipy i obsady.
Jego drzwi są zawsze otwarte.
Maria tam była. Były tam dzieciaki.
Było cudownie.
W tej roli byłam tak wolna,
jak nigdy w życiu.
Dalej, złotko.
Aż zdjęcia się skończyły
I zadzwonił telefon.
To był Jim Cameron,
który powiedział,
że spytał Arnolda,
czy może umieścić moje nazwisko nad tytułem filmu.
W cholerę pieniędzy wydaje się na prawników i agentów
żeby tam się znaleźć.
To wielka sprawa.
Z całym jego ego super macho
i ogromnym dorobkiem,
zaszczycił mnie
robiąc dla mnie miejsce.
To było wzruszające,
a ten film rzecz jasna odmienił moje życie.
Jak feniks wznoszący się z pyłu Bohatera Ostatniej Akcji,
Schwarzenegger wraca jeszcze silniejszy.
Prawdziwe kłamstwa to prawdziwe złoto, numer jeden.
Wróciłem.
„Arnold wrócił. Gdy mówi, że wróci, to wraca”.
„WRÓCĘ TU”
Potem był Junior,
w reżyserii Ivana Reitmana.
Odniósł sukces.
Ja też będę mamą.
Następny film, Egzekutor,
zarobił ponad 100 milionów.
Co zabiło dinozaury?
Epoka lodowcowa!
Później Batman i Robin.
Wszystko było jak należy.
To gra.
Życie to gra.
Trzeba umieć znosić sukcesy i porażki.
Tak już jest.
Cześć, co robisz po południu?
Wpadnij do mnie. Moja matka robi dobry apfelstrudel.
Dobrze, bez strudla.
Gdy zmarł mój brat i ojciec,
zostałem jej jedyną osobą w rodzinie.
Musiałem zmienić podejście i myśleć też o matce.
W 1974 roku przyjechała do mnie na kilka tygodni i była zachwycona.
Zacząłem bardziej ją doceniać,
spędzać z nią czas i dobrze się bawić.
Była na każdym planie filmowym.
Robiła zdjęcia,
a z nich albumy, które zabierała je do Austrii
i pokazywała przyjaciołom.
Była ze mnie taka dumna.
W Austrii nie rozmawia się o dwóch rzeczach.
O swoich finansach,
z nikim,
oraz o problemach zdrowotnych
TATUŚ
W 1997 roku,
gdy skończyłem zdjęcia do Batmana i Robina,
moja matka była u nas w domu.
Wstała rano,
a Maria powiedziała, że jestem w szpitalu.
„Ma operację serca”.
„Co?”
Gdy obudziłem się po operacji,
lekarz usiadł na moim łóżku i wziął mnie za rękę.
„Arnold, tak mi przykro.
Nie udało się.
Jedna z zastawek pękła i krew zaczęła ci się zbierać
w płucach.
Musimy cię znów operować”.
Zaczęli mnie przygotowywać do drugiej operacji.
Pomyślałem:
„Co się dzieje?
Nikt nie dał mi znieczulenia,
a facet stoi nade mną z nożem”.
Lekarz powiedział:
„Poczekamy do ostatniej chwili. Nie chcę cię stracić”.
„Co?”
Potem dali mi znieczulenie i odpłynąłem.
Byłem w stanie krytycznym.
Szesnaście godzin później znów się obudziłem.
Operacja się powiodła.
Moja matka przyjechała
z awanturą, że nic nie mówiłem.
„Jak mogłeś? Jestem twoją matką.
Możesz powiedzieć mi wszystko”.
To było dla niej za dużo.
Rok później
dostałem telefon
że mama odwiedzała grób taty
na cmentarzu.
I właśnie tam zmarła, na jego grobie.
Tak…
Moja matka zmarła z powodu
takiego samego problemu z zastawką serca.
Odmówiła operacji.
Zawsze mówiła: „Jeśli Bóg mnie zechce,
może mnie mieć”.
Poczułem wtedy coś jakby „Co teraz?”.
To było tak głęboko we mnie, że nigdy o tym nie myślałem.
Że być może wciąż szukałem jej aprobaty.
Dla kogo teraz to robić?
Sto lat, sto lat…
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Niezły rok dla nas.
Nie muszę chyba mówić.
Cóż, poznałam Arnolda dwa tygodnie po tym, jak skończył 30 lat.
A za dwa tygodnie będziemy razem 20 lat i…
to prawdziwe osiągnięcie.
Powiem wam…
Po operacji nie pracowałem przez rok.
Studia zaczęły dzwonić do mojego agenta.
„Chyba przełożymy ten film”,
albo „Musimy przemyśleć to i owo”.
Sprawy zmieniały obrót
i nagle zacząłem tracić filmy.
Oto gwiazda akcji.
Facet, którego nie można zabić na ekranie,
omal nie umarł.
Obawiałem się,
że moja kariera dobiegnie końca.
Wiedziałem, że przy kolejnym filmie
firma ubezpieczeniowa będzie obserwować każde ujęcie,
czy jest jakaś różnica
między moją sprawnością po operacji serca,
a tą wcześniej.
Proszę, Boże.
Pomóż mi.
Daj mi siłę.
Powiedziałem sobie: „W porządku.
To nowy dzień.
Po prostu idźmy naprzód”.
Akcja!
NA WŁASNĄ RĘKĘ
Chcesz zabezpieczenia? Proszę.
Kiedyś byłem gwiazdą numer jeden na świecie.
Mógłbym wejść do studio Sony,
Warner Brothers, Universal Studio, Disneya, czy innych,
a zaoferowaliby mi film.
Ale nie o to już mi chodziło. Szukałem kolejnego wyzwania.
Jak w kulturystyce, zrobiłem wszystko, co mogłem.
Nie było czego podbijać. Wciąż powtarzało się to samo.
Zróbmy coś innego. Coś bardziej ekscytującego.
Gdy poznałem Marię,
słyszałem te wszystkie rozmowy w porcie Hyannis,
w kółko gadali o polityce i takich sprawach.
Fascynowało mnie to.
Tak jak idea służenia ludziom.
Eunice, matka Marii, powiedziała mi o Olimpiadzie Specjalnej.
Zakochałem się w tej idei.
Prezydent mianował mnie przewodniczącym
rady prezydenckiej do spraw sprawności fizycznej i sportu.
Zrozumiałem, że to świetna zabawa.
Dobrze! Tak!
Byłem bardziej szczęśliwy, niż kręcąc filmy.
Zarobiłem tyle pieniędzy dzięki Ameryce.
Czemu się teraz nie zatrzymać, żeby się odpłacić?
Z biegiem lat
zaczęła mi się kształtować nowa wizja.
Polityka bardzo mnie interesuje.
Wielu twierdzi, że prędzej czy później,
po karierze filmowej zajmę się polityką.
- Schwarzenegger politykiem? - Dokładnie.
Patrząc w przyszłość, czemu zewsząd słychać głosy,
że zajmiesz się polityką?
Panie i panowie, Arnold Schwarzenegger!
Porzuciłem wszelki sceptycyzm co do tego,
co jest dla niego niemożliwe.
Wiele spraw stało się dla mnie zrozumiałych w czasie
40 lat naszej przyjaźni.
Przez całe życie widać było, że zmierza w stronę
czegoś znacznie większego.
Wierzę, że polityka była mu przeznaczona.
Cała reszta to była rozgrzewka.
Zrozumiał, że system polityczny jest jak pudełko
i wysadził je w powietrze.
Panie i panowie, jesteśmy tu, by zrobić porządek.
Widzisz ten szczyt?
Muszę go zdobyć.
Nieważne jakim kosztem,
pójdę tam.
Napisy: Anita Rudomina