‎ผมคิดว่าโชคชะตาเป็นไปตามที่เราคิด
‎เราต้องมีวิสัยทัศน์
‎ถ้าเราไปตามวิสัยทัศน์นั้น ‎ผมคิดว่าปาฏิหาริย์ก็จะเกิดขึ้นได้
‎นี่คือสิ่งที่ชีวิตผมเจอมาตลอด
‎ผมเห็นยอดเขาแห่งวงการเพาะกาย ‎ผมปีนยอดเขานั้น
‎แล้วผมก็เห็นยอดเขาอีกลูก นั่นคือพระเอก
‎ดาราหนัง
‎มันทำให้ผมนึกถึงนักปีนเขาชื่อดัง
‎เอ็ดมันด์ ฮิลลารี่
‎ที่เป็นคนแรกที่พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์
‎นักข่าวถามเขาว่า
‎"คุณคิดอะไรเวลามองไปรอบๆ
‎ตอนที่อยู่บนยอดเขานั้น"
‎เขาตอบว่า
‎"อยู่ๆ ผมก็เห็นยอดเขาอีกลูกหนึ่ง
‎อยู่ไกลออกไป
‎แล้วผมก็เริ่มวางแผนเส้นทาง
‎ผมจะไปถึงยอดเขานั้นได้ยังไง"
‎เมื่อปี 1969
‎เรารู้ข่าวว่าเขากำลังคัดตัวแสดงบทเฮอร์คิวลิส
‎พระเจ้าช่วย นี่คือโอกาสของผม ‎ที่จะได้เป็นเรจ พาร์กคนใหม่
‎ตอนนั้นผมยังไม่พร้อม ‎ผมเข้าใจบทไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
‎ข้าไม่ได้พูดโดยไม่มีมูล ‎แต่เจ้าคงไม่ชอบโลกข้างล่างแน่
‎ให้ข้าตัดสินเองเถิด
‎ข้าเบื่อหน้าเดิมๆ
‎สิ่งของเดิมๆ
‎ผมยังไม่เคยเรียนการแสดง
‎ไม่มีชายคนใดเหนือกว่าเฮอร์คิวลิส
‎ข้าคือเฮอร์คิวลิส
‎นายพูดเองทั้งนั้น
‎ไม่มีมนุษย์หน้าไหนเหนือกว่าเฮอร์คิวลิส
‎เขาพากย์เสียงทับผม ‎ผมยังพูดภาษาอังกฤษไม่คล่อง
‎เขาบอกผมว่าคนอเมริกัน ‎อยากฟังดาราที่พูดเหมือนจอห์น เวย์น
‎ไม่ใช่คุณ
‎ผมโดนเปลี่ยนชื่อ
‎จากอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎เป็นอาร์โนลด์ สตรอง
‎หนังออกฉาย
‎แล้วมันก็…
‎ไม่ได้ฮิตเลย
‎ช่วงห้าปีนั้น ไม่มีใครเสนองานอะไรให้ผม
‎ไม่มีสักอย่างเลย
‎ยังมีอีกหลายอย่างที่ผมต้องเรียนรู้
‎มีอุปสรรคที่ผมต้องฝ่าฟัน ‎ซึ่งรวมถึงอุปสรรคใหญ่ที่สุดด้วย
‎ตอนที่ทุกคนบอกว่า "ไม่ มันเป็นไปไม่ได้"
‎ทำไมถึงไม่ยอมแพ้
‎เพราะวิสัยทัศน์ของผมไม่มีเรื่องการยอมแพ้
‎วิสัยทัศน์ของผมคือการปีนเขาลูกนั้น
‎โคแนน
‎สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตคืออะไร
‎ปราบศัตรู ได้เห็นมันวิ่งหนีไป
‎แล้วได้ฟังเสียงคร่ำครวญของผู้หญิงของมัน
‎ศิลปะของเขามาจาก…
‎การไม่ซ้ำใครมากๆ กับทุกอย่างที่เขาทำ
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องความนิยม เขาทำให้มันเท่ด้วย
‎นี่คือเรื่องราวความสำเร็จแบบอเมริกัน ‎ที่น่าทึ่งที่สุดที่ผมรู้จัก
‎เราผลักดันกันและกัน
‎ผมอยากผลักเขาตกหน้าผา
‎น่าเสียดายที่ผมหาหน้าผาไม่เจอ ‎ผมเลยต้องทนอยู่กับเขา
‎ลาก่อนนะจ๊ะ น้องสาว
‎เขาไม่ใช่อาร์โนลด์ ‎ที่ว่างเปล่าแบบที่ใครอาจจะคิด
‎มันง่ายที่จะดูถูกเขาว่า ‎เป็นดาราหนังแอ็กชันยุค 80 ที่หมดยุคแล้ว
‎แต่เขาเป็นมากกว่านั้นเยอะ
‎(อาร์โนลด์)
‎(ตอนที่ 2: นักแสดง)
‎นูดเดิล
‎มานี่
‎มาอ่านบทด้วยกัน
‎พระราชาในปราสาท
‎บทแบบเดิมๆ สำหรับพ่อเนอะ
‎ใช่
‎ว้าว ฉากนี้แหละที่เราจะบุก
‎การปรับตัวมันแปลก
‎ตอนเปลี่ยนจากเพาะกาย
‎ไปเป็นนักแสดง
‎(แฮปปี้แอนนิเวอร์แซรีแอนด์กู๊ดบาย)
‎ผมริโก้
‎อ้อ ค่ะ
‎จัดที่ไหนดี
‎อะไรนะ
‎ตรงนี้ หรือในห้องนอน
‎อ้อ ที่นี่ค่ะๆ
‎ในยุค 70 พวกตัวแทนกับผู้จัดการ
‎กับผู้บริหารค่ายหนัง
‎พวกเขาบอกผมชัดเจนมากว่า ‎"คุณตัวใหญ่เกินไปเยอะเลย
‎คุณกล้ามใหญ่เกินไป มันไม่เหมาะกับยุคนี้
‎ลืมหุ่นกล้ามโตหนัก 113 กิโลไปก่อน"
‎(เดอะสตรีตส์ออฟซานฟรานซิสโก)
‎เฮ้ย
‎คิดว่าผมตลกหรือไง คิดว่าตลกเหรอ
‎คุณต้องยอมรับนะ
‎เวลาทำแบบนั้น ‎คุณเหมือนลิงยักษ์หรือตัวอะไรสักอย่าง
‎หยุดเลยนะ
‎"พยายามต่อไปนะ
‎ปรับปรุงพื้นฐานก่อน ปรับปรุงการแสดง
‎ช่วงเวลาของคุณจะมาถึง"
‎(เวนิซบีช 1974)
‎ถึงตอนนั้น ผมเลิกแข่งเพาะกายแล้ว
‎เพื่อนผม ชาร์ลส์ เกนส์ ‎บอกว่าเขาเขียนนิยาย "สเตย์ฮังกรี้"
‎แล้วเขาก็อยากดัดแปลงเป็นบทหนัง
‎"สเตย์ฮังกรี้" เขียนมาเพื่อนักเพาะกาย
‎ผมรู้สึกว่าผมอยู่ถูกที่ถูกเวลา
‎ในนิยายเรื่องนั้น
‎ผมเขียนถึงนิยาม ‎ความหมายของการหิวกระหาย อย่าหยุดยั้ง
‎อย่าพอแค่จุดที่ตัวเองอยู่
‎ทันทีที่อาร์โนลด์ได้ยินคำนี้ เขาก็โยงกับตัวเอง
‎นี่คือคติของเขา นี่คือวิธีใช้ชีวิตของเขา
‎ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จกี่ครั้ง
‎เขาก็หิวกระหายอยากได้มากกว่าเดิมเสมอ
‎บ็อบ ราเฟลสันซื้อสิทธิ์ไปทำหนัง
‎ผมกับบ็อบเขียนบทด้วยกัน
‎ในบทของโจ ซานโต
‎คุณต้องเป็นนักเพาะกายที่เก่งสมกับบทบาท
‎ผมบอกว่า "ฟังนะ มีคนเดียวที่เหมาะกับบทนี้
‎นั่นคืออาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์"
‎บ็อบบอกว่า "ไม่ไหวหรอก เขาต้องมีโค้ชสอนพูด
‎สำเนียงเขายังแข็งเกินไป"
‎อาร์โนลด์ก็ตั้งใจทำให้บ็อบเชื่อ
‎ว่าเขาคือคนที่ใช่สำหรับบทนี้
‎บ็อบ ราเฟลสันเพิ่งสร้าง ‎"ไฟว์อีซี่พีซซิส" กับ "อีซี่ไรเดอร์"
‎เขาสร้างหนังดังมาเยอะ ‎เขาเป็นผู้กำกับเนื้อหอมมากๆ
‎เขาไม่รับประกันบทนี้ให้ผม
‎เขาบอกว่า "อีกสักสามสี่เดือน มาทดสอบกัน
‎ระหว่างนี้คุณก็ไปเรียนการแสดงซะ"
‎ผมได้รับสายจากบ็อบ ราเฟลสัน
‎เขาบอกว่าเขาหานักแสดงได้
‎ที่ไม่เคยแสดงหนังดราม่ามาก่อน
‎"คุณอยากร่วมงานกับเขาไหม"
‎ช่วงหกสัปดาห์แรก
‎ผมหาข้อมูลทุกอย่างที่หาได้ ‎เกี่ยวกับชีวิตของอาร์โนลด์
‎"เล่าเรื่องพ่อให้ฟังหน่อย
‎เล่าเรื่องแม่ให้ฟังหน่อย
‎บอกหน่อยว่าชีวิตวัยเด็กในออสเตรียเป็นยังไง
‎ไม่ใช่พูดอย่างเดียวนะ
‎ผมอยากเข้าใจประสบการณ์ของคุณ ‎ตอนที่คุณเล่าให้ฟังด้วย
‎คุณรู้สึกยังไงบ้าง"
‎ผมรู้ว่ายังมีบางอย่างที่ขาดหายไปในตัวผม
‎ผมตั้งกำแพงตัวเองสูงมาก ‎จนแทบไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลย
‎มันอาจจะมี แต่ถูกเก็บซ่อนไว้ ‎แล้วก็ต้องดึงมันออกมา
‎เพื่อที่จะเป็นนักแสดงที่ดี
‎ทุกครั้งที่ความรู้สึกมีผลกับการฝึก
‎ผมก็จะปิดสวิตช์มัน
‎ผมต้องบอกจิตใจตัวเอง ‎ว่าตอนนี้ปลดปล่อยมันออกมาได้แล้ว
‎ตอนผมไปออฟฟิศของบ็อบ ราเฟลสัน
‎ตอนกลางซีน บ็อบก็พูดขึ้นมาว่า "ผมขนลุกเลย
‎ผมสั่นไปเลยล่ะ
‎คุณได้บทแล้ว"
‎(สเตย์ฮังกรี้)
‎เพราะมีเจฟฟ์ บริดเจสกับแซลลี่ ฟีลด์ช่วย
‎พวกเขาทุ่มเทมากๆ ‎กับการทำให้ผมโดดเด่น ทำให้หนังออกมาดี
‎พวกเขาพร้อมจะซ้อมกับผมตลอดเวลา
‎เมื่อไหร่คุณจะถอดหน้ากาก
‎เวลาเราทำงานกับมืออาชีพแบบนั้น
‎เราก็จะโดดเด่นไปด้วย
‎ผมไม่ชอบที่ตัวเองสบายเกิน
‎พอเราชินกับความสบาย มันก็ถอนตัวยาก
‎ผมขอหิวกระหายต่อไปดีกว่า
‎ผมตื่นเต้นมากๆ
‎แต่ก็อีกนานกว่า "สเตย์ฮังกรี้" จะออกฉาย
‎ตอนนี้เราจะทำอะไร
‎สองเดือนต่อมา จอร์จ บัตเลอร์ ‎กับชาร์ลส์ เกนส์มาหาผม
‎บอกว่าพวกเขาอยากทำสารคดี ‎เกี่ยวกับการเพาะกาย
‎ชื่อว่า "ปั๊มปิ้งไอรอน"
‎เอาล่ะ สเลตแรก เทกหนึ่ง
‎ผมแสดงต่อหน้าคนดูได้ดีกว่า
‎เรามาอยู่ตรงนี้
‎กับทีมงานสารคดีสิบคน
‎กล้องก็อยู่หน้าผม
‎ผมก็จะทุ่มเทกับการแสดงได้มากขึ้น
‎"ปั๊มปิ้งไอรอน" กับอาร์โนลด์
‎คือสิ่งที่ร่วมกัน ‎ทำให้กีฬาเพาะกายเป็นอย่างทุกวันนี้
‎นี่คือผลงานแรกที่ทำให้การเพาะกาย
‎เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป
‎แล้วก็ทำให้อาร์โนลด์ได้รับการยอมรับ ‎ในวงการภาพยนตร์มากขึ้น
‎มันข้ามเส้นแบ่ง ‎จากการที่คนมองผมเป็นไอ้บ้ากล้าม
‎ไปเป็นคนคนหนึ่ง
‎- ลู คิดว่านายมีโอกาสแค่ไหน ‎- ฉันแพ้แน่ อาร์โนลด์ นายเก่งที่สุด
‎- ขอบใจ ‎- ยินดีเสมอ
‎หมาป่าที่อยู่บนเนินเขา ‎ไม่หิวกระหายเท่าหมาป่าที่ต้องพยายามปีนขึ้นไป
‎- ก็จริง ‎- ใช่ไหม
‎หมาป่าบนเนินเขาไม่หิวกระหาย ‎แต่ถ้าอยากกิน มันก็มีให้กิน
‎ความรู้สึกที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นได้ในโรงยิม ‎คือตอนกล้ามขยายหลังฝึกหนัก
‎สำหรับผม มันเทียบได้กับการที่ผู้หญิงมีเซ็กซ์
‎แล้วถึงจุดสุดยอด
‎มันเหมือนกันเลย
‎ปี 1977 มันสุดเหวี่ยงมาก
‎ที่งานเทศกาลหนังเมืองคานส์ ‎"ปั๊มปิ้งไอรอน" กลายเป็นหนังฮิต
‎ช่างภาพหลายร้อยคนเดินตามเรา ‎คนดูยืนปรบมือให้
‎ผมแต่งงานหรือยังเหรอ ยังครับ
‎ทำไมล่ะ
‎ปีนั้นไม่มีใครสร้างกระแสได้แรงกว่าเรา
‎เด็กร่างใหญ่กล้ามโต ‎ที่ดึงตัวมาจากชนบทออสเตรีย
‎ความเปิดเผยและไหวพริบ ‎ทำให้ชวาร์เซเน็กเกอร์เป็นดาวเด่นของเรื่องนี้
‎พบกับชายในฝันของนักโฆษณา มิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎- มันใหญ่ไปสำหรับฉันนะ ‎- "ใหญ่ไปสำหรับฉัน" เหรอ ทำแบบนี้ได้ไหม
‎ผมได้คุยกับแอนดี้ วาร์ฮอล ศิลปินดังๆ
‎ได้ขึ้นปกนิตยสาร
‎ได้ออกทอล์กโชว์
‎แล้ว "สเตย์ฮังกรี้" ก็ออกฉาย
‎มันยิ่งบ้าคลั่งกว่าอีก
‎รางวัลลูกโลกทองคำ
‎แล้วผมก็ได้รางวัลลูกโลกทองคำ ‎สาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
‎เห็นชัดแล้วว่า ‎สิ่งต่อไปที่ผมจะทำมันไม่ใช่แค่การแสดง
‎แต่เป็นพระเอกแถวหน้าของวงการหนัง
‎เป็นดาราดัง
‎ขอไฟแช็กหน่อย
‎หลายๆ ครั้งที่คนเราสนใจแต่ความสำเร็จ
‎ความจริงก็คือ
‎นอกจากความสำเร็จยิ่งใหญ่ที่ผมได้รับ ‎มันก็มีการดิ้นรนด้วย
‎ผมเล่นหนังเรื่อง "เดอะวิลเลน"
‎กับเคิร์ต ดักลาสและแอนน์-มาร์เกร็ต
‎อยากถูหลังให้ฉันไหม
‎ผมจะไปเอาไม้
‎ตอนหนังออกฉาย รีวิวหนึ่งเขียนว่า
‎"ม้าในหนังแสดงสีหน้า ‎ได้ดีกว่าชวาร์เซเน็กเกอร์อีก"
‎ผมหงุดหงิดมาก
‎มันยากมากที่จะหาตัวแทน
‎ทุกคนพูดเหมือนกันหมด
‎"ยุคนี้คุณมันขายไม่ออก"
‎"นี่คือยุค 70
‎พระเอกกระแสต้องแบบดัสดิต ฮอฟฟ์แมน"
‎"อัล ปาชิโนก็เป็นกระแส
‎นี่คนตัวเล็กๆ ทั้งนั้น ตรงข้ามกับคุณคนละขั้วเลย"
‎โชคดีที่ผมไม่ได้ขาดเงิน
‎โจ วีเดอร์ หลังจากเขาพาผมมาอเมริกา
‎ก็สอนผมว่าอสังหาฯ ‎คือการลงทุนที่ดีที่สุดอย่างหนึ่ง
‎ผมซื้ออะพาร์ตเมนต์ตึกแรกเมื่อยุค 70
‎ตอนที่เกิดเงินเฟ้อครั้งใหญ่
‎ผมรู้ทันทีว่ามันมีศักยภาพแค่ไหน
‎แล้วผมก็เริ่มซื้ออาคารสำนักงาน ‎บนถนนสายหลักที่แซนตามอนิกา
‎ผมได้จับเงินล้านตั้งแต่ยุค 70
‎ก่อนที่ผมจะดังในวงการหนังซะอีก
‎ผมไม่จำเป็นต้องรับเล่นหนังห่วยๆ
‎หรือเป็นนักแสดงบทตัวละครแปลกๆ
‎"อะไรวะเนี่ย ผมไม่ได้อยากเล่นตัวละครแปลกๆ
‎ผมอยากเป็นพระเอก
‎ผมอยากเป็นดาราดัง"
‎แค่เพราะมันยาก แค่เพราะมันมีอุปสรรค
‎ผมไม่สนว่าต้องทำยังไง
‎สุดท้าย ผมจะไต่ขึ้นไป ‎อยู่แถวหน้ากับพวกเขาให้ได้
‎ผมบอกกับตัวเองว่า
‎"สิ่งเหล่านั้นที่ใครๆ บอกว่าเป็นอุปสรรค
‎ผมจะทำให้มันเปลี่ยนจากจุดอ่อน ‎เป็นจุดแข็งของตัวเอง"
‎เชฟวี่
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ถ่ายทอดสดแบบเกือบตายอีกครั้ง ‎จากเวสต์ไซต์เทนนิสคลับ
‎นี่คือทัวร์นาเมนต์เทนนิสดารา ‎โรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี้
‎ผมล่ะปวดไปทั้งตัวเลย
‎เอเธล เคนเนดี้โทรหาผม
‎บอกว่า "บ็อบบี้ ชไรเวอร์พูดถึงชื่อคุณ
‎ว่าจะเชิญมาแข่งเทนนิส ‎รายการโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี้
‎คุณคงเหมาะมากเลย
‎คุณมีบุคลิกที่เหมาะดีนะ อยากมาไหม"
‎ผมบอกว่า "เอเธล ‎ผมไม่เคยคิดจะจับไม้เทนนิสมาก่อนเลย"
‎ทุกอย่างที่ผมทำ ‎ผมปรึกษานักประชาสัมพันธ์เสมอ
‎เขาบอกว่า "เอเธล เคนเนดี้โทรมาเหรอ
‎แม่เจ้า
‎ไปเลย ตกลงไปเลย"
‎ก่อนทัวร์นาเมนต์เทนนิสจะเริ่ม ‎ก็มีงานเลี้ยงครั้งใหญ่
‎ทั้งตระกูลเคนเนดี้ไปที่นั่น
‎ยูนิซมาหาผมแล้วบอกว่า ‎"สวัสดีค่ะ ดีใจจริงๆ ที่คุณมาด้วย
‎อีกอย่าง นี่ลูกสาวฉัน มาเรีย ชไรเวอร์"
‎หลังจากนั้น ตอนเธอบอกว่า ‎"ลูกสาวฉันชอบคุณมากเลย"
‎ผมดันตอบไปว่า "ลูกสาวคุณก้นสวยมาก
‎ผมต้องบอกเลยล่ะ"
‎ยูนิซบอกว่า "ขอบคุณค่ะ"
‎แล้วเธอก็เดินหนีไปแบบว่า "อะไรวะเนี่ย"
‎มันโง่มาก ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมพูดไปแบบนั้น
‎อดีตมิสเตอร์โอลิมเปีย มิสเตอร์ยูนิเวิร์ส
‎อาร์โนลด์กำลังหงุดหงิด
‎ถอดเสื้อทิ้ง พร้อมกลับไปสู้อีกครั้ง
‎ตอนลงไปแข่งทัวร์นาเมนต์เทนนิสจริงๆ
‎ผมเห็นเลยว่ามาเรียจ้องผมตลอดเวลา
‎หลังจากแข่งจบ เธอกับแคโรไลน์ เคนเนดี้
‎ก็มาหาผม แล้วก็คุยกัน
‎มาเรียบอกว่า "คุณน่าจะไป ‎ไฮแอนนิสพอร์ตกับเราคืนนี้นะ"
‎ผมก็บอกว่า ‎"ผมต้องกลับโรงแรมไปเก็บเสื้อผ้าก่อน
‎ผมมีแต่ชุดเทนนิส"
‎"จะบ้าเหรอ ทุกคนที่นั่นใส่ขาสั้นทั้งนั้นแหละ"
‎คืนนั้นเราออกเดินทาง ‎ด้วยเครื่องบินส่วนตัวไปไฮแอนนิส พอร์ต
‎แล้วผมก็ไปริมหาดกับเธอ ‎แล้วเราก็ว่ายน้ำออกไปในทะเล
‎เราขึ้นเรือ นั่งเรือล่องไปในอ่าว
‎มันเหลือเชื่อขนาดนั้นเลย
‎บรรยากาศวันนั้นคือแบบ ‎"ลองทดสอบผู้ชายคนนี้ดู"
‎เช้าวันต่อมา วันอาทิตย์
‎ทุกคนวิ่งมาที่ห้องผม ถามว่า "คุณพร้อมหรือยัง
‎เราจะไปโบสถ์กัน"
‎ผมก็บอก "หมายความว่าไง ผมไม่มีชุดใส่"
‎ที่โบสถ์ โรส เคนเนดี้นั่งแถวหน้า
‎เราต้องแต่งตัวดีๆ ‎ทุกคนแต่งหรูดูแพง เพราะว่าโรส…
‎ผมใส่กางเกงเทนนิสนั่งเป็นไอ้ง่าว
‎พร้อมรองเท้าเทนนิสกับเสื้อของบ็อบบี้ ชไรเวอร์
‎อย่างน้อยผมก็ยังใส่เสื้อ
‎ผมหลงรักมาเรียจริงๆ
‎ไม่ใช่เพราะเธอมาจากตระกูลเคนเนดี้
‎แต่เพราะเธอมีบุคลิกที่ไม่ธรรมดาจริงๆ
‎ผมมองเห็นความกบฏเล็กๆ ในตัวเธอ
‎ผมอยากหนีออกจากบ้าน ออกจากออสเตรีย
‎เธอก็อยากหนีเหมือนกัน
‎นั่นคือจุดเริ่มต้น
‎ของผมกับมาเรีย
‎ปีต่อมา ในที่สุดผมก็เจอผู้จัดการที่ยินดีรับดูแลผม
‎ผมส่งทั้งหมดที่คุณให้มา ‎ไปให้ทนายแล้ว เขากำลังดู…
‎เขาบอกผมว่า "คุณมีสัมภาษณ์ ‎กับดีโน่ เดอ ลอเรนติส"
‎เขาคือคนที่สร้างหนังมา 500 เรื่อง
‎เขาได้ทั้งรางวัลออสการ์ ทั้งลูกโลกทองคำ
‎เขาเป็นขาใหญ่ตัวจริง
‎เราไปที่ออฟฟิศเขา สิ่งแรกที่ผมเห็น
‎คือผู้ชายตัวเล็กๆ
‎นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเบ้อเริ่ม
‎พอลุกจากเก้าอี้ เขาก็ไม่ได้สูงขึ้นมาก
‎ผมสังเกตเห็นว่าเขาตัวเล็กจริงๆ
‎ผมถามว่า "ทำไมคนตัวเล็ก ‎ต้องใช้โต๊ะใหญ่ขนาดนี้"
‎แล้วเขาก็อาละวาดทันทีเลย
‎"ผมใช้คุณไม่ได้หรอก คุณพูดติดสำเนียง"
‎ผมก็สวน "พูดตลกดีนี่ ‎เพราะคุณก็ติดสำเนียงเหมือนกัน
‎ผมแทบฟังคุณไม่รู้เรื่องเลย"
‎"พาเขาออกไปซะ"
‎ประตูยังไม่ทันจะปิดดี
‎แล้วผู้จัดการก็ตะโกนใส่ผม
‎"ดูนี่สิ อาร์โนลด์
‎เพิ่งจะหนึ่งนาที 40 วินาที
‎นี่คือการคุยงานที่เร็วที่สุด ‎ที่ผมเคยเจอในฮอลลีวูดเลย
‎คุณไปปากดีใส่เขา"
‎ต่อมาในปีนั้น
‎เอ็ด เพรสแมนก็ซื้อลิขสิทธิ์ ‎"โคแนน ยอดคนแดนเถื่อน"
‎แล้วก็ชื่นชอบผมหลังจากได้ดู "ปั๊มปิ้งไอรอน"
‎เขารู้สึกว่าผมมีตัวตนที่เหมาะมาก
‎สำหรับบทโคแนน
‎เอ็ด เพรสแมนขอให้ ‎ดีโน่ เดอ ลอเรนติสสร้างหนังเรื่องนี้
‎ดีโน่บอกทันทีเลยว่า "ผมใช้เขาไม่ได้นะ
‎เขาเป็นนาซี
‎ผมไม่ชอบเขา"
‎เอ็ด เพรสแมนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‎โชคดีที่ก่อนผมจะถูกคัดออกจากโปรเจกต์
‎พวกเขาไปจ้างผู้กำกับ จอห์น มิลเลียส
‎เขาบอกว่า "ดีโน่ไม่ชอบคุณ"
‎ผมก็บอก "ผมรู้เขาไม่ชอบผม"
‎เขาก็บอก "ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวผมเคลียร์ให้"
‎จอห์น มิลเลียสเป็นคนโหด
‎เขาพกปืน .45 ใส่กระสุนเข้าคุยงาน
‎เขาวางปืนบนโต๊ะตอนคุยกับผู้บริหารค่ายหนัง
‎ดีโน่ไม่อยากยุ่งกับเขาเลย
‎เขาคิดว่ามิลเลียสเป็นบ้า
‎มิลเลียสบอกว่า ‎"ผมจะไม่กำกับเรื่องนี้ถ้าไม่มีอาร์โนลด์
‎เขาจะต้องเป็นโคแนน"
‎(โคแนน ยอดคนแดนเถื่อน)
‎การถ่ายทำโหดมาก
‎มิลเลียสบ้าจริงๆ
‎เขาอยากให้เราออกไปลุยอากาศหนาว
‎เอาให้แข็งตายไปเลย
‎ธีมของหนังคือความทรมาน
‎เขาชอบสิ่งนั้น
‎สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือต้องโหดเข้าไว้
‎หลังจากเราจากไป ‎คนก็จะตัดสินว่าเราเก่งจริงหรือเปล่า
‎ผมเล่นสตันต์เองทุกอย่าง ‎ไม่มีใครที่รูปร่างเหมือนผมเลย
‎ผมก็เลยต้องเล่นทุกฉากเอง
‎ให้ตายสิ
‎เทกแรกก็ไม่เป็นไร
‎แล้วเราก็ถ่ายเทกสอง เทกสาม เทกสี่
‎สุดท้ายผมก็เลือดออกจริงๆ
‎ผมบ้าการเตรียมตัวมาตลอด
‎ไม่ว่าจะถ่ายซ้ำกี่รอบ ไม่ว่าจะกี่เทก
‎เราก็ห้ามเข้ากองถ่ายโดยไม่ได้เตรียมพร้อม
‎แค่นี้แหละที่แกต้องการ
‎ตีห้า เราไปรวมตัวกัน ซ้อมดาบซามูไร
‎ซ้อมมวยปล้ำ ซ้อมฟันดาบใหญ่
‎ผมจะได้ใช้ดาบเป็นจริงๆ แล้วเข้าใจท่วงท่า
‎ซ้อมขี่ม้าอยู่หลายชั่วโมง
‎เพราะผมอยากรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับม้า
‎สุดท้าย ดีโน่ เดอ ลอเรนติสก็มาที่กอง
‎เขาเดินขึ้นบันไดมา
‎เดินมาหาผม
‎เขาบอกผมว่า "ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎คุณคือโคแนน"
‎แล้วหันหลัง แต็กๆ แต็กๆ กลับลงบันไดไป
‎ผมจำได้ว่ามิลเลียสวิ่งมาหาผม
‎มากอดผมแน่นเลย
‎แล้วบอกว่า "เยี่ยม เขารักคุณแล้ว
‎ได้ยินที่เขาบอกไหม" ‎ผมก็ตอบ "เขาบอกผมคือโคแนน ผมรู้"
‎"นี่คือคำชมสูงสุดที่คุณจะได้รับเลย ‎คุณคือโคแนน
‎คุณคือตัวละครนั้น"
‎อดีตมิสเตอร์ยูนิเวิร์สร่างใหญ่อย่างกับรถบรรทุก
‎แสดงนำในหนังใหม่ "โคแนน ยอดคนแดนเถื่อน"
‎- หนังเกี่ยวกับอะไรคะ ‎- เป็นหนังแฟนตาซี
‎เป็นหนังผจญภัยในยุคที่อยู่ในจินตนาการ
‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎"โคแนน ยอดคนแดนเถื่อน"
‎ผมไปโปรโมตหนังเรื่องนี้ทุกประเทศทั่วโลก
‎เพราะผมอยากแสดงให้เห็นว่า ‎ตอนนี้ผมคืออาร์โนลด์ นักแสดง
‎ไม่ใช่อาร์โนลด์ นักเพาะกาย
‎มันได้ผล เพราะผมได้สร้างชื่อเสียง ‎ในฐานะนักแสดงระดับนานาชาติ
‎"โคแนน" ทำเงินทั่วโลกได้ 90 ล้านดอลลาร์
‎ผมพิสูจน์ให้คนที่ปฏิเสธผมได้เห็น ‎ว่าคนต่างชาติที่พูดติดสำเนียง
‎ตัวหนัก 109 กิโลก็เป็นพระเอกได้จริงๆ
‎แล้วขายหนังได้ทั่วโลกด้วย
‎ช่างหัวพวกนั้นเลย
‎(ซันแวลลีย์ ปี 2023)
‎ผมซื้อบ้านหลังนี้มาเกิน 25 ปีแล้ว
‎ที่นี่คือการผสมผสานออสเตรียกับอเมริกา
‎มีความอบอุ่นแบบออสเตรีย
‎แต่ขนาดใหญ่แบบอเมริกัน
‎ใหญ่มาก
‎ใหญ่เกินไปก็ยังใหญ่ไม่พอ
‎นั่นแหละแนวคิด
‎ตอนผมมาที่นี่ในยุค 60-70
‎อเมริกากำลังมีปัญหา
‎คดีฆาตกรรมแมนสัน ประท้วงสงครามเวียดนาม
‎ฮิปปี้ลุกฮือ
‎คนย้ายถิ่นฐานอย่างผม ‎ไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้นเลย
‎ผมจะไปที่เมืองอันเจิดจรัสบนเนินเขา
‎ใช่ มันอาจจะมีข้อบกพร่อง มีเรื่องแย่ๆ
‎แต่ผมมองไม่เห็นด้านนั้น
‎การที่ได้ข้ามจากวงการหนึ่งมาอีกวงการ
‎จากวงการเพาะกาย ‎มาสู่วงการบันเทิงและการแสดง
‎ทำได้แค่ในอเมริกาเท่านั้น
‎ผมหลงรักอเมริกาเพราะผมได้ดู
‎หนังขาวดำเรื่องหนึ่งสมัยเรียน
‎ตึกสูงในนิวยอร์ก
‎มีสะพานโกลเดนเกต
‎ทุกอย่างดูใหญ่ยักษ์ไปหมด
‎ผมอยากมีส่วนกับสิ่งนั้น
‎ผมชอบดนตรีอเมริกัน ‎ผมชอบนักการเมืองอเมริกัน
‎ทุกอย่างคืออเมริกา อเมริกา อเมริกา
‎ผมสมัครขอสิทธิพลเมือง
‎แน่นอน เราต้องสอบให้ผ่านก่อน
‎ผมซ้อมมา แล้วผมก็สอบผ่าน
‎ปี 1983 ผมได้เป็นพลเมือง
‎ผมรอเวลานี้มานาน
‎วันที่ผมได้เป็นพลเมืองอเมริกันสักที
‎แล้วผมก็รู้สึกวิเศษมากๆ
‎ผมรู้สึกว่ามันเป็นของขวัญอันยิ่งใหญ่
‎ที่ได้เป็นคนอเมริกัน
‎ผมเกิดในออสเตรีย แล้วผมก็ภูมิใจมาก
‎แต่ผมสร้างชีวิตในอเมริกา
‎ประเทศนี้ต้องการรัฐบาลชุดใหม่
‎เพื่อทำให้อเมริกายิ่งใหญ่อีกครั้ง
‎ในยุค 80 คนก้าวข้ามปัญหา ‎จากยุค 60-70 ได้แล้ว
‎แล้วโรนัลด์ เรแกนก็ได้รับเลือกตั้ง
‎เขาไม่ยอมให้ใครแหยมเลย
‎อเมริกากลับมายิ่งใหญ่
‎ทุกคนได้ทุ่มพลังกาย ‎ทุ่มความกล้าหาญอย่างมีศีลธรรม
‎และใช่ครับ ทุ่มพลังทางจิตวิญญาณ
‎ที่สร้างชาติที่ยิ่งใหญ่ ‎และเสรีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในโลก
‎อเมริกาเข้มแข็ง แล้วมันก็มีผลต่อหนัง
‎อยู่ๆ คนก็คลั่งหนังแอ็กชันขึ้นมา
‎สิ่งสำคัญคือต้องมีกล้ามโต ‎เหมือนพระเอกหนังแอ็กชัน
‎เราได้ประโยชน์จากการที่ ‎โรนัลด์ เรแกนเข้ามารับตำแหน่ง
‎และจากการที่ใครๆ บอกว่า ‎"ใช่ อเมริกากลับมายิ่งใหญ่แล้ว"
‎สำหรับอาร์โนลด์
‎เขาได้นำพากระแสนี้มาถึงจอเงิน
‎ผมไปงานเลี้ยง แล้วได้เจอไมค์ เมดาวอย
‎ที่เป็นโปรดิวเซอร์ชื่อดังมากๆ
‎เขาบอกผมว่า ‎"เรามีหนังแอ็กชันสนุกๆ บู๊ล้างผลาญ"
‎ชื่อว่า "คนเหล็ก 2029"
‎ผมค่อนข้างลังเล ไม่อยากเล่นหนังห่วยๆ เกรดบี
‎แต่บทเขียนออกมาดีมาก
‎เขาบอกว่า "เราต้องคัดตัวแสดงอีกบท
‎นั่นก็คือรีส"
‎ไมค์ เมดาวอยบอกผมว่าได้ตัวแสดงครบแล้ว
‎"ผมได้ทุกอย่างครบแล้ว"
‎โอเจ ซิมป์สันกับอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ผมถามว่า "คนไหนคือคนไหน" ‎สองชื่อนั้นฟังดูผิดมากๆ สำหรับผม
‎ผมถอนตัวจากหนังไม่ได้ ‎อย่างน้อยผมต้องไปเจอชวาร์เซเน็กเกอร์ก่อน
‎ผมนัดเจอกับอาร์โนลด์ที่เลอโดม ‎ซึ่งเป็นภัตตาคารสำหรับตกลงงานใหญ่
‎อาร์โนลด์อ่านบทมาแล้ว ‎เขาเขียนโน้ตไว้ แล้วเขาก็อธิบายให้ฟัง
‎ผมนั่งดูเขาเฉยๆ มันเหมือนเสียงเงียบลง
‎ผมเห็นแต่แสงที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่าง
‎ส่องมาที่หน้าเขาตอนประตูเปิดออก
‎ผมก็คิด
‎"คนนี้หน้าตาดีมาก"
‎ตอนที่เราคุยกัน มันก็เห็นชัดว่าไม่มีใครมั่นใจ
‎ให้โอเจ ซิมป์สันรับบทเทอร์มิเนเตอร์
‎เพราะเขาไม่เหมาะจะขายหนัง ‎ในบทเครื่องจักรสังหาร
‎ใช่
‎ตอนนั้นเขาพูดถึงเทอร์มิเนเตอร์ ‎เขาไม่ได้พูดถึงรีสเลย
‎ผมบอกว่า "ฟังนะ ไม่ว่าใครจะรับบท ‎เขาต้องทำตัวให้ต่างจาก…
‎มนุษย์โดยสิ้นเชิง"
‎ท่าขึ้นมอเตอร์ไซค์ ท่าวิ่ง ท่าลุก
‎ทุกอย่างต้องเหมือนเครื่องจักรเป๊ะๆ
‎เขาบอกว่า "คุณมารับบทเทอร์มิเนเตอร์สิ
‎คุณเข้าใจตัวละครอย่างดี คุณคือเครื่องจักรนั่น"
‎แต่ผมบอกว่า "ไม่เอา ผมไม่อยากเป็นตัวร้าย
‎ตัวละครนี้มีบทพูด 26 ประโยคเอง"
‎ผมเริ่มเถียงเขาเรื่องนี้ ‎แล้วเขาก็บอกอย่างใจเย็นว่า "ลองไปคิดดูนะ"
‎ผมคิดอยู่สามวันแล้วก็โทรกลับไปหาเขา
‎ผมบอกว่า "ทุกครั้งที่ผมอ่านซ้ำ ‎ผมก็ยิ่งเห็นภาพตัวเองมากขึ้น
‎ในบทเทอร์มิเนเตอร์"
‎ผมบอกว่าผมตกลง แล้วเราก็เริ่มเตรียมการ
‎(คนเหล็ก 2029)
‎เขาเข้าใจว่านี่คือสิ่งที่จำเป็นต่อเขา
‎ในการปรับภาพลักษณ์โดดเด่นที่เขาเคยมี
‎ในฐานะ "หุ่น"
‎บทนี้ไม่ได้เน้นที่หุ่น แต่เน้นที่หน้า
‎จริงๆ มันก็แค่งานหนึ่ง
‎ฉันไม่ได้คิดว่าจะดีอะไรมากมาย
‎ไปกว่าบทอื่นๆ ที่เคยอ่าน
‎ฉันไม่รู้เลยจริงๆ
‎มันเป็นหนังทุนต่ำมาก แล้วทุกคนก็ค่อนข้างยังใหม่
‎ฉันสงสัยในโปรเจกต์นี้แน่นอน
‎เรานิยามเขาแบบเหยียดๆ ‎ว่าอาร์โนลด์เป็นพวกขี้เก๊ก
‎เป็นนักเพาะกายที่เสแสร้งว่าเป็นนักแสดง
‎แต่เพราะฉันอยากรู้
‎ฉันเลยไปยืนดูอาร์โนลด์ข้างฉาก
‎เทอร์มิเนเตอร์อยู่ข้างนอกนั่น
‎มันไม่ฟังการเจรจา
‎มันไม่ฟังเหตุผล
‎มันไม่รู้จักสงสาร
‎ไม่เกรงความผิด ไม่กลัวใคร
‎แล้วมันก็จะไม่ยอมหยุดเด็ดขาด
‎จนกว่าคุณจะตาย
‎แล้วฉันก็เชื่อ
‎แรงกายกับความแข็ง
‎กับทุกอย่างที่เขานำมาใช้
‎ฉันคิดเลยว่า "โอเค อาจจะดีก็ได้"
‎ช่วงหนึ่ง กลางๆ การถ่ายทำ ‎เราถ่ายฉากในสถานีตำรวจกัน
‎ผมเป็นเพื่อนของซาราห์ คอนเนอร์
‎ได้ข่าวเธออยู่ที่นี่ ผมขอพบเธอ
‎ไม่ได้ครับ เธอกำลังให้ปากคำอยู่
‎บทคือ "ผมจะกลับมาใหม่"
‎เราไม่ได้ตั้งใจให้เป็นฉากสำคัญอะไรเลย
‎ตั้งใจว่าจะสื่อหมายความตรงๆ ไม่มีปัญหาอะไร
‎"ผมจะกลับมาใหม่"
‎เพราะอะไรไม่รู้ ‎อาร์โนลด์ไม่พูดว่า "ผมจะกลับมาใหม่"
‎ผมบอกว่า ‎"พูดแค่ 'แล้วผมจะกลับมา' ก็ได้ ง่ายเข้าไว้"
‎ผมบอกว่า "จิม สำหรับผมนะ ‎ถ้าผมพูด 'แล้วผมจะกลับมา' มันฟังดูตลก
‎มันฟังดูเป็นเครื่องจักรมากกว่า ‎ถ้าผมบอกว่า 'ผมจะมาใหม่'"
‎เขาก็ถาม "คุณเป็นนักเขียนบทเหรอ" ‎ผมก็ตอบ "เปล่าครับ"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "อย่ามาสอนผมเขียนบท"
‎ผมก็บอก "โอเค"
‎"แล้วผมจะกลับมา"
‎"เออๆ ใช่เลยๆ
‎แม่เจ้า ขนลุกเลย สุดยอด"
‎แล้วผมจะกลับมา
‎เขาพูดถูกเผง
‎ผมว่ามันกลายเป็นบทที่ถูกกอ้างถึงมากที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์เลย
‎เรื่องนี้ทำให้เราเห็นว่าใครถูกใครผิด
‎(สนีกพรีวิวส์)
‎ที่ผมต้องการจากหนังแบบนี้ ‎ก็แค่แอ็กชันเยอะๆ ซึ่งทำได้ดีมาก
‎กับตัวละครน่าสนใจให้คอยลุ้น ‎ตัวละครที่เราห่วงใย
‎- หนังเรื่องนี้มีทั้งสองอย่าง ‎- แน่นอนครับ
‎ฉากแอ็กชันอัดแน่นสุดๆ มีตัวละครที่คุณห่วงใย
‎แล้วก็มีพลอตเรื่องที่ค่อนข้างฉลาดด้วย
‎ตอนออกจากโรง "คนเหล็ก 2029" ‎ตอนจบ ผมบอกเลย
‎ผมสนุกกับเรื่องนี้จริงๆ
‎หนังที่ประสบความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศ ‎ไม่ได้แปลว่านักวิจารณ์จะชอบ
‎ดังนั้น การที่นิตยสารไทม์
‎นักวิจารณ์ของทางนั้น ‎เลือกเรื่องนี้ติดสิบอันดับหนังประจำปี
‎มันไม่เคยมีมาก่อน
‎กระทั่งจิม คาเมรอนยังตกใจ
‎อยู่ๆ ผมก็ดังระเบิด
‎(สัมภาษณ์)
‎แต่มันมีบางอย่างแปลกไป
‎(ประตูสู่ฮอลิเดย์แลนด์ ‎ยินดีต้อนรับสู่โฮป)
‎ผมต้องการคู่ปรับมาตลอด
‎มาหาคนแถวนี้เหรอ
‎เปล่า
‎เมื่อปี 1977 อาร์โนลด์ได้รางวัล ‎ดาราหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
‎ผมก็แบบ "จริงเหรอ"
‎ยุค 80 เป็นยุคที่น่าสนใจ ‎เพราะนิยาม "พระเอกหนังแอ็กชัน"
‎ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน
‎ก่อนหน้านั้น แอ็กชันคือฉากขับรถไล่ล่า
‎อย่างเรื่อง "บูลลิตท์" หรือ ‎"มือปราบเพชรตัดเพชร"
‎กับหนังที่เกี่ยวกับ "สติปัญญา"
‎กับมุกส่อเสียด กับ "คำพูด" แบบนั้นแบบนี้
‎แต่ "แรมโบ้ นักรบเดนตาย" มันสำคัญที่แอ็กชัน
‎เราต้องใช้ร่างกายจริงๆ
‎ในการเล่าเรื่องราว
‎บทพูดไม่จำเป็นเลย
‎ผมเห็นโอกาส เพราะไม่มีใครอื่นทำแบบนี้
‎ยกเว้นผู้ชายอีกคนจากออสเตรีย
‎ซึ่งไม่ต้องพูดอะไรมาก
‎สไลนำหน้าผมในยุค 80
‎ผมเลยต้องเป็นฝ่ายไล่ตาม
‎ทุกครั้งที่เขาออกหนังอย่างแรมโบ้ 2
‎ผมก็ต้องหาวิธีแซงหน้าเขาให้ได้
‎หนังใหม่ที่คุณแสดง "คอมมานโด"
‎แน่นอนว่ามันถูกเปรียบเทียบกับแรมโบ้
‎คุณเอาสองเรื่องนี้มาเทียบกันไม่ได้
‎เพราะหนังของผมไม่ได้ถ่ายในป่า
‎แล้วกล้ามล่ะ กล้ามคุณ ‎เทียบกับคุณสตอลโลนไหวไหม
‎ผมคือคนที่คว้าแชมป์ด้านนี้มานะ ‎ผมไม่จำเป็นต้องแก้ตัวเรื่องนี้
‎อาร์โนลด์เริ่มมีแววเก่งขึ้นมา
‎เรากลายเป็นคู่แข่งที่ดุเดือดมาก ‎เหมือนอาลีกับเฟรเซียร์
‎หรือยอดนักรบที่เดินบนเส้นทางเดียวกัน
‎มีที่ว่างให้เราแค่คนเดียวเท่านั้น
‎เรามีสไตล์การแสดงที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
‎เขาเหนือกว่า
‎เขามีคำตอบทุกอย่าง เขามีร่างกาย มีพลัง
‎นั่นคือคาแรกเตอร์ของเขา
‎ก๊อกๆ
‎ผมพยายามเป็นคนแบบที่
‎ไม่ได้มีพรสวรรค์มากมายนัก
‎ผมต้องโดนอัดบ่อยๆ
‎ส่วนอาร์โนลด์ไม่ค่อยเจ็บตัว ‎แล้วผมก็บอกว่า "อาร์โนลด์
‎ต่อให้นายไปสู้กับมังกร ‎นายก็ได้แผลแค่พลาสเตอร์ปิด"
‎เราเป็นศัตรูกันสุดขั้ว
‎ฉันว่านายต้องเพิ่มธาตุเหล็ก
‎ในร่างกายสักหน่อย
‎เราทนอยู่ห้องเดียวกันไม่ได้เลย ‎ทุกคนต้องจับเราแยกกัน
‎เราแข่งกันทุกเรื่อง
‎ไอ้เบื๊อกเอ๊ย
‎ร่างกายที่กล้ามล่ำ ทาน้ำมัน
‎เป็นอะไรไป
‎ใครโหดกว่า ใครอึดกว่า
‎เขาแบบว่า ‎"ถ้าสตอลโลนฆ่า 15 คน ผมจะฆ่า 30 คน"
‎ใครใช้มีดใหญ่กว่ากัน
‎อยู่ตรงนั้นก่อนนะ
‎ใครใช้ปืนใหญ่กว่ากัน
‎เราเล่นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นปืนใหญ่
‎ผมกับสไลทำสงครามกัน
‎เขาอยากเป็นที่หนึ่ง
‎น่าเสียดายที่เขาได้เป็น
‎ถ้าไม่มีสตอลโลน ‎ผมอาจจะไม่มีแรงกระตุ้นขนาดนั้นในยุค 80
‎ที่จะแสดงหนังที่ผมแสดงไว้ ‎แล้วทุ่มเทกับงานขนาดนั้น
‎ผมเป็นคนชอบเอาชนะ
‎ตลอดชีวิตผมเป็นแบบนี้เสมอ
‎ตอนเด็กๆ
‎พี่ชายผมเข้าเมืองกราซ เพื่อไปเรียนมัธยมต้น
‎ต้องเดินครึ่งชั่วโมงไปขึ้นรถเมล์
‎เดินลุยป่า
‎พี่ชายผมกลัว
‎กลัวความมืด
‎ตอนเขาเดินกลับบ้านมันเลยน่ากลัวมาก
‎ผมก็เลยต้องไปด้วย
‎ไปเฝ้าไม่ให้พี่ชายร้องไห้ตอนกลับบ้าน
‎ผมอยากพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็น ‎ว่าผมคือคนที่กล้าหาญที่สุดในสองพี่น้อง
‎ผมอยากให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวผม
‎เพื่อแสดงให้เห็นว่า ใช่
‎ผมทำได้
‎เมื่อปี 1985
‎ผมพามาเรียไปออสเตรียด้วยกัน
‎ไปทาล
‎ไปหมู่บ้านที่ผมเกิดมา
‎แล้วเราก็ไปทาเลอร์ซี
‎ทะเลสาบในหมู่บ้านของผม
‎มันมีความหมายกับผมมากๆ
‎การที่เธอได้เห็นที่ที่ผมจากมา
‎กับสถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น
‎ผมบอกกับเธอว่า
‎"เรืออยู่ข้างนอก ‎ผมจะพาคุณไปนั่งเรือสักหน่อย"
‎ตอนเราอยู่กลางทะเลสาบ ผมก็หยิบแหวนออกมา
‎แล้วผมก็ขอเธอแต่งงาน
‎ผมทำเซอร์ไพรส์สำเร็จ
‎เราจัดงานแต่งที่ไฮแอนนิสพอร์ต
‎ที่โบสถ์เดิมที่ผมเจอยายของมาเรียครั้งแรก
‎โรส เคนเนดี้
‎นี่เป็นงานแต่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยไป
‎มีคนไปร่วมงานอย่างน้อย 500 คน
‎ผมรู้จักแค่สิบเปอร์เซ็นต์
‎ฉันรักคุณตรงไหน
‎ฉันขอนับเหตุผล
‎ฉันรักคุณ
‎ด้วยลมหายใจ
‎ด้วยรอยยิ้ม ด้วยน้ำตา
‎ด้วยทั้งชีวิตของฉัน
‎- ฉัน มาเรีย… ‎- ผม อาร์โนลด์…
‎- จะดูแลคุณ อาร์โนลด์… ‎- จะดูแลคุณ มาเรีย…
‎ทั้งในยามดียามร้าย ยามป่วยและยามแข็งแรง
‎- ผมจะรักคุณ… ‎- ฉันจะรักคุณ…
‎- และให้เกียรติคุณ ‎- ในทุกๆ วันของชีวิต
‎ยังไงต่อ
‎เชิญจูบเจ้าสาวได้
‎ผมคิดเสมอว่าผมโชคดีที่สุดในโลก
‎ผมโชคดีมากๆ ‎ที่ประสบความสำเร็จในวงการหนัง
‎และในชีวิตส่วนตัวด้วย
‎มีคนน้อยมากที่พูดได้ ‎ว่าประสบความสำเร็จทั้งสองด้าน
‎(นักข่าวสาวเอ็นบีซี ท้องไม่ใช่อุปสรรค)
‎แล้วก็ได้เป็นพ่อคน
‎นี่คือเรื่องใหม่ในชีวิตผมเลย
‎หลายคนพูดถึงเรื่องนี้เยอะมาก ‎แต่เราไม่ได้ใจเข้าใจเลย
‎ว่าพวกเขาพูดถึงอะไรกัน
‎ตอนแคทเทอรีนเกิดมา
‎ผมน้ำตาไหลอยู่ในห้องคลอด
‎ผมกำลังซึ้งมากๆ
‎กับชีวิตนี้
‎ที่ผมได้สร้างขึ้นมากับมาเรีย
‎แล้วเราก็ได้รู้ว่านี่คือโลกอีกใบหนึ่งเลย
‎มันยิ่งใหญ่มาก ความสุขที่ลูกมอบให้เรา
‎แล้วก็เป็นแรงกระตุ้นที่ยิ่งใหญ่ด้วย
‎ให้เดินหน้าต่อไปในอาชีพการงาน
‎แต่ตอนนี้เราต้องคิดถึงเรื่องนี้ด้วย
‎ผมชอบเสมอ ‎เวลาที่ได้อ่านคำพูดคนอื่น แล้วก็บอกกับตัวเอง
‎"นี่ก็เป็นคำกล่าวของผมได้เหมือนกัน"
‎"นอนเร็ว ตื่นเร็ว ขยันทำงาน ‎ประกาศให้โลกรู้" ของเท็ด เทอร์เนอร์
‎ก็เป็นคำพูดหนึ่ง
‎ครั้งแรกที่ผมได้เจออาร์โนลด์
‎เราไปเล่นสกีที่โคโลราโดทั้งคู่
‎เขากำลังเดินออกมาจากสโนว์แมสคลับ
‎อยู่ๆ เขาก็หยุดแล้วชี้มาที่ผม
‎"คุณทำหนัง 'บริษัทกำจัดผี' ใช่ไหมน่ะ"
‎ผมก็ตอบ "ใช่ครับ หนังผมเอง"
‎เขาบอกว่า "ผมก็เป็นนักกำจัดผีได้นะ"
‎เป็นวิธีบอกผมที่ฉลาดมากว่า
‎"ผมก็เล่นหนังตลกได้นะ ไม่ใช่แค่แอ็กชัน"
‎เราไปกินมื้อค่ำกัน แล้วเขาก็ทำให้ผมแปลกใจ
‎เขาพูดได้ดีมาก
‎แล้วความฉลาดกับอารมณ์ขันของเขาก็เห็นได้ชัด
‎ผมบอกว่า "สักวันเราจะทำหนังด้วยกัน"
‎หลังจากนั้น ผมกับแดนนี่ เดอวิโต้ ‎ไปดูหนังที่สตูดิโอของดิสนีย์
‎แล้วการที่ได้เจอสองคนนี้ ‎ในเวลาห่างกันไม่เกินสัปดาห์
‎ก็ทำให้ผมเกิดความคิด ‎ว่าพวกเขาอาจจะเป็นคู่ที่ลงตัว
‎ในหนังสักเรื่อง
‎อยู่ดีๆ ผมก็ได้รับโทรศัพท์จากไอวาน ไรต์แมน
‎เขาบอกว่า "คุณกับอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎เล่นเป็นพี่น้องกันดีไหม
‎ในหนัง "แฝดผิดฝา ซ่าส์ผิดกัน" ‎ผมก็บอก "แม่เจ้า ความคิดนี้สุดยอดเลย"
‎ผมไปนิวยอร์กกับลูกๆ
‎ผมอยู่หน้าโรงแรม กำลังลงจากรถ
‎ผมกำลังลำบากกับกระเป๋า ‎แล้วก็มีคนมาจับไหล่ผม
‎แล้วช่วยหยิบกระเป๋า ผมนึกว่าพนักงานโรงแรม
‎ผมหันไปเจอชวาร์เซเน็กเกอร์
‎"โย่ แดนนี่" แล้วผมก็ตอบ ‎"อ้าว อาร์โนลด์ ขอบคุณ"
‎นั่นคือครั้งแรกที่เราเจอกัน
‎การที่หนังเรื่องนี้จะสำเร็จได้
‎เราต้องเชื่อในความจริงของเรื่อง ‎ไม่ว่ามันจะเหลวไหลขนาดไหน
‎(แฝดผิดฝา ซ่าส์ผิดกัน)
‎ผมมีพี่ชายเหรอ
‎ใช่
‎แกถูกส่งไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าในลอสแอนเจลิส
‎ผมรู้สึกว่าการรับบทไร้เดียงสากว่ามากๆ
‎เป็นตัวละครที่อ่อนต่อโลกกว่ามากๆ อาจจะได้ผล
‎เขาก็อาจจะเหมือนผมนี่แหละ
‎เราเขียนบทไว้แบบนั้น
‎แล้วหน้าที่ส่วนหนึ่งในฐานะผู้กำกับ ‎ก็คือการใช้ทุกอย่างให้เป็นประโยชน์
‎เพื่อดึงด้านที่ลึกซึ้งของอาร์โนลด์ออกมา
‎ส่วนตัวแล้ว ผมไม่อยากใช้วิธี ‎ประโยคเดียวพูดแล้วจบ
‎เขาคิดเสมอว่าวิธีพูดของเขาในหนังคือ
‎พูดออกมาด้วยความแข็งแกร่ง
‎ส่วนนักแสดงตลกเก่งๆ ‎จะทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก
‎ผมบอกนักเขียนบทเสมอว่าต้องเขียนบทเพื่อผม
‎จำได้ไหม ซัลลี่ ฉันสัญญาจะฆ่าแกเป็นคนสุดท้าย
‎ใช่ แมทริกซ์ แกสัญญาไว้
‎ฉันโกหก
‎ประโยคที่สร้างชื่อให้ผม ‎นั่นไม่ใช่วิธีพูดแบบในหนังตลก
‎นี่คือการเปลี่ยนแนวที่น่าสนใจ
‎จากสิ่งที่เคยได้ผลกับเรา ‎เราก็ยิ่งต้องทุ่มเทเพื่อเอามันออกไป
‎ทันใดนั้นก็ "บิงโก"
‎เราเข้ากันได้เลย
‎ฉันชื่อจูเลียส ฉันเป็นน้องชายฝาแฝดของนาย
‎แหงสิ
‎พอนั่งปุ๊บ ฉันก็นึกว่าส่องกระจกปั๊บ
‎เราไม่ใช่แฝดเหมือน
‎แล้วเราก็ทำอะไรแบบส่องกระจก
‎"แฝดผิดฝา ซ่าส์ผิดกัน" เป็นเรื่องแรกของผม ‎ที่ทำเงินได้เกินร้อยล้านดอลลาร์
‎จากบ็อกซ์ออฟฟิศ
‎(รายได้นอกประเทศ 71,088,059 ดอลลาร์)
‎(รวมทั่วโลก 183,024,447 ดอลลาร์)
‎ทุกคนมีหนังเรื่องนั้นติดบ้าน
‎อย่างน้อย เงินในบัญชีของผม ‎ก็บอกว่าทุกคนมีหนังเรื่องนั้นติดบ้าน
‎(แฝดผิดฝา ซ่าส์ผิดกัน พาสุขพารวย)
‎ผมเจออาร์โนลด์ในงานปาร์ตี้ฮาโลวีน
‎ผมโตมาในครอบครัวชาวออสเตรีย
‎เราเลยสนิทกันได้เพราะสกี
‎กับเวียนเนอร์ชนิตเซล แล้วก็เลเดอร์โฮเซน
‎เขาบอกว่า "ผมเริ่มหาเงินได้เยอะแล้ว
‎ผมอยากทำมากกว่าแค่อสังหาฯ
‎ผมอยากให้คุณบริหารเงินให้ผม คุณช่วยได้ไหม"
‎คืนนี้ สิ้นสุดการรอคอย
‎แพลเน็ตฮอลลีวูดเปิดทำการในประเทศแล้ว
‎อิทธิพลของเขา ‎ตั้งแต่กลางยุค 80 ไปจนถึงปี 2000
‎มันยิ่งใหญ่มาก
‎เขาช่วยสร้างกระแสซิการ์
‎อยู่ๆ ซิการ์ก็กลายเป็นของฮิต
‎เขาเป็นดาราหนังที่ดังที่สุดในโลก
‎เขาสูบซิการ์เข้าฉากเสมอ
‎นาฬิกาเรือนใหญ่ ไม่มีใครใส่กัน
‎ฮัมเมอร์ อาร์โนลด์มีส่วน ‎กับการพัฒนารถฮัมเมอร์รุ่นแรกที่ออกขาย
‎การที่อเมริกาหันมาใช้รถคันใหญ่ รถเอสยูวี
‎กับทุกอย่างเหล่านั้น
‎มันมีส่วนทั้งหมด
‎นั่นคือแบรนด์ของเขา
‎ผมมันยอดชาย ผมมันกล้า
‎ผมสูบซิการ์ที่ไหนก็ได้
‎ผมไม่ต้องหาที่แอบสูบเหมือนคุณ
‎มันคือ "ชเมห์" นั่นคือ "ชเมห์" เลยนะ
‎ทุกอย่างคือการตอแหล
‎การจะขายของ เราต้องมี "ชเมห์"
‎คำเดียวที่ผมพอจะแปลออก ‎จริงๆ ก็คือ "ตอแหล" นี่แหละ
‎ภาษาไทยเรียก "ตอแหล"
‎ตอนออกไปโปรโมตหนัง ‎"กล้ามขยายฟินกว่าถึงจุดสุดยอด"
‎นั่นก็ "ชเมห์" ทั้งนั้น
‎ผมชอบรถทหารคันใหญ่ๆ ยักษ์ๆ มาตลอด
‎ขับรถฮัมเมอร์ไปทั่วเมือง แล้วก็ได้มีรถถัง
‎ถ้าจะขับรถกระบะแบบนั้น ‎ก็ต้องคาบซิการ์ไว้ในปาก
‎เพราะทุกอย่างมันจะดูกล้าขึ้น
‎มันก็แค่ความ "ชเมห์"
‎(คนเหล็ก 2 วันพิพากษา)
‎- "คนเหล็ก 2" เขากลับมาอีกครั้ง ‎- ใช่ครับ
‎ทุกครั้งที่ทำภาคต่อ เราจะทำเรื่องราวเดิมไม่ได้
‎ใน "คนเหล็ก" ภาคแรก ‎ผมเป็นเครื่องจักรชั่วร้าย
‎ที่ทำลายทุกคนที่ขวางทาง
‎ส่วนในภาคสอง
‎ผมบอก "ผมสาบาน…"
‎ผมจะไม่ฆ่าใคร
‎ตอนแรก อาร์โนลด์ค้านไอเดียนี้สุดๆ
‎ผมกับอาร์โนลด์นัดคุยเรื่องบทกัน
‎ผมนั่งลงแล้วก็เห็นว่าเขาไม่ได้ร่าเริงเหมือนปกติ
‎ผมก็ถาม "เป็นอะไรเหรอ คุณไม่ชอบบทเลย"
‎เขาก็บอกว่า "จิม
‎ผมไม่ได้ฆ่าใครเลย"
‎ถ้าไม่อยากตายก็ตามมา
‎"ตอนนี้คุณเป็นคนดีไง เป็นผู้ปกป้อง ผู้พิทักษ์"
‎เขาก็บอก "โอเค ก็ได้
‎ผมยิงขาคนได้ไหม"
‎ผมบอก "ก็ได้ แค่ยิงขาก็จบ เป็นไง"
‎เขาบอก "ก็ดี"
‎- ทำบ้าอะไรของนายน่ะ ‎- เขาไม่ตายหรอก
‎ไม่กี่วันก่อนเริ่มถ่ายทำ จิม คาเมรอนบอกว่า
‎"มากินมื้อค่ำด้วยกันทุกคนสักมื้อสิ"
‎ลินดามาถึง แล้วเธอก็ถอดเสื้อสเวตเตอร์
‎ผมมองแขนเธอ
‎เส้นเลือดขึ้นกล้ามไบเซปเลย
‎แล้วก็ไทรเซปอีก
‎ทุกอย่างเหมือนนักเพาะกาย แค่เล็กกว่า
‎ฉันจำความภูมิใจตอนนั้นได้เลย
‎ที่ได้โชว์กับอาร์โนลด์
‎ผมบอก "ไม่อยากเชื่อเลยว่านังบ้านี่
‎โคตรล่ำกว่าผมอีก"
‎ตอนทำหนังกับอาร์โนลด์ ‎ผมให้เขาคุยกับนักแสดงทุกคน
‎ปกตินักแสดงจะเปิดเผยความจริงต่อกัน
‎ในเรื่องวิธีการแสดง
‎อาร์โนลด์บอกว่า "เรื่องนั้นช่างมัน"
‎เขามองว่า
‎การแสดงคืองานแค่ครึ่งเดียว ‎อีกครึ่งคือการโปรโมต
‎เราต้องเข้าไปมีส่วนร่วม
‎เราต้องออกไปบอกว่า ‎"นี่คือเหตุผลที่คุณควรไปดูหนังเรื่องนี้"
‎ถึงดาราคนอื่นจะปฏิเสธก็ไม่เป็นไร
‎เพราะพวกนั้นมันนิสัยเสีย
‎"ผมเป็นดารา ผมไม่ต้องไปขายหนัง
‎คุณสิต้องออกไปขาย ผมคือศิลปิน"
‎ไร้สาระ เราต้องขายทุกอย่าง
‎ไม่ว่าเราจะทำอะไรในชีวิต เราต้องขาย
‎หนังภาคนี้ไม่ได้ทำเงิน 50 ล้านเหมือนภาคแรก
‎แต่มันทำรายได้ในประเทศเกิน 200 ล้าน ‎มันกลายเป็นหนังที่ทำรายได้สูงสุด
‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎พิชิตคู่แข่งในบ็อกซ์ออฟฟิศ
‎ทำไมอาร์โนลด์อยากเล่นบทไซบอร์กฝ่ายดี
‎ฉันคิดว่าสักวันหนึ่ง
‎เราจะได้เห็นเขาลงสมัครส.ว.รัฐแคลิฟอร์เนีย
‎เขาไม่อยากทำลายชื่อเสียง ‎ด้วยการเป็นตัวร้ายจากปี 1984
‎แค่ทฤษฎีเล็กๆ ที่ฉันคิดเองนะ
‎- คุณได้ฟังที่นี่ก่อนใคร ‎- ใช่ค่ะ
‎คงไม่มีสักคนในโลกใบนี้
‎ที่ไม่รู้จักชายที่อยู่หลังฉาก
‎เขาคือดาราอันดับหนึ่งในบ็อกซ์ออฟฟิศทั่วโลก
‎วันนี้เป็นวันเปิดฉายหนังเรื่องล่าสุดของเขา ‎ชื่อว่า "คนเหล็กทะลุมิติ"
‎ขอเสียงต้อนรับ อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ตอนที่ "คนเหล็กทะลุมิติ" ออกฉาย
‎ผมถึงจุดสูงสุดไปแล้ว หลังจาก "คนเหล็ก 2"
‎ได้มีหนังที่ประสบความสำเร็จสูงสุดประจำปี
‎ทั่วโลก ไม่ใช่แค่ในอเมริกา แต่เป็นทั่วโลก
‎ณ จุดนั้น ทุกคนต่างจ้องจะโค่นผม
‎ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบหนังใหม่สุดระห่ำ ‎ของอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎"คนเหล็กทะลุมิติ"
‎ที่จริง รีวิวบางส่วนสับแหลกเลยล่ะครับ
‎"คนเหล็กทะลุมิติ" ‎แทบจะล้มเหลวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
‎ผมบอกไม่ถูกเลย
‎ว่าผมหงุดหงิดแค่ไหน
‎มันเจ็บปวดนะ
‎มันเจ็บปวดในความรู้สึก มันขายหน้า
‎เห็นเลขบ็อกซ์ออฟฟิศแล้วอายเลย
‎ผมจำได้ว่าโทรหาอาร์โนลด์ตอนเช้าวันเสาร์
‎ผมยังไม่ได้อ่านข่าว
‎ผมถามว่า "หนังเปิดฉายเป็นไงบ้าง"
‎เขาบอกว่า
‎"ห่วยแตก"
‎เสียงเขาเหมือนร้องไห้อยู่บนเตียง
‎เขามองว่ามันเสียหายร้ายแรงต่อแบรนด์ของเขา
‎ผมคิดว่ามันสะเทือนใจเขาจริงๆ
‎ผมก็ถาม "แล้วคุณจะทำยังไง"
‎เขาบอกว่า
‎"ผมแค่ขออยู่คนเดียว"
‎นั่นคือครั้งเดียวที่ผมได้ยินเขาเศร้า
‎ผมไม่อยากเจอใครไปทั้งอาทิตย์
‎แต่เราก็ต้องเดินต่อไป
‎แม่ยายผมพูดแบบนี้ประจำ
‎ท่านบอกว่า "ก็เดินหน้าต่อไปสิ
‎ไปเลย เดินต่อ"
‎มันเป็นข้อความที่ดีนะ
‎หลังจาก "คนเหล็กทะลุมิติ" ออกฉาย
‎บ็อบบี้ ชไรเวอร์ก็โทรหาผม
‎เขาบอกว่า "ดูหนังเรื่องนี้สิ 'ลา โททาล'"
‎หนังฝรั่งเศสฟอร์มเล็กๆ ที่ไม่มีใครดู
‎มันสนุกมาก ทำออกมาได้ดีมาก
‎คอนเซปต์ก็ไม่ซ้ำและแปลกใหม่มาก
‎ผมเลยโทรหาจิม คาเมรอน บอกว่า "จิม
‎คุณต้องดูหนังเรื่องนี้"
‎อาร์โนลด์เสนอโปรเจกต์ที่เขาเชื่อมั่นให้ผม
‎เขาไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน
‎ผมก็คิดว่าเราเล่นสนุกกับหนังตลกได้
‎ผมรู้ว่าอาร์โนลด์เคยเล่นหนังตลก ‎เขามีอารมณ์ขันดีมาก
‎แล้วมันก็จะเป็นหนังแอ็กชันที่ดีด้วย
‎เขาบอกว่า "สร้างหนังฟอร์มยักษ์ไปเลยนะ" ‎ผมก็บอก "เอาสิ สร้างฟอร์มยักษ์เลย"
‎ขอดูบัตรเชิญด้วยครับ
‎ได้เลย นี่บัตรเชิญผม
‎โทรศัพท์ในห้องนอนฉันดังขึ้น
‎แล้วฉันก็ได้ยินเสียงนี้…
‎"ไง เจมี่ เจมส์ คาเมนรอนพูดนะ
‎ผมเขียนบทหนังให้คุณ ‎กับอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์"
‎ช่างประปาโทรมา เขาบอกว่า ‎ต้องเจาะใต้พื้นหรืออะไรนี่แหละ
‎ต้องจ่ายตั้ง 600 ดอลลาร์แน่ะ
‎ก็จ่ายได้นี่
‎ไม่ได้หรอก ขูดรีดกันชัดๆ
‎แล้วคุณบอกเขาว่าไง
‎ฉันนอนกับเขา เขาเลยบอกว่าจะลดให้ 100
‎ความคิดดี ไปก่อนนะ ที่รัก
‎อาร์โนลด์ใจดีมากๆ กับทีมงานและเพื่อนนักแสดง
‎เขาเปิดประตูรับทั้งวัน
‎มาเรียก็อยู่ ลูกเขาก็อยู่
‎มันน่ารักมาก
‎ฉันมีอิสระในการแสดงครั้งนั้น
‎มากที่สุดในชีวิตฉันเลย
‎มาเร็ว ที่รัก
‎แล้วพอหนังถ่ายทำเสร็จ
‎โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‎จิม คาเมรอนโทรมา
‎เขาบอกว่า "ผมคุยกับอาร์โนลด์มา
‎แล้วก็ถามเขา
‎ว่าผมขอใส่ชื่อคุณก่อนชื่อหนังได้ไหม"
‎เราจ่ายเงินให้ทนายกับตัวแทนก้อนโต
‎เป็นค่าเครดิต
‎นี่เป็นธุรกิจใหญ่
‎อาร์โนลด์ ที่มีทั้งความมั่น ทั้งอีโก้
‎ทั้งทุกอย่างที่ทำให้เขาดังขึ้นมา
‎เขาก็ยังมีน้ำใจ
‎ที่จะแบ่งพื้นที่ให้ฉัน
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่ฉันประทับใจ
‎และแน่นอน หนังเรื่องนั้นก็เปลี่ยนชีวิตฉันไป
‎เหมือนฟีนิกซ์ฟื้นขึ้นมา ‎จากเถ้าถ่านของ "คนเหล็กทะลุมิติ"
‎อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ ‎กลับมาแข็งแกร่งกว่าที่เคย
‎"คนเหล็กผ่านิวเคลียร์" คือขุมทอง ‎คว้าอันดับหนึ่งไปครอง
‎ผมกลับมาได้อีกครั้ง
‎"อาร์โนลด์กลับมาแล้ว เขากล่าวว่า ‎'แล้วผมจะกลับมา' แล้วเขาก็มา"
‎("แล้วผมจะกลับมา")
‎แล้วเราก็สร้าง "ผู้ชายทำไมท้อง"
‎ที่ไอวาน ไรต์แมนกำกับ
‎นี่ก็เป็นหนังที่ประสบความสำเร็จ
‎ผมก็เป็นแม่ได้เหมือนกัน
‎แล้วก็หนังเรื่องถัดไป "อีเรเซอร์"
‎ก็ทำรายได้เกิน 100 ล้าน
‎ไดโนเสาร์สูญพันธุ์เพราะอะไร
‎ยุคน้ำแข็งไงล่ะ
‎แล้วก็มี "แบทแมนแอนด์โรบิน"
‎ทุกอย่างราบรื่น ไปได้สวย
‎นี่คือการวางแผนกีฬา
‎ชีวิตคือการวางแผนแบบกีฬา
‎เราต้องยอมรับความล้มเหลว ‎ที่มากับความสำเร็จได้ด้วย
‎มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎ไง ฟังนะ บ่ายนี้คุณว่างไหม
‎มาบ้านผมสิ แม่ผมทำ ‎"แอปเฟิลสตรูเดล" อร่อยมาก
‎โอเค ไม่ๆ แอปเปิลสตรูเดล
‎ตอนที่พี่ชายผมเสีย แล้วพ่อก็เสียตามไป
‎ครอบครัวก็เหลือผมคนเดียว
‎ผมต้องปรับการใช้ชีวิต แล้วคิดถึงแม่ให้มากขึ้น
‎เมื่อปี 1974 แม่มาอยู่กับผม ‎แค่ไม่กี่อาทิตย์ แล้วแม่ก็ชอบที่นี่
‎แล้วผมก็เริ่มเห็นคุณค่าของแม่มากขึ้นจริงๆ
‎ได้อยู่กับแม่ ได้มีช่วงเวลาดีๆ
‎แม่ไปทุกกองถ่าย
‎แม่ถ่ายรูปที่กอง
‎แม่ทำอัลบั้มรูป เอากลับไปออสเตรีย
‎แล้วก็เอาไปอวดเพื่อนๆ
‎แม่ภูมิใจในตัวผมมาก
‎ในออสเตรีย มีสองอย่างที่เราไม่พูดถึงเด็ดขาด
‎นั่นคือการเงิน
‎ไม่ว่ากับใคร
‎อีกเรื่องคือปัญหาสุขภาพ
‎เมื่อปี 1997
‎หลังจากผมถ่ายทำ "แบทแมนแอนด์โรบิน" จบ
‎แม่ก็มาอยู่กับเราด้วย
‎แม่ตื่นมาตอนเช้า
‎แล้วมาเรียก็บอกแม่ว่า ‎"อาร์โนลด์เข้าโรงพยาบาล
‎เขาไปผ่าตัดหัวใจ"
‎แม่ผมก็บอกว่า "อะไรนะ"
‎หลังจากที่ผมฟื้นจากการผ่าตัด
‎หมอก็นั่งที่เตียง จับมือผม
‎เขาบอกว่า "อาร์โนลด์ หมอขอโทษจริงๆ
‎มันไม่ได้ผล
‎ลิ้นหัวใจคุณแตก แล้วเลือดก็เริ่มคั่ง
‎อยู่ในปอด
‎เราต้องผ่าตัดอีกรอบทันที"
‎ทีมแพทย์เริ่มเตรียมผมเข้าผ่าตัดรอบสอง
‎ผมก็คิดในใจ
‎"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‎ผมยังไม่ได้รมยาสลบเลย
‎แล้วหมอก็ยืนถือมีดอยู่ตรงนั้นแล้ว"
‎หมอบอกผมว่า
‎"เราอยากรอให้ถึงวินาทีสุดท้ายก่อน ‎เราไม่อยากเสียคุณไป"
‎ผมก็คิดในใจ "อะไรเนี่ย"
‎แล้วผมก็โดนรมยาสลบ แล้วก็หลับไป
‎ผลการผ่าตัดคาดเดาไม่ได้
‎สิบหกชั่วโมงต่อมา ผมก็ฟื้น
‎การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี
‎แม่ผมมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล
‎แล้วก็บ่นผมยกใหญ่ที่ไม่บอกแม่
‎"แกทำแบบนี้ได้ยังไง นี่แม่แกนะ
‎แกต้องบอกแม่ได้ทุกอย่างสิ"
‎มันหนักเกินไปสำหรับแม่
‎หนึ่งปีต่อมา
‎ผมได้รับโทรศัพท์
‎บอกว่าแม่ไปเยี่ยมพ่อ
‎ที่สุสาน
‎แล้วแม่ก็เสียไปที่หลุมศพเลย
‎ครับ ก็…
‎แม่ผมเสียไป
‎ด้วยปัญหาลิ้นหัวใจแบบเดียวกับผม
‎แม่ไม่ยอมผ่าตัด
‎แม่บอกเสมอว่า "ถ้าพระเจ้าจะมารับแม่ไป
‎ก็ให้ท่านมารับไป"
‎ผมรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า "แล้วยังไงต่อ"
‎มันอยู่ลึกในใจผมมากจนผมไม่เคยคิด
‎ว่าผมอาจจะพยายามทำให้แม่ยอมรับอยู่ก็ได้
‎ผมจะทำทุกอย่างไปเพื่อใครอีก
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎ฉันอยากขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานในคืนนี้
‎เป็นปีที่หนักมากสำหรับเรา
‎ฉันคงไม่ต้องเล่า
‎แต่นั่นแหละ ฉันได้เจออาร์โนลด์ ‎สองสัปดาห์หลังวันเกิดอายุ 30 ของเขา
‎ในสองสัปดาห์นั้น ‎เหมือนเราคบกันมา 20 ปี และ…
‎ถือเป็นความสำเร็จเลยนะ
‎ฉันขอบอกเลย
‎หลังจากผ่าตัด ผมก็พักงานไปหนึ่งปี
‎ค่ายหนังก็โทรหาผู้จัดการผม แล้วบอกว่า
‎"ผมว่าเราต้องเลื่อนหนังเรื่องนี้ไปก่อน"
‎หรือ "ผมว่าเราต้องคิดใหม่ เรื่องนี้เรื่องนั้น"
‎แล้วมันก็เกิดการเปลี่ยนแปลง
‎ที่อยู่ๆ งานหนังเริ่มหลุดมือผมไป
‎นี่คือดาราหนังแอ็กชัน
‎คนที่ฆ่าไม่ตายในจอ
‎เกือบตายจริง
‎ผมกังวล
‎ว่าอาชีพของผมจะสิ้นสุดลง
‎ผมรู้ว่าหนังเรื่องแรกที่ผมกลับมาเล่น
‎บริษัทประกันจะมาเฝ้ากองถ่าย ‎คอยจับตามองทุกเทก
‎เพื่อมาดูว่ามีอะไรเปลี่ยนไปไหม
‎ในการแสดงของผม ระหว่างหลังผ่าตัดหัวใจ
‎เทียบกับก่อนหน้านี้
‎ได้โปรด พระเจ้า
‎ช่วยลูกด้วย
‎ขอทรงมอบพัลง
‎ตอนนั้นผมบอกตัวเองว่า "โอเค
‎นี่มันวันใหม่แล้ว
‎เดินหน้ากันต่อไปเถอะ"
‎แอ็กชัน
‎(คนเหล็กทวงแค้น)
‎อยากเห็นลูกหลงใช่ไหม นี่ไง
‎มียุคหนึ่งที่ผมเคยเป็นดาราหนังอันดับหนึ่งของโลก
‎ผมสามารถเดินไปที่โซนี่
‎วอร์เนอร์บราเธอร์ส ‎ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ ดิสนีย์ หรือค่ายไหนก็ตาม
‎แล้วพวกเขาจะเสนอหนังให้ผม
‎แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ ‎ผมกำลังมองหาความท้าทายครั้งใหม่
‎มันก็เหมือนตอนเพาะกาย ‎ผมได้ทำทุกอย่างที่ผมทำได้แล้ว
‎ไม่มีอะไรให้พิชิตอีกแล้ว ‎มันมีแต่เรื่องเดิมซ้ำๆ ซากๆ
‎ลองทำอะไรที่แตกต่างดีกว่า ‎ทำอะไรที่ตื่นเต้นกว่า
‎ตอนผมได้เจอมาเรีย
‎แล้วได้ฟังบทสนทนาในไฮแอนนิสพอร์ต
‎ที่คุยกันแต่เรื่องการเมือง ‎กับประเด็นต่างๆ หลายๆ อย่าง
‎ผมรู้สึกว่ามันน่าสนใจ
‎กับแนวคิดของการรับใช้ประชาชนด้วย
‎ยูนิซ แม่ของมาเรีย ‎แนะนำให้ผมรู้จักสเปเชียลโอลิมปิก
‎แล้วผมก็หลงรักมัน
‎แล้วประธานาธิบดีบุชก็แต่งตั้งผม
‎เป็นประธานสภาฟิตเนสและการกีฬา
‎ผมได้รู้ว่ามันสนุกแค่ไหน
‎นั่นแหละ ใช่
‎ผมมีความสุขกว่าอยู่ในกองถ่ายหนัง
‎เงินทั้งหมดที่ผมหามาได้ก็เพราะอเมริกา
‎ทำไมผมถึงจะไม่หยุด แล้วตอบแทนสังคมบ้างล่ะ
‎ในช่วงเวลาหลายปี
‎วิสัยทัศน์ใหม่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
‎ผมสนใจการเมืองมากๆ
‎หลายคนก็บอกว่าไม่ช้าก็เร็ว
‎หลังจบอาชีพนักแสดง ‎ผมอาจจะหันไปเล่นการเมือง
‎- ชวาร์เซเน็กเกอร์เป็นนักการเมือง ‎- ครับ ใช่เลย
‎ส่วนเรื่องของอนาคต ‎ทำไมผมถึงได้ยินกระแสข่าว
‎ว่าคุณจะหันไปเล่นการเมือง
‎ท่านสุภาพบุรุษและสตรี ‎พบกับ อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ผมหมดข้อสงสัย
‎กับการที่จะไปตั้งขีดจำกัดกับเขา
‎ประวัติศาสตร์หลายๆ ข้อสมเหตุสมผลสำหรับผม ‎จากที่ได้มองผ่านการเป็นเพื่อนกับอาร์โนลด์
‎มาตลอด 40 ปี
‎ตลอดชีวิตเขา เราจะเห็นได้ว่า ‎เขามุ่งหน้าไปหาบางอย่างเสมอ
‎สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมมากๆ
‎ผมเชื่อว่าการเมืองคือชะตาลิขิตของเขา
‎ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นการวอร์มอัป
‎เขาเข้าใจว่าระบบการเมืองคือกรอบจำกัด
‎แล้วเขาก็ทลายกรอบนั้น
‎ทุกท่านครับ เรามาที่นี่เพื่อเก็บกวาด
‎เห็นยอดเขานี้ไหม
‎ผมต้องปีนขึ้นไป
‎ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม
‎ผมจะไล่ตามมันไป
‎คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา