Bence kaderimizi kendimiz yazarız.
Biz vizyonunuz olmalı
ve onu takip ederseniz mucizeler yaşanabilir.
Benim hayatım da tam olarak böyle gelişti.
Vücut geliştirmenin zirvesini gördüm. Oraya tırmandım.
Sonra diğer zirveyi gördüm. Başrol oyuncusu.
Film yıldızı.
Bana Everest Dağı'na tırmanan
ilk adam olan
ünlü dağcı Edmund Hillary'yi hatırlatıyor.
Gazeteciler "Zirvede etrafa baktığınızda ne düşündünüz?" diye sormuştu.
O da
"Birden uzakta bir zirve daha
gördüm" demişti.
"Ve rotamı planlamaya başladım.
O zirveye nasıl çıkarım? diye.
1969 yılında
bir filmde Herkül'ü oynayacak birini aradıklarını öğrendik.
Tanrım. Yeni Reg Park olma şansımdı bu.
Hazır değildim. Senaryonun yarısını anlamadım.
Haksız olmayabilirsin ama aşağısı hoşuna gitmez.
Ona ben karar vereyim.
Hep aynı yüzlerden,
aynı şeylerden bıktım.
Oyunculuk dersi almamıştım.
Herkül'den üstün insan yoktur.
Ben Herkül.
Öyle diyorsun.
Herkül'den üstün ölümlü yoktur.
Sesimi değiştirdiler. İngilizceyi zar zor konuşuyordum.
Amerikalıların benim gibi değil,
John Wayne gibi konuşan idoller istediğini söylediler.
Adımı Arnold Schwarzenegger'dan
Arnold Strong'a değiştirdiler.
Film vizyona girdi
ve hiç de
başarılı olmadı.
Beş yıl boyunca hiç teklif gelmedi.
Öğrenmem gereken çok şey, üstesinden gelmem gereken
çok engel vardı ve içlerindeki en büyük engel,
herkesin "Hayır, imkânsız" demesiydi.
Neden vazgeçmedin?
Çünkü vizyonumda pes etmek yok.
Vizyonum o dağa tırmanmaktı.
Conan! Hayattaki güzel şey nedir?
Düşmanlarını ezmek, kaçmalarını izlemek
ve kadınlarının ağıtlarını dinlemek.
Sanatçılığı, yaptığı her şeyde
özgün olmasından geliyordu.
Olay sırf popülerlik değildi. Havalı hâle getiriyordu.
Bildiğim en olağanüstü Amerikan başarı hikâyesi.
Çok atıştık. Hatta onu uçurumdan atasım geldi.
Maalesef uçurum bulamadım ve ona katlanmak zorunda kaldım.
Hasta la vista bebeğim.
İnsanların hayal ettiği o boş Arnold imgesiyle ilgisi yok.
80'lerde kalmış bir aksiyon yıldızı deyip geçmek kolay
ama çok daha fazlası.
KISIM 2: OYUNCU
Noodle.
Gel buraya.
Birlikte okuyalım.
Kaledeki kral.
Benim için tipik bir laf.
Aynen.
Vay, burada içeri giriyoruz.
Vücut geliştirmeden oyunculuğa geçmek
tuhaf bir şeydi.
Ben Rico!
Evet.
Nerede yapıyoruz?
-Ne? -Burada mı, yatak odasında mı?
Şey, burada.
70'lerde ajanslar, menajerler
ve stüdyo yöneticileri
bana çok net bir şekilde "Fazla irisin" dediler.
"Çok kaslısın. Artık tutmaz bu.
O 110 kiloluk kaslı vücudu unut."
SAN FRANCISCO SOKAKLARI
Hey!
Komik miyim sence? Komik buluyorsun beni!
Kabul etmelisin.
Böyle yapınca büyük bir maymuna filan benziyorsun.
Kes şunu!
Devam et.
Kendin üzerinde, oyunculuk yeteneğin üzerinde çalış.
Senin de zamanın gelecek.
O sıralarda vücut geliştirmeyi bırakmıştım.
Arkadaşım Charles Gaines Stay Hungry romanını yazmıştı.
Romanı sinemaya uyarlamak istiyorlardı.
Stay Hungry'nin kahramanı vücutçuydu.
Doğru zamanda doğru yerde olduğumu hissettim.
Romanda hep aç kalmayı tanımlıyorum.
Olduğun yerden asla tatmin olmamayı.
Arnold bu ifadeyi duyduğu anda onunla özdeşleşti.
Düsturu buydu. Böyle yaşıyordu.
Ne kadar başarılı olursa olsun
hep daha fazlasına açtı.
Bob Rafelson romanın haklarını aldı.
Senaryoyu birlikte yazdık.
Joe Santo rolü için
ikna edici derecede iyi bir vücut geliştirici olmanız gerekiyordu.
Ben de "Bu role tam uyan tek bir adam var,
o da Arnold Schwarzenegger" dedim.
Bob da "Olmaz. Ses eğitmenine ihtiyacı var.
Hâlâ çok aksanlı konuşuyor" dedi.
Arnold, Bob'u role uygun olduğuna
ikna etmeyi görev edindi.
Rafelson Beş Kolay Parça ve Özgürlüğün Bedeli'ni yapmıştı.
Ünlü olan bir sürü filmi vardı. Revaçta bir yönetmendi.
Rol için bana söz vermedi.
"Birkaç ay sonra bir deneme yapalım.
Bu arada şu oyunculuk dersine git" dedi.
Bob Rafelson aradı.
Daha önce hiç dramatik rolde oynamamış
bir oyuncusu olduğunu söyledi.
"Onunla çalışır mısın?" dedi.
İlk altı hafta boyunca
Arnold'ın hayatıyla ilgili her şeyi öğrendim.
"Bana babandan bahset" dedim.
"Annenden bahset.
Avusturya'daki çocukluğunu anlat.
Sadece konuşma. Konuşurken deneyimini aktar.
Ne hissediyorsun?"
Bende bazı şeylerin eksik olduğunu fark ettim.
O kadar savunmadayım ki hiçbir duygum yok aslında.
Ya da gizleniyorlar ve iyi bir oyuncu olmak için
dışarı çıkarılmaları gerekiyor.
Duygularım antrenman yapmama engel olursa
onları bloke ediyorum.
Onları ortaya dökmenin sorun olmadığını zihnime anlatmalıyım.
Sahnenin ortasında
Bob'un odasına gittiğimde Bob "Tüylerim diken diken oldu.
Ürperdim" dedi.
"Rol senin" dedi.
Jeff Bridges ve Sally Field, destekleriyle
ve beni parlatıp filmi başarıya taşımak için gösterdikleri
yoğun ilgiyle, her an benimle prova yapmaya hazırdılar.
Maskeyi ne zaman çıkaracaksın?
Profesyonellerle çalışmak
sizi de öne çıkarıyor.
Çok rahat olmayı sevmem.
Bir kere alışınca vazgeçmek zor olur.
Aç kalmayı yeğlerim.
Çok heyecanlıydım
ama Stay Hungry bir süre gösterime girmeyecekti.
Ne yapacaktık peki?
İki ay sonra George Butler ve Charles Gaines
vücut geliştirmeyle ilgili, Pumping Iron adlı
bir belgesel çekmek istediklerini söyledi.
İşte bu. İlk klaket, birinci çekim.
Seyirci karşısında daha iyiyim.
Orada ise belgesel ekibiyle çalışan on kişi vardı
ve kameralar dibimdeydi.
Bu yüzden zorlandım.
Pumping Iron ile Arnold'ı bir araya getirmek
bu sporu bugünkü hâline getirdi.
Vücut geliştirmeyi halka tanıtan
ilk işti.
Ayrıca Arnold'ın film sektöründe kabul görmesini de sağladı.
İnsanlar beni kas manyağı olarak değil, bir karakter olarak görmeye başladı.
-Lou, sence şansın nedir? -Kaybedeceğim. Sen müthişsin.
-Sağ ol. -Rica ederim.
Tepedeki kurt, tepeye tırmanan kurt kadar aç değildir.
-Doğru. -Gördün mü?
O kadar aç değil ama yemek isterse de oradadır.
Spor salonunda duyabileceğiniz en güzel his kasları şişirirken olur.
Bir kızla seks yapıp boşalmakla
eşdeğer bence.
Aynı şey.
1977 çılgın geçti.
Cannes'daki film festivalinde Pumping Iron sansasyon yarattı.
Yüzlerce fotoğrafçı bizi takip ediyordu. Ayakta alkışlandı.
Evli miyim? Hayır.
Neden?
O yıl en büyük etkiyi biz bırakmıştık.
Avusturya'nın içlerinden getirilen o iri, kaslı çocuk.
Schwarzenegger açıklığı ve zekâsıyla filmin yıldızı oldu.
…bir reklamcının hayaliyle, Mr. Universe'le.
-Benim için çok fazla. -Fazlaymış. Bunu yapabilir misin?
Ünlü sanatçılarla, Andy Warhol'la takılıyordum
ve kapaklarda, sohbet programlarında yer alıyordum.
Sonra Stay Hungry çıktı.
Çılgınlık daha da büyüdü.
Altın Küre Ödülleri.
En İyi Yeni Oyuncu dalında Altın Küre kazandım.
Bir sonraki adımın yalnızca oyunculuk olmadığı,
filmlerde başrol oynamak olduğu anlaşıldı.
Yıldız olacaktım.
Çakmağı verir misin?
Çoğu zaman insanlar sadece başarıya önem verir.
Gerçek şu ki,
tadını çıkardığım o büyük başarının ardında çok zorlandım.
Kurt Douglas ve Ann-Margret'la
The Villain adlı filmde oynadım.
Sırtımı ovmak ister misin?
Tahtayı alayım.
Film vizyona girdiğinde, atların suratlarının
Schwarzenegger'dan daha ifadeli olduğu yazıyordu.
Çok öfkelenmiştim.
Menajer bulmak çok zordu.
Hepsi aynı şeyi diyordu.
"Şu anda seni satamayız.
70'li yıllardayız.
Dustin Hoffman revaçta şu anda.
Al Pacino revaçta.
Hepsi küçük adamlar. Senin tam tersin."
Neyse ki paraya ihtiyacım yoktu.
Joe Weider beni Amerika'ya getirdikten sonra
gayrimenkulün en iyi yatırım olduğunu söylemişti.
İlk apartmanımı 70'lerde, yüksek enflasyon sırasında aldım.
Potansiyelini hemen anladım.
Sonra Santa Monica'daki Main Caddesi'nde ofis binaları aldım.
Filmlerde başarılı olmadan önce,
70'lerde milyoner olmuştum.
Dandik rolleri kabul edip karakter oyuncusu olmama gerek yoktu.
"Yok artık. Karakter oyuncusu olmayacağım.
Başrol oynayacağım.
Yıldız olacağım" diyordum.
Sırf zorluk ya da engel çıktı diye vazgeçemezdim
Neye mal olursa olsun
eninde sonunda zirveye çıkacaktım.
Şöyle düşündüm:
"Söyledikleri şeyler birer engel.
Onları birer eksi değil, artı hâline dönüştüreceğim."
Chevy!
İyi misin?
Batı Yakası Tenis Kulübü'nden kısmi canlı yayında
Robert F. Kennedy ünlüler profesyonel tenis turnuvasındayız.
Çok acıdı ya.
Ethel Kennedy beni aradı
ve "Bobby Shriver, Robert F. Kennedy tenis turnuvası için
seni önerdi" dedi.
"Müthiş olur. Karakterin çok uygun. Gelir misin?" dedi.
"Ethel, elime hiç tenis raketi almadım ben" dedim.
Yaptığım her şeyde hep menajerimle konuşurdum
ve "Ethel Kennedy seni mi aradı?
Vay canına. Hemen kabul et" dedi.
Tenis turnuvasından önce büyük bir parti vardı.
Tüm Kennedy'ler oradaydı.
Eunice yanıma gelip "Selam, gelmene çok sevindim.
"Bu arada, bu kızım Maria Shriver" dedi.
Sonra " Kızım seni çok beğeniyor" deyince
"Kızınızın poposu çok güzel, onu söylemem gerek" dedim.
Eunice de "Teşekkürler" dedi ve "Bu ne ya?" dercesine uzaklaştı.
Aptalcaydı. Neden dedim, bilmiyorum.
Eski Mr. Olympia ve Mr. Universe kazananı
Arnold hüsrana kapıldı,
tişörtünü yırttı ve yeniden savaşmaya hazır.
Tenis turnuvası sırasında
Maria'nın sürekli bana baktığını görebiliyordum.
Bitince Caroline Kennedy'yle gelip sohbet etmeye başladılar.
Maria, "Bu gece bizimle Hyannis Port'a gel" dedi.
Ben de "Otelden giysilerimi almalıyım. Sadece tenis eşyalarım var" dedim.
"Deli misin? Orada hep şort giyeriz" dedi.
O gece özel bir uçakla Hyannis Port'a gittik.
Sonra onunla sahile gittim ve okyanusta yüzdük.
Tekneye çıktık, tekneyle koyda dolaştık.
Öyle çılgıncaydı işte.
Hepsi de "Bu adamı test edelim" diye çıkmıştı.
Ertesi sabah, pazar günü,
herkes odama gelip "Hazır mısın? Kiliseye gidiyoruz!" dedi.
"Nasıl yani? Kıyafetim yok" dedim.
Kilisede Rose Kennedy önde oturuyordu.
Şık olmalıydınız. Herkes çok şıktı çünkü Rose…
Bense tenis şortum, spor ayakkabılarım
ve Bobby Shriver'ın gömleğiyle hıyar gibi oturuyordum.
En azından gömleğim vardı.
Maria'ya gerçekten âşık oldum.
Kennedy'lerden olduğu için değil, olağanüstü bir kişiliği olduğu için.
İçindeki küçük asiyi görebiliyordum.
Evimden, Avusturya'dan kaçmak istemiştim.
O da kaçmak istiyordu.
Böylece Maria'yla ilişkimiz
başlamış oldu.
Ertesi yıl, nihayet beni kabul eden bir menajer buldum.
Bana verdiğin her şeyi avukatıma verdim, o da bakıyor…
Bana "Dino De Laurentis'le röportajın var" dedi.
Beş yüz filmi olan adamla.
Oscar'ları ve Altın Küreleri vardı,
yani çok önemli biriydi.
Ofisine gittik ve gördüğüm ilk şey
koca bir masanın ardında oturan küçücük bir adamdı.
Sandalyeden kalktı ama boyu pek uzamayınca
çok kısa olduğunu fark ettim.
"Ufak bir adamın böyle büyük masaya ne ihtiyacı var?" dedim
ve o anda delirdi.
"Seni kullanamam. Aksanın var" dedi.
"Böyle demen komik oldu çünkü senin de var.
Zor anlıyorum" dedim.
"Çıkarın şunu" dedi.
Kapı kapanır kapanmaz
menajerim bana bağırmaya başladı.
"Şuna bak Arnold!
Bir dakika 40 saniye sürdü.
Hollywood'da yaptığım en hızlı toplantıydı.
Çeneni kapayamadın çünkü."
Sonra o yıl,
Ed Pressman, Barbar Conan'ın haklarını satın almıştı
ve Pumping Iron'ı izledikten sonra bana bayılmıştı.
Conan'ı oynamaya çok uygun bir kişiliğe
sahip olduğumu düşünüyordu.
Pressman, Dino De Laurentis'ten yapımcı olmasını istedi.
Dino da hemen "Onu kullanamam" dedi.
"O bir Nazi!
Ondan hoşlanmıyorum."
Ed Pressman'ın ne olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu.
Neyse ki beni projeden atmadan önce
yönetmen John Milius'ı işe aldılar.
O da "Dino senden hoşlanmıyor" dedi.
"Biliyorum" dedim.
"Endişelenme. Ben halledeceğim" dedi.
John Milius sert bir adamdı.
Toplantılara 45'lik tabancayla gider,
stüdyo yöneticileriyle konuşurken masaya koyardı.
Dino onunla uğraşmak istemedi.
Milius'ın deli olduğunu düşünüyordu.
Milius "Arnold olmazsa filmi çekmem" dedi.
"Conan o olacak."
BARBAR CONAN
Çekimler zorluydu.
Milius deliydi.
Soğukta donarak çekim yapmamızı istiyordu.
Filmin ana fikri acı çekmekti.
Buna bayılmıştı.
Acımasız olmayı öğrendim.
İyi olup olmadığınıza siz gittikten sonra karar verecekler.
Dublör kullanmadım. Böyle vücudu olan biri yoktu.
Her şeyi kendim yapmam gerekti.
BARBAR CONAN ÇEKİM HATALARI
Kahretsin.
İlk çekimde sorun yoktu.
Sonra ikinci, üçüncü, dördüncü tekrarı yaptık.
Sonunda gerçekten kanıyordum artık.
Hazırlık konusunda hep takıntılıydım.
Kaç tekrar olursa olsun, ne olursa olsun.
Sete hazırlıksız gidilmez.
İhtiyacın olan tek şey bu.
Sabahın beşinde buluşup samuray idmanı, dövüş,
kılıç idmanı yapıyorduk.
Böylece hareketleri kavrayıp uygulayabiliyordum.
Saatlerce ata bindim
çünkü atla bir olmak istiyordum.
Sonunda Dino De Laurentis sete geldi.
Basamaklardan çıktı.
Yanıma geldi.
Bana "Schwarzenegger" dedi.
"Sen Conan'sın."
Döndü ve geri aşağı indi.
Milius'ın bana doğru koştuğunu,
sıkıca sarıldığını
ve "Evet! Seni sevdi!" dediğini hatırlıyorum.
"Duydun mu?" dedi. "Conan'mışım. Biliyorum" dedim.
"Alabileceğin en iyi iltifat bu. Sen Conan'sın!
Karakter sensin" dedi.
Kamyon kadar iri olan eski Mr. Universe birincisi
Barbar Conan filminde başrolde.
-Filmin konusu ne? -Fantastik bir film.
Hayalî bir zamanda geçen bir macera.
Arnold Schwarzenegger. Conan le Barbare.
Filmi tanıtmak için tüm dünyayı gezdim
çünkü artık vücutçu değil, aktör Arnold olduğumu göstermek istedim.
İşe de yaradı ve uluslararası bir aktör hâline geldim.
Conan dünya çapında 90 milyon dolar gişe yaptı.
Karşı çıkanlara, aksanlı konuşan ve 110 kilo olan bir yabancının
başrol oynayabileceğini ve filmi dünya çapında
sattırabileceğini göstermiştim.
Hepsi siktirsin.
Bu evi 25 küsur yıl önce aldım.
Avusturya ve Amerika'nın karışımı.
Avusturya'nın sıcaklığına
ve Amerika'nın boyutlarına sahip.
Büyük!
Ne kadar büyük olsa yetmiyor.
Ana fikir bu.
60'larda ve 70'lerde buraya geldiğimde Amerika'nın sorunları vardı.
Manson cinayetleri, savaş karşıtı protestolar vardı.
Hippiler ayaklanıyordu.
Benim gibi bir göçmen bunların hiçbirine bakmaz.
Tepedeki parlayan şehre gelmişim.
Evet, kusurları ve kötü yanları olabilirdi
ama ben görmüyordum.
Bir dünyadan diğerine, vücut geliştirmeden
gösteri dünyasına ve oyunculuğa geçmek yalnızca Amerika'da mümkündü.
Amerika'ya âşık olmuştum çünkü okulda
siyah beyaz bir film izlemiştim.
New York'un gökdelenleri.
Golden Gate Köprüsü.
Her şey dev gibiydi, kocamandı
ve parçası olmak istiyordum.
Amerikan müziğini, Amerikalı politikacıları seviyordum.
Her şey Amerika odaklıydı.
Vatandaşlık için başvurdum.
Tabii ki sınavı geçmeniz gerek.
Çalıştım ve geçtim.
1983'te vatandaş oldum.
Bu anı uzun zamandır bekliyordum.
Amerikan vatandaşı olacağım günü bekledim ve şu anda harika hissediyorum.
Amerikalı olmanın ne kadar müthiş bir armağan olduğunu hissediyordum.
Avusturya'da doğdum ve bununla gurur duyuyorum
ama Amerikan yapımıyım.
Amerika'nın yeniden yücelmesi için
yeni bir yönetime ihtiyaç var.
80'lerde insanlar 60'ların ve 70'lerin sorunlarını aştı.
Sonra Ronald Reagan seçildi
ve kimseye boyun eğmedi.
Amerika geri döndü.
Dünyanın en büyük, en özgür ulusunu inşa etmek için
tüm fiziksel gücünüzü, ahlaki cesaretinizi,
ve evet, ruhanî gücünüzü kattınız.
Amerika güçlüydü ve bu da filmleri etkiliyordu.
İnsanlar birden aksiyon filmlerini över oldu.
Kaslı vücuda sahip olup aksiyon kahramanı gibi görünmek önemliydi.
Yani Ronald Reagan'ın seçilmesinden ve insanların
"Amerika geri dönüyor" demesinden faydalandık.
Arnold'a gelince
tüm bunları beyaz perdeye taşıdı.
Bir partiye gittim ve çok ünlü bir yapımcı olan
Mike Medavoy'la tanıştım.
Bana "Müthiş, aksiyon dolu bir filmimiz var
ve adı Terminatör" dedi.
Biraz tereddüt ettim. Yine ikinci sınıf film diye düşündüm.
Ama senaryo çok iyiydi.
"Hâlâ bir karakter için, Reese için oyuncu arıyoruz" dedi.
Mike Medavoy bütün roller için oyuncu bulduğunu söylemişti.
"Hepsini hallettim" demişti.
O.J. Simpson ve Arnold Schwarzenegger.
"Kim kimi oynuyor?" dedim. Bu isimler bana çok yanlış gelmişti.
İçinden çıkamadım. En azından Schwarzenegger'i görmem gerekiyordu.
Arnold'la Le Dome'da buluştum. Anlaşmaların yapıldığı bir restorandı.
Senaryoyu okuyup işaretlemişti ve konuşmaya başladı.
Öylece oturup onu izledim. Sonra sanki sesler kısıldı.
Kapı açıldığında camlardan yansıyan ışığın
yüzüne nasıl vurduğuna bakıyordum.
Şöyle düşündüm:
"Çok hoş bir yüzü var."
Konuşmamız sırasında kimsenin Terminatör rolü için
O.J. Simpson'a çok bayılmadığı ortaya çıktı
çünkü onu ölüm makinesi olarak pazarlayamazlardı.
Evet.
Bu arada Terminatör'den bahsediyordu. Reese'ten bahsetmiyordu.
"Her kim oynayacaksa kesinlikle insan değilmiş gibi
davranması gerek" dedim.
Motosiklete biniş şekli, koşma ve kalkma şekli,
hepsi tam olarak bir makine gibi olmalıydı.
"Neden Terminatör'ü oynamıyorsun?" dedi.
"O karakteri çok iyi anlamışsın. Makine sensin" dedi.
"Hayır, kötü adamı oynamak istemem" dedim. "Karakter sadece 26 cümle kuruyor."
Ona karşı çıkmaya başladım ve sakince "Bir düşün" dedi.
Üç gün düşündüm, sonra onu geri aradım
ve "Her okuduğumda kafamda Terminatör'ü oynadığımı
görüyorum" dedim.
Kabul ettiğimi söyledim ve hazırlıklara başladık.
TERMİNATÖR
"Vücut" olarak tanınan o devasa marka değerini
dengelemek için ihtiyacı olan şeyin
bu olduğunu anlamıştı.
Burada mevzu vücut değildi. Mevzu yüzdü.
Gerçekten sıradan bir işti.
Okuduğum diğer herhangi bir senaryodan daha iyi olduğunu düşünmemiştim.
Hiç tahmin edemedim.
Çok düşük bütçeliydi ve hepimiz bu işte yeniydik.
Kesinlikle şüphelerim vardı.
Kibirli bakış açımıza göre, Arnold tam bir pozcuydu.
Oyuncuymuş gibi davranan bir vücutçuydu.
Ama merak ettiğim için
gidip kenarda durdum ve Arnold'ı izledim.
Terminatör dışarıda bir yerde.
Onunla pazarlık yapılamaz.
Mantıkla ikna edilemez.
Acıması yoktur.
Pişmanlık ya da korku duymaz.
Ve sen ölene dek asla ama asla
durmayacak.
Ve ikna oldum.
Fizikselliğine, sertliğine
ve filme kattığı her şeye.
"İşe yarayabilir" dedim.
Çekimlerin bir yerinde, karakol sahnesini çekiyorduk.
Sarah Connor'ın arkadaşıyım.
-Buradaymış. Onu görebilir miyim lütfen? -Hayır, olmaz. İfade veriyor.
Replik "Geri geleceğim" şeklinde.
Hiç de önemli bir an değil.
Gerçekten de baktığınızda, sorun olmaması gerekiyordu.
"Geri geleceğim."
Nedense Arnold "Geri geleceğim" demedi.
Ben de "'Geri döneceğim' de. Basit olsun" dedim.
"Jim, 'Geri döneceğim' dediğimde komik oluyor" dedim.
"Ben geri döneceğim" dersem daha makine gibi olur, dedim.
"Senarist sen misin?" dedi. "Hayır" dedim.
"Bana nasıl yazacağımı söyleme" dedi.
"Tamam" dedim.
"Geri döneceğim."
"Evet!
Tüylerim diken diken oldu. Harika."
Geri döneceğim.
Kesinlikle haklıydı.
Sinema tarihinin en çok alıntılanan repliği oldu sanırım.
Kimin haklı, kimin haksız olduğunu gösteriyor bu.
ÖN GÖSTERİM
Böyle bir filmden beklentim iyi çekilmiş bol aksiyon
ve önemsenecek bir karakter.
-İkisini de veriyor. -Kesinlikle.
Çok aksiyon var, önemsediğiniz insanlar var.
Dâhice bir öyküsü var.
Terminatör'den çıktığımda, ki sonuna kadar kaldım, çok eğlenmiştim.
Gişedeki başarı, eleştirmenlerin sevdiği anlamına gelmez.
Time dergisinin ve oradaki eleştirmenlerin
en iyi 10 filmden biri seçmesi görülmemiş bir şeydi.
Jim Cameron bile çok şaşırmıştı.
Birdenbire şansım açıldı.
Ama bir terslik vardı.
TATİL DİYARINA GEÇİŞ HOPE'A HOŞ GELDİNİZ
Hep bir düşmana ihtiyacım vardı.
Birine mi geldin?
Hayır.
77'de Arnold En İyi Yeni Oyuncu ödülü aldı.
"Sahi mi?" dedim.
80'ler ilginç bir dönemdi çünkü "aksiyon oyuncusu" kavramı
henüz tam oluşmamıştı.
O zamana dek aksiyon demek, Gangsterin Kaderi
veya Kanunun Kuvveti'ndeki gibi
araba sahneleri ve "akıl" ve imalarla dolu "sözlü" atışmalar demekti.
İlk Kan'da tüm olay aksiyondu.
Hikâyeyi vücudunuzla anlatmanız gerekiyordu.
Diyaloğa gerek yoktu.
Bir fırsat gördüm çünkü bunu başka yapan yoktu.
Avusturyalı olan ve çok konuşmasına…
…gerek kalmayan biri hariç.
80'lerde Sly benden öndeydi,
o yüzden yetişmem gerekiyordu.
Ne zaman Rambo II gibi bir film çıkarsa
onu aşmanın yolunu bulmam gerekiyordu.
Çektiğin bu yeni film, Komando.
tabii ki Rambo'yla kıyaslanıyor.
Kıyaslayamazsınız
çünkü benimki ormanda geçmiyor.
Peki, ya kaslar? Seninkiler Stallone'unkine kıyasla nasıl?
Unvan sahibi olarak, kendimi savunmama gerek yok.
Arnold sağlam geliyordu.
Ali ve Frazier gibi, aynı yolu yürüyen büyük savaşçılar gibi,
inanılmaz bir rekabete girdik.
Sadece birimize yer vardı.
Oyunculuk tarzımız tamamen farklıydı.
O daha üstündü.
Tüm cevaplar ondaydı. Hem vücudu iyiydi hem güçlüydü.
Karakteri buydu.
Tık tık.
Ben ise aşırı yetenekli olmayan bir tip gibi olmaya çalışıyordum.
Sürekli dayak yemem gerekiyordu ama Arnold yaralanmıyordu
ve ben de "Ejderhayla savaşsan tek yara bandıyla dönersin" derdim.
İnanılmaz zıt gidiyorduk.
Bence ihtiyacın olan şey biraz demir almak.
Aynı odada bile duramazdık. Bizi ayırmaları gerekirdi.
Her konuda yarışıyorduk.
Seni orospu çocuğu.
Kaslı ve yağlanmış vücutlar.
Sorun nedir?
Kim daha gaddar, daha sert?
"Stallone 15 öldürürse ben 30 öldürürüm" diyordu.
Kimin bıçağı daha büyük?
Bir yere gitme.
Kimin silahı büyük?
İşi büyütüp top taşımaya kadar vardırdık.
Sly ve ben savaştaydık.
Bir numara olmak istiyordu.
Maalesef oldu da.
Stallone olmasaydı belki de 80'lerde o tarz filmleri yapmak
ve o kadar çalışmak için böyle motive olmazdım.
Ben rekabetçi biriyim.
Hayatım boyunca böyleydim.
Çocukken abim
ortaokul için Graz'a giderdi.
Otobüse binmek için ormanda yarım saat yürümesi gerekiyordu.
Abim karanlıktan korkardı.
Eve yürürken çok korkardı.
O yüzden eve dönerken
ağlamaması için onunla gitmem gerekirdi.
Aileme en cesur olanımızın ben olduğumu kanıtlamak isterdim.
Benimle gurur duymalarını ve başarabileceğimi göstermeyi isterdim.
1985'te
Maria'yı Avusturya'ya,
Thal'e götürdüm.
Memleketime.
Sonra Thalersee'ye,
köyümdeki göle gittik.
Nereden geldiğimi
ve her şeyin başladığı yeri görmesi
benim için çok önemliydi.
Ona "Şurada kayıklar var.
Seni küçük bir gezintiye çıkarayım" dedim.
Gölün ortasındayken yüzüğü çıkardım
ve evlenme teklif ettim.
Sürpriz yapmayı başardım.
Düğün Hyannis Port'ta oldu.
Maria'nın büyükannesi Rose Kennedy'yle tanıştığım kilisede.
Gördüğüm en büyük düğündü.
En az 500 kişi vardı.
Ben %10'unu tanıyordum.
"Seni ne kadar mı seviyorum? Sayayım.
Seni ömrümdeki
tüm nefesler,
tüm gülümsemeler ve tüm gözyaşları kadar seviyorum."
-Ben, Maria… -Ben, Arnold…
-…seni, Arnold'ı… -…seni, Maria'yı…
İyi günde ve kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta
seveceğim…
-…ve sayacağım. -Hayatım boyunca.
Şimdi ne olacak?
Gelini öpebilirsin.
Dünyanın en şanslı herifiyim bence.
Hem film işinde hem de özel hayatımda başarılı olduğum için
çok şanslıyım.
İkisinde de başarılı olduğunu söyleyebilen çok az insan var.
NBC SPİKERİ HAMİLE
Sonra baba olmak
işi tamamen değiştirdi.
İnsanlar bu konuda çok konuşuyor ama neden bahsettiklerini anlamıyorsunuz.
Katherine doğduğunda
gözlerimden yaşlar fışkırmıştı.
Maria'yla yarattığım
o canı görünce
o kadar duygusallaşmıştım ki.
Bunun bambaşka bir dünya olduğunu anlıyorsunuz.
Hayatımıza bu kadar çok neşe getirmesi çok şaşırtıcıydı.
Kariyerinize devam etmek için de
müthiş bir motivasyon oluyor.
Artık bunu da düşünmeniz gerekiyor.
Bir alıntıyı okuyup kendi kendinize "Benim de diyebileceğim bir şey bu" demek
hep hoşuma gitmiştir.
Ted Turner'ın "Erken yat, erken kalk, deli gibi çalış ve reklam yap" lafı da
bunlardan biriydi.
Arnold'la ilk karşılaştığımda
Colorado'da kayaktaydık.
Snowmass Kulübü'nden çıkıyordu.
Aniden durdu ve beni işaret ederek "Hayalet Avcıları'nı yapan adamsın" dedi.
"Evet, ben çekmiştim" dedim.
"Hayalet avcısı olur benden" dedi.
"Komedide oynayabilirim, sadece aksiyon olması gerekmez" demenin
çok zekice bir yoluydu.
Yemeğe çıktık ve beni hazırlıksız yakaladı.
Çok iyi konuşuyordu
ve zekâsıyla espri anlayışı belli oluyordu.
"Bir gün birlikte film çekeceğiz" dedim.
Daha sonra Danny DeVito'yla Disney'in bir stüdyo gösterimindeyken
ikisini bir hafta arayla görmek
aslında bir filmde
mükemmel bir ikili olabilecekleri fikrini aklıma getirdi.
Durup dururken Ivan Reitman aradı.
"Schwarzenegger'la İkizler filminde ikiz olmaya ne dersin?" dedi.
"Tanrım, harika fikir" dedim.
Çocuklarımla New York'taydım.
Bir otelin önünde arabadan iniyordum
ve çantalarla uğraşırken omzumda bir el hissettim.
Çantayı kaptım, kapıcı olduğunu sanmıştım.
Arkamı döndüğümde Schwarzenegger'i gördüm.
"Hey, Danny" dedi. "Arnold! Teşekkürler!" dedim.
İlk görüşmeniz böyle oldu.
Bu işin tutması için, absürt de olsa
hikâyenin gerçek olduğuna inanmanız gerekiyordu.
İKİZLER
Kardeşim mi var?
Evet.
Los Angeles'ta bir yetimhaneye gönderilmiştin.
Çok daha naif, çok daha toy bir karakteri oynamanın etkili olabileceğini düşündüm.
Muhtemelen aynı bana benziyordur!
Bu şekilde yazdık
ve yönetmenlik görevimin bir parçası da derinlerdeki Arnold'ı ortaya çıkarmak
ve bundan mümkün olduğunca faydalanmaktı.
Yaklaşım olarak tek cümlelik espriler istemiyordum.
O da espriyi vermenin en iyi yolunun
fiziksel bir şekilde sunmak olduğunu düşünüyordu.
Ama büyük komedyenler genelde abartılı rol yapmazlardı.
Yazarlara hep benim için yazmalarını söyledim.
Sully, en son seni öldüreceğime söz vermiştim ya?
Doğru Matrix, ettin.
Yalan söyledim.
Ünlü repliklerim komedi tarzında değildi.
O ilginç geçişlerden birini yapmam gerekiyordu
çünkü bir şey işinize yarıyorsa ondan kurtulmak daha zor olur.
Hemen, oracıkta.
Uyum sağladık.
Adım Julius ve ikiz kardeşinim.
Belli!
Oturduğum anda aynaya baktığımı sandım.
Tek yumurta ikizi değiliz.
Sonra aynı şekilde hareket etme olayımız vardı.
İkizler benim gişede 100 milyon dolardan fazla kazanan
ilk filmimdi.
ULUSLARARASI $71.008.059
DÜNYA ÇAPINDA $183.024.447
Herkes o filmin kasetini almıştı.
En azından banka hesabıma göre öyleydi.
'İKİZLER' MUTLU VE ZENGİN!
Arnold'la Cadılar Bayramı partisinde tanıştım.
Ailem Avusturyalı olduğu için kayak, Viyana şnitzeli
ve Bavyera tarzı şortlar konusunda anlaşmıştık.
"Çok para kazanmaya başladım. Gayrimenkulden fazlasını istiyorum.
Paramı yönetmeni istiyorum. Yardım eder misin?" dedi.
Bu gece bekleyiş sona erdi. Burada da Planet Hollywood açıldı.
80'lerin ortasından 2000'lere kadar olan etkisi
muazzamdı.
Puro satışlarını patlattı.
Puro bir anda müthiş moda oldu.
Dünyanın en büyük film yıldızıydı ve hep puro içiyordu.
Büyük saatler. Kimse büyük saat takmazdı.
Hummer'lar. Arnold ilk ticari Hummer'ın geliştirilmesinde rol oynadı.
Amerika'nın daha büyük arabalara, arazi araçlarına filan
merak sarması…
Hepsi bunun parçası.
Bu onun markası.
Ben bir aygırım. Cesurum.
Sigaramı istediğim yerde içerim.
Senin gibi saklanmak zorunda değilim.
Schmäh. İşte, tam bir Schmäh.
Hepsi palavra.
Bir şeyler satmak için Schmäh lazım.
Ancak "palavra" olarak çevirebilirim.
Amerika'da "palavra" diyoruz.
Bir filmi tanıtırken "Kas şişirmek, boşalmaktan iyi" dersen
Schmäh olur.
Kocaman, dev gibi askerî araçları hep sevmişimdir.
Hummer'la geziyordum, sonra bir tank aldım.
Böyle bir aracı sürerken ağzında puro olmalı
çünkü böyle daha cesur görünüyor.
Hepsi Schmäh işte.
TERMİNATÖR 2: KIYAMET GÜNÜ
-Terminatör 2. Geri döndü. -Aynen.
Devam filmi çekiyorsanız aynı hikâyeyi tekrar edemezsiniz.
Terminatör 1'de yoluma çıkan herkesi
yok eden şeytani bir makineydim.
İkincisinde ise şöyle diyorum: "Yemin ederim…"
Kimseyi öldürmeyeceğim.
Arnold başta bu fikre kesinlikle karşıydı.
Buluşup senaryo hakkında konuşacaktık.
Oturdum. Her zamanki gibi neşeli olmadığını gördüm.
"Sorun ne? Beğenmedin mi?" dedim.
"Jim" dedi.
"Kimseyi öldürmüyorum."
Yaşamak istiyorsan benimle gel.
"Artık iyi adamsın, savunan, koruyansın" dedim.
"Tamam. Peki. Bacaklarından vurabilir miyim?" dedi.
"Tamam, bacaklarından vur. Oldu mu?" dedim
"İyi" dedi.
-Ne halt ediyorsun? -Yaşayacak.
Başlamadan birkaç gün önce Jim Cameron "Hep beraber yemek yiyelim" dedi.
Linda geldi, kazağını çıkardı
ve ben de kollarına baktım.
Önce bisepslerindeki, sonra da trisepslerindeki damarlara.
Vücutçu gibiydi ama minyatürüydü sanki.
Arnold'a göstermenin verdiği o çılgın gururu hatırlıyorum.
"Pisliğin benden daha formda olduğuna
inanamıyorum ya" demiştim.
Arnold'la film çekerken oyuncularla onu konuştururdum.
Oyuncular genelde oyunculuk süreciyle ilgili
çok şey paylaşmazlar.
Arnold öyle değil.
İşin yarısının oynamak, yarısının da filmi tanıtmak olduğunu düşünüyordu.
Dâhil olmanız gerek.
"Bu filmi bu yüzden izlemelisiniz" demeniz gerek.
Diğer oyuncular şımarıklıkları yüzünden
istemiyorlarsa da olsun.
"Ben bir yıldızım. Film satmam ben.
Filmi sen satmalısın. Ben sanatçıyım."
Saçmalık. Her şey satılır. Ne yaparsan yap, satmak zorundasın.
Film ilki gibi 50 milyon dolar kazanmadı.
Yurt içinde 200 milyon dolar kazandı. En çok hasılat yapan film oldu.
Arnold Schwarzenegger hasılat yarışını kazandı.
Niye iyi cyborg'u oynamak istedi?
Bence bir gün Kaliforniya'dan senatoya aday olacak
ve 1984'teki kötü adam rolü yüzünden o işi mahvetmek istemedi.
Küçük bir teori ama bence öyle.
-İlk burada duydunuz. -Evet.
Muhtemelen dünyada, perdenin arkasındaki adamı
tanımayan kimse yoktur.
Dünyanın en çok gişe yapan yıldızı.
Bugün son filmi vizyona girdi. Adı Son Kahraman.
Arnold Schwarzenegger için bir alkış lütfen!
Son Kahraman vizyona girdiğinde
yılın en başarılı filmi olan Terminatör 2 sayesinde
zirveye ulaşmıştım.
Sırf Amerika'da değil, dünya çapında.
SON KAHRAMAN
O noktada herkes beni alt etmeye çalışıyordu.
Arnold Schwarzenegger'ın çılgın yeni filmi Son Kahraman'a
herkes bayılmadı.
Hatta bazı yorumlar epey kötüydü.
Son Kahraman ilginç bir şekilde gişede çakılmak üzere.
Ne kadar üzüldüğümü
anlatamam size.
İnsanın canı yanıyor.
Kırılıyorsunuz. Utanç verici. Gişe rakamlarına bakarken utanıyorsunuz.
Cumartesi sabahı haberleri okumamışken Arnold'ı aramıştım.
"Açılış nasıldı?" dedim.
"Korkunç" dedi.
Yatakta ağlıyor gibiydi.
Bunu markasına büyük bir darbe olarak algıladı.
Bence gerçekten sarsıldı.
"Ne yapacaksın?" dedim.
"Tek başıma takılacağım" dedi.
Sesi ilk kez böyle üzgün geliyordu.
Bir hafta kimseyi görmek istemedim
ama yavaş yavaş devam ediyorsunuz.
Kayınvalidem hep şöyle derdi:
"Sadece önümüze bakalım.
Hadi. Yürüyün."
Harika bir mesaj.
Son Kahraman çıktıktan sonra
Bobby Shriver aradı.
"La Totale'i görmelisin!" dedi.
Bilinmeyen ufak bir Fransız filmi. Çok eğlenceliydi, iyi çekilmişti.
Konsept de çok taze ve yeniydi.
Jim Cameron'ı aradım ve "Jim" dedim. "Bu filmi izlemelisin."
Arnold bana inandığı bir projeyi getiriyordu.
Bunu hiç yapmamıştı.
Komediyle eğleniriz dedim.
Komedide oynadığını biliyordum. Espri anlayışı müthişti.
İyi bir aksiyon filmi olurdu.
"İşi büyütelim" dedi. "Evet, hadi büyütelim" dedim.
Davetiyenizi görebilir miyim lütfen?
Tabii, işte davetiyem.
Yatak odamdaki telefon çaldı.
ve şöyle bir ses geldi:
"Selam Jamie. Ben James Cameron.
Sen ve Arnold Schwarzenegger için bir film yazdım."
Tesisatçı aradı. Döşemeyi filan kırması gerekiyormuş.
Altı yüz dolar tutacak.
Sorun değil.
Hayır, sorun. Haraç resmen.
Ne dedin peki?
Onunla yattım ve 100 dolar indireceğini söyledi.
İyi düşünmüşsün. Hoşça kal canım.
Arnold ekibe ve diğer oyunculara karşı inanılmaz cömert davranır.
Kapısı gün boyu açıktır.
Maria da geliyordu. Çocuklar da oradaydı. Çok hoştu.
O performansta hayatımda hiç olmadığım kadar özgürdüm.
Hadi bebeğim.
Sonra film bitti.
Ve telefon çaldı.
Jim Cameron arıyordu
ve "Arnold'a senin ismini
filmin adının üstüne
yazabilir miyim, diye sordum" dedi.
Jenerik için avukatlara ve menajerlere çok fazla para harcanıyor.
Büyük bir iş.
Tüm cesareti ve egosuyla,
onu o yapan bütün o özelliklerle,
bana yer açma nezaketini gösterdi.
Benim için dokunaklı bir andı
ve o film tabii ki hayatımı değiştirdi.
Arnold Schwarzenegger Son Kahraman'ın küllerinden doğan
bir anka kuşu gibi, her zamankinden daha güçlü.
Gerçek Yalanlar gerçekten müthiş. Bir numara oldu.
Böylece geri döndüm.
"Arnold geri döndü. 'Geri döneceğim' dediyse döner."
GERİ DÖNECEĞİM"
Sonra Ivan Reitman'ın yönettiği
Ufaklık gösterime girdi.
Başarılı oldu.
Ben de anne olacağım.
Bir sonraki film, Silici, 100 milyon dolardan fazla kazandı.
Dinozorları ne öldürdü?
Buz Devri!
Sonra Batman ve Robin geldi.
Her şey yerli yerindeydi, güzeldi.
Bu bir oyun.
Hayat bir oyun.
Başarının yanında başarısızlığı da kabul etmelisin,
bu iş böyle.
Selam, dinle. Bugün öğleden sonra ne yapıyorsun?
Bana gel. Annem çok güzel apfelstrudel yapar.
Tamam, elmalı strudel yok.
Ağabeyim ve babam vefat edince
ailede bir ben kaldım.
Artık vites değiştirmem, annemi daha çok düşünmem gerekiyordu.
1974'te birkaç hafta benimle kaldı ve çok sevdi.
Ben de annemi daha çok takdir etmeye, onunla takılıp vakit geçirmeye başladım.
Her sete geliyordu.
Sette fotoğraf çekiyordu.
Fotoğraf albümleri yaptı, Avusturya'ya götürdü
ve orada arkadaşlarına hava attı.
Benimle çok gurur duydu.
Avusturya'da iki şeyden asla bahsedilmez.
Kimseyle maddi durumunuzu
ve sağlık sorunlarınızı paylaşmazsınız.
1997'de
Batman ve Robin'i bitirdiğimde
annem bizimle kalıyordu.
Sabah kalkmış
Maria "Arnold hastanede" demiş.
"Kalp ameliyatı olacak."
Annem "Ne?" demiş.
Narkozdan uyanınca
doktor yatağıma oturup elimi tuttu.
"Arnold, çok üzgünüm" dedi.
"İşe yaramadı.
Kapakçıklardan biri patladı ve ciğerlerine kan toplanmaya başladı.
Hemen bir ameliyat daha yapmalıyız."
Beni ikinci ameliyata hazırlamaya başladılar.
Kendi kendime
"Neler oluyor?" dedim.
"Kimse bana anestezi vermedi
ve adam elinde bıçakla duruyor."
Doktor şöyle dedi:
"Son ana kadar beklemek istiyoruz. Seni kaybetmek istemiyorum."
İçimden "Ne?" dedim.
Sonra anesteziyi verdiler ve kendimden geçtim.
Sonum meçhuldü.
On altı saat sonra tekrar uyandım.
Ameliyat başarılı geçmişti.
GEÇMİŞ OLSUN BABA
Annem hastaneye geldi
ve ona söylemediğim için bana çok kızdı.
"Bunu bana nasıl yaparsın? Annenim ben. "Bana her şeyi söyleyebilmelisin" dedi.
Çok ağırına gitmişti.
Bir yıl sonra
telefonum çaldı
ve annemin, babamı ziyaret etmek için
mezarlığa gittiğini
ve oracıkta vefat ettiğini söylediler.
Evet, yani…
Annem de bende olan
kalp kapakçığı sorunundan öldü.
Ameliyat olmayı reddetti.
"Tanrı beni istiyorsa
alabilir" derdi.
Hemen ardından "Şimdi ne olacak?" diye düşündüm.
Çok derinlerde olduğu için hiç düşünmemiştim
ama belki de hâlâ annemin onayını almaya çalışıyordum.
Kimin için yapacaktım şimdi?
Mutlu yıllar sana
Bu akşam buraya gelen herkese teşekkür etmek istiyorum.+
Acayip bir yıl oldu.
Detaya girmeme gerek yok
ama Arnold'la 30'uncu doğum gününden iki hafta önce tanıştım.
İki hafta sonra 20 yıldır birlikte olmuş olacağız ve…
Bu bir başarı.
Orası kesin.
Ameliyattan sonra bir yıl çalışmadım.
Stüdyolar menajerimi arayıp
"Sanırım bu filmi erteleyeceğiz"
veya " Tekrar düşüneceğiz" demeye başladı.
Değişiklikler oldu
ve birden iş kaybetmeye başladım.
İşte aksiyon yıldızı.
Ekranların öldürülemeyen adamı
ölümden döndü.
Kariyerimin durma noktasına geleceğinden endişe ediyordum.
Yaptığım ilk filmde
sigorta şirketi sete gelip her çekimi izleyecek
ve kalp ameliyatından sonra
performansımda bir değişiklik olup olmadığına bakacaktı.
Lütfen, Tanrım.
Yardım et.
Bana güç ver.
Ben de o zaman "Tamam" dedim.
"Yeni bir gün bugün.
Önümüze bakalım."
Kayıt!
ÖLÜMÜNE TAKİP
İkincil hasar mı istiyorsun? Al.
Bir zamanlar dünyanın en büyük film yıldızıydım.
Sony'ye, Warner Brothers'a,
Universal'a, Disney'e filan girdiğim anda
bana film teklif ederlerdi.
Ama aradığım bu değildi. Başka bir sınav arıyordum.
Vücut geliştirmedeki gibi elimden geleni yapmıştım.
Fethedilecek bir şey yoktu. Tekrar tekrar aynı şeyi yapıyordum.
Farklı, daha heyecanlı bir şey yapayım dedim.
Maria'yla tanıştığımda
ve Hyannis Port'ta politikayla ve farklı konularla ilgili
bütün o konuşmaları duyduğumda çok büyüleyici gelmişti.
İnsanlara hizmet etme fikri de öyle.
Maria'nın annesi Eunice beni Engelli Olimpiyatlarıyla tanıştırdı
ve bu işe âşık oldum.
Başkan Bush da beni
Fiziksel Uygunluk ve Spor Konseyi'nin başkanlığına getirdi.
Ne kadar eğlenceli olduğunu fark ettim.
Pekâlâ! Evet!
Film setindekinden daha mutluydum.
Kazandığım tüm parayı Amerika sayesinde kazandım.
O zaman neden biraz durup borcumu ödemiyordum?
Yıllar içinde yeni bir vizyon
şekillenmeye başladı.
Politika çok ilgimi çekiyor.
Hatta çoğu kişi er ya da geç,
film kariyerimden sonra politikaya geçebileceğimi söylüyor.
-Politikacı Schwarzenegger mi? -Aynen.
Geleceğe bakarken insanlar neden sürekli
siyasete atılmandan bahsediyor?
Bayanlar ve baylar, Arnold Schwarzenegger!
Onun sınır tanımayacağına dair
hiçbir şüphem kalmadı.
Arnold'la 40 yıldır arkadaş olduğum için geçmişte olan pek çok şey
anlamlı geliyor.
Hayatı boyunca çok daha büyük bir şeye doğru
gittiğini görebilirdiniz.
Bence siyaset onun kaderiydi.
Diğer her şey ısınma hareketiydi.
Siyasal sistemin kendisinin sınırlayıcı olduğunu anladı
ve sınırları delip geçti.
Hanımlar ve beyler, yolsuzlukları temizlemeye geldik.
Şu tepe var ya?
Oraya tırmanmalıyım.
Ne pahasına olursa olsun,
peşinden gideceğim.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay