𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
‎(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‎คุณบากิมุ่งหน้าไปที่ซ่อนตัวพร้อมกับฉัน
‎แปลกแฮะ
‎เป็นย่านที่อยู่อาศัยแท้ๆ
‎แต่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน ‎อย่างกับห้องน้ำสาธารณะในเมือง
‎และถ้ามองใกล้ๆ
‎ส่วนใหญ่เป็นคำด่าว่าคุณบากิ
‎(บากิ ไอ้สารเลว)
‎กราฟฟิตี้เยอะเลยนะครับ
‎คนพวกนั้นสู้ฉันไม่ได้
‎ก็เลยทำได้แค่เขียนด่าไงล่ะ
‎นักเรียนม.ปลายที่แกร่งที่สุดในโลก
‎แม้แต่ที่บ้านก็ด้วย
‎คุณบากิเริ่มยืดเส้นยืดสายในห้องของเขา
‎ร่างกายของเขายืดหยุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ
‎เรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้
‎เรื่องคู่ต่อสู้ชกลมของคุณ
‎อือ
‎ที่ว่าไอออน ไมเคลเป็นแค่การอุ่นเครื่อง
‎คุณจะไปสู้กับพ่อคุณใช่ไหมครับ
‎พ่อกับฉันเข้ากันไม่ค่อยได้เท่าไรน่ะ
‎พ่อคุณแข็งแกร่งใช่ไหม
‎ผู้ไร้เทียมทานเหนือสิ่งมีชีวิตทุกอย่างบนโลก
‎สิงโต เสือ ช้าง วาฬเพชฌฆาต…
‎แม้แต่เซลล์มะเร็งก็ไม่อาจสู้
‎พ่อเขาควรจะเป็นศัตรู ‎แต่พอพูดถึงความแข็งแกร่งของพ่อ
‎เสียงเขาฟังดูภูมิใจนิดหน่อยนะ
‎งั้นเพื่อเตรียมสู้กับพ่อคุณ
‎คุณเลยจะไปเจอ ‎คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งคนนี้สินะครับ
‎ชายที่เหนือกว่าแม้แต่ไอออน
‎เป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนกันนะ
‎นี่
‎เจ้านั่นอยู่ในนี้แหละ
‎ห้องใต้ดินเหรอ
‎ทั้งว่างเปล่าและมืดสลัว
‎ห้องโล่งๆ ที่มีแค่โต๊ะตัวเดียววางอยู่
‎คือว่า…
‎พ่อยอมรับฉันในฐานะคู่ต่อสู้แล้ว
‎เขาสู้กับช้างแอฟริกาขนาดเท่าไดโนเสาร์
‎แข็งแกร่งกว่าสิงโต เสือ หรือหมีสีน้ำตาล
‎ช้างแอฟริกาที่ตัวโตและแข็งแกร่งที่สุดในโลก
‎ถ้าอย่างนั้น ฉันควรสู้กับใครดีล่ะ
‎มาแล้ว
‎รุมินะ
‎คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าช้างอยู่ที่นี่แล้ว
‎มันอยู่บนโต๊ะตัวนั้น
‎หะ หา!
‎แข็งแกร่งกว่าช้างเหรอ
‎เจ้านี่น่ะนะ
‎คือว่า นี่…
‎ใช่แล้ว ตั๊กแตนตำข้าว
‎เจ้านี่เหรอ
‎เมื่อเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัว
‎แมลงจัดว่าเป็นหนึ่งในตองอู
‎แม้แต่สัตว์ร้ายก็ไม่อาจสู้ได้
‎ไม่จริงน่า
‎ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ
‎อย่างแรก ระดับพลังที่ห่างชั้นกัน
‎พลังเหรอ
‎เสือกับสิงโตแทบจะลาก ‎เหยื่อหนักราว 800 กิโลกรัมไม่ไหว
‎ถึงพวกมันจะหนัก 200 กิโลกรัม ‎นั่นคือสามถึงสี่เท่าของน้ำหนักตัว
‎แล้วถ้าเป็นแมลงล่ะ
‎พวกมันแบกเหยื่อที่หนักกว่าตัวเอง
‎เจ็ดถึงแปดเท่า ‎และขนกลับรังไกลๆ ได้อย่างง่ายดาย
‎สมมติว่ารุมินะหนัก 30 กิโลกรัม
‎ลองนึกภาพแบกคนหนัก 200 กิโลกรัม ‎จากโรงเรียนกลับบ้านสิ
‎ใช่ เป็นไปไม่ได้เลย
‎กวางที่กระโดดได้สิบเมตรไม่ใช่เรื่องแปลก
‎แต่ก็เด็กๆ ไปเลย ‎เมื่อเทียบกับหมัดหรือตั๊กแตน
‎ถ้าพวกมันตัวเท่ามนุษย์
‎ก็จะกระโดดข้ามตึกสิบชั้นได้ง่ายๆ เลย
‎เวลาจับพวกมันยังไงก็ต้องรู้สึก
‎มันเบากว่าเราสองสามพันเท่า
‎แต่ปลายนิ้วของเราก็รู้สึกได้ถึงพลังของพวกมัน
‎ถ้าหนักเท่าๆ กัน เราไม่มีวันชนะพวกมันได้
‎ถ้าเราโดนเตะด้วยขานั่น
‎หรือถูกจับตรึงด้วยขาหน้าคู่นั้น…
‎ถ้าเราถูกหนีบด้วยง่ามพวกนั้น
‎เราคงไม่รอดไปครบ 32 แน่
‎และตั๊กแตนตำข้าวตัวนั้น
‎มันเป็นนักสู้มืออาชีพที่สมบูรณ์แบบ
‎เป็นที่รู้จักกันดีว่า ‎ศิลปะการต่อสู้โบราณของจีน‎ ‎หมัดตั๊กแตน
‎ถูกสร้างขึ้นโดยอาศัยรูปแบบของตั๊กแตนตำข้าว
‎การโจมตี
‎การบดขยี้ การกัด
‎ความโหดตามธรรมชาติของพวกมัน
‎พวกมันเป็นเลิศในทุกด้าน
‎พวกมันไม่มีจุดอ่อน
‎นักต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบ
‎ถ้าพวกมันหนัก 100 กิโลกรัม
‎คงจะล่าช้างแอฟริกาได้แน่ๆ
‎แต่ว่ามันตัวเล็ก…
‎ฉันจะทำให้มันตัวใหญ่
‎ถึง 100 กิโลกรัมเหรอ
‎ด้วยสิ่งนี้และสิ่งนี้
‎เขามาจากอเมริกาอันไกลโพ้น
‎แถมที่จริงไม่มีตัวตนอยู่แล้วด้วยซ้ำ
‎แต่ฉันก็พาแชมป์ไอออน ไมเคลจากยุครุ่งเรือง
‎มาที่ริมแม่น้ำทามะได้
‎ไมเคลไม่ได้อยู่ในโลกนี้ แต่เขาก็ปรากฏตัว
‎ฉันสร้างมันได้
‎ฉันสร้างการต่อสู้กับ ‎ตั๊กแตนตำข้าวหนัก 100 กิโลกรัมได้
‎เริ่มแล้ว
‎ลูกเตะที่ล้มไอออน ไมเคลได้
‎คุณบากิถึงกับประหม่าเลย
‎เขาประหม่ากับตั๊กแตนตำข้าวในจินตนาการ
‎ที่สมองสร้างขึ้นมา
‎องศาของใบหน้าเปลี่ยนไป
‎มองเงยขึ้นไป
‎เขาเห็นสัตว์ประหลาดแบบไหนกันนะ
‎เหมือนที่คุณบากิบอกเลย
‎ตั๊กแตนตำข้าวหนัก 100 กิโลกรัม
‎แข็งแรงกว่าเสือหรือสิงโต ‎ที่หนัก 200 กิโลกรัมมาก
‎นี่มัน…
‎ไม่จริงน่า
‎หรือว่า
‎เขาถูกตั๊กแตนตำข้าวจับไว้
‎เข้าเป้าเต็มๆ
‎มันตายแน่
‎โดนเข้าจังๆ
‎ทั้งที่เขาน่าจะทำให้ตั๊กแตนตำข้าวอ่อนแอ ‎และเอาชนะได้ง่ายๆ
‎แค่ขยี้มันซะก็จบ
‎เข้มงวดกับตัวเองมากจริงๆ
‎ศิลปะการต่อสู้ทั่วไปสู้ตั๊กแตนตัวจริงไม่ได้หรอก
‎ท่าทางของคุณบากิ ‎ค่อยๆ เปลี่ยนจากกระบวนท่าต่อสู้
‎คุณบากิกำลังเคลื่อนที่อยู่ในห้องสลัวๆ
‎เขาโจมตีใส่อากาศ
‎และป้องกันการโจมตีจากอากาศที่ว่างเปล่า
‎พอจับตาดู
‎พยายามไม่ให้คลาดสายตา
‎ฉันมองตามท่าทางชวนสับสนของคุณบากิ
‎ฉันเฝ้าดู…
‎แต่แล้ว…
‎เหมือนการที่เราเห็นซอง
‎เราจะนึกภาพสิ่งที่อยู่ในนั้นได้
‎หรือถ้ามองเห็นกล่อง
‎ก็จะนึกภาพขนาดของหนังสือได้
‎หรือถ้าเป็นจี้แบบนี้
‎ก็จะคาดเดารูปร่างของจี้อีกซีกได้
‎เราเริ่มเห็น
‎ในพื้นที่ว่างเปล่านี้
‎ช้าๆ…
‎รูปแบบของบางสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ค่อยๆ…
‎ทีละค่อย แต่ชัดเจน…
‎จนเราเริ่มมองเห็น
‎สิ่งที่คุณบากิสร้างขึ้น
‎ถึงจะเป็นแค่แมลง แต่มันหนักกว่า 100 กิโลกรัม
‎เมื่อได้เผชิญหน้ากับมันจริงๆ
‎ทำให้เรารู้สึกสิ้นหวัง
‎จนอยากจะหัวเราะออกมา
‎คุณบากิกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งนั้นอย่างผ่าเผย
‎มันแข็งแกร่งที่สุดในโลก
‎พ่อของคุณบากิเอาชนะ ‎ช้างแอฟริกาขนาดเท่าไดโนเสาร์ได้
‎แต่ไม่ว่าช้างแอฟริกาจะแข็งแกร่งขนาดไหน
‎มันก็ได้เปรียบเพราะขนาดของมัน
‎ถ้าพวกมันตัวเท่าแมลง
‎พละกำลังของพวกมันคงเท่ากับ…
‎หนอนผีเสื้อ
‎แล้วจู่ๆ…
‎ลูกเตะสูงท่าถนัดของคุณบากิ
‎ความเร็ว จังหวะ
‎ทุกอย่างถูกต้อง
‎ฉันคิดว่าเป็นการชนะน็อกแน่ๆ
‎เข้าใจแล้ว
‎ลางสังหรณ์ของฉันถูกด้วย
‎หัวของตั๊กแตนตำข้าวไม่มีสมอง
‎ไม่มีการกระทบกระเทือนเหมือนที่เกิดกับมนุษย์
‎การโจมตีที่หัวไม่ได้ผล
‎จัดการได้แล้ว
‎อย่าปล่อยนะ
‎อะไรเนี่ย
‎มันจับตาดูฉันอยู่
‎ฉันอยู่หลังมัน แต่มันกลับมองเห็นฉันชัดเจน
‎ไม่ใช่แค่นั้น
‎ยังคล่องแคล่วจนน่ากลัวด้วย
‎จะถูกกินแล้ว
‎แรงเยอะจริงๆ
‎บ้าชัดๆ ที่ไปประลองพลังกับแมลง
‎ไม่ว่า…
‎ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร
‎มนุษย์ สัตว์ หรือแมลง
‎ฉันก็จะทำเหมือนเดิม
‎มีแค่สิ่งเดียวที่ต้องทำ
‎ต่อสู้…
‎อย่างที่เคย
‎แข็งเป็นบ้า
‎อย่างกับเหล็กแน่ะ
‎แต่ฉันจะสู้
‎ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะสู้
‎ต่อให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็จะสู้
‎ช่างหัวการตายฉับพลันหรือความอ่อนแอสิ
‎ฉันจะทำสิ่งที่ทำได้
‎เขาทำได้
‎มนุษย์จับข้อต่อของตั๊กแตนได้
‎หักมันเลย
‎ศิลปะการต่อสู้ใช้ไม่ได้ผลกับมัน
‎นี่ไม่ปกติแล้ว
‎ทั้งที่ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้
‎ถึงเขาจะจินตนาการคู่ต่อสู้ได้สมจริงมาก
‎แต่ในความเป็นจริง ตรงหน้าเขาไม่มีใคร
‎ใช้จินตนาการโดยไม่พักเลยในพื้นที่ว่างเปล่านี้
‎เพื่อสร้างภาพลวงตามาต่อสู้ด้วย
‎มันไม่ใช่การแข่งขันหรือการต่อสู้
‎เขาไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้
‎คุณบากิ พอแล้ว
‎คุณทำมาพอแล้ว
‎ไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก คุณบากิ
‎นี่มันงี่เง่าชัดๆ
‎ไม่ฟังเลย
‎ไม่สนความกังวลของฉัน
‎ตัวตนของมันยิ่งสมจริงมากขึ้น
‎แทบจะรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิของมันเลย
‎อย่างที่คิดไว้เลย
‎ด้วยตาคู่นั้น ทำให้มันไม่มีจุดบอด
‎ไม่ว่ามันจะหันไปทางไหน
‎ทุกซอกทุกมุมของห้องนี้ ‎อยู่ในขอบเขตการมองเห็นของมัน
‎ไม่มีที่ให้หนี
‎หนีเหรอ
‎ฉันมาที่นี่เพื่อหนีหรือไง
‎กับเขาด้วยเหรอ
‎ฉันก็จะหาช่องหนีตอนสู้กับเขาด้วยเหรอ
‎ล้อเล่นหรือไง
‎คิดสิ
‎วิธีต่อสู้กับตั๊กแตนตำข้าว
‎รู้สึกว่าจะอยู่ตรงใต้คอ
‎จุดอ่อน
‎การโจมตีที่ฉันใช้ คือนี่
‎นี่คือหมัดตั๊กแตน
‎ลองดูสักหน่อยแล้วกัน
‎กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในประเทศจีน
‎มีนักบวชนามชูอามอน
‎หือ นั่นอะไรน่ะ
‎วันหนึ่ง เขาเห็นบางอย่างที่ไม่ธรรมดาในป่า
‎หา
‎การต่อสู้ระหว่างนกกับแมลง
‎นกกระจอกกับตั๊กแตนตำข้าว
‎ไม่ว่าจะมองยังไง นกกระจอกก็ต้องชนะ
‎หา
‎อะไรน่ะ
‎ตายละๆ
‎อามอนประหลาดใจมาก
‎ตั๊กแตนตำข้าวเป็นฝ่ายชนะ
‎ข้าไม่เคยคิดเลยว่าแมลงจะชนะ
‎แบบนี้เหรอ
‎ต้องแบบนี้เหรอ
‎พละกำลังของตั๊กแตนตำข้าว ‎ทำให้อามอนประทับใจมาก
‎เขาจึงเริ่มค้นคว้า ‎วิธีการต่อสู้ของพวกมันอย่างอุตสาหะ
‎จนในที่สุด
‎เขาก็สร้างวิชาการต่อสู้ขึ้นมาได้
‎แน่นอนว่าชื่อของวิชานั้นก็คือ
‎หมัดตั๊กแตน
‎(หมัดตั๊กแตน)
‎คุณบากิเปลี่ยนท่ายืน
‎ท่ายืนนั่น
‎เหมือนจะเป็นการเลียนแบบตั๊กแตนตำข้าว ‎มากกว่าท่าต่อสู้
‎โลกของศิลปะการต่อสู้นั้นโหดเหี้ยม
‎มีวิธีคิดที่ไม่อาจจินตนาการได้ในกีฬาอื่นๆ
‎สิ่งที่มีอยู่ในศิลปะการต่อสู้ ‎แต่ไม่มีในกีฬาอื่นน่ะเหรอ
‎นั่นก็คือ…
‎"ใครแข็งแกร่งกว่า"
‎ไม่มีทางที่เบสบอลกับบาสเกตบอลจะต่อสู้กันได้
‎แต่ศิลปะการต่อสู้ไม่เหมือนกัน
‎แน่นอนว่าวิชาเดียวกันต่อสู้กัน
‎แต่พวกเขาก็สู้วิชาอื่นได้เหมือนกัน
‎แถมยังสู้กับสายพันธุ์อื่นได้ด้วย
‎จิตใจที่อยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ ‎แสวงหาความแข็งแกร่งไม่รู้จบ
‎จากสายพันธุ์อื่นไปจนถึงแมลงยักษ์ในจินตนาการ
‎และในที่สุดคุณบากิ
‎ก็ได้ก้าวออกจากโลกของคนละสายพันธุ์
‎และก้าวเข้าสู่โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ ‎ของสายพันธุ์เดียวกัน
‎ใกล้เข้ามาแล้ว
‎เห็นหรือเปล่า รุมินะ
‎พวกมันไม่มีศัตรูตามธรรมชาติในหมู่แมลง
‎จุดจบใกล้เข้ามาแล้ว
‎พวกมันไม่เคยโดนโจมตี
‎การโจมตีของพวกมันรุนแรงและยอดเยี่ยม
‎แต่กลับป้องกันไม่ได้เรื่อง
‎หลบไป รุมินะ
‎คุณบากิจะชนะแล้ว
‎ท่านี้…
‎เริ่มแล้ว ฉันเริ่มจะเห็นแล้ว
‎นึกว่านักต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบนี้ ‎จะไม่มีจุดอ่อนซะอีก
‎แต่ในร่างนั้น ฉันเห็นช่องให้โจมตีได้
‎ฉันเห็นจุดอ่อนชัดเจนในการเคลื่อนที่นั้น
‎นี่ฉันเคยชินงั้นเหรอ
‎กับการต่อสู้นี้น่ะ
‎ร่างกายฉัน…
‎กำลังปรับตัว
‎ร่างกายฉันกำลังบอกวิธีจัดการมัน
‎คุณบากิเปลี่ยนไป
‎สีหน้าเขาดูผ่อนคลาย
‎การเคลื่อนที่ของเขา…
‎ก็ดูจะ
‎ไม่บุ่มบ่ามแล้ว
‎มันไม่ใช่…
‎ตั๊กแตนกับตั๊กแตน แต่เป็นอย่างอื่น
‎ใช่แล้ว
‎เหมือนกำลังดูนกปะทะตั๊กแตน
‎ตั๊กแตนที่เคยดุร้ายมาก
‎ตอนนี้ได้แต่หนี
‎คุณบากิดูจะผ่อนคลายมากขึ้น
‎ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เงยหน้ามอง
‎แต่พอรู้ตัวอีกที สายตาเขาก็ต่ำลงมา
‎รุมินะ
‎ถ้านายเจอจุดอ่อนของมัน
‎จะขนาดตัวหรือน้ำหนัก 100 กิโลกรัม ‎ก็ไม่สำคัญอีก
‎หายไปแล้ว
‎แล้วตัวจริงอยู่ไหนล่ะ
‎โอ้ อยู่นี่เอง
‎เสร็จฉัน
‎ปฏิเสธไม่ได้เลย
‎คุณบากิชนะอย่างสมบูรณ์แบบ
‎คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇