𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Co?
Mieszkają razem?
Tak.
Oliva mieszka w więzieniu ze swoją kochanką.
Nie tylko prowadzi tu wygodne życie,
ale ma tu też swoją kobietę?
Wiodąc takie życie, jak on ma odpokutować, odczuć skruchę?
„Pokuta”, „skrucha” –
on sobie tym myśli nie zaprząta.
Jaka ona jest?
W tym rzecz, że…
nikt jej nigdy nie widział.
To na pewno tu jest?
Od lat o niej słyszymy.
Ale tylko z ust Olivy.
Biorąc pod uwagę jego zachwyty,
musi być prawdziwą pięknością.
To też słyszeliśmy tylko z ust Wyzwolonego…
w sensie Olivy.
Pewnie nas wkręca.
Mario… wciąż cierpię.
Nie ma dość słów na tym świecie.
Jest ich stanowczo zbyt mało,
bym mógł w pełni wyrazić, że czuję do ciebie coś więcej niż miłość.
Doprawdy,
jakie słowa mogą oddać to uczucie,
które rośnie w mej klatce piersiowej
i pochłania całe moje ciało?
Proste „kocham cię” nie wystarczy.
Z tym nieopisanym uczuciem ciążącym mi na sercu
przybywam do ciebie.
To więcej niż miłość.
Mario, jak się czujesz, najdroższa?
Pewnie wymyślił sobie kochankę,
by jeszcze bardziej obnosić się ze swobodą, jaką ma w więzieniu.
Żeby umocnić swój wizerunek Wyzwolonego.
Szczerze mówiąc,
doszliśmy do podobnego wniosku.
Ale gdyby ta plotka się rozeszła,
udusiłby wszystkich więźniów.
Przekonajmy się.
Gdy znów wzejdzie słońce,
znów będzie zwykłym więźniem.
Kolejnym skazańcem bez siły i bez kochanki.
Kent, przechowasz to dla mnie?
Daj mi to na arenie.
Tylko go nie otwieraj.
Bo uwolnisz deszcz, wiatr, fale i błyskawice.
Ał, ał, ał.
Coś nie tak, najdroższa?
Przyszedłem o wyznaczonej godzinie, tak jak chciałaś.
I przyniosłem te róże, które tak kochasz.
Jesteś taki niekompetentny!
Ty bezużyteczny frajerze!
Ty kapcanie!
Ty żarłoku!
Ty brutalu!
Ty narcyzie!
Niewdzięczny bachor! Nicpoń! Kobieciarz!
Szmata! Kretyn!
Skończyłaś już, Mario?
Proszę, nie złość się, najdroższa.
Ty idioto…
Mogę być idiotą, ale się cieszę.
Bo jesteś u mego boku.
Kochanie.
Zaczekaj!
Czekaj!
Kochanie!
To zbyt pobudzające.
Nie mogę przyjąć od ciebie tego słowa!
Kocham cię.
Mario!
Jesteś taka piękna!
Pokażę cię wszystkim na arenie!
Pokażę im, jaka jesteś piękna!
To coś więcej niż miłość!
Mario!
Yy…
Hm?
Od wczoraj w kółko to robisz.
Czego tak nasłuchujesz?
Wspominałeś coś o deszczu, wietrze,
falach i błyskawicach.
Chcielibyśmy wiedzieć, co jest w środku.
Odwaga.
Odwaga?
Zgadza się. W środku jest odwaga.
Był poranek po rekordowym huraganie.
Miałem wyruszyć do Ameryki.
Tam to zebrałeś?
Wczoraj, przez całą noc
stałeś w takim miejscu?
Mówią, że jesteś największym słabeuszem na wyspie.
Dziękuję.
Moim zdaniem jesteś najodważniejszy.
Dziwny widok.
Mimo że przebywa tu ponad 4000 więźniów,
dziś nie było żadnych strażników.
Tak jakby dziś, wyjątkowo, nie było żadnych więźniów do pilnowania.
Już prawie czas.
Jak myślisz, kto wygra?
Oliva.
Ja myślę, że wręcz przeciwnie.
Podobno Oliva przyprowadzi dziś swoją kochankę.
Hę? Ma dziewczynę?
Kto wie? Zaraz się przekonamy.
Gadanie było zakazane,
ale dziś więźniowie nadawali, ile chcieli. Dziś było to dozwolone.
A to dlatego, że…
Jest!
Nadchodzi!
…dziś nikt nie próbowałby uciec.
Dwójka!
Panie prezydencie!
Idioto, nie pozwalaj sobie!
Najlepszy pirat!
Robi się ekscytująco, prawda?
Powiem tak:
gdybyś ktoś teraz próbował uciec,
nawet bym palcem nie kiwnął!
Udam, że tego nie słyszałem.
Nadchodzi!
To Oliva!
Co do…?
Co on niesie?
Naczelniku!
Nie wierzę! Naprawdę to zrobił!
Przyprowadził kochankę.
To łóżko!
Królewskie łoże!
Ona na nim leży!
Ta piękność!
Nie wierzę, że to prawda!
- Jaka ona jest? Widzisz coś? - Ni cholery!
Pokaż nam!
To…
To jego…
Kochanka?
No już, zaczynajcie.
Maria, legendarna kochanka.
Na jej widok
przez głowy 4000 więźniów przebiegła ta sama myśl.
Jak w późniejszym życiu
mieliby opisać Marię komuś innemu?
Jedno było jasne.
„Gruba” – to mało powiedziane.
Na co się gapicie?
Nie gapią się,
tylko cię podziwiają!
Podziwiają twoją urodę.
Nie wciskaj mi tu kitu!
Co niby mieliby podziwiać?
Wszystko, najdroższa.
Nikt nie śmie powiedzieć inaczej.
Wszyscy więźniowie widzą twoje piękno jak na dłoni.
Prawda, chłopaki?
Smoking wciąż tam stoi!
Jak pusta skorupa cykady!
Nie wierzę!
To właśnie Oliva.
Nikt go nie pokona!
Idę walczyć, Mario.
Pora udowodnić im, jak silny jest twój facet.
Masz cudowną kochankę.
Nie stać cię na przegraną, co?
Przepraszam cię, Guevaru.
I jestem ci wdzięczny, że postanowiłeś się ze mną zmierzyć.
Każdy ma inną motywację, by walczyć.
To ten słoik!
Oto moja.
Otwiera go!
Wystarczy.
Zaczynajmy.
Olivo, złapiesz za róg mojej bandany?
„Przegrany traci”.
Jakże nostalgicznie. Często się w to bawiłem jako dziecko.
Przegrany traci.
Forma pojedynku opracowana dla europejskich arystokratów w XVI wieku.
Trzymając za przeciwne końce chusteczki,
zawodnicy wymieniają ciosy.
Zasady są bardzo proste.
Puścisz róg – przegrywasz.
Jak wskazuje nazwa,
ten, kto puści chusteczkę, nie tylko jest „przegrany” –
traci także honor.
To prosta, ale bezlitosna gra.
Banalnie prosta czynność polegająca na trzymaniu rogu chusteczki
reprezentuje siłę, z jaką rywale gotowi są bronić swego honoru.
To gra o bardzo racjonalnych zasadach.
J. Guevaru,
wyszkolił cię twój dziadek, mistrz ninjutsu w stylu mukakure.
Szpiegowanie innych to twoje hobby?
Mówi się, że ćwicząc stanie na rękach, zaczynasz od pięciu palców,
by ostatecznie skończyć na kciukach.
Wymaga to niesamowitej siły palców.
Sądzę, że wybrałeś tę formę pojedynku, bo jesteś dumny z tej siły.
Mam rację?
Jeśli się cykasz,
możemy wybrać coś innego,
ale jeśli chodzi o siłę palców, też jesteś niekiepski.
Opowieści dotarły nawet na moją wyspę.
Składanie monety na czworo,
miażdżenie pełnych puszek piwa,
podnoszenie siekiery wciąż wbitej w pień,
zginanie gwoździ kolejowych…
Dobra, dobra, wystarczy.
Szpiegowanie innych to twoje hobby?
Nie potrzebujesz wyrównania szans.
Masz na myśli, że nie musisz mnie oszczędzać.
To jak, młody, zaczynamy?
W rzeczy samej.
Wiem.
Te ciosy nie wystarczą, by znokautować najsilniejszego wojownika w Ameryce.
Ale nie muszę go znokautować.
O, prosto w brodę.
Nie muszę go znokautować. Wystarczy, że zapomni.
Zapomni o tej małej szmatce.
Zapomni o jej rogu.
Zapomni o tym, że go ściska.
Spójrzcie!
Olbrzymie ciało Olivy wisi tylko na tej bandanie!
I…
Guevaru trzyma ją obiema rękami!
A patrz na jego chwyt!
O, zmieniłeś chwyt?
Strasznie mocno ją teraz ściskasz.
Nieładnie.
Arystokraci, którzy stworzyli te zasady, muszą się przewracać w grobach.
Wezmę przykład z ciebie i też zmienię chwyt.
Biorąc pod uwagę, że ty swój zmieniłeś,
mój się teraz nie sprawdzi.
Chciałbym go zmienić na to.
Jak myślisz?
Małym palcem?
Jest tak pewny siły swego chwytu?
To absurd!
Wiatr zaraz zwieje tę chustkę!
A może to strategia?
Słyszałem, że dawniej arystokraci
jedli i trzymali kieliszki, prostując mały palec.
Na pierwszy rzut oka zdaje się to bezcelowe,
ale jest powód, dla którego prostowano mały palec.
Chodziło o oszczędność przypraw,
które były cenniejsze od metali szlachetnych.
Branie tak szczypty przyprawy było w dobrym tonie.
A jeśli ktoś zmoczyłby mały palec,
nabrałby zbyt wiele przyprawy.
Zwyczaj ten wprowadzono więc, by uniknąć faux pas.
Rozumiesz, Guevaru?
Pokora. Na pewno nie jest ci obca.
Japońska krew, która płynie w twoich żyłach,
domaga się pokory, cnoty Krainy Wschodzącego Słońca.
Jak długo zamierzasz trzymać chustkę w ten wulgarny sposób?
Pamiętaj o pokorze.
Tak jest, odzyskaj dumę.
Napisy: Anna Piotrowska
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇