𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
‎(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‎หา
‎อยู่ด้วยกันเหรอ
‎ใช่
‎มิสเตอร์โอลิเวอร์อยู่กินกับคนรักของเขาในคุกนี้
‎เขาไม่เพียงใช้ชีวิตสบายๆ ในคุก
‎แต่ยังมีผู้หญิงได้ด้วยเหรอ
‎ได้ใช้ชีวิตในคุกแบบนั้น
‎เขาจะได้ชดใช้ หรือสำนึกผิดอะไรล่ะ
‎"สำนึกผิด" "ชดใช้"…
‎นั่นไม่ใช่คำที่เขาสนใจหรอก
‎เธอเป็นคนแบบไหนกัน
‎ก็แค่นั้นแหละ
‎ไม่มีใครเคยเห็นเธอ
‎แน่ใจเหรอว่าเธออยู่ที่นี่จริงๆ
‎เราได้ยินเรื่องเธอมาหลายปีแล้ว
‎แต่จากปากมิสเตอร์โอลิเวอร์เท่านั้นนะ
‎จากที่เห็นเขาหลงขนาดนั้น
‎เธอคงสวยปานนางฟ้าเลย
‎นั่นก็เป็นสิ่งที่เราเคยได้ยินจากปากอันเชน…
‎มิสเตอร์โอลิเวอร์น่ะ
‎โกหกแน่นอน
‎มาเรีย ฉันยังคงกังวล
‎ในโลกนี้มีคำไม่เพียงพอ
‎มีคำน้อยเกินไป…
‎ที่จะแสดงความรู้สึกที่มากกว่า "ฉันรักเธอ"
‎แต่ว่า
‎จะมีคำไหนที่สื่อถึงความรู้สึกนั้น
‎ที่อยู่ภายใต้กล้ามอกของฉัน
‎แล้วกัดกินทั้งตัวฉันได้ล่ะ
‎แค่คำว่า "ฉันรักเธอ " มันไม่เพียงพอ
‎ฉันมาในวันนี้พร้อมความรู้สึกยากจะอธิบาย
‎ที่อัดแน่นในหัวใจของฉัน
‎มากกว่ารัก
‎มาเรีย เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ ฮันนี่
‎เป็นไปได้ว่าเขาสร้างคนรักในจินตนาการขึ้นมา
‎คงอยากแสดงอิสรภาพที่ตัวเองมีในคุกนี้มากขึ้น
‎เพื่อเน้นย้ำภาพลักษณ์ของเขาในฐานะอันเชน
‎พูดตามตรง
‎เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
‎แต่ถ้าข่าวลือนั่นแพร่ไปทั่วคุก
‎พวกเราทั้ง 4,000 คนคงจะถูกบีบคอจนตาย
‎คอยดูเถอะ
‎เมื่ออาทิตย์ขึ้นเป็นครั้งที่สอง
‎เขาจะเป็นแค่นักโทษธรรมดาๆ
‎นักโทษชั้นต่ำ ไร้พลังและคนรัก
‎เคนท์ ถือนี่ไว้
‎เอาให้ฉันที่สนามประลอง
‎ห้ามเปิดมันเด็ดขาด
‎ฝน ลม คลื่น และสายฟ้าจะพุ่งออกมา
‎โอ๊ย ร้อนๆ
‎เป็นอะไรไปจ๊ะ ฮันนี่
‎ฉันก็มาตามเวลาที่เธอบอกเหมือนทุกครั้ง
‎และเอากุหลาบที่เธอชอบมาให้ด้วย
‎ไอ้คนไร้ความสามารถ
‎ไอ้ขี้แพ้ไร้ประโยชน์
‎ไอ้คนไม่เอาถ่าน
‎ไอ้ตะกละ
‎ไอ้ไม่ใช่คน
‎ไอ้คนหลงตัวเอง
‎ไอ้ลูกอกตัญญู ไอ้คนไร้ค่า ไอ้เสือผู้หญิง
‎สวะ โง่เง่า
‎มาเรีย พอใจหรือยังจ๊ะ
‎เถอะนะ อารมณ์ดีขึ้นเถอะนะจ๊ะ ฮันนี่
‎ไอ้โง่
‎ฉันอาจจะโง่ แต่ฉันก็มีความสุข
‎ที่มีเธออยู่ข้างๆ
‎ดาร์ลิ่ง
‎เดี๋ยวก่อน
‎เดี๋ยวๆ
‎ดาร์ลิ่ง
‎มันกระตุ้นกันเกินไปแล้ว
‎ฉันรับคำนั้นจากเธอไม่ได้
‎ฉันรักนาย
‎มาเรีย
‎เธอสวยจริงๆ
‎ฉันจะอวดทุกคนในสนามประลอง
‎จะให้พวกเขาเห็นว่าเธอสวยแค่ไหน
‎มากกว่ารัก
‎มาเรียจ๋า
‎คือว่า…
‎หืม
‎นายเอาแต่ทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
‎นายฟังอะไรอยู่เหรอ
‎นายพูดถึงฝน ลม
‎คลื่น และสายฟ้า…
‎เราอยากรู้จริงๆ ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน
‎ความกล้าหาญไงล่ะ
‎ความกล้าหาญงั้นเหรอ
‎ถูกต้อง ในนี้มีความกล้าหาญอยู่
‎เป็นช่วงเช้าหลังจากพายุเฮอริเคนที่รุนแรงที่สุด
‎วันที่ฉันออกเดินทางมาอเมริกา
‎เธอรวบรวมมันมาจากที่นั่นเหรอ
‎เมื่อคืน ทั้งคืน…
‎ในที่แบบนั้นน่ะเหรอ
‎พวกเขาบอกว่าเธออ่อนแอที่สุดบนเกาะ
‎ขอบคุณนะ
‎เธอกล้าหาญที่สุดบนเกาะนี้เลย
‎มันเป็นสถานที่ที่แปลก
‎แม้จะเป็นคุกที่ขังนักโทษกว่า 4,000 คน
‎แต่วันนี้กลับไม่มีการคุ้มกัน
‎อย่างกับว่าวันนี้ไม่มีนักโทษเลย
‎ใกล้ถึงเวลาแล้วนะครับ
‎คิดว่าใครจะชนะครับ
‎โอลิเวอร์
‎ผมว่าตรงกันข้ามเลย
‎อืม…
‎ได้ยินว่ามิสเตอร์โอลิเวอร์จะพาคนรักมาด้วย
‎หา เขามีแฟนด้วยหรอ
‎ใครจะไปรู้ เดี๋ยวก็คงได้เห็นกัน
‎(ไม่มีการเตือน)
‎การพูดคุยส่วนตัวถูกห้ามในเรือนจำนี้
‎แต่วันนี้นักโทษได้คุยกันได้ตามสบาย ‎เพราะว่าได้รับอนุญาต
‎ทั้งหมดก็เพราะ…
‎เขามาแล้ว
‎วันนี้ไม่มีใครคิดจะหนี
‎มิสเตอร์เซคันด์
‎ท่านประธานาธิบดี
‎เจ้าโง่ พูดตรงไปแล้ว
‎สุดยอดโจรสลัด
‎น่าตื่นเต้นจริงๆ นะครับ
‎ฉันขอบอกแค่นี้
‎ต่อให้ตอนนี้มีคนพยายามหนี
‎ฉันก็จะไม่ขยับไปจากตรงนี้
‎ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินนะครับ
‎เขามาแล้ว
‎โอลิเวอร์
‎หา
‎อะไรกัน
‎เขาแบกอะไรมาน่ะ
‎ท่านพัศดี
‎ล้อเล่นหรือไง เขาเอาจริงเหรอเนี่ย
‎เขาพาคนรักมา…
‎เตียงนี่
‎เตียงคิงไซซ์แน่ๆ
‎คนรักของเขาอยู่บนนั้น
‎สาวสวยคนนั้น
‎เขามีคนรักจริงๆ ด้วย
‎- เธอเป็นยังไง เห็นไหม ‎- ไม่เห็นอะไรเลย
‎ขอดูหน่อย
‎นี่…
‎นี่คือ…
‎คนรักของเขาเหรอ
‎รีบๆ เริ่มสักทีสิ
‎คนรักในตำนาน มาเรีย
‎พอได้เห็นเธอ
‎นักโทษทั้ง 4,000 คนต่างก็คิดเหมือนกัน
‎หลังจากนี้
‎พวกเขาจะบรรยายมาเรียให้คนอื่นฟังยังไง
‎แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน
‎คำว่า "อ้วน" ยังไม่พอด้วยซ้ำ
‎มองอะไรกัน
‎พวกเขาไม่ได้มองนะ
‎แต่ชื่นชมต่างหาก มาเรีย
‎ชื่นชมความงามของเธอ
‎อย่ามาพูดบ้าๆ แบบนั้นนะ
‎พวกเขาจะมองตรงไหนว่าสวยได้ล่ะ
‎มองตรงไหน มองยังไงก็สวย
‎ไม่มีใครพูดเป็นอื่นหรอกจ้ะ
‎นักโทษทั้ง 4,000 คนเห็นความงามของเธอ
‎ใช่ไหมล่ะ ทุกคน
‎ทักซิโดตั้งอยู่แบบนั้นเลย
‎เหมือนคราบของจักจั่นเลย
‎ไม่มีทาง
‎สมเป็นโอลิเวอร์
‎ไม่มีใครชนะเขาได้
‎เดี๋ยวมานะ มาเรียจ๋า
‎จะไปทำให้เธอเห็นว่า ‎คนรักของเธอแข็งแกร่งแค่ไหน
‎มีคนรักที่น่ารักจริงๆ นะ
‎ก็เลยแพ้ไม่ได้ใช่ไหม
‎ขอโทษนะ เกบัล
‎แต่ก็ขอบใจที่มาเป็นตัวเปรียบเทียบให้
‎แรงกระตุ้นในการต่อสู้ของแต่ละคนแตกต่างกันไป
‎โถนั่น
‎ส่วนนี่คือของฉัน…
‎เขาจะเปิดมันแล้ว
‎พอแล้ว
‎มาเริ่มกันเลย
‎มิสเตอร์โอลิเวอร์ ‎คุณช่วยจับที่มุมผ้าโพกหัวนี้ได้ไหม
‎เกมลูเซอร์ลูซ
‎คิดถึงจัง ตอนเด็กฉันเล่นบ่อยเลย
‎ลูเซอร์ลูซ
‎กติกาที่พัฒนาขึ้นในศตวรรษที่ 16
‎เพื่อดวลกันระหว่างขุนนางชาวยุโรป
‎ในขณะที่จับมุมผ้าเช็ดหน้าคนละมุม
‎ผู้ประลองจะแลกหมัดกัน
‎กฎก็ง่ายมาก
‎คนไหนปล่อยผ้าก็แพ้
‎ตามชื่อเกม
‎คนที่ปล่อยผ้าเช็ดหน้าคือ "ผู้แพ้"
‎ทั้งยังเสียเกียรติด้วย
‎เกมง่ายๆ แต่ไร้ความปรานี
‎การกระทำง่ายๆ ในการจับมุมผ้าเช็ดหน้า
‎แสดงถึงความตั้งใจที่จะปกป้องเกียรติ
‎มันเป็นเกมที่มีกติกาสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว
‎ทีนี้ จ. เกบัล
‎นายได้รับการฝึกจากปู่ของนาย ‎ปรมาจารย์วิชานินจามุงาคุเระ
‎สะกดรอยเป็นงานอดิเรกหรือไง อันแชน
‎ได้ยินว่านายเริ่มฝึกท่าหกสูงโดยใช้นิ้วทั้งห้า
‎จนในที่สุดก็เหลือแค่นิ้วโป้ง
‎ต้องใช้พลังนิ้วที่น่าเหลือเชื่อ
‎ดูเหมือนว่านายเลือกกฎนี้ ‎เพราะภูมิใจในพลังของมันนะ
‎ฉันพูดผิดไหม
‎ถ้ากลัวละก็
‎เราเปลี่ยนกฎก็ได้นะ
‎แต่ถ้าเป็นเรื่องพลังนิ้ว คุณเองก็ไม่ธรรมดานี่
‎คำเล่าลือนั้นก็ไปถึงเกาะของผมนะ
‎พับเหรียญสองทบ
‎บดขยี้กระป๋องเบียร์
‎ยกขวานทั้งที่ตอไม้ยังติดอยู่
‎งอหมุดรางรถไฟ…
‎โอเคๆ พอได้แล้ว
‎สะกดรอยเป็นงานอดิเรกหรือไง มิสเตอร์เซคันด์
‎แปลว่าไม่ต้องต่อให้สินะ
‎ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‎เริ่มเลยไหม ไอ้หนู
‎ก็เริ่มเลยสิ
‎ฉันรู้
‎กับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในอเมริกาแล้ว
‎หมัดพวกนี้น็อกเขาไม่ได้หรอก
‎แต่ไม่ต้องถูกน็อกก็ได้
‎เข้าที่ปลายคางเลย
‎ถึงเขาจะไม่น็อก แต่ขอให้ลืมไปก็พอ
‎ลืมผ้าชิ้นเล็กๆ นี้
‎ลืมมุมผ้าไปซะ
‎แค่ลืมไปก็พอว่าเขาจับมันอยู่
‎ดูนั่นสิ
‎ร่างยักษ์ของโอลิเวอร์ถูกรั้งไว้ด้วยผ้าโพกหัวนั่น
‎อีกทั้ง…
‎เกบัลยังจับมันไว้ด้วยทั้งสองมือ
‎แล้วดูสิว่าเขาจับมันยังไง
‎อ้าว เปลี่ยนวิธีจับแล้วเหรอ
‎ใช้สองมือจับซะแน่นเชียว
‎ดูไม่เท่เท่าไรนะ
‎พวกชนชั้นสูงที่สร้างกติกาพวกนี้คงไม่ชอบใจแน่
‎ฉันก็ว่าจะเปลี่ยนวิธีการจับตามนายนะ
‎แต่นายเปลี่ยนมันโดยที่ไม่รู้ตัว
‎ฉันก็จับไม่ดีเหมือนกัน
‎ฉันเลยอยากเปลี่ยนมาเป็นจับแบบนี้
‎นายคิดว่าไงล่ะ
‎นิ้วก้อยเหรอ
‎เขามั่นใจในแรงจับขนาดนั้นเลยเหรอ
‎บ้าชะมัด
‎แค่ลมพัดก็ปลิวแล้ว
‎หรือว่าจะเป็นแผน
‎ได้ยินว่าพวกชนชั้นสูงสมัยก่อน
‎กินและถือแก้วน้ำโดยเอานิ้วก้อยออกมา
‎มองแวบแรกอาจดูไร้ความหมาย
‎แต่จริงๆ แล้วมันมีเหตุผลที่เอานิ้วก้อยออกมา
‎ก็เพื่อประหยัดเครื่องเทศที่สมัยนั้นมีค่าดั่งเหล็ก
‎ถือเป็นมารยาทที่จะหยิบเครื่องเทศด้วยวิธีนี้
‎พูดอีกอย่างก็คือ ถ้านิ้วก้อยเปียก
‎ก็จะทำให้หยิบเครื่องเทศมากเกินไป
‎มันจึงเป็นธรรมเนียมที่สร้างขึ้น ‎เพื่อเลี่ยงมารยาทแย่ๆ
‎เข้าใจไหม มิสเตอร์เกบัล
‎ความสุภาพน่ะ นายคงเข้าใจอยู่แล้ว
‎เลือดญี่ปุ่นที่ไหลอยู่ในตัวนาย
‎ร้องเรียกความสุภาพ ‎อันเป็นศีลธรรมแห่งดินแดนอาทิตย์อุทัย
‎แล้วนายจะจับแบบไร้มารยาทไปถึงเมื่อไหร่
‎ความสุภาพน่ะ
‎ใช่แล้ว กู้ศักดิ์ศรีของนายคืนมา
‎คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇