SIŁY POWIETRZNE
Państwo to widzą?
To samolot wojskowy.
Przyleciała nim z USA niedawna sensacja.
Mowa o prymitywnym człowieku. Prawda, profesorze Kawamoto?
No zgoda.
Mówią, że pochodzi z okresu jurajskiego.
Tak twierdzą.
Czy to on?
Tak jest!
Przybył w obstawie żołnierzy.
To on.
Jest olbrzymi. Ma dwa metry wzrostu, jeśli nie więcej.
Ale ma spojrzenie! Wydaje się mieć na baczności.
Obserwuje swoje otoczenie.
Kapitanie.
Ten gość jest silny.
Jest naprawdę dziki.
Wydaje się bardzo prymitywny. Reporterko Aizawa, jest pani tam?
Proszę spróbować z nim pomówić.
Zobaczę, co jest możliwe.
- Przepraszam! - Nie!
- Halo...
Nie!
Co?
Ojej...
Nie!
Żałośnie dziki.
Absurdalnie dziki.
Cała Japonia była tego świadkiem.
Jego dzikość jest tak naturalna, że metafory tego nie oddają.
Nie kręcić!
Jedni na próżno próbowali odzyskać kontrolę.
Inni nie umieli się z tym pogodzić.
Każdy zareagował inaczej, ale wszyscy skupieni byli tylko na jednym:
Co teraz zrobi ten mężczyzna?
Jaki będzie jego kolejny ruch?
Cała Japonia czekała z zapartym tchem...
A samiec...
poszedł spać.
To tylko moja teoria.
Te sto milionów lat panowania dinozaurów, od okresu jurajskiego po kredę,
zostało brutalnie zakończone
przez uderzenie w Ziemię wielkiego meteorytu.
Do tego momentu wszyscy znają tę historię.
Ale co właściwie się stało,
gdy już doszło do uderzenia?
Ogromna chmura pyłu wleciała do atmosfery,
odcinając ciepło słońca.
Temperatura powierzchni Ziemi natychmiast spadła do tej w kosmosie,
czyli minus 270,4 stopni Celsjusza.
Wszystko na Ziemi zamarzło.
Wielkie dinozaury i insekty,
a także toczące się bitwy.
Siła uderzenia przesunęła płyty skorupy ziemskiej.
Tym samym zazwyczaj stabilna warstwa soli kamiennej uwieczniła tę bitwę.
Jeśli chodzi o dwie istoty przechowane w soli,
jedna była za mocno uszkodzona, aby wrócić do życia,
a druga pozostała w nienaruszonym stanie.
Co do incydentu z lotniska Haneda –
mogę tylko głęboko ubolewać nad losem reporterki, ofiary zajścia.
Jednakże trzeba rozumieć, że przybył sprzed 200 milionów lat,
a wtedy Ziemia była zgoła inna.
Nasze wartości i zasady
są dla niego bez znaczenia.
UKARAĆ PIKLA!
ODDAJCIE PIKLA!
Widzicie, co tu się dzieje?
Obywatele wyszli, by protestować przed amerykańską bazą.
Ofiara była popularną reporterką,
więc jest kilkuset demonstrantów.
Wojsko amerykańskie nie wydało oświadczenia w sprawie gwałtu.
W związku z tym gniew demonstrantów sięga zenitu.
Wiem, że Pikiel tu jest.
Wchodzę.
Nie!
Zbudowali to w niecały miesiąc.
Mam jednak wątpliwości.
Opona. Magazyny. Akwarium. No i to coś.
To zbyt oczywiste i proste.
Ciekawe, czy w ogóle to lubi.
Cicho. Jesteśmy obserwowani.
Jakbym zakradał się do kobiecej sypialni.
Co ja sobie myślałem, wchodząc tu?
Od czasu tej transmisji...
Poczułem to pragnienie, odkąd ujrzałem tajemniczego jaskiniowca.
Strażnik. Idzie w tę stronę.
Tymczasowo mogę się tak przemieszczać.
Głupcy.
Niech protestujący się odsuną.
Ci kolesie zaraz polecą!
TAMOTSU ISHIZUKA (34), PROTESTUJĄCY
Wokół niego zrobiło się bardzo gorąco. Niczym w silniku.
Wtedy nagle
żołnierze zaczęli się bić.
Na oczach faceta w czerni.
Trzeci nawet nie próbował ich rozdzielić. Zaczął uderzać w siebie!
Mężczyzna w czerni tylko stał i patrzył.
Ostatecznie podszedł do bramy,
a żołnierze dalej się bili.
Przypominało to sytuację,
gdy surowy ojciec przyłapuje niesfornych synów na złym uczynku,
więc ci próbują się wzajemnie obwinić.
Jakby karali się sami, zanim ojciec to zrobi.
Mimo że krwawili, tracili zęby i byli opuchnięci,
trójka mężczyzn nie próbowała przestać.
Ale wtedy...
Dość!
To było jak rozkaz naczelnego dowódcy.
Natychmiast przerwali.
Wtedy rzekł coś dziwnego.
Dokonaliście właściwego wyboru.
Gdyby któryś z was uciekł, zamiast walczyć,
ukatrupiłbym go na miejscu.
Gdybyście mnie zaatakowali, spotkałby was ten sam los.
Ostatecznie postanowiliście skrzywdzić się wzajemnie
czy też siebie samych.
Słusznie. To była najlepsza opcja.
Wybaczam wam.
Jakie wtedy mieli miny?
Jakby im ulżyło.
Każdy, kto to widział,
miał świadomość, że całkiem im ulżyło.
Choć zostali zbici na kwaśne jabłko.
Przeciął zamek! Gołymi rękami!
Po czym wszedł, jakby był u siebie w domu.
Nikt go nie powstrzymał. To byłoby zbyt niebezpieczne.
Dopóki dopasowuję mój oddech do jego, ten żołnierz mnie nie zauważy.
Pytanie jednak,
gdzie ukryto jaskiniowca w tej dużej bazie.
Gdzie go umieścili?
Cześć.
Jakie to męczące.
Mówisz o Piklu?
Jestem na patrolu do rana.
Kurde, ale kijowo.
Skoczmy na drinka po zmianie.
Pewnie. Na razie.
Na razie.
Mam szczęście.
Ten żołnierz zaprowadzi mnie prosto do jaskiniowca.
To chyba tu.
Co?
Wybacz.
Zapewne tu przetrzymują jaskiniowca.
Baza w bazie.
Otwarte.
Tutaj też.
Jakby ktoś zakradł się przede mną.
Co?
To ty...
Kosho Shinogi.
Król Morza Retsu.
Co ty...
tu robisz?
Ty też?
Co?
Chcesz zobaczyć Pikla.
Wystarczy rzut okiem, by pojąć, jaki jest silny.
Jest tak dziki, że spółkuje, nie bacząc na nikogo.
Raz rozbudzona ciekawość zaprowadziła nas do tej bazy.
Chcę go poznać. Zobaczyć.
A jeśli to możliwe, zawalczyć z nim.
Obaj chyba myślimy podobnie.
Jesteśmy bratnimi duszami
i powinniśmy powitać się uściskiem dłoni.
Ale to nie nastąpi.
Byłem tu pierwszy.
Jakiś sprzeciw?
Hej, Shinogi.
Nie byłeś tu pierwszy.
Doppo!
Jack!
Goki!
Wyczekiwałem odpowiedniej chwili,
ale widać nie ma co czekać.
Katsumi Orochi?
Rozumiem.
Czyli taką mamy sytuację.
Król Morza Jaku.
Retsu, kopę lat.
Niebywały zlot.
Całkiem to żenujące.
Starzy i młodzi, cali w czerni,
zgrywający ninja.
Tak, żenujące na całego.
Jaku, nawet ty przybyłeś?
Co? Nie żartuj, Ludojadzie Orochi.
Wychowanie społeczne to ważny aspekt sztuk walki.
Trzeba go wpoić zdolnym młodzieńcom, aby mogli wieść godne życie.
Zdolnym młodzieńcom?
Mowa o Piklu?
No tak.
Jesteśmy ulepieni z jednej gliny.
Pragnienie walki z nim jest przemożne, więc się włamaliśmy.
Oto i prawdziwy mistrz sztuk walki.
Mówiąc wprost, tym właśnie jesteśmy.
W takim razie...
Kto zawalczy z Piklem?
Sprawdźmy najpierw, co on porabia.
Śpi.
Wypoczywa sobie, mimo tego całego rabanu.
Naprawdę myślisz, że wypoczywa?
Ciekawe, czy w ogóle postrzega nas jako wrogów.
Obudził się... Oj!
Witaj, Piklu, w przyszłości.
Są tu chyba wszyscy.
Cóż za nędzna zbieranina.
Kogo nazywasz nędzną zbieraniną?
Dlatego nikt nie chce się z tobą zadawać.
Ani ja, ani Baki, ani nawet twój ojciec.
Przybywasz tu bez planu i wierzysz, że jakoś się to ułoży.
Choć wyczuwasz, że przegrasz,
musisz stwarzać pozory odwagi przy ojcu.
Wiesz, że jeśli nie zginiesz natychmiast, możesz liczyć na wsparcie.
Wiedział dokładnie, co myśli.
Przejrzał młodego karatekę na wylot.
Zostało mu tylko jedno wyjście.
Idź pobawić się w kącie w piaskownicy.
Z drogi!
Wchodzę.
Ale...
Głupcze.
Co?
Wszedłem.
Pikiel.
Jesteś wojownikiem z pradawnej Ziemi, ale dano ci imię marynowanego warzywa.
Możesz mnie nie rozumieć,
ale dociera do ciebie przekaz.
Podobnie jak niemowlę rozumie matczyną miłość.
Twe serce wie, co do ciebie czujemy.
Ta ósemka i ja
przybyliśmy zawalczyć z tobą.
W erze dominacji najpotężniejszych stworów na Ziemi
ty pożywiałeś się najpotężniejszym z nich.
Gdyby tylko chodziło ci o pokarm, mógłbyś stołować się czym innym.
Mimo to zaatakowałeś go.
Zaintrygowałeś mnie.
Drań.
Zmusił mnie do wykonania ruchu.
Wstał.
Sam ten akt
przykuł uwagę wszystkich wojowników.
Poddanie się procesowi cywilizacji pozbawiło nasze ciała pewnych zdolności.
W ciele, które w pełni zachowało te umiejętności,
każdy ruch jest pełen gracji.
Widząc to, mieli po prostu wyjść?
Zazdrość wojowników sięgnęła zenitu, gdy...
Stop!
Panie Yujiro Hanma. Proszę przerwać.
Zapraszam do nas.
Budynek jest całkowicie otoczony.
Przepraszam, że przeszkadzam w rozrywce.
Komandor Henry, druga kompania, 301. batalion.
Co za przemiły sposób na aresztowanie intruza.
To nie jest aresztowanie!
Armia amerykańska nie ma możliwości aresztowania pana.
Skąd wiedziałeś, że to ja jestem intruzem?
Jaki znów intruz? Zwyczajnie pan wszedł przez bramę.
Zważywszy na to, że strażnicy nie zdołali wezwać wsparcia,
wiedziałem, że to Ogr, Yujiro Hanma.
Masz czelność mi się przymilać.
Jako żołnierz
jestem zaszczycony, że mogę pana poznać.
Czego więc chcesz?
Już do tego zmierzam.
Pikiel to skarb całej ludzkości. Jest żywym światowym dziedzictwem.
Proszę się wycofać.
Mam jeden warunek.
Pozwólcie też wyjść tamtej ósemce.
Tamtym też?
Dobrze wiesz, że tamci nie chcą niczego zniszczyć ani ukraść.
Tak jak ja przyszli się przywitać.
Skoro wam się to nie podoba – dobrze.
Nie!
I tak też pokojowo zakończyła się
historia straszliwego wieczornego wtargnięcia.
Podoba mi się to spojrzenie, synu.
Wojowników wypuszczono dziesięć kilometrów od bazy wojskowej.
Wszystkich, poza jednym.
Ośmiu? Wiedział, że tu jestem.
Miło było.
Napisy: Przemysław Stępień