(ฮันมะ บากิ)
(กองทัพอากาศสหรัฐฯ)
เห็นไหมครับทุกท่าน
นั่นคือเครื่องบินทหาร
ข้างในนั้น
มีสิ่งที่ทําให้สหรัฐอเมริกาวุ่นวายกันเลย
น่าจะเรียกว่ามนุษย์ยุคหินได้นะครับ ใช่ไหม ศาสตราจารย์คาวาโมโตะ
ก็น่าจะได้นะ
ว่ากันว่าเขาถูกชุบชีวิตกลับขึ้นมาใหม่ จากยุคจูราสสิค
ครับ ก็ได้ยินมาอย่างนั้น
เฮ้ย ใช่คนนั้นหรือเปล่า
ใช่ คนนั้นเลย!
เขามาถึงพร้อมบอดี้การ์ดทหารเป็นโขยง
คนนั้นแหละ
ใหญ่มหึมา
สูงอย่างน้อยสองเมตรแน่ๆ หรืออาจสูงกว่านั้น
โห สายตาคมกริบ
ดูเหมือนเขาจะระวังตัวอยู่
เขากําลังตรวจดูสภาพแวดล้อม
ผู้กอง
หมอนั่น... แข็งแรงมาก
ช่างเป็นคนป่าเถื่อนจริงๆ
ดูมีความเป็นมนุษย์ยุคหินมาก
อยู่กับเราไหม คุณไอซาว่า
ลองไปสัมภาษณ์คุยกับเขาดูได้ไหมครับ
ค่ะ จะลองดูนะคะ
- ขอโทษนะคะ - ไม่ได้นะ
- โน! - สวัสดีค่ะ
ไม่!
หา
เอ่อ...
ไม่!
คนป่าเถื่อนน่าสมเพช
ดิบเถื่อนอย่างที่สุด
ทุกคนในญี่ปุ่นได้เห็นมันเกิดขึ้น
คําว่า "ป่าเถื่อน" นี่ไม่ใช่แค่เปรียบเทียบ เพราะเขาคือตัวตนของคํานั้นเลย
หยุดถ่าย!
บางคนพยายามควบคุมสถานการณ์เอาไว้
บ้างก็ไม่สามารถที่จะรับได้
ทุกคนมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไป แต่พวกเขาล้วนสนใจอยู่สิ่งเดียว
ตัวผู้ตัวนี้จะทําอะไรต่อไป
มันจะทําอะไรต่อ
ขณะที่ชาวญี่ปุ่นรอคอยอย่างจดจ่อ...
เจ้าตัวผู้...
ก็ได้ผล็อยหลับไป
นี่เป็นแค่ทฤษฎีของผม
ยุคของไดโนเสาร์ที่ยาวนาน 100 ล้านปี ตั้งแต่ยุคจูราสสิคไปจนถึงยุคครีเทเชียส
สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน
เมื่ออุกกาบาตยักษ์พุ่งชนโลก
ทุกคนน่าจะรู้เรื่องราวจนถึงตอนนี้กันดีแล้ว
แต่ตอนที่อุกกาบาตยักษ์ปะทะเข้ากับโลก
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
มวลเมฆฝุ่นมหาศาลซัดขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ
ปิดกั้นไออุ่นจากดวงอาทิตย์เอาไว้
อุณหภูมิบนพื้นผิวโลกจึงดิ่งฮวบ เย็นยะเยือกเหมือนในอวกาศ
ลบ 270.4 องศาเซลเซียส
ทุกอย่างบนโลกถูกแช่แข็ง
ทั้งไดโนเสาร์ยักษ์ไปจนถึงแมลง
รวมถึงศึกที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนั้น
แรงกระแทกทําให้แผ่นเปลือกโลกเคลื่อนตัว
เป็นผลให้ชั้นหินเกลือที่มีความมั่นคง ได้ถนอมศึกนี้เอาไว้
สิ่งมีชีวิตสองตัวที่ถูกถนอมเอาไว้ ซึ่งเราไปค้นพบก่อนหน้านี้
ตัวนึงเสียหายเกินกว่าที่จะชุบชีวิตขึ้นมาได้
แต่อีกตัวยังอยู่ครบ 32
สําหรับเรื่องที่เกิดขึ้นที่สนามบินฮาเนดะ
ผมรู้สึกเสียใจแทนนักข่าวหญิง ผู้เป็นเหยื่ออย่างที่สุด
แต่ต้องเข้าใจนะว่า เขามาจากโลกเมื่อ 200 ล้านปีที่แล้ว
ซึ่งแทบจะเป็นคนละโลกกับตอนนี้เลย
ค่านิยมและศีลธรรมที่เรายึดมั่น
ไม่มีความหมายกับเขาสักนิด
(ลงโทษไอ้พิคเคิลซะ)
(ส่งตัวพิคเคิลมาซะดีๆ!!)
เห็นเหตุการณ์ที่นี่ไหมครับ
ประชาชนคนธรรมดา พากันแห่มาที่ประตูหน้าฐานทัพสหรัฐฯ
เนื่องจากเหยื่อเป็นนักข่าวคนดัง
ผู้ประท้วงจึงมากันหลายร้อยคน
ทางกองทัพสหรัฐฯ ยังไม่ออกความเห็นใดๆ เรื่องที่ชายยุคหินก่อเหตุข่มขืน
ด้วยเหตุนี้ ความโกรธแค้นของผู้ประท้วง จึงถึงขีดสุด
ฉันรู้ว่าพิคเคิลอยู่ที่นี่
จะเข้าไปแล้วนะ
ห้าม!
พวกเขาใช้เวลาราวหนึ่งเดือนสร้างที่นี่ขึ้นมา
แต่ป๊อกแป๊กไปหรือเปล่าเนี่ย
ชิงช้ายางรถ นิตยสาร ตู้ปลา แล้วก็ไอ้นี่อีก
มันดูชัดเจนและเรียบง่ายเกินไป
อยากรู้จังว่าเขาชอบหรือเปล่า
หุบปากเหอะ เราถูกจับตามองอยู่นะ
เหมือนแอบย่องเข้าห้องนอนผู้หญิงเลย
ฉันคิดอะไรเนี่ยถึงบุกเข้ามาแบบนี้
ตั้งแต่การถ่ายทอดสดครั้งนั้น...
อยากทําแบบนี้ตั้งแต่วินาที ที่ได้เห็นคนป่าเถื่อนปริศนานั่นแล้ว
ยาม เขากําลังเดินมาทางนี้
ระหว่างนี้ไปไหนมาไหนแบบนี้ก่อนแล้วกัน
โง่เอ๊ย
ถอยไป เหล่าผู้ประท้วง
ทหารพวกนี้กําลังจะโกยแน่บ
(อิชิซูกะ ทาโมตสึ (34) ผู้ประท้วง)
รอบๆ ตัวเขาร้อนมาก เหมือนเครื่องยนต์เลย
แล้วทันใดนั้นเอง
พวกทหารก็เริ่มต่อยกันเอง
ต่อหน้าชายสวมชุดดํา
ทหารอีกคนไม่คิดจะเข้าไปห้ามเลยด้วยซ้ํา
เขาหันไปต่อยตัวเอง
ชายชุดดําก็แค่ยืนมองเฉยๆ
สุดท้ายแล้ว เขาก็เดินไปที่ประตูรั้ว
พวกทหารยังชกกันต่อไป
มันเหมือนกับ
เวลาพี่น้องจอมซน ถูกพ่อเจ้าระเบียบจับได้ว่าไปก่อเรื่อง
ก็เลยหาทางกล่าวโทษกันเอง
ประหนึ่งพวกเขากําลังลงโทษตัวเอง ก่อนที่จะทันได้ถึงมือพ่อ
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเลือดออก ฟันหัก และหน้าบวมเป่ง
ชายทั้งสามก็ไม่พยายามห้ามตัวเองเลย
แต่แล้ว...
หยุด
เหมือนได้รับคําสั่งจากผู้บังคับบัญชา
พวกเขาหยุดชะงักทันที
แล้วเขาก็พูดอะไรแปลกๆ ออกมา
พวกนายตัดสินใจถูกแล้ว
ถ้ามีคนใดคนนึงวิ่งหนีแทนที่จะสู้กันละก็
ฉันคงฆ่าทิ้งให้ตายคาที่ไปเลย
แต่ถ้าหันมาโจมตีฉัน ชะตากรรมก็คงไม่ต่าง
ดังนั้นเพื่อเป็นทางเลือกสุดท้าย พวกนายตัดสินใจทําร้ายกันเอง
และทําร้ายตัวเอง
ดีแล้ว ทําแบบนั้นถูกแล้ว
ฉันจะยกโทษให้นะ
ตอนนั้นสีหน้าพวกเขาเป็นยังไง
พวกเขาโล่งอก
ทุกคนที่มองดูอยู่เห็นได้ชัดว่า
พวกเขารู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก
ทั้งๆ ที่ถูกซ้อมจนหน้าเยิน
คือว่า เขาใช้มือเปล่า ตัดล็อกขาดเป็นสองซีกเลย
แล้วก็เดินเข้าไปข้างใน เหมือนเดินเข้าบ้านของตัวเอง
ไม่มีใครห้ามเขาสักคน เพราะมันอันตรายเกินไป
ตราบใดที่ฉันหายใจพร้อมเขา ทหารนายนี้ก็จะไม่รู้ว่าฉันอยู่ด้วย
แต่ปัญหาคือ
เจ้ามนุษย์ยุคหินซ่อนอยู่ที่ไหนในฐานทัพใหญ่แห่งนี้
อยู่ที่ไหนกันนะในฐานกว้าง
ไง
น่าปวดหัวซะจริงๆ เลย
พูดถึงพิคเคิลเหรอ
ฉันต้องลาดตระเวนจนถึงเช้าน่ะสิ
โธ่เอ๊ย แย่ชะมัด
เสร็จแล้วเราไปหาอะไรดื่มกันเถอะ
เออ แล้วเจอกัน
เจอกัน
โชคเข้าข้างแล้ว
ถ้าฉันอยู่กับทหารคนนี้ เขาจะพาฉันไปหามนุษย์ยุคหิน
ที่นี่แหละ
ขอโทษนะ
มนุษย์ยุคหินต้องถูกขังไว้ที่นี่แน่ๆ
ฐานซ้อนฐาน
เปิดอยู่เหรอ
อันนี้ก็เปิดอยู่ด้วย
หรือว่ามีใครแอบเข้ามาก่อนหน้าฉันนะ
นาย...
ชิโนกิ โคโช
เรซึ ไคโอ
ทําไม...
ถึงมาที่นี่
เหมือนกันสินะ
หืม
มาหาพิคเคิลใช่ไหมล่ะ
แค่มองตา ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาแข็งแกร่ง
ความดิบเถื่อนของเขาฝังรากลึก ถึงกับผสมพันธุ์ได้โดยไม่แคร์สายตาชาวโลก
พอไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นจุดประกายขึ้น ก็เลยมาที่ฐานนี้ใช่ไหมล่ะ
ฉันอยากเจอเขา อยากเห็นเขา
และถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะต่อสู้
ดูเหมือนเราทั้งคู่จะใจตรงกันนะ
จิตวิญญาณเราเหมือนกัน
และควรต้อนรับกันด้วยความอบอุ่น
แต่นั่นจะไม่เกิดขึ้น
ฉันมาถึงก่อน
อยากร้องเรียนไหมล่ะ
ว่าไง ชิโนกิ
นายไม่ใช่คนแรกที่มาถึงซะหน่อย
โดปโปะ
แจ็ค!
โกคิซัง
ฉันพยายามหาจังหวะที่เหมาะจะออกมา
แต่ขี้เกียจจะรอแล้วนี่น่ะสิ
โอโรจิ คัทซึมิ
เข้าใจแล้ว
เป็นอย่างนี้นี่เองสินะทุกคน
แจ็ค ไคโอ
เรซึ ไม่เจอกันนะเลยนะ
นี่มันวันรวมญาติกันชัดๆ
ชักจะน่าขายหน้าขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งคนหนุ่มและคนแก่ต่างแต่งชุดดํา
อย่างกับจะเล่นเป็นนินจา
ใช่ๆๆ น่าอายชะมัด
แจ็คซัง มาด้วยเหรอเนี่ย
หือ ล้อเล่นอยู่ใช่ไหม โอโรจิกินคน
การศึกษาทางสังคม เป็นสิ่งสําคัญของศิลปะการต่อสู้
การสอนเป็นงานสําคัญ ที่จะช่วยให้เยาวชนมีอนาคตสดใส
"เยาวชนอนาคตสดใส" งั้นเหรอ
พูดถึงพิคเคิลใช่ไหมเนี่ย
หืม ก็ใช่
เราทุกคนเป็นสายพันธุ์เดียวกัน
เราอยากสู้กันจนตัวสั่น
ถึงได้บุกเข้ามายังไงล่ะ
นั่นแหละนักสู้ตัวจริง
พูดตามตรง นั่นก็เป็นธรรมชาติของเรา
ถ้าอย่างนั้น...
ใครจะสู้กับพิคเคิลล่ะ
ก่อนจะตัดสินเรื่องนั้น มาดูกันดีกว่าว่าพิคเคิลทําอะไรอยู่
นอนหลับ
ชิลซะไม่มี ขนาดข้างนอกวุ่นวายแบบนี้นะเนี่ย
คิดว่าเขากําลังชิลจริงๆ เหรอ
สงสัยจังว่าเขาเห็นเราเป็นศัตรูเขาหรือเปล่า
ตื่นแล้ว... โหยว!
ยินดีต้อนรับ พิคเคิล สู่โลกอนาคต
ดูเหมือนจะมากันครบแล้วสินะ
แก๊งนี้ไม่มีระเบียบเอาซะเลย
นี่ หาว่าใครไม่มีระเบียบวะ
มิน่าล่ะถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้แก
ไม่ว่าจะเป็นฉัน บากิ หรือแม้แต่พ่อของแก
เดินดุ่มๆ เข้ามาไม่มีแผนการอะไรเลย แล้วคิดว่ามันจะออกมาดีเอง
ถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าแกจะแพ้
แกก็อดไม่ได้ที่จะวางมาดกล้าหาญอวดพ่อ
แล้วถ้าโชคดีไม่ถูกฆ่าตายทันที
แกก็รู้ว่าคนอื่นต้องยอมช่วยแน่ๆ
เขาเดาความคิดได้แม่นมาก
มองผ่านนักสู้คาราเต้หนุ่มคนนี้ทะลุปรุโปร่ง
ตอนนี้เขาทําได้แค่เพียงอย่างเดียวแล้ว
ไปเล่นเกมพันด้ายในมุมห้องไป
หลีกไป!
ฉันจะเข้าไป
แต่ว่า...
อย่ามาโง่
เข้ามาแล้ว
พิคเคิล
นายเป็นนักรบจากโลกยุคหิน แต่ดันได้ชื่อที่แปลว่าผักดองเค็มซะนี่
ถ้าไม่เข้าใจที่ฉันพูด
งั้นก็คลําหาความหมายเอานะ
เหมือนเด็กทารกที่ไม่เข้าใจภาษา แต่ก็เข้าใจความรักของแม่
จงรู้ไว้ในใจว่าเรารู้สึกยังไงกับนาย
ทั้งแปดคน รวมถึงฉัน มารวมตัวกันที่นี่
เพื่อต่อสู้กับนาย
ในยุคที่สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดครองโลก
นายจับตัวที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ กินเป็นอาหาร
ถ้าแค่อยากกินเนื้อของมัน จะใช้ทางอื่นมันก็ทําได้
แต่นายกลับสู้กับมันซึ่งๆ หน้า
ฉันต้องรู้ให้ได้ซะแล้ว
ไอ้เวร
ทําฉันต้องลงมือเลย
เขาลุกขึ้นยืน
การเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายนั้น
สะกดสายตาของนักรบทุกคนในห้อง
การยอมจํานนต่ออารยธรรม ได้ทําให้ทักษะหลายอย่างของร่างกายเราหายไป
แต่สําหรับร่างกายที่ยังคงไว้ซึ่งทักษะเหล่านี้
แม้ท่วงท่าที่เรียบง่ายที่สุดก็ดูสง่างาม
พอเห็นแบบนี้แล้ว พวกเขาจะยอมจ๋อยกลับไปได้ยังไง
นักรบเหล่านี้อิจฉาริษยาอย่างยิ่ง เมื่อ...
หยุด!
มิสเตอร์ยูจิโร่ ฮันมะหยุดอยู่ตรงนั้นนะ
ออกมา
ตึกถูกล้อมไว้หมดแล้ว
ขออภัยที่มารบกวนกิจกรรมนันทนาการครับ
ผมผู้พันเฮนรี่ จากกองพันที่สอง ในกองทัพที่ 301 ครับ
นี่เป็นวิธีการจับกุมผู้บุกรุกที่มีมารยาทจังนะ
ไม่ใช่จับกุม!
กองทัพสหรัฐฯ ไม่มีอํานาจที่จะจับกุมคุณได้
รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นผู้บุกรุก
นั่นไม่ใช่การบุกรุก คุณก็แค่เดินเข้ามาทางประตูหน้า
ดูจากที่ยามเฝ้าประตูหน้า ไม่สามารถเรียกกําลังเสริมได้
ผมถึงได้รู้ในทันทีว่าต้องเป็นออก้า หรือยูจิโร่ ฮันมะแน่ๆ
กล้ามากนะที่มาประจบประแจงฉันน่ะ
ในฐานะทหารนายนึง
ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณ
แล้วจะเอาอะไร
กําลังจะเข้าประเด็นครับ
พิคเคิลเป็นสมบัติทางวัฒนธรรม ของมวลมนุษยชาติ
เขาเป็นมรดกโลกที่มีชีวิต
ขอร้องล่ะครับ กลับออกไปเถอะ
เงื่อนไขเดียว
ให้อีกแปดคนออกไปด้วย
คุณหมายถึงพวกเขาด้วยเหรอ
นายก็รู้ดีว่าคนพวกนั้น ไม่ได้มาทําลายหรือขโมยอะไร
ก็แค่อยากจะมาทักทายเหมือนกับฉัน
แต่ถ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร
ไม่ใช่ๆๆๆ
เหตุการณ์บุกฐานทัพที่น่ากลัวที่สุดในโลก จึงได้ปิดฉากลงอย่างสงบ ด้วยประการฉะนี้
ฉันชอบแววตานั้นนะ ไอ้ลูกชาย
เหล่านักรบถูกนําไปปล่อยทิ้งไว้ ห่างจากฐานทัพสิบกิโลเมตร
ยกเว้นคนเดียว
แปดเหรอ รู้ทั้งรู้ว่าฉันก็อยู่ด้วย
ยินดีที่ได้รู้จักนะ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล