(ฮันมะ บากิ)
คิดว่า จะเอาชนะเขาได้ไหมครับ
หมายถึงเจ้ามนุษย์ยุคหินนั่นน่ะเหรอ
ครับ
ฉันไม่สนใจมนุษย์ถ้ํานั่นหรอก
- แต่ว่า... - รุมินะ
มนุษย์ยุคหินที่ชื่อว่าพิคเคิลน่ะ
เขาเป็นสมบัติทางวัฒนธรรม แปลว่าอะไรรู้ไหม
เขาเป็นสมบัติล้ําค่าของมนุษยชาติไงล่ะ
แล้วการจะไปสู้ด้วยเนี่ย
เป็นไปไม่ได้พอๆ กับจะให้ไปอยู่ในพีระมิดเลย
รู้ใช่ไหมครับว่าเขาแข็งแกร่งกว่าตัวทีเร็กซ์ซะอีก
ก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน
ผมไม่เชื่อหรอก
บากิซังเคยสู้กับตั๊กแตนตําข้าวมาแล้ว
จะมาบอกว่าไม่สนใจคนนี้ได้ยังไง
รุมินะ นายเข้าใจฉันผิดแล้ว
ฉันไม่ได้อยากจะเป็น นักสู้ที่เก่งกาจที่สุดในโลกหรอกนะ
ฉันแค่อยากจะเอาชนะพ่อในการต่อสู้
แต่พ่อฉันแข็งแกร่งมากเนี่ยสิ
ก่อนหน้านี้ก็ทําแบบนี้
หา ก่อนหน้านี้เหรอ
เวลาพูดถึงพ่อ บากิซังดูมีความสุขมากเลย
งั้นเหรอ
จริงๆ นะ
พิคเคิลไม่เคยเบื่อที่จะคิดถึงเรื่องนี้ซ้ําๆ
ถึงประสบการณ์ครั้งแรกของเขาครั้งนั้น
เขาจําได้ว่าทั้งสองดันกําปั้นชนกันตรงๆ
แต่ปัญหาอยู่ที่สิ่งที่ตามมา
เขาถามตัวเอง
"ลมพัดหรือเปล่านะ ไม่สิ มันไม่ใช่"
"เจ้าตัวนั้น แล้วก็ตัวนั้น แม้แต่ตัวนี้ก็ยังไม่เคยทําได้"
"ไม่มีตัวไหนทําได้"
จู่ๆ ก็มีปริศนาที่ไขไม่ออก โผล่เข้ามาในชีวิตอันน่าเบื่อของเขา
มันทําให้พิคเคิลมีความสุข
(ศูนย์ฝึกอบรมและวิจัยกังฟู)
เก้า!
แตกแค่บล็อกที่เก้า!
เจ็ด!
สี่!
สุดยอดไปเลย
ตรงกับที่บอกเป๊ะๆ
บ๊ะ
จบแค่นี้
โห
สุดยอด
เป็นการสาธิตที่น่าทึ่งมาก
ถ้านายตั้งใจ ก็อาจทําได้เหมือนกันนะบากิ
ไม่หรอก ผมไม่ค่อยเก่ง เรื่องที่ต้องใช้ความละเอียดลออ
ถ้างั้นทําไมจู่ๆ ถึงมาที่นี่ล่ะ
อยากให้ฉันสอนกังฟูเหรอ
กังฟูคือขุมทรัพย์แห่งหลักการ
ผมไม่สนประวัติคุณหรอก
สําหรับผม คุณเป็นผู้มีประสบการณ์ ด้านศิลปะการต่อสู้
ช่วยสอนด้วยนะครับ
ฉันต้องขอปฏิเสธนะ
บากิ ฉันไม่สนใจนายสักนิด
แต่ว่า...
พูดกันตรงๆ เลยนะ
ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไร
หรือใครทั้งนั้น
เป็นเพราะคนเดียวแท้ๆ เลย
นายคงรู้จักเขาอยู่แล้ว
บุรุษจากยุคจูราสสิค
พิคเคิล
ถูกต้อง!
หมอนั่นอีกแล้ว
แต่คุณเรซึ พิคเคิลเป็น...
รู้
เขาเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมชิ้นสําคัญ และเป็นสมบัติของมนุษยชาติ
ฉันเข้าใจเรื่องนั้นดีอยู่แล้ว!
จะไปสู้กับเขาไม่ได้
ฉันรู้เรื่องนั้นดีอยู่แล้ว
แต่แล้วยังไง
ความรู้สึกของฉัน...
แรงปรารถนาที่จะต่อสู้ของฉัน ก็เหมือนกับคนมีความรัก
ฉันอยากทําความรู้จักเขา
อยากสัมผัสเขา อยากขย้ําแรงๆ
มันคล้ายกันมาก
ตอนนี้ฉันกําลังร้อนรนด้วยความหลงใหล
ในตัวคนที่สุดจะป่าเถื่อน ที่มาจากอดีตเมื่อนานมาแล้ว
ทักษะที่ถูกบ่มมานานกว่า 4,000 ปีนี้
ฉันอยากเห็นว่า ชายดึกดําบรรพ์จะตอบโต้กับมันยังไง
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเขาจะทําอะไร
ฉันเลยอยากรู้ ฉันอยากสู้กับเขา!
นกเลยเรา
คําก็พิคเคิล สองคําก็พิคเคิล สนใจกันอยู่แต่เรื่องเดียวกันหมด
ญี่ปุ่นโดนพิคเคิลสะกดจิตเข้าแล้วสิ
เขาก็คงรําคาญด้วยละมั้ง
ผู้กองสไตรดัมกับโทกูงาวะ มิตซึนาริ
ขอบคุณมากนะครับที่ให้ความร่วมมือ
พิคเคิลเป็นสมบัติล้ําค่าเป็นที่สุด
ไม่ใช่แค่สําหรับนักวิทยาศาสตร์อย่างคุณ แต่สําหรับมวลมนุษยชาติด้วย
ดังนั้นการที่เขาไม่ยอมกินอะไร ดื่มแต่น้ําอย่างเดียวอยู่เป็นเดือน
นี่เป็นสถานการณ์ที่สุดแสนจะเลวร้าย
เขาไม่ใช่สัตว์ร้าย
อันที่จริงผมว่าเขาเป็นนักรบผู้มีศักดิ์ศรีมาก
นักสู้ผู้ทะเยอทะยาน
เขาจะไม่ยอมกินอะไร ยกเว้นศัตรูที่เขาต่อสู้เองกับมือ
สุดยอดเลย
นักสู้ยุคจูราสสิคคนนี้น่าทึ่งจริงๆ
กระทิงดุที่นําเข้ามาจากสเปน
หมีตัวใหญ่ที่สุดจากคัมชัตกา
หรือแม้แต่สิงโต...
ทุกตัวมองพิคเคิลที่นั่งอยู่เฉยๆ แค่แวบเดียว...
ก็หนีเกือบไม่ทัน
สิงโตถึงกับวิ่งหางจุกตูดออกไปเลยด้วยซ้ํา
เขาชนะศึกการต่อสู้กับยุคปัจจุบัน โดยไม่ต้องต่อสู้เลย
แต่ยังมีอีกนักสู้ที่เรายังไม่ลอง!
นักสู้ตัวนี้ราคาแพงมาก
เพราะมันเป็นสัตว์สงวนที่ใกล้จะสูญพันธุ์
หวังว่าจะให้อภัยเราได้นะ สิ่งที่เราทําก็เพื่อคนที่หาใครมาแทนไม่ได้แล้ว
มันไม่ได้กินอาหารมาห้าวันแล้ว
อยู่ในสภาพที่เหมาะมาก
เสือไซบีเรียเป็นสัตว์ร้าย และมันทรงพลังที่สุดในบรรดาแมวป่า
ตัวนี้ยาวถึง 4.7 เมตร หนัก 490 กิโลกรัม
หนึ่งในตัวใหญ่ที่สุดของสายพันธุ์
พูดอีกอย่างก็คือ มันเป็นสัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในโลก
ตัวใหญ่มหึมา
ตัวใหญ่เท่ากระทิง
เขาลุกขึ้นยืนแล้ว
เสือคิดว่าพิคเคิลเป็นเหยื่อของมัน
พิคเคิลก็คิดเหมือนกัน
โอ้
น่ากลัวจริงๆ
ไม่เห็นต้องแปลกใจอะไรเลย
ไม่ว่าจะเป็นแมวลายหรือเสือไซบีเรีย
ถ้ามันโจมตีเขา เขาก็จะเห็นมันเป็นอาหาร
(เสือไซบีเรียใกล้สูญพันธุ์ ปะทะพิคเคิล สมบัติทางวัฒนธรรม)
เสือไซบีเรียกําลังจะสูญพันธุ์อยู่แล้ว
แต่ตัวนึงได้กลายไปเป็นอาหารของพิคเคิล
เรามีความเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ จากปากของศาสตราจารย์อัลเบิร์ต เพย์น
การมีอยู่ของพิคเคิลคือปาฏิหาริย์
ผมอยากให้ทุกคนเข้าใจข้อนี้กันให้ดี
แต่พิคเคิลไม่ยอมกินอาหารอย่างอื่นแล้ว
เข้าใจไหมครับ นี่คืออาหารสําหรับคนที่มีเพียงคนเดียวในโลก
เสือไซบีเรียเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
นี่คือสถานการณ์ที่น่าเศร้า
แต่ในตอนนี้ อาหารอย่างเดียว ที่พิคเคิลกินได้ก็คือเสือไซบีเรีย
ผมดีใจที่เรามีเสือไซบีเรีย 500 ตัว!
อย่ามองว่ามี "แค่" 500 ตัว เราดีใจที่มีถึง 500 ตัว
เราควรให้เขากินให้หมดทุกตัวไปเลย
ถ้าสปีชีส์เดียวมันจะสูญพันธุ์ ก็แล้วไงล่ะ
คุณค่าของพิคเคิลเพียงคนเดียว มันมากกว่าสปีชีส์ใดๆ โข
เมื่อได้ฟังความเห็นนี้ ปัญญาชนในทุกวงการ
และกลุ่มอนุรักษ์ต่างพากันคัดค้านอย่างรุนแรง
บางองค์กรวางแผนจะยกระดับการประท้วง
(โทกูงาวะ มิตซึนาริ)
ตํารวจสอบปากคํากันละเอียดมากจริงๆ
แล้วมาทําไมเหรอแชมเปี้ยน เรซึ ไคโอ
ลําบากที่ต้องหาอาหารให้พิคเคิลใช่ไหม
ปัญหาคือ อาหารของเขาเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
จากที่ได้ยินมา
เขาจะกินแต่สิ่งที่เข้าไปทําร้ายเขาเท่านั้น
นั่นก็เป็นส่วนนึงของปัญหา
คงเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติเขาละมั้ง
แม้แต่สิงโตก็ยังวิ่งหนีหางจุกตูด ตอนที่มันเห็นพิคเคิล
โทกูงาวะซัง
คงคิดไม่ตกเลยนะ เรื่องอาหารของพิคเคิล
ใช่ นั่นแหละปัญหา
ถ้าเป็นเรซึ ไคโอ จะทํายังไงล่ะ
โทกูงาวะซัง ถ้าผมยอมไปเป็นอาหารให้ล่ะ
เรซึ...
ออกมาแล้ว!
คุณเพย์นที่ถูกตํารวจสอบปากคํากําลังออกมาแล้ว
ศาสตราจารย์เพย์นคะ รู้สึกสํานึกผิดไหมคะ
พิคเคิลอยู่ไหน
จะเอาสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ไปบูชายัญให้มันอีกไหม
ขอความเห็นหน่อยครับ
ผมตั้งใจมาเสนอตัวเอง
ผมอยากเป็นเหยื่อของพิคเคิล
ถ้าจะให้มนุษย์ไปเป็นอาหาร มันคงจะไม่...
อยากให้เขาอดตายงั้นเหรอครับ
พิคเคิลคือปาฏิหาริย์ไม่ใช่เหรอ
มันเป็นไปไม่ได้ เรซึ
ฉันปล่อยให้มนุษย์ไปเป็นอาหารเขาไม่ได้
ท่านผู้น่าเคารพ คิดว่าผม เรซึ ไคโอ
จะยอมสยบให้ถูกกินง่ายๆ งั้นเหรอ
ใช่ ผมจะเข้าไปในฐานะเหยื่อของเขา
แต่ผมไม่มีความตั้งใจจะยอมถูกกิน
มันจะเป็นภาพที่น่าดูมาก
พิคเคิล ปะทะ เรซึ ไคโอ
โอ๊ย!
ไร้สาระ สู้กับคนเนี่ยนะ!
บ้าไปแล้วหรือไง!
เถอะน่า ไม่เป็นไรหรอกคุณเพย์น
เขาเป็นคนอาสาเข้ามาเองนะ
ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ช่างน่าทึ่งที่เขานอนแบบนั้นได้
สัตว์แทบทุกชนิดในโลกธรรมชาติ มักจะไปหาที่ซ่อนเวลานอนหลับ
แต่คนนี้นอนโชว์หน้าไม่อายเลย
ไม่มีทางสู้แม้แต่น้อย
สิงโตบนทุ่งหญ้าสะวันนาก็ทําแบบนี้
ดังนั้นนี่ก็น่าจะเป็นธรรมชาติของพิคเคิลด้วย
ในห่วงโซ่อาหาร
นี่จะเป็นพฤติกรรมของสัตว์ที่อยู่บนสุด
ท่านอนของกษัตริย์
ยุคของเขาไม่ปลอดภัยเท่าทุ่งหญ้าสะวันนา
โลกธรรมชาติในยุคนั้นต่างจากตอนนี้ลิบลับ
ยุคแห่งการต่อสู้กับคู่แข่ง ยุคจูราสสิค
ถึงจะอย่างนั้น ดูสิว่าเขานอนสบายใจเฉิบแค่ไหน
ก็บอกแล้วไง!
ถ้ารู้งี้อยู่แล้ว ทําไมถึงทะเล่อทะล่าเข้าไปอีกล่ะ
จะว่าไป ไม่มีการต่อสู้ไหนน่าสนใจไปกว่านี้แล้ว
เห็นด้วย
พลังธรรมชาติของพิคเคิล เป็นของขวัญจากพระเจ้า
เรซึผู้เก่งกาจก็เชี่ยวชาญในศิลปะกังฟู 4,000 ปี
เมื่อสองคนนี้เผชิญหน้ากัน อะไร...
จะไม่มีอะไรให้ดูทั้งนั้น!
เขาจะถูกกินภายในทันที แล้วก็จบศึก
หุบปากซะทีจะได้ไหม
"หุบปาก"
เจ้าของรางวัลโนเบลถูกสั่งให้ "หุบปาก"
ศาสตราจารย์เพย์นตกอยู่ในสภาวะ ที่ตนเองไม่เคยเจอมาก่อน
ไม่เอาสิ
จะไม่ฟังที่ผมพูดเลยเหรอ
ก็เคยเห็นพลังการต่อสู้ของพิคเคิลกับตาแล้วนี่
ทั้งปริมาณและคุณภาพของกล้ามเนื้อ อาวุธของเขา มันเหนือมนุษย์...
พูดดังจนตื่นเลยเหรอ
ไอ้ดังน่ะก็ดังมากแหละ แต่เขาไม่ได้ตื่นเพราะอย่างนั้น
คุณไม่ใช่คนปลุกเขา
พิคเคิลลุกขึ้นมาแล้ว
ไม่ว่าตัวอะไรจะเดินเข้ามา พิคเคิลก็นั่งเฉยๆ ทุกครั้งไป
เชื่อสายตาได้เลย ใครก็ไม่กล้าเย้ยหยันกังฟู
ชายป่าเถื่อนผู้โหดเหี้ยมรับรู้ได้ว่า เขากําลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ
นี่เขาตั้งท่าต่อสู้เป็นครั้งแรกเลย!
จะไม่ยั้งมือนะ
โอกาสแบบนี้จะไม่มีอีกแล้ว
ฉันอยากเอาพลังของฉัน ไปประชันกับนาย
คนจีนคนนั้นสุดยอดมาก
เขาทําให้พิคเคิลตั้งการ์ดขึ้นมาเลย
นี่เขาจะย่างเข้าไปประชิด แล้วปิดช่องว่างกับคู่ต่อสู้เหรอ
พิคเคิล ฉันเข้ามาในพื้นที่นายแล้ว
มันไม่ได้ผลหรอก
บอกแล้ว สู้ไปก็ไร้ประโยชน์
ก็เห็นแล้วนี่ว่าพิคเคิลหนักกว่าเยอะ
เข้าใจแล้ว
จะแข่งกันที่ความแข็งแกร่งอย่างเดียวไม่ได้
ฉันจะใช้เล่ห์กลทั้งหมดที่มี
นี่มัน...
จบแล้วเหรอ
เขาร้องไห้หรือเปล่าน่ะ
แค่ล้มก้นกระแทก
ฉันเตะเขาเข้าที่หน้า
ถ้าเป็นคนธรรมดาคงตายไปแล้ว
สําหรับความแกร่งของนาย...
ฉันขอซูฮก!
เป็นไปไม่ได้
มนุษย์จะเอาชนะพิคเคิลได้ยังไง
เสยคาง
เสยคางเน้นๆ ไปทั้งหมดหกครั้ง
สมองของพิคเคิล จะต้องกระทบกระเทือนแล้วเป็นแน่
กระแทกอย่างน้อยหลายพันครั้ง
ความสุขนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ
อย่าให้มันจบแค่นี้นะ
โดนกัด!
โดนกิน!
หมัดของฉันทําอะไรเขาไม่ได้เลย
เขากําลังกัดกินฉัน
โอ้
เขาถอดรองเท้าแล้ว
เขาถอดมวยแล้ว
การถอดรองเท้าออกมา ก็เหมือนกับถอดมวยออก แล้วซัดหมัดเปล่า
ไอ้บ้าเอ๊ย กล้าดียังไงมากินฉัน
แล้วยังร้องไห้อีก!
ทักษะพวกนั้น...
ศิลปะการต่อสู้และประวัติศาสตร์มัน...
ประวัติศาสตร์ยาวนาน 4,000 ปี ทําอะไรเขาไม่ได้เลย
ไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลย ว่าจะมีวันที่ศิลปะการต่อสู้ไร้ความหมาย
น่าอดสู
ขอบคุณนะ 4,000 ปี แต่ฉันจะไม่ใช้กระบวนท่าพวกนั้นแล้ว
ฉันทนเห็นศิลปะการต่อสู้ พ่ายแพ้แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
เรซึ ไคโอ
(เรซึ ไคโอ)
ชื่อนี้อาจารย์เป็นผู้ให้มา
ชื่อที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
เรซึ เอชูจะพิทักษ์มันเอาไว้เอง!
ชื่อที่พ่อตั้งให้
ชื่อที่แม่ตั้งให้
เรซึ เอชูจะพิทักษ์เรซึ ไคโอเอาไว้
อะไร ทําไมตั้งท่านั้นล่ะ
นั่นใช่กังฟูเหรอ
ช่างน่าอดสู
หมัดกังหัน
เขาได้ละทิ้งกลยุทธ์ วิธีการ แผนการ ประสิทธิภาพ และกลเม็ดไปหมดแล้ว
เขาใช้แต่อารมณ์ล้วนๆ
นี่อาจเป็นอาวุธที่เก่าแก่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์เลยก็ว่าได้
แต่ผลตอบรับที่ได้...
เห็นแล้วน่าสมเพชจริงๆ
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เรซึ ไคโอใช้หมัดกังหันต่อยมั่วซะแล้ว
พิคเคิลสับสน
ตอนแรกที่เขาสู้ ก็เพราะว่าตัวเองถูกโจมตี
แต่เพราะเรซึทรงพลัง เขาจึงต่อสู้ด้วยพละกําลังทั้งหมดที่มี
แต่แบบนี้มันเหมือนสู้กับ...
ผู้หญิง
ใช้ท่ากังฟูแล้ว
ฉันทําบ้าอะไรอยู่เนี่ย
ไหนบอกแล้วไงว่าจะไม่ใช้กระบวนท่า หลักการ หรือว่าทักษะใดๆ
เผลออีกแล้ว
- กลับมาแล้ว - ทักษะของเขา
นี่มันอะไรกัน
เรซึ
เจ้าโง่หัวใจเย็นชา
อย่าเย็นชานักสิเรซึ
ใครน่ะ แกเป็นใคร
ไม่รู้เหรอ
ฉันคือนาย เรซึ
ฉันคือคนที่นายอยากเป็น
คนที่นายตั้งใจจะเป็น
ฉันคือเรซึ ไคโอยังไงล่ะ
นี่คือตัวฉันในอุดมคติเหรอ
น่าเสียดายจริงๆ
เพื่อปกป้องศิลปะการต่อสู้
นายใช้หมัดกังหัน และทอดทิ้งศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด
แต่ศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ทอดทิ้งนาย
นายกําลังถูกทดสอบ เรซึ
เชื่อมั่นในตัวเองสิ
ลืมเรื่องแบกรับประวัติศาสตร์ 4,000 ปีไปซะ
ไม่ต้องห่วงเรื่องปกป้องศิลปะ ยอมจํานนให้กับร่างกาย
ถ้าไม่ทําเช่นนั้น นายก็จะไม่ได้แบกรับอะไรอีกต่อไป
อีกต่อไป
เชื่อมั่นในตัวเอง
เชื่อมั่นในศิลปะการต่อสู้ของฉัน
ไม่ว่าจะยังไง
อย่าสงสัยในตัวเอง
เชื่อมั่นในตัวเองอย่างสุดใจ
ฝากฝังทุกอย่าง...
ทุกอย่าง...
ไว้ในอ้อมอกศิลปะการต่อสู้
โห
นั่นคือความหมายที่แท้จริง
ของการแบกรับประวัติศาสตร์ 4,000 ปี
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล