To okazało się skuteczne!
Niesamowite. Niesamowite, Retsu!
Muszę się z panem zgodzić.
Sztuki walki są doprawdy niesamowite.
Nie wierzyłem, że tak długo wytrzyma.
Chyba źle pan to ujął.
Nie tylko wytrzymał, ale ewidentnie go pokonał!
Tak jest!
Stanowczo jest pan w błędzie.
Co? Zgłupiał pan?
Ten jego ostatni cios...
Ma pan w ogóle pojęcie, jak silnego wstrząsu mózgu doznał Pikiel?
Myli się pan.
Pikiel nie ma wstrząsu mózgu.
Rozumiem waszą konsternację.
Nie widzieliście tego na własne oczy.
Kiedy odkryto Pikla na terenie składowiska odpadów jądrowych w Kolorado,
rzecz jasna skrupulatnie go przebadaliśmy.
Jego tkanka mięśniowa, kości i organy całkowicie nas zaskoczyły.
Najbardziej zszokował nas jego kręgosłup szyjny.
Jego grubość i wytrzymałość są niesłychane.
Szyje dwunożnych stworzeń takich jak ludzie
nie mogą się równać z jego budową.
Coś porównywalnego można znaleźć u ogromnych czworonożnych bestii,
których szyje muszą być podporą dla olbrzymich głów.
Czyli...
Tak jest.
Poszlaki wskazują na jedno.
Aż do pewnego momentu życia
Pikiel był czworonożny.
Tajne sztuki były przekazywane przez wieki od czasów starożytnich Chin.
Ten system można uznać za nadzwyczajny.
Ale celem tych niezliczonych umiejętności zawsze byli ludzie.
Czyli przeciwko dwunożnym!
Czy pomogę kung-fu doczekać się 4001. świtu?
Cóż za postawa.
Nieznana pozycja wysunięta do przodu.
Przysiad sprintera
i pozycja startowa zapaśnika sumo są zupełnie inne.
Jest znacznie niższa.
Najbliżej temu do...
No właśnie. Do pozycji bestii gotowej do ataku.
Ta postawa skupiona jest tylko na ruchu do przodu.
Nie odskoczy do tyłu lub na bok, aby zrobić unik.
Niejako poprzysiągł, że ruszy do przodu.
Zatem odpowiem mu.
Nie ucieknę.
Nie zrobię uniku.
Nie wycofam się.
Będę tylko atakować.
Ta broń jest symboliczna dla kung-fu: Miażdżąca Pięść.
Zdruzgoczę go nią.
Przebiję się przez niego od przodu!
I wtedy ciało bestii zapłonęło.
Jego ciało zamieniło się w ogień.
Jak wtedy, gdy unicestwił tyranozaura.
Jak wtedy, gdy zmiażdżył triceratopsa.
Jak wtedy, gdy odstraszył brachiozaura.
Ten atak stosuje tylko wobec najpotężniejszych wrogów swojej ery.
Na tym niebywałym wojowniku kung-fu uwolnił całą jego moc...
Królu Mórz Retsu.
Niezłomna nowoczesna tarcza kontra najsilniejsza pradawna włócznia.
Tegoż dnia włócznia była bezspornym zwycięzcą.
Jest taki potężny.
Nie miał nawet możliwości uczynić swego ruchu. Totalna porażka.
Znowu płacze.
Hej!
Dlaczego się pan dziwi?
To tylko naturalne następstwo.
Czas na kolację.
Na kolację?
Czy zamierza pan złamać obietnicę złożoną Piklowi?
Pozwoli pan, żeby Pikiel go zjadł?
To nie moja obietnica.
To pan przystał na to, aby Pikiel go pożarł.
Ty głupcze!
Co za głupiec potraktowałby to poważnie!
Stój, Piklu!
Naprawdę zamierzasz zjeść swojego przyjaciela?
W śnie czy na jawie myślami był tylko z tobą!
Naprawdę byś go zjadł?
Śmiesz zwać się człowiekiem...
Jedzenie to forma pożegnania.
Przeklęty to los.
Miał nienasycony apetyt.
W ciszy serce prymitywnego człowieka było przepełnione żalem.
Jedzenie i życie. Życie i śmierć.
Nie da się tego rozdzielić.
Przepraszam, że nie dotrzymałem obietnicy.
To równoznaczne z okłamaniem Pikla. „Jeśli przegram, zostanę zjedzony”.
Czyż nie taką złożyłem obietnicę?
Jak to się skończyło?
Zjedzono mi tylko część ramienia i nogi.
Nic ponadto.
Czy mówiłem poważnie?
Naprawdę pozwoliłbym mu się pożreć?
Być może w głębi serca wierzyłem, że przeżyję.
Nie sądziłem, że naprawdę mnie zje.
Nie na to liczyłem?
Co za hańba!
A więc to prawda.
Ugryziono cię... Nie, zjedzono.
Nie chciałem uwierzyć, że wieść o utracie części ciała jest prawdziwa.
Jak twoje rany?
Nie doskwierają.
Co? To wykluczone.
Jeśli pytasz, czy jestem przejęty, odpowiem, że tak.
Jeśli pytasz, czy to niedogodność, przyznam, że tak.
Mistrz sztuk walki przegrał pojedynek i utracił władzę nad częścią ciała.
Nie ma w tym wstydu.
Zgoda.
Wstydzę się tego,
że kłamałem co do gotowości, by ponieść konsekwencje.
Udawałem, że posiadam odwagę, choć mi jej zabrakło.
Tokugawa przekazał mi, co się stało.
Ciężko mi uwierzyć, że mógłbyś kogoś zwieść.
Zwiodłem kogoś czy też nie?
Tylko ja mogę być tego pewien.
„Z szaleńczą determinacją”.
„Gotowy na śmierć”.
„Gotowy, by zabić”.
Ludzie często tak mówią, choć nie stoi za tym przekonanie.
Nie należy wypowiadać słów niepodpartych zamiarem.
Byłem pewien, że jestem gotowy i świadomy ryzyka.
Naruszyłem jednak własną zasadę.
Panie Tokugawa, może ja zostanę jego pokarmem?
Zaoferowałem siebie, nie będąc pewien tego, czego chcę.
Na tym polega moja hańba.
Przekształciłeś swoje ciało w broń.
Na tym oparłeś swoje życie, ale teraz straciłeś część swego ciała.
Straszliwy los.
Ale to nie utrata nogi wywołuje w tobie taki ból,
tylko wewnętrzny zamęt.
Bądź dumny z powodu tegoż bólu.
Król Mórz Retsu to niezrównany mistrz sztuk walk
i skarb wspaniałego kraju, jakim jest Chińska Republika Ludowa.
Kiedyś sprawdziłem znaczenie słowa „Retsu”.
Retsu...
Zawzięty, niezłomny i niezbaczający z obranej ścieżki.
Idealnie cię to opisuje.
Przez twoje niebywałe umiejętności łatwo można to przeoczyć,
ale twą prawdziwą wartością jest twój niezrównany duch.
Doceniam te słowa.
Dziękuję.
Yujiro Hanma czasem używa słowa „zjeść”.
Dla niego to metafora.
Przykład. Zwykła przenośnia.
Nie wygrać albo pokonać,
tylko zjeść.
Zjeść? Nieziemski gość.
KASHIMA DAIMYOJIN KATORI DAIMYOJIN
Pierwszy raz widzę cięcie druta.
Ja cię!
Nawet japońskie ostrze nie dokonałoby tego.
Osu!
Telefon do mistrza!
Rozumiem.
Proszę mówić spokojniej, czcigodny nestorze.
Jak to Król Mórz Retsu został zjedzony?
Przez Pikla?
Król Mórz Retsu przegrał z Piklem...
To nie takie proste!
Nie?
Wcale nie mówię, że przegrał!
Czyli nie przegrał...
ale został zjedzony?
Zgadza się!
DOPPO
Czyli walczyli ze sobą?
Rozumiem. Ramię i noga...
Już rozumiem.
Osu!
Usiądź.
Tak jest.
Chyba żartujesz. Jakim cudem Król Mórz Retsu mógł przegrać?
To niedokładnie tak.
Nie przegrał.
Pokarm...
Wielki wojownik został jego pokarmem.
Co za protekcjonalny drań...
Kto taki?
To chyba oczywiste! Mówię o tej cholernej małpie!
Chyba nie rozumiesz, w czym tkwi sedno sprawy.
Pikiel nas nie lekceważy.
Mówiąc wprost,
nie uważa nas godnych bycia lekceważonym.
To istna definicja lekceważenia!
Katsumi!
Aby być lekceważonym, trzeba sobie na to zasłużyć.
Pikiel nas nie lekceważy.
Podobnie jak nie uważamy mięsa lub ryb za godne lekceważenia.
To ty nie rozumiesz,
więc powtórzę.
To istna definicja lekceważenia!
Katsumi...
Rozumiem, o co ci chodzi.
Król Mórz Retsu został zjedzony.
Wieść rozniosła się błyskawicznie wśród uczestników zlotu w bazie Atsugi.
Ta dawka powaliłaby białego nosorożca na całą noc.
A minęło zaledwie kilka godzin...
Coś niebywałego właśnie miało miejsce.
Aż do dziś te drzwi zostały wyłamane tylko raz w historii...
Dokonał tego Yujiro Hanma.
Był olbrzymim mężczyzną.
Takeshi Kenmochi, lat 21.
Jego imię sugeruje siłę. I był silny.
Karate.
Boks.
Podnoszenie ciężarów.
W każdym dojo czy siłowni nie miał sobie równych.
Dlaczego więc Kenmochi spaceruje wśród zgiełku życia nocnego?
Szuka kogoś, z kim może powalczyć.
Nie zabije nikogo, ale nie zostawi go też nienaruszonym.
Szukał takiego towarzysza zabaw na wieczór.
ZAKAZ SIKANIA
Kolor. Kolor. Światło. Kolor. Ogień.
Gwiazdy? Ciepło?
Tłumy. Tłumy.
Jedzenie.
Proste linie. W pionie.
Proste linie. W poziomie.
Niebo...
Ziemia.
Płaska ziemia. Proste linie.
Samiec był zagubiony. Nie rozpoznawał tu niczego.
Wyrwano go z jego zaginionego świata.
W swojej epoce jadł tylko to, co go zaatakowało.
Walczyć. Pokonać. Pożywić się.
Był dumny.
A teraz?
Nosił te ubrania niczym przebranie.
Inaczej nie przetrwa. Tyle potrafi pojąć.
Ma dwa metry wzrostu i waży ponad 130 kilogramów. Jest ogromny.
Tłum nie myśli go atakować. Starają się unikać jego spojrzenia.
Był głodny.
Nie jadł od tamtego czasu.
Część tego człowieka. Tylko parę kilo.
Podziwiał go.
Wykorzystał każdy centymetr małego ciała,
swój skromny arsenał i małą siłę.
Choć się lękał, zmierzył się z nim i nie uciekł.
Boże!
- Czołowo... - Ożeż!
Wgniecenie ma kształt jego ciała!
Nic panu nie jest?
Co? Wstał?
Jakim cudem stoi?
Żyje!
Hej...
Co?
Nie wierzę!
MIĘSO
Napisy: Przemysław Stępień