(ฮันมะ บากิ)
มัน... ได้ผล
สุดยอด สุดยอดไปเลยเรซึ
คงต้องยอมรับว่าก็สุดยอดจริงๆ นั่นแหละ
ศิลปะการต่อสู้เป็นสิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ
ไม่นึกเลยว่าเขาจะอยู่รอดได้นานขนาดนี้
นี่ น่าจะเลือกคําผิดแล้วหรือเปล่า
เขาไม่ใช่แค่อยู่รอด แต่เขากําลังชนะอยู่เห็นๆ
ใช่
ไม่ ไม่ชนะแน่นอน
หือ โง่หรือไง
ท่าเตะเมื่อกี้ของเขา
ไม่รู้เหรอว่ามันทําให้สมองพิคเคิล กระทบกระเทือนแค่ไหน
ไม่ใช่
สมองของพิคเคิลไม่ช้ําสักนิด
รู้แล้วว่าทําไมคุณถึงไม่เข้าใจ
คุณไม่ได้ไปเห็นมันเองกับตา
ตอนที่พิคเคิลถูกค้นพบ ใกล้กับโรงงานแยกกากนิวเคลียร์ที่โคโลราโด
แน่นอนว่าเราตรวจร่างกายของเขาละเอียด
ทั้งเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ กระดูก และอวัยวะภายในของเขาล้วนทําเอาเราอึ้ง
แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็คือกระดูกสันหลังส่วนลําคอ
มันทั้งหนาและทนทานอย่างน่าเหลือเชื่อ
ลําคอขอสิ่งมีชีวิตเดินสองขาอย่างมนุษย์เรา
เทียบกับโครงสร้างเขาไม่ติดด้วยซ้ํา
ถ้าจะหาอะไรมาเทียบเคียงได้ ก็คงต้องเป็นของพวกสัตว์สี่เท้าตัวใหญ่
ที่ลําคอต้องแบกรับน้ําหนักศีรษะขนาดยักษ์
ถ้าอย่างนั้น...
ใช่แล้ว
หลักฐานแวดล้อมชี้ไปที่ข้อสรุปเดียว
ชีวิตช่วงแรกของพิคเคิล
เขาน่าจะเดินสี่ขามาก่อน
ศิลปะการต่อสู้ลึกลับ ที่สืบทอดต่อๆ กันมาตั้งแต่จีนยุคโบราณ
ถือเป็นระบบที่น่ามหัศจรรย์เป็นที่สุด
แต่ทว่าทักษะมากมายเหล่านี้ ที่ผ่านมาถูกนํามาใช้แค่กับมนุษย์เท่านั้น
ใช้กับสัตว์สองขา
ฉันจะปกป้องศิลปะการต่อสู้นี้ เป็นปีที่ 4,001 ได้ไหมนะ
ดูสิ ดูท่ายืนของเขาสิ
ไม่เคยเห็นท่าโน้มมาข้างหน้าแบบนั้นมาก่อนเลย
ท่าเริ่มต้นของนักวิ่ง
ท่าของนักซูโม่ มันไม่เหมือนทั้งสองท่านั้นเลย
ท่านี้ต่ํากว่าอีก
สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดก็คือ...
ใช่แล้ว ท่านี้นี่เอง
ท่าจู่โจมของสัตว์ร้าย
มันเป็นท่าที่สนใจแค่การขับเคลื่อนไปข้างหน้า
เขาจะไม่ยอมถอยหรือกระโดดหลบ
ประดุจได้ให้คําสาบานไว้แล้ว ว่าจะมาข้างหน้าเท่านั้น
งั้นฉันจะตอบรับ
ฉันจะไม่หนี
ฉันจะไม่หลบ
ฉันจะไม่ถอย
จะโจมตีเท่านั้น
อาวุธนี้เป็นสัญลักษณ์ของกังฟู หมัดบดขยี้
ฉันจะซัดเขาด้วยหมัดนี้
ฉันจะต่อยหน้าให้จังๆ!
ณ ตอนนั้น ร่างของสัตว์ร้ายก็จุดประกาย
และทั้งตัวของเขาลุกเป็นเพลิง
เหมือนตอนที่เขาปราบทีเร็กซ์
เหมือนตอนที่เขาขยี้ไทรเซอราทอปส์
เหมือนตอนที่เขาขู่บราคิโอซอรัสให้สะดุ้ง
เขาจะใช้ท่าโจมตีนี้ กับศัตรูที่ทรงพลังที่สุดของวันเท่านั้น
และสําหรับนักสู้กังฟูผู้เก่งกาจ เรซึ ไคโอ
เขาก็จะใช้มัน
โล่สมัยใหม่ ปะทะกับหอกโบราณอันแกร่งกล้า
วันนี้ หอกเป็นฝ่ายชนะขาดลอย
เขา... เขาทรงพลังมากเลย
ไม่มีโอกาสใช้ท่าไม้ตายเลยด้วยซ้ํา พ่ายแพ้ย่อยยับ
เอ๊ะ อีกแล้วเหรอ
เฮ้ย
แปลกใจอะไรเหรอ มิสเตอร์โทกูงาวะ
สิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมชาติ
ได้เวลากินมื้อเย็น
พูดว่า มื้อเย็นเหรอ
โทกูงาวะซัง ตั้งใจจะผิดคําสัญญา ที่ให้ไว้กับพิคเคิลงั้นเหรอ
หมายความว่าจะยอมให้พิคเคิลกินเขางั้นเหรอ
ผมไม่ได้พูดซะหน่อย
คุณเป็นคนบอกเองนี่ว่า พาเขามาเป็นอาหารให้พิคเคิล
ไอ้โง่
ใครบ้าที่ไหนจะจริงจังกับคําพูดแบบนั้น
หยุดนะพิคเคิล!
แกจะกินเพื่อนเข้าไปจริงๆ เหรอ
ทั้งยามหลับและยามตื่น หมอนี่คิดถึงแค่แกแต่เพียงคนเดียว
จะกินเขาได้ลงคองั้นเหรอ
จะเรียกตัวเองว่าคน...
การกัดกินคือกิริยาแทนคําอําลา
มันเป็นโชคชะตาที่น่าสลด
ความอยากอาหารของเขาดุร้าย
ในความสงบนิ่ง จิตใจของมนุษย์ยุคหินมีเพียงความเศร้าโศก
อาหารและชีวิต ชีวิตและความตาย
เหล่านี้มิอาจแยกออกจากกันได้
ขอโทษนะที่ทําผิดสัญญา
ไม่ต่างกับโกหกพิคเคิล
"ถ้าแพ้ ฉันจะยอมถูกกิน"
ฉันได้ให้คําสัญญานั้นไว้แล้วไม่ใช่เหรอ
แต่แล้วเป็นยังไงล่ะ
ที่โดนกินก็มีแต่หัวไหล่กับขาบางส่วน
ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
ฉันเอาจริงแต่แรกหรือเปล่านะ
ฉันพร้อมที่จะถูกเขากินจริงๆ เหรอ
บางทีลึกๆ ในใจอาจแอบเชื่อว่าตัวเองจะรอด
ไม่ได้คิดเลยว่าจะถูกกินจริงๆ
นั่นคือความหวังในใจไม่ใช่เหรอ
ช่างน่าละอาย
งั้นก็จริงสินะ
คุณถูกกัด ไม่สิ ถูกกิน
ตอนที่ได้ข่าวว่าคุณเสียร่างกายไปบางส่วน ผมไม่เชื่อหูตัวเองเลย
เจ็บมากไหม
แค่นี้จิ๊บจ๊อย
อะไร ไม่มีทางหรอก
ถ้าถามว่าฉันรู้สึกห่อเหี่ยวใจไหม ฉันจะตอบว่าใช่
ถ้าถามว่ามันทําให้ชีวิตไม่สะดวกไหม ก็ต้องตอบว่าใช่เหมือนกัน
นักต่อสู้คนนึงได้พ่ายแพ้ และสูญเสียร่างกายไปบางส่วน
มันไม่มีอะไรน่าอายเลย
เห็นด้วย
แต่สิ่งที่ทําให้ฉันอาย...
ก็คือฉันได้พูดออกไปว่า จะยอมรับในชะตากรรม แต่มันไม่จริง
ฉันวางมาดเหมือนตัวเองกล้าหาญ แต่ไม่กล้า
คุณโทกูงาวะเล่าเหตุการณ์ให้ผมฟังหมดแล้วละ
ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณเรซึไปหลอกใคร
ความจริงที่ว่าฉันหลอกใครหรือไม่
มีแค่ฉันคนเดียวที่จะรู้ได้
"ด้วยความมุ่งมั่น"
"พร้อมที่จะตาย"
"พร้อมที่จะฆ่า"
ผู้คนชอบพูดคําพวกนั้นกัน ถึงแม้จะไม่ได้หมายความที่พูดจริงๆ
คําพูดที่ไม่ใช่ความจริง มันไม่สมควรพูดออกไปแต่แรก
ฉันมั่นใจว่าฉันเตรียมใจไว้แล้ว และเข้าใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ฉันละเมิดหลักการของตัวเอง
โทกูงาวะซัง ถ้าผมยอมไปเป็นอาหารให้ล่ะ
ฉันเสนอตัวออกไป ก่อนที่จะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
ฉันควรจะละอายใจ
คุณแปลงโฉมร่างกายให้เป็นอาวุธ
นั่นคือชีวิตของคุณ แต่ตอนนี้คุณได้สูญเสียร่างกายบางส่วนไปแล้ว
เหตุการณ์นี้น่าสะพรึงมาก
ทว่าคุณไม่ได้เจ็บปวดเพราะเสียขาไป
แต่เพราะความขัดแย้งในใจ
จงภูมิใจในความเจ็บปวดนั้นเถอะ
เรซึ ไคโอเป็นนักสู้ผู้ไร้เทียมทาน
คุณเป็นสมบัติอันล้ําค่า ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ผมเคยค้นความหมายของคําว่า "เรซึ" มาแล้ว
เรซึ
ดุร้าย รุนแรง แล้วก็
แน่วแน่ไม่ยอมแพ้
นั่นคือตัวตนของคุณ
ทักษะที่ยอดเยี่ยมของคุณ น่าหลงใหลจนมันถูกมองข้ามไป
แต่คุณค่าที่แท้จริงของตัวคุณน่ะ มาจากจิตวิญญาณอันน่าทึ่งต่างหากล่ะ
ขอบใจนะ
ขอบใจ
บางครั้งฮันมะ ยูจิโร่ก็ใช้คําว่า "กิน"
"กิน" มันเป็นคําอุปมา
มันเป็นตัวอย่าง ก็แค่คําพูดเปรียบเทียบ
มันไม่ใช่ "ชนะ" หรือว่า "พ่ายแพ้"
มันคือ "กิน"
กินงั้นสินะ คนอะไรน่าทึ่งชะมัด
(คาชิมะ ไดเมียวจิน คาโทริ ไดเมียวจิน)
ไม่เคยเห็นใครตัดลวดมาก่อนเลย
ต่อให้ใช้ใบมีดของญี่ปุ่นก็ทําไม่ได้นะเนี่ย
อาจารย์
มีคนโทรมาหาครับ
เออ
ใจเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยๆ อธิบายสิท่านผู้เฒ่า
หมายความว่าไงที่เรซึ ไคโอถูกกิน
พิคเคิลเหรอ
จะบอกว่าเรซึ ไคโอแพ้ให้กับพิคเคิล...
มันไม่ได้ตัดสินง่ายแบบนั้น!
งั้นเหรอ
เขาไม่ได้แพ้ซะหน่อย
จะบอกว่าเขาไม่ได้แพ้...
แต่เขาถูกกินงั้นเหรอ
ใช่แล้ว
(โดปโปะ)
ถ้างั้นสองคนนั้นได้สู้กันอย่างงั้นเหรอ
เข้าใจแล้ว หัวไหล่ แล้วก็ขา...
ครับ
เข้ามานั่งสิ
ครับ
ล้อเล่นใช่ไหม
เรซึ ไคโอจะแพ้ได้ยังไงกัน
มันไม่ได้ตรงไปตรงมาอย่างนั้นน่ะสิ
เขาไม่ได้แพ้
อาหาร...
นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นได้กลายเป็นอาหาร
ไอ้สารเลวนั่น...
พูดถึงใคร
ก็จะใครอีกล่ะ ไอ้เจ้าลิงโบราณนั่นไงล่ะ
แกนี่ไม่เข้าใจปัญหาที่แท้จริงใช่ไหมเนี่ย
พิคเคิลไม่ได้ดูถูกเรา
ที่จริงถ้าจะให้พูดชัดๆ
เขาไม่เห็นว่าเราคู่ควรแก่การดูถูกเลยด้วยซ้ํา
ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก
คัทซึมิ
การจะโดนดูถูกได้เนี่ย มันคือสิทธิหรือคุณสมบัติที่ต้องได้รับมา
พิคเคิลไม่ได้ดูถูกเรา
เหมือนกับที่เราไม่ได้มองว่า เนื้อหรือปลาสูงส่งพอจะให้ดูถูกได้เลย
พ่อนั่นแหละที่ไม่เข้าใจ
งั้นขอพูดอีกที
ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก!
หา
คัทซึมิ...
ฉันเข้าใจแล้วละ
เรซึ ไคโอถูกกิน
ข่าวนี้แพร่กระจายไปในหมู่คน ที่ไปรวมตัวกันที่ฐานทัพอัตสึงิเร็วเหมือนไฟป่า
เราฉีดยาให้ไปตั้งเยอะ ถ้าเป็นแรดเผือกก็คงสลบเหมือดไปทั้งคืน
แต่ภายในไม่กี่ชั่วโมง...
เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจได้เกิดขึ้นแล้ว
ครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ที่ประตูนี้เคยพัง...
คือตอนที่ฮันมะ ยูจิโร่มาที่นี่
เขาเป็นคนตัวใหญ่
เคนโมจิ ทาเคชิ อายุ 21 ปี
ชื่อเขาฟังดูเข้มแข็ง และเขาก็เป็นคนแข็งแรง
คาราเต้
ชกมวย
ยกน้ําหนัก
ไม่ว่าจะไปที่โรงฝึกหรือยิมไหน ก็ไม่มีใครสู้เขาได้
แล้วเคนโมจิมาเดินเล่น ที่สถานบันเทิงยามค่ําคืนทําไม
เขากําลังหาคนมาสู้ด้วย
เขาไม่ฆ่าตายหรอก แต่ก็ไม่ปล่อยกลับไปในสภาพดีแน่นอน
เขาหวังว่าจะได้เจอเพื่อนเล่นแบบนั้นในคืนนี้
(ห้ามปัสสาวะ)
สีสัน สีสัน แสงสี สีสัน ไฟ
ดาว ความร้อน
ฝูงชน ฝูงชน
อาหาร
เส้นตรง... แนวตั้ง
เส้นตรง...แนวนอน
ท้องฟ้า
พื้นดิน
พื้นราบ เส้นตรง
ตัวผู้ตัวนี้สับสน เขาไม่คุ้นเคยกับภาพเหล่านี้เลย
เขาหลงทางยิ่งกว่าอุระชิมะ ทาโร่เสียอีก
ในยุคของเขา เขากินแต่สิ่งที่เข้ามาทําร้ายเขา
ต่อสู้ เอาชนะ กัดกิน
เขาภาคภูมิใจ
แต่ตอนนี้เขาคืออะไร
ตอนนี้เขาใส่เสื้อผ้าเป็นเครื่องปลอมตัว
ถ้าไม่ใส่แล้วก็จะอยู่รอดไม่ได้ เขาเข้าใจดี
เขาสูงสองเมตร และหนักกว่า 130 กิโลกรัม ตัวใหญ่เหมือนยักษ์
ฝูงชนไม่พยายามโจมตี
พวกเขาไม่พยายามสบตาเขาด้วยซ้ํา
เขาหิว
ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย
ได้กินแค่นิดเดียวเอง ไม่กี่กิโล
เขาชื่นชมคู่ต่อสู้
ซึ่งใช้ทุกส่วนของร่างกายเล็กๆ ที่มี
อาวุธเล็กๆ ที่มี พละกําลังอันน้อยนิด
และถึงแม้จะหวาดกลัว แต่เขาก็กล้ายืนหยัดต่อสู้โดยไม่หนี
ตายแล้ว!
- ชนจังๆ เลย - โห
รถบุบเป็นรูปคนเลย!
นี่คุณ เป็นไรหรือเปล่า นี่...
หา ยืนได้ด้วยเหรอ
ยืนได้ยังไง
เขายังไม่ตาย
นี่...
เป็นไปไม่ได้!
(เนื้อสัตว์)
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล