BAKI HANMA
Çok etkiliydi!
Müthişti. Müthişsin Retsu!
Bunun doğru olduğunu kabul etmeliyim.
Dövüş sanatları gerçekten müthişmiş.
Bu kadar uzun dayanabileceğini hiç düşünmemiştim.
Bence doğru ifade etmiyorsun.
Sadece dayanmakla kalmadı, onu yendi!
Evet!
Hayır, kesinlikle yenmedi.
Ne? Aptal mısın sen?
Son vuruşunu görmedin mi?
Turşu'nun nasıl bir sarsıntı geçirdiğini anlamıyor musun?
Geçirmedi.
Turşu beyin sarsıntısı geçirmedi.
Neden fark etmediğinizi anlıyorum.
Çünkü gerçekten görmediniz.
Turşu, Colorado'daki nükleer atık izolasyon tesisinde bulununca
doğal olarak ona bir dizi test yaptık.
Kas dokusu, kemikleri ve organları bizim için tam bir sürpriz oldu.
Ama en çarpıcı olanı boyun omurlarıydı.
Kalınlığı ve dayanıklılığı inanılmazdı.
Biz insanlar gibi iki ayaklı canlıların boyunları
yapısal olarak onunkiyle kıyaslanamaz bile.
Sadece sürekli dev bir kafanın ağırlığını taşımak zorunda olan
dört ayaklı büyük hayvanları onun boynuyla kıyaslayabiliriz.
Yani o zaman...
Evet.
İkinci dereceden kanıtlar tek bir sonuca işaret ediyor.
Turşu, hayatının belli bir dönemine kadar
muhtemelen dört ayaklıydı.
Antik Çin'den bu yana nesilden nesle aktarılan gizli sanatlar.
Bu sistem ancak muazzam olarak tarif edilebilir.
Ne var ki bu sayısız yeteneğin hedefi sadece insanlar oldu.
İki ayaklılara karşı kullanıldı!
Dört bin birinci yılda başarabilecek miyim?
Şuna bakın... Şu duruşa bakın.
Alışılmadık bir öne eğik duruş.
Bir koşucunun çömelmesi.
Bir sumocunun başlangıç duruşu. İkisi gibi de değil.
İkisinden de daha aşağıda.
Buna en yakın şey...
Evet, işte bu. Bir hayvanın saldırı duruşu.
Sadece ileri itişe odaklanan bir duruş.
Asla geri adım atmayacak ya da yana sıçramayacak.
Sanki ileri gitmeye yemin etmiş gibi.
O hâlde karşılık vereceğim. Kaçmayacağım.
Çekilmeyeceğim.
Pes etmeyeceğim.
Sadece saldıracağım.
Bu silah, kungfunun simgesi olan Ezici Yumruk.
Onu bununla haklayacağım.
Ona önden vuracağım!
O anda canavarın bedeni tutuştu.
Tüm vücudu alev aldı.
T-Rex'i yendiği zamanki gibi.
Triceratops'u ezdiği zamanki gibi.
Brachiosaurus'u korkutup kaçırması gibi.
Sadece en büyük ve güçlü düşmanlar için kullandığı bir saldırı.
Ve olağanüstü kungfu dövüşçüsü Deniz Kralı Retsu'da...
...bunu kullandı.
Delinmez modern kalkan, en delici antik mızrağa karşı...
Bugünün tartışmasız kazananı mızrak oldu.
Ne kadar güçlü.
Hamle yapma fırsatı bile bulamadı. Tamamen kaybetti.
Yine mi ağlıyor?
Neden şaşırdınız Bay Tokugawa?
Olmak üzere olan şey çok doğal.
Yemek vakti.
Yemek...
Yemek vakti mi?
Bay Tokugawa, Turşu'ya verilen sözden dönmeyi mi düşünüyorsunuz?
Turşu'nun onu yemesine izin mi vereceksin?
Ben vermedim.
Turşu'ya onu yeme iznini siz verdiniz.
Seni aptal!
Nasıl bir aptal bunu ciddiye alır ki?
Dur Turşu!
Arkadaşını gerçekten yiyecek misin?
Bu adam uyurken de uyanıkken de sadece seni düşünüyor!
Onu gerçekten yiyecek misin?
Kendine nasıl insan dersin...
Yemek onun için veda etmekti.
Çok tatsız bir kader.
Dehşet derecede iştahlıydı.
Sakince beslenen ilkel adamın kalbi kederle doluydu.
Yemek ve hayat. Yaşam ve ölüm.
Onları ayırmak imkânsızdır.
Sözümü tutmadığım için özür dilerim.
Turşu'ya yalan söyledim.
"Kaybedersem yem olurum."
Verdiğim söz bu değil miydi?
Ama sonuçta ne oldu?
Sadece omzumun bir kısmıyla bacağımın bir kısmı yendi.
O kadar.
Ciddi miydim?
Beni yemesine gerçekten hazır mıydım?
Belki de kurtulacağıma yürekten inanmıştım.
Gerçekten yem olacağımı düşünmemiştim.
Bunu beklemiyor muydum?
Ne utanç verici!
Demek doğruymuş.
Isırılmışsın. Hayır, yenmişsin.
Bir uzvunu kaybettiğini duyunca kulaklarıma inanamadım.
- Yaraların nasıl? - Hiçbir sıkıntım yok.
Ne? Hadi canım.
Canımı sıkıp sıkmadığını soruyorsan evet, canımı sıkıyor.
Rahatsız edip etmediğini soruyorsan evet, rahatsız ediyor.
Bir dövüş sanatçısı, dövüşle birlikte bir uzvunu da kaybetti.
Bunda utanılacak bir şey yok.
Bence de.
Beni asıl utandıran,
sonuca hazır olmadığım hâlde hazır gibi yapmam
ve cesur olmadığım hâlde cesurmuş gibi davranmam.
Tokugawa olanları anlattı.
Birini kandırdığına inanmakta zorlanıyorum Retsu.
Kandırdım mı, kandırmadım mı?
Bunu benden başka kimse bilemez.
"Çaresiz bir azimle."
"Ölmeye hazırım."
"Öldürmeye hazırım."
İnsanlar genelde kararlı olmadan böyle şeyler söyler.
Kararlılıkla söylenmeyen sözler asla söylenmemeli.
Tamamen hazırlandığıma ve önceden uyarıldığıma emindim.
Ama kendi prensibimi çiğnedim.
Bay Tokugawa, ya ben onun yiyeceği olsam?
Ne istediğimi bilmeden kendimi teklif ettim.
Utanmalıyım.
Vücudunu bir silaha dönüştürdün.
Hayatını böyle sürdürüyordun ama bir uzvunu kaybettin.
Korkunç bir olay.
Ama sana acı veren şey kayıp bacağın değil,
içindeki huzursuzluk.
O acıyla gurur duy.
Deniz Kralı Retsu eşsiz bir dövüş sanatçısı.
Büyük Çin Halk Cumhuriyeti için bir hazinesin.
Bir keresinde "Retsu" kelimesinin anlamına bakmıştım.
Retsu...
Şiddetli, kuvvetli ve bir de
yolundan hiç sapmayan.
Tam da öyle birisin.
Müthiş yeteneğin o kadar büyüleyici ki kolayca gözden kaçıyor
ama gerçek değerin inanılmaz ruhunda yatıyor.
Teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Yujiro Hanma bazen "yeme" kelimesini kullanır.
"Yeme." Bu bir metafordur.
Bir örnektir, lafın gelişi söylenir.
"Kazanmak" değil. "Kaybetmek" değil.
"Yemek!"
Yemek mi? Ne inanılmaz bir adam!
KASHIMA DAIMYOJIN KATORI DAIMYOJIN
Daha önce hiç "tel kesme" görmemiştim.
Vay be.
Bunu bir Japon kılıcı bile yapamaz.
Efendim!
Size telefon var.
Peki.
Lütfen sakin olup açıklayın Ulu Büyüğümüz.
Deniz Kralı Retsu yendi de ne demek?
Turşu mu?
- Yani Deniz Kralı Retsu, Turşu'ya yenilip... - O kadar basit değil!
Değil mi?
Sonuçta kaybetmedi!
Kaybetmediği hâlde
ona yem mi oldu?
Evet!
DOPPO
O ikisi dövüştü mü yani?
Anlıyorum. Omzu ve bacağı...
Anladım. Peki.
Efendim!
- Otur. - Peki.
Şaka olmalı bu.
Deniz Kralı Retsu nasıl kaybeder?
Hayır, tam olarak öyle değil.
Kaybetmedi.
Yem oldu...
O muhteşem dövüşçü ona yem oldu.
Seni küçümseyici piç...
Kim o?
Belli değil mi? O lanet maymundan bahsediyorum!
Asıl sorunu anlamadın, değil mi?
Turşu bizi hafife almıyor.
Hatta tam olarak söylemek gerekirse
bizi hafife almaya bile değer görmüyor.
- Hafife almak tam da bu demek! - Katsumi!
Hafife alınmak kazanılması gereken bir hak ya da niteliktir.
Turşu bizi hafife almıyor.
Aynı bizim et ya da balığı hafife almaya değer görmediğimiz gibi.
Asıl anlamayan sensin.
Tekrar ediyorum.
Hafife almak tam da bu demek!
Katsumi...
Demek istediğini anladım.
Deniz Kralı Retsu yenmişti.
Bu haber Atsugi Üssü'ne gelenler arasında büyük bir hızla yayıldı.
Ona verdiğim sakinleştiriciyle bir beyaz gergedan bütün gece uyurdu
ama o birkaç saat içinde...
İnanılmaz bir şey olduğu çok açık.
Onun dışında bu kapıyı tek kırabilen...
...Yujiro Hanma olmuştu.
İri bir adam.
Takeshi Kenmochi, 21 yaşında.
Adı kulağa güçlü geliyor. Zaten güçlü de biri.
Karate.
Boks.
Ağırlık kaldırma.
Gittiği hiçbir dojoda ve spor salonunda kendisine denk biri yoktu.
Peki gece hayatının kalbinin attığı yerde Kenmochi'nin ne işi var?
Dövüşecek birini arıyor.
Onu öldürmeyecek ama yaralamadan da bırakmayacak.
Bu geceki umudu böyle bir oyun arkadaşı bulmak.
İŞEMEK YASAKTIR
Renk. Işık. Renk. Ateş.
Yıldızlar? Isı?
Kalabalıklar.
Yiyecek.
Dikey düz çizgiler.
Yatay düz çizgiler.
Gökyüzü...
Yeryüzü.
Düz zemin. Düz çizgiler.
Erkeğin aklı karışmıştı. Tanıdığı tek bir şey yoktu.
Sudan çıkmış balıktan beterdi.
Yaşadığı dönemde sadece kendisine saldıranları yerdi.
Dövüş. Kazan. Ye.
Gururluydu.
Şimdi ne peki?
Şimdi kılık değiştirmiş gibi kıyafetle geziyor.
Başka türlü hayatta kalamaz. Bunu anlıyor.
İki metre boyunda ve 130 kilodan fazla. Dev gibi biri.
Kalabalık saldırmaya çalışmıyor. Göz göze gelmek bile istemiyorlar.
Karnı acıktı.
En son o zaman yemişti.
Onun birazını yedi, sadece birkaç kilo.
Ona hayran oldu.
Küçük bedeninin her zerresini,
ufacık silahlarını, zayıf gücünü kullandı
ve korkmasına rağmen kaçmadan onunla yüzleşti.
Tanrım!
Doğrudan çarptı!
Vücudunun şeklini almış!
Bayım! İyi misiniz? Bayım...
- Ne? Ayağa kalktı! - Nasıl kalkabildi?
- Yaşıyor! - Dev gibi!
Hey...
Ne?
Olamaz!
ET
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci