(ฮันมะ บากิ)
(สํานักงานใหญ่ชินชินไค วิถีแห่งคาราเต้)
มิน่าล่ะถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้แก
ไม่ว่าจะเป็นฉัน บากิ หรือแม้แต่พ่อของแก
เขาพูดถูก
เป็นอย่างที่ฮันมะ ยูจิโร่บอกเอาไว้จริงๆ
ทุกคนสัมผัสได้
จู่ๆ โอโรจิ โดปโปะ พ่อของฉัน
นึกจะแต่งตั้งให้ฉันเป็นประธานที่นี่ก็ทําไปเลย
ทั้งที่ฉันไม่เหมาะสม
ชินชินไคเป็นสํานักคาราเต้ที่ใหญ่ที่สุด แต่ฉันไม่สามารถพอที่จะเป็นประธานได้
ฉันไม่ได้มีประวัติ ตํานาน หรือเสน่ห์เหมือนกับพ่อ โอโรจิ โดปโปะ
ฉันจะสู้...
ฉันจะสู้กับเขา
(สายเข้า)
ท่านครับ ไม่ต้องสงสัยเลย
ทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งขนาดตัว ต้องเป็นพิคเคิลแน่ๆ
ไม่ครับ เขาหนีไปแล้ว
ฟ้าส่งมาให้ซะแล้ว
โชคดีซะจริงๆ
ฉันคงไม่ต้องบอกให้ทุกคนฟังหรอกนะ
ว่าชินชินไคไม่มีพวกมือสมัครเล่น
สํานักคาราเต้ชินชินไคมีแต่ผู้ที่แข็งแกร่ง
เรซึ ไคโอเป็นอาจารย์คนนึงของเรา และเราจะไปชําระแค้นให้กับเขา
วิธีการง่ายมาก
ตอนนี้พิคเคิลหนีออกมา
เจ้าหน้าที่ตํารวจกําลังตามหาตัวอยู่
ตํารวจมีทั้งหมด 43,000 นาย
แต่สมาชิกชินชินไคในโตเกียวมี 55,000 คน
พวกเราจะรีบฉวยโอกาสหากันทันที
แจ้งหัวหน้าของสาขาต่างๆ ในโตเกียวด้วย
พลิกแผ่นดินหาให้หมดทุกซอกทุกมุม
แค่นั้นแหละ!
ครับ!
ถ้าชนะเราจะสู้ ถ้าแพ้เราจะไม่สู้
แต่ครั้งนี้ จะแพ้หรือชนะก็ไม่สําคัญ
ถึงเวลาที่ต้องลงมือแล้ว
นี่เป็นทางเดียวที่เราจะแสดงฝีมือได้
ชินชินไคมีสมาชิกอยู่หนึ่งล้านคน
ในฐานะผู้นํา ฉันต้องแบกรับตัวเลขนั้นเอาไว้
หุ่นดีจังเลยนะครับ
คงมีเก็บกดไว้เยอะน่าดู เข้าใจที่จะสื่อนะ
ผมยอมก็ได้ ลดให้เหลือ 3,000 เยน
ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้แล้ว
เอ้า ลูกค้าหนึ่งคนกําลังเข้าไป!
โทษทีนะ
แต่พี่คนนี้เขามากับผม เอาเขามาให้ผมจะดีกว่า
ดูก็รู้ว่าไม่ใช่เพื่อนกัน ทําธุรกิจเดียวกันงั้นเหรอ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
งั้นอยู่แก๊งไหนล่ะ
ผมไม่ใช่ชาวแก๊งหรืออะไร แค่ปล่อยให้ผมจัดการเขาเองเถอะน่า
เป็นตํารวจเหรอ
นั่นก็ไม่ใช่
นี่มากวนโอ๊ยกันหรือยังไง ฮะ
อ้าว
โดโจเลิกฝึกไปนานแล้วนะ
นั่งรอใครอยู่งั้นเหรอ
เงียบทําไม
อย่าบอกนะว่าพ่อจะมาห้ามผม
คัทซึมิ อะไรคือสิ่งที่สําคัญที่สุดสําหรับนักสู้
มันคือการอยู่รอดยังไงล่ะ
อย่าไปสู้กับใครถ้าไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้
แกเอาชนะเขาไม่ได้หรอก!
ตอนที่พ่อเป็นประธาน
บางครั้งเวลาประชุมหัวหน้าสาขา ก็จะมีคนเห็นต่างกัน
ทุกครั้งที่เห็นต่างกัน พ่อจะพูดคํานี้เสมอ
"เราเป็นนักสู้คาราเต้ ตัดสินกันด้วยการต่อสู้ซะสิ!"
ขอโทษนะที่ฉันรอให้แกเป็นฝ่ายออกปาก
เข้าใจแล้วหรือยังว่าเราตั้งใจมาทําอะไรกัน
เราไม่ได้แค่มาเล่นสนุก
ส่งตัวเขามาซะดีๆ
ก็แค่ลูกค้าคนเดียวเอง
ถ้ายืนกรานขนาดนั้น งั้นก็เชิญเอาไปเลย
ถือว่าติดหนี้บุญคุณกันไว้ก่อนนะ
ไว้คราวหน้าจะแวะมาอุดหนุนละกัน
ไป พิคเคิล เราไปกันดีกว่า
ว่าไง
อ๊ะ ท่านฮานายามะ...
สวัสดีครับผม!
แกร่งนักใช่ไหม
ท่านฮานายามะ ผมเทราดะจากชินชินไค
รับฟังผมก่อนนะครับ
ถ้าเราเผลอไปเหยียบจมูกท่านเข้า ผมก็ต้องขออภัยด้วย
ไม่ต้องขอโทษหรอก
รับไสหัวไปไกลๆ ก็พอ
เสียวนะ เอามีดมาจี้กันแบบนี้น่ะ
แต่หวังว่าจะเข้าใจ
ว่านี่คือความปรารถนาของท่านประธานคัทซึมิ
ภาพนี้น่าสับสน
โห
เขากําใบมีดไว้ในมือ
เขาบีบด้วยพลังอันเหลือเชื่อ
เดี๋ยวมีดจะบาดนะครับลูกพี่
การกระทําของเขาคือการโจมตี
แต่เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้รักเรา
ยกโทษให้ด้วย
ในการแข่งขันกันตามปกติ จะไม่มีใครใช้ท่านั้นต่อสู้
โดยเฉพาะกับพ่อของตัวเอง
แต่ผมขอโทษนะพ่อ
ไอ้สารเลว!
เขาจะหนีไปแล้ว
ขอร้องล่ะ รออีกนิดนะ
อย่าคิดจะหนีไปไหนสิ
จะปะทะกันแล้ว
เวลา ศตวรรษที่ 21
สถานที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ในย่านบันเทิงยามค่ําคืน เต็มไปด้วยป้ายนีออนสีสันสดใส
แต่ทว่าภาพในใจที่นักรบดึกดําบรรพ์มองเห็น
แตกต่างจากภาพที่เข้ามา ในจอประสาทตาอย่างสิ้นเชิง
ชายคนนี้ที่ยืนขวางทางเขาอยู่
ชายคนนี้ที่ตัวเล็กกว่าเขา
เขาแข็งแกร่งเหมือนคู่อริ ที่เคยต่อสู้ด้วยกันในดินแดนเก่า
ชายคนนี้ตัวไม่ใหญ่ไปกว่าเจ้าพวกตัวเล็กๆ เลย
แต่พละกําลังของเขา...
คนเขาพูดกันให้แซ่ด เรื่องมนุษย์ยุคหินกับไดโนเสาร์
แต่แถวนี้เราไม่สน และจะไม่ยอมทน
เรื่องนี้ไม่น่าแปลกใจเลย
เพราะชายคนนี้ได้แรงผลักดัน จากสถานการณ์ทางสังคมมากมาย
หน้าที่ หรือความเมตตา พันธกิจเหรอ หรือว่าสัญญา
ด้วยตรรกะและภูมิปัญญา ที่เกิดขึ้นจากเครือข่ายคนรู้จักของเขา
ทําให้เขาแข็งแกร่งประดุจเทพเจ้า เกินกว่าความเข้าใจของมนุษย์จะหยั่งถึง
คู่อริของพิคเคิลเทียบไม่ได้เลย กับพลังภายในดั่งเทพของเขา
หยุดแล้ว!
สุดยอด!
สูสีกันมาก!
เขารอเจอคนที่คู่ควรกับการสู้สุดแรง แบบไม่ต้องออมมือมานานแล้ว
พอแล้ว
ขอโทษนะที่มาขวางทาง
มาช้านะ บากิ
ขอบคุณนะครับฮานายามะซัง ที่บอกให้รู้
เฮ้ย ฮันมะ บากินี่นา!
- ตัวจริงเหรอเนี่ย - เขาก็มาด้วย
ให้ตาย งดงามจริงๆ
รู้อยู่แล้วแหละ แต่ก็สง่าจริงๆ
- ไงนะ - งดงามเหรอ
สง่าเนี่ยนะ
อะไรก็ตามที่สร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์เดียว
หากถอดสิ่งแต่งเติมออกไปให้หมดก็ย่อมงดงาม
ไม่ว่าเป้าหมายของมันจะดีหรือชั่ว หัวใจมนุษย์ก็อดไม่ได้ที่จะหลงใหลมัน
ความงดงามของท่วงท่าการวิ่ง กระโจน รับ และออกล่า
ร่างกายที่วิวัฒนาการขึ้นมา เพื่อการต่อสู้แต่เพียงเท่านั้น
ในสายตาของบากิ ไม่มีอะไรงดงามไปกว่านี้อีกแล้ว
เขาจะเตะดีไหม
หรือว่าต่อย หรือรัดคอดี
เขาเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ในตํานาน ที่เราเคยได้ยินมาหลายครั้งแล้ว
ทุกคนมองว่าฮันมะ บากิ เป็นชายหนุ่มผู้ทรงพลังที่สุดในโลก
แล้วเขาจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ยังไงล่ะ
กลุ่มนักสู้
สมาชิกของสํานักคาราเต้ชินชินไค ต่างรอดูอย่างใจจดใจจ่อ
โทษที ไม่ได้คิดไว้เลยว่าเจอกันแล้วจะทําอะไรดี
ตอนที่ได้ข่าวจากโทกูงาวะว่านายแอบหนีออกมา
ก็เลยไปขอให้ฮานายามะซัง
ช่วยแจ้งฉันถ้ารู้ข่าวอะไรขึ้นมา
ฉันแค่อยากเจอนายน่ะ
อยากรู้จักมากเลย อยากรู้จัก อยากมากจริงๆ
แค่นั้นแหละ ขอโทษนะ
แบบนี้เหรอ
เมื่อได้เห็นว่าร่างของชายผู้นี้ เต็มไปด้วยความงดงามที่เปี่ยมด้วยพลัง
เขาก็รู้ว่ามันได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ยุคสมัยใหม่ที่เรียกว่าไอกิโดจนช่ําชองแล้ว
ราวกับมีหญิงรักมายั่วสวาทกันต่อหน้า
เด็กหนุ่มแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
ทําให้เลือดฮันมะที่ไหลเวียนในร่างกาย
ถึงกับเดือดพล่านระเบิดออกมา
เอ่อ... ขอโทษนะ
ขอโทษด้วยนะ!
อยากให้ตามไปงั้นเหรอ
แล้วไง
เอ่อ เขาไปแล้ว
บากิกับคุณฮานายามะก็ไปด้วย
งั้นเหรอ
เข้าใจแล้ว
ผมขอโทษนะครับ เราห้ามไว้ไม่ได้จริงๆ
พอเล่นงานพ่อจนน็อกคาที่เสร็จแล้ว ฉันอุตส่าห์เดินมาที่นี่ด้วยอารมณ์ดี
แต่เขาดันไปแล้วเนี่ยนะ ไปแล้วงั้นเหรอ
แปลว่าหญิงรักได้ทอดทิ้งแฟนหนุ่มบ้านนอก
หนีไปกับเพื่อนร่วมชั้นหัวใสแล้วสินะ
ขอโทษจริงๆ ครับ
แต่ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
ลองคิดดูสิ
แผนเดิมคือแก้แค้นให้อาจารย์เรซึ
ฉันไม่จําเป็นต้องแก้แค้นด้วยมือตัวเองแล้ว
ให้ฮันมะ บากิ หรือว่าฮานายามะ คาโอรุจัดการให้ก็ได้
เราทุกคนต่างก็รู้สึกเหมือนกัน กับความพ่ายแพ้ของอาจารย์เรซึ
ต่อให้ไม่ใช่ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก
ใจกว้างมากนะครับ แต่แน่ใจแล้วเหรอ
ชินชินไคยกพวกมาทั้งสํานัก เพื่อล้างแค้นให้อาจารย์เรซึทั้งที
ยิ่งไปกว่านั้น เทราดะแพ้ให้กับพิคเคิล
แน่ใจเหรอว่าอยากให้คนอื่นรับมือกับพิคเคิล
เรามีเหตุผลมากพอที่จะจัดการมัน
มากกว่าบากิ หรือฮานายามะ
ควรจะเป็นท่านคัทซึมิไม่ใช่เหรอ ที่ได้เป็นฝ่ายล้างแค้น
ขอโทษครับ ผมล่วงเกินไปแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก
ว่าแต่ซากิมุระ ฉันมีอะไรจะถาม
ครับ
คิดว่าฉันจะเอาชนะพิคเคิลได้งั้นเหรอ
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจริงไหม
แต่ว่ากันว่าเขาเป็นศัตรูโดยธรรมชาติของทีเร็กซ์
และเป็นนักรบที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์
คิดว่าฉัน โอโรจิ คัทซึมิ
ลูกชายไม่เอาไหน จอมเอาแต่ใจของยอดปรมาจารย์
จะเอาชนะปีศาจตัวนั้นได้งั้นเหรอ
โทษที
ถ้าชนะ เราจะสู้ ถ้าไม่ชนะ เราจะไม่สู้
แต่ฉันเป็นคนพูดเองว่าครั้งนี้ความพ่ายแพ้ไม่สําคัญ
ทุกคน ขอร้องล่ะ
เพื่ออาจารย์เรซึ เพื่อชินชินไค
ช่วยฉันหน่อยนะ!
ครับ!
ลูกคนนี้อาจเปลี่ยนได้แฮะ
ไอ้โง่เอ๊ย
หนีไปตะแล็ดแต๊ดแต๋ที่ไหนมาฮะ
ให้ตาย ไม่คิดเลยว่าจะพามาที่นี่
แล้วพาฉันมาที่นี่เพื่อทําอะไรเหรอ
บากิ นี่มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าพามาทําไม
รู้ใช่ไหมว่าที่นี่มีไว้ทําอะไร
เขากําลังหาเรื่องแกน่ะสิ บากิ!
นึกแล้วเชียว
ท้าสู้อยู่สินะ
งั้นก็คงต้องยอมรับ
แน่ใจนะว่าอยากจะต่อสู้กับคนไร้เดียงสาคนนี้
ไม่สิ นี่มันไม่ใช่เรื่องของฉัน
ดูเหมือนเขาก็อยากจะสู้ด้วยนี่เนอะ
คุณช่วยผมไว้ ฮานายามะซัง
ผมเกือบได้ทําผิด ซ้ํารอยเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนซะแล้ว
บุกเข้าไปในดินแดนของผู้บริสุทธิ์ ที่ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข
แล้วบังคับให้ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอด
ผมมันเป็นตัวปัญหาจริงๆ
ตายจริง
ช่วงนี้แค่กําลังเซ็งๆ น่ะ
ก็เลยอยากออกมาสนุกซะหน่อย
แต่ดันปล่อยให้อารมณ์พาไปซะนี่
เกือบทําเรื่องโง่ๆ เข้าแล้ว
เขาเต้นด้วยวุ้ย โอ๊ะ
เขาชูกําปั้นขึ้นเหนือหัว
เหมือนกันเลย
ไม่ว่าจะยุคอดีตหรือยุคปัจจุบัน ทุกคนก็ฉลองชัยชนะเหมือนกันหมด
หมัดเดียวจอดเลย
เราน่าจะรีบลากเขาออกไปก่อนจะถูกกินนะ
หนึ่งรอบ
เดินรอบโรงฝึกหนึ่งรอบ
จากนั้นก็กํามือให้แข็งเป็นกําปั้นแล้วต่อย!
แน่นอนว่าต่อยครั้งเดียว มนุษย์ก็จะน็อก
แล้วถ้าทําถูกท่า ก็อาจน็อกได้แม้กระทั่งกระทิง
กระทิงงั้นเหรอ
ถ้าต้องเผชิญหน้ากับกระทิงคงง่ายกว่านี้เยอะ
เอาเถอะ ฉันจะทํายังไง
ฉันเป็นนักสู้คาราเต้ จะให้ทําอะไรได้อีกนอกจากใช้คาราเต้
เรซึ!
เพื่อนยาก ฉันได้ยินข่าวลือแปลกๆ
ในการประลองครั้งก่อน ฉันพ่ายแพ้
ได้ข่าวว่าสมาชิกของชินชินไค พยายามไปล้างแค้นให้ฉันงั้นเหรอ
ผมเป็นคนสั่งเองครับ
ไร้สาระ!
ช่างเหลวไหลสิ้นดีที่ต้องคิดว่านาย คนที่ฉันฝึกมากเองกับมือ
จะไปล้างแค้นกับคนที่ ขนาดฉันเองก็ยังสู้ไม่ไหวด้วยซ้ํา
ถูกแล้วครับ
เราพยายามล้างแค้นให้คุณ ผู้บังคับบัญชาของเราในโลกศิลปะการต่อสู้
เพราะความอวดดีล้วนๆ
แต่ผมอยากแก้แค้น
ตอนนี้ผมรู้ความจริงแล้วว่า ทักษะของนักต่อสู้ผู้ยิ่งใหญ่ เรซึ ไคโอ
สู้เขาไม่ได้เลย
ถึงอย่างนั้น ไม่สิ เพราะว่าอย่างนั้น
ผมจึงอยากเอาทักษะคาราเต้ของผมไปชนกับเขา
อย่างที่คิดไว้เลย
ไปบอกคนอื่นว่าจะแก้แค้นให้ฉัน เพราะว่าติดหนี้บุญคุณฉัน
แต่ที่แท้เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง
"แก้แค้น" มันเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ
เวลาเห็นใครที่แกร่งกว่า เราก็อยากไปสู้ มันเป็นธรรมชาติของพวกเราอยู่แล้ว
คิดว่าฝีมือคาราเต้ของนาย จะเอาชนะเขาได้งั้นเหรอ
ไม่รู้สิ
ถ้ามีโอกาสที่จะชนะ ผมจะสู้ แต่ถ้าไม่ ผมก็จะไม่สู้
ผมตัดสินใจแล้วว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบนั้น
นายเปลี่ยนไปนะ คัทซึมิ
ขอบคุณ
อย่างที่เห็น ร่างกายฉันเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน
แต่ฉันยังเหลืออะไรจะสอนนายอีกเยอะ
คัทซึมิซัง
กังฟูมีประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ยาวนาน 4,000 ปี
อยากจะสานต่อมรดกปีที่ 4,001 ไหมล่ะ
หากย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์คาราเต้
ก็จะไปถึงเทือกเขาซงซานในประเทศจีน
ศิลปะนี้ได้ข้ามน้ําไปยังหมู่เกาะริวกิว
และได้พัฒนาเอกลักษณ์ใหม่ตามสภาพแวดล้อม
ในปี 1922 ฟุนาโคชิ กิชินได้นํามัน มาสู่แผ่นดินใหญ่จนกลายเป็นอย่างทุกวันนี้
คัทซึมิซัง คาราเต้เพิ่งถือกําเนิดมาได้ไม่นาน
ผ่านมาแค่ 500 ปีเองที่มันไปถึงโอกินาว่า
ทุกวันนี้ ขณะที่ทุกคนมองไปที่ปี 501 ของมัน
นายเป็นคนเดียวที่พร้อมสําหรับปีที่ 4,001
ให้ฉันเป็นคนสอนศิลปะการต่อสู้นั้นกับนายเถอะนะ
ขอบคุณนะครับที่เสนอตัว
แต่ถึงแม้มันจะเพิ่งมีมาได้ไม่นาน
ถึงแม้มันจะยังด้อยพัฒนา ผมก็อยากให้มันไปถึงปีที่ 501 อยู่ดี
ผมอยากดําเนินรอยตามวิถีแห่งคาราเต้
ต้องเป็นคาราเต้เท่านั้น
ฉันเกือบเข้าไปยุ่งในเรื่องที่ไม่ควรซะแล้วสิ
ผมขอโทษครับ
ถ้าอย่างนั้น คัทซึมิซัง
ฉันขอช่วยนายในปีที่ 501 นี่ได้ไหมล่ะ
เอ๊ะ คือว่า...
ไม่ได้ จะยอมให้เขามาสอนไม่ได้
ถ้าเขามามีส่วนร่วมในปีที่ 501 ของเรา ประวัติศาสตร์ 4,001 ปีของเขาจะมาปนกันด้วย
ขอละ ให้ฉันช่วยนายในปีที่ 501 ด้วยนะ
คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ได้เลย
การรวมตัวกันกับปีที่ 4,001 ของกังฟู
ใช่แล้ว นี่คือปีที่ 501 ของคาราเต้
เส้นทางแห่งการปฏิวัติกําลังจะถูกย่ําเดิน
เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แฮะ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล