BAKI HANMA
"Natalo siya dahil
hinanap niya si Pickle kahit pa hindi siya handa at walang layunin.
Kahit pa anak ko siya, nasusuka ako sa kawalan niya ng ingat."
Sobra naman siguro 'yon, di ba?
Ginawa ni Baki ang makakaya niya.
Masyado na bang matanda ang pinuno ng Tokugawa Conglomerate?
"Susubukan ko. Gagawin ko ang makakaya ko. Gagawin ko ang lahat."
Bukambibig 'yan ng isang talunan.
May mundo kung saan walang kuwenta 'yan.
Nagbibitaw ka ng mga salita na dati mo nang natutunan.
Kung papaikot-ikutin mo ulit ako,
katapusan mo na, tanda.
Ay, a...
Pasensiya na.
Tanda, masuwerte tayo.
Ha?
Ang totoo, nakatagpo na siya ng mabangis na nilalang.
Ang lintik na 'yon, siguradong hindi siya makakatulog nang maayos.
Malamang 'yon ang sinasabi niya.
"Ang hangal na 'yon!"
Ilang araw din akong hindi makakatulog.
'Yon pa lang, napakasaya ko na.
Masasabi ko kung ano siya, kung gaano siya kalakas...
Sa suntok na 'yon, magkaibigan na kami.
Mahihigitan ko kaya?
Ang antas..
Ang antas na 'yon na alam kong hindi ko maaabot sa kasalukuyan kong lagay...
Pero sa tulong niya, mahihigitan ko 'yon!
SHINSHINKAI HEADQUARTERS
Sigurado akong ganito gawin 'yon. Ang tinatawag na "Mach Punch."
'Yon lang ang teknik mo na gumulat sa akin.
Lakas na mula sa malalaking daliri sa paa na pinabibilis ng bukung-bukungan mo.
Mas pinabibilis pa 'to ng parehong tuhod. Balakang at ibabang bahagi ng katawan mo.
Pinabibilis 'to ng gulugod, tapos ng balikat mo.
Kasunod lang ng siko, tapos ng galang-galangan mo.
Pagkatapos, ang kamao mo.
Minsan ko nang nakitang ginamit mo 'to laban kay Hanayama.
Tatapatin kita.
Kinilabutan ako ro'n.
Ito ang sinabi ko no'n.
Nahigitan ka na namin ngayon, nakalipas na 2,000 taon!
Hindi kasinungalingan 'yon.
Pero ang totoo,
naisagawa ko lang 'to sa pagsasanay. Di ko pa 'to nagagamit sa tunay na buhay.
Matagumpay ako sa inaral kong martial arts.
Pagkatapos ng labang 'yon, malinaw na pareho lang tayo ng lakas.
Sa mahabang kasaysayan ng kung-fu,
naniniwala ako na isa pa lang ang nakakagawa sa teknik na 'to.
Katsumi, pagbutihin mo pa ang teknik na 'to
at pabilisin mo pa!
Pasanin mo 'to gamit ang natural mong talento.
Bale 140 dosena na bariles ng chroloroform na 'yan,
na 1.5 beses ang bigat ng hangin.
Ginulat natin siya at ibinuhos ang likido,
at matagumpay na napatulog siya.
Posible lamang ito dahil kusa siyang bumalik dito.
Kailangang madaliin ang pasilidad na kalalagyan niya.
Huwag nating kalimutan
na mapalad tayong mahanap ang pambihirang specimen na si Pickle.
May responsibilidad tayo.
Nahanap natin siya, responsibilidad natin siya.
Walang duda, isa siyang Super-Class-A research specimen,
pero hindi siya guinea pig.
Tao siyang may personalidad.
Duda ako sa binabalak nating pagtrato sa kaniya na parang research sample.
"Kaya dapat natin siyang hayaang lumaban."
'Yan ba ang sinasabi mo?
Hindi na kailangan ng pasilidad para ikulong si Pickle.
Ha?
Hindi siya aalis dito.
Pagkatapos niyang sipain si Baki,
sa mga oras bago siya patulugin gamit ang chloroform,
hindi man lang siya gumalaw para umalis.
Kahit may lakas siyang basta na lang sirain ang steel door,
kusa siyang nanatili rito.
Napagtanto na niyang isa 'tong oasis.
Hangga't nananatili siya rito, hindi siya mauubusan ng pagkain o kasama.
Susumpa pa ako.
Paggising ni Pickle, hindi siya magtatangkang tumakas.
Di na kailangan ng mga guwardiyang 'yan. Hindi siya tatakbo.
Sang-ayon ako.
Uy.
Humihikab siya.
Naghahanap siya...
ng pagkain o makakalaro.
Kalokohan 'yan!
Pickle!
Maghintay ka lang sandali para sa pagkain at kaibigan mo.
Matulog ka na muna ulit.
Tingin mo ba naiintindihan ka talaga niya?
Hm?
Gaya ng inasahan ko.
Sang-ayon ako.
Dati, hindi ako makapagtago ng kahit isang pahina ng diyaryo.
Pero ngayon, kaya ko nang itago sa kamao ko.
Sa susunod, pakakawalan ko na ang lakas na 'to nang walang alinlangan.
Kay Pickle, siyempre.
Tama!
Ito na. 'Yang linyang 'yan.
'Yan ang shockwave.
Ito ang wave mula sa bala o jet airplane, o pagsabog ng pulbura.
Tanda itong nalampasan na ang Mach speed.
Pulbura lang o jet engine ang kayang makagawa ng supersonic speed.
Pero may nag-iisang kagamitan na makakagawa no'n.
Ito.
Latigo.
Kung gagamitin mo ang leather rope na 'to nang tama...
puwedeng higitan ng dulo nito ang Mach speed.
Woo-hoo! Ayos!
Inihagis mo lang sa ere.
Wala 'tong tinamaan.
Gayumpaman, napakalakas ng tunog.
Tanda ng supersonic speed ang tunog.
Ito!
Aba, di ko akalaing makukunan nila 'to.
Nakunan ng high-speed camera ang dulo ng latigo.
Shockwave ang lumalaking bilog pagkatapos malampasan ang Mach speed.
Simula sa mga daliri sa paa,
sa paggamit ng buong sampung hugpong,
mahihigitan mo ang Mach speed.
Nasa 1,225 kph ang Mach speed.
Kaya kailangang umikot nang mas mabilis sa 100 kph ang bawat hugpong.
Imposible.
Oo. Masyadong kaunti ang hugpong.
Oo, kakaunti lang. Kung gano'n, paano natin magagawa?
Gamit ang gulugod. Ang gulugod.
Tama.
Binubuo ng 31 hugpong ng mga buto ang gulugod.
Dahil sa tungkulin nila, 17 hugpong ang kayang bumilis nang sabay-sabay.
Sa kabuuan, 27 bahaging maaaring gumalaw.
Puwedeng higitan ang Mach speed!
Pero Master Retsu, sapat na ba ito?
Sa tingin mo, gagana 'to sa napakakapal na muscle tissue ni Pickle?
Sa tingin mo ba mas mahina ang mga nakalaban niya rito?
Natural, hindi pa 'to sapat.
Sabi ko na nga ba.
Katsumi, mas may potensiyal ang teknik na ito.
May potensiyal na dagdagan ang bilis at bigat ng kamao mo.
Mula rito. At mula rito.
At dito.
Mas makakagawa ka pa ng bilis sa pamamagitan ng pagsuntok
sa ikatlong hugpong ng daliri.
Kung hindi pa 'yon sapat, at gusto mo magdagdag ng bigat, gamitin mo 'to.
Gamitin ang isip mo? Hindi.
Ang pinakamabigat na bahagi ng katawan, ang ulo.
Sa lubos na paggamit dito,
posibleng idagdag ang bigat ng ulo sa nukite.
Ito ang pinakaperpektong sandata sa kasaysayan ng karate. Magagawa 'to.
Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ka tinawag na "Lethal Weapon."
Minsan, may isang Hapon na nagpunta sa China.
Sumabak siya sa napakaraming laban laban sa maraming martial artist,
at nanalo sa bawat laban.
'Yon si Doppo Orochi.
Nang bumalik si Doppo sa Japan, bumili siya ng bata sa sirko.
Tinakot ng husay na higit pa sa kaniya,
nagbayad ng malaking halaga si Doppo at ginawang kakampi ang bata.
Grabe ang tatay ko.
May ganitong mga alamat sa sarili kong bansa.
Pero ngayong tinitingnan kita,
nakikita kong hindi kasinungalingan lahat ng 'yon.
Totoo 'yon, hanggang sa sirko.
Kung gano'n kalambot ang puso ng tatay ko,
madali lang sana ang buhay ko.
Nagawa mo na.
Sa talim na tinatawag sa karate na "nukite,"
nagawa mong idagdag ang pinakamabigat na bahagi ng katawan, ang ulo.
Sabihin na nating espada 'to na may bigat ng isang palakol.
Napasakamay mo ang imposibleng sandata.
Gagamitin mo 'to nang may supersonic speed.
Ha?
Ano?
Master Kaku!
Kailan pa kayo sa Japan?
Kung tinawagan ninyo ako, sasalubungin ko kayo sa airport.
Di ko akalaing mabilis kayong dadating.
A...
Siya si Sea Emperor Kaku.
Pagdating sa kung-fu,
Isandaan at apatnapung anim na siya.
Isandaan...
Hindi sa nagdaang karera niya, kundi base sa husay niya,
siya ang nangungunang master ng kung-fu.
Sir!
Nabalitaan kong mapagkumbaba ang mga Hapon,
pero mas mapagkumbaba pa pala sila.
Bam!
Parang kulang sa ganid ang tawagin ang teknik na 'yang "perperkto."
Nanonood kayo, Master?
Kanina pa ako nanonood.
Narinig ko rin lahat ng sinabi mo.
Master...
Kung gano'n, ano ang... Ha?
May "perpekto" ba talaga sa mundo?
Mayroon.
Ito ba ang gusto ninyo?
Oo. Panoorin ninyong mabuti.
Ito ang... perpektong teknik.
Astig.
Hindi lang 'yon 27 hugpong.
Kung gusto mo pang pabilisin ang teknik, kahit ilang hugpong puwede.
Isang daan, isang libo, kahit ilang gusto mo.
Makinig ka,
kalimutan mo na ang 27 hugpong, sa balikat at daliri ko lang ang kailangan ko.
Kaunti lang ang mga hugpong pero nagawa ko ang supersonic speed.
Nakakamangha, 'no?
Ang totoo, ilang hugpong lang ang ginamit ko.
Pero ibang-iba ang katotohanan.
Anuman ang estruktura nito,
iba ang nasa isip ko. Walang limitasyon ang imahinasyon.
Naiintindihan mo ba, Japanese samurai?
Walang limitasyon ang imahinasyon.
Mga hugpong...
na hindi umiiral...
Paramihin...
ang hugpong...
Isipin mo.
Ganito ang aktuwal na estruktura.
Kung gano'n, ganito?
O baka ganito?
Hindi. Kalokohan 'yon.
Paano ako maniniwala ro'n?
Imposibleng mahigitan ng imahinasyon ang realidad.
Ang itlog...
Bakit kailangang palibutan ng shell ang itlog?
Hindi na kailangang sagutin. Para protektahan ang karupukan nito.
Tama.
Gusto nito ng matibay na shell. Tama!
Halimbawa, ang mga dahon ng puno na malayo sa ulo nito.
"Gusto ko kainin ang mga 'yon."
Sa paghiling, nabinat ng giraffe ang leeg nito.
Naunat ng elepante ang nguso nito. Tama. Ginawa nila ito para mabuhay!
Ang stripes sa zebra.
Ang stripes sa tigre. At mga batik sa leopard.
Ang panggagaya ng mga insekto. Mga pakpak ng ibon. Lason ng cobra.
Lahat para mabuhay sila.
Ang pagpupumilit ng mga hayop na mabuhay.
Dahil doon, natamo nila ang pambihirang ebolusyon.
Kumpara sa natamo nila, ang mga pagbabago sa katawan para lumaban...
Wala silang binatbat.
Mabababang klase ng pagbabago.
Posible 'to.
Ganito. Hindi! Ganito. Hindi!
Ganito!
Ito na 'yon!
HOURAI
Ayan.
Ipinagpapasalamat ko ang agad ninyong pagpunta rito
para sa hangal kong anak.
Hangal na anak?
Hindi naman.
Retsu.
Narinig kong natalo mo ang batang 'yon sa isang suntok.
Sa kasamaang palad, oo.
Pero hirap akong paniwalaan 'yon.
Matagal na 'yon.
Nagbago na si Katsumi.
Paano kung ngayon 'yon?
Hindi ako sigurado. Ngayon, siguro...
Kung kinikilala ng henyo at master fighter na Sea King Retsu ang husay niya...
malamang napakalakas ng natural na talento ni Katsumi Orochi.
Sumasang-ayon ako.
'Yong bagong suntok na tinuro ko sa kaniya kamakailan,
malamang sanay na sanay na siya ro'n.
At sa katunayan...
sa ngayon, malamang labis na niyang nahigitan.
Ito na. Nararamdaman ko na.
Kompleto na ang paghahanda ko.
Para pakawalan ang pinakamalakas na suntok, ito ang kailangan.
Sa bawat sulok ng katawan ko,
kailangan kong magpalambot.
Sinlambot ng malapot na sabaw,
at handa sa pagkakataon.
Kailangan kong kalimutan na sandata ang kamao ko.
Kontrolin 'to para hindi bukas o mahigpit.
Hindi mahigpit na hawak o bukas na palad sa simula ng buhay
habang nabubuo pa lang ang mga kamay.
At ang naiisip kong mga hugpong...
ganito.
Kahit ako nanginginig.
Magpapakawala lang ako ng suntok sa kawalan.
Pero nanginginig ako bago magpakawala ng ganitong teknik sa isang dojo.
Ang nararamdaman ko sa kamay ko...
Ang imahen na igalaw lang ang lampas sa balikat...
Sa tulong ng katawan...
Nang buong lakas...
- Ha? - O!
Chairman...
Uy, Terada. Napakaganda
kapag nagawa mong sanayin ang kahit isang bagay.
Anong klase ang nagawa ninyong sanayin?
Pamatay na teknik. Bago.
At nagawa n'yo nang sanayin?
Hoy, 'wag kayong manulak!
Parang gano'n na nga.
Nagawa ko na bang sanayin?
Ang pakiramdam na 'yon, misteryoso.
Hindi ko akalain na ganito ang pakiramdam.
Ha?
Rumina, narinig mo ba 'yon?
Hindi. Tunog ba? O boses?
Di bale na.
Kung gano'n... sino'ng lalabanan mo?
Parating na sila.
Malamang 'yon 'yon. Kailangan ko nang magmadali.
Kalaban mo si Strydum?
'Musta.
Wala akong nakikira rito.
Sino ang kakalabanin mo?
Ha?
Papunta na sila.
Alam ko kung ano 'yon. Iniisip niya.
Umatras muna kayo.
Sa ngayon, ang tanging nakakaalam sa kalaban niya...
Ha? Ano? Ang laki!
...ay si Baki mismo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot