„Odniósł żałosną porażkę,
bo odszukał Pikla nieprzygotowany do walki i bez żadnego celu.
Choć to mój syn, zniesmacza mnie jego brak rozwagi”.
Czy to nie lekka przesada?
Baki uczynił, co mógł.
Czyżby prezes koncernu Tokugawa zniedołężniał?
„Przyłożę się. Zrobię, co będę mógł. Dam z siebie wszystko”.
Oto słowa przegranego.
Jest taki świat, w którym są one bezwartościowe.
Powielasz riposty,
których wyuczyłeś się podczas swojego długiego życia.
Jeszcze raz spróbuj odpowiadać mi wymijająco
i będzie po tobie, dziadku.
No cóż...
Przepraszam.
Dziadku, my to mamy szczęście.
Co?
Fakt jest taki, że starł się z dzikusem.
Założę się, że drań przez dłuższy czas nie zmruży teraz oka.
Obstawiam, że tak mówi.
„Ten cholerny głupiec!”
Przez dłuższy czas nie zmrużę teraz oka.
Już samo to daje mi powody do radości.
Wiem już, czym jest. Jaki jest wspaniały.
Jedno uderzenie i zostaliśmy kumplami.
Czy mogę przeskoczyć...
na wyższy poziom...
Wiedziałem, że nie dokonam tego w swojej obecnej formie.
Dzięki niemu mogę dokonać skoku.
SIEDZIBA SHINSHINKAI
Jestem przekonany, że tak wyglądał tak zwany Mach Cios.
To twój jedyny ruch, który mnie zaskoczył.
Moc generowana w dwóch palcach u nóg jest przyspieszana przez kostki,
a potem potęgują ją oba kolana,
biodra i lędźwie.
Przyspieszenie daje też kręgosłup, potem ramiona,
łokcie, nadgarstki.
A na samym końcu pięść.
Raz widziałem, jak użyłeś tego ruchu przeciwko Hanayamie.
Będę szczery.
Przeszył mnie dreszcz.
Oto co wtedy rzekłem.
Osiągnęliśmy już ten poziom 2000 lat temu.
Nie kłamałem.
Prawda jest też taka, że wykonywałem go tylko podczas treningu.
Nigdy w prawdziwej walce.
Wygrywałem dzięki sztukom walki, które kultywowałem.
Ale po tamtym pojedynku wiem już, że dzierżymy podobną siłę.
W długich dziejach kung-fu
chyba tylko jedna osoba opanowała ten ruch.
Katsumi, dopracuj go i spraw, aby był jeszcze szybszy!
Zaufaj swojemu naturalnemu darowi!
Daliśmy 140 beczek chloroformu,
który jest półtora raza cięższy od powietrza.
Zaskoczyliśmy go, wlaliśmy płyn
i skutecznie uśpiliśmy.
Było to możliwe tylko dlatego, że wrócił tu z własnej woli.
Pilnie trzeba stworzyć obiekt, który go utrzyma.
Nie zapominajmy,
jak niebywałym darem jest Pikiel. To chodzący cud.
Ciąży na nas obowiązek.
Odkryliśmy go i stał się naszym obowiązkiem.
Bez wątpienia jest okazem badawczym klasy A,
ale nie jest królikiem doświadczalnym.
To człowiek z osobowością.
Mam zastrzeżenia do traktowania go tak, jakby był obiektem do badań.
„Powinniśmy kazać mu walczyć”.
Do tego zmierzasz?
Nie trzeba budować obiektu, aby zamknąć Pikla.
Co?
Nie opuści tego miejsca.
Po tym, jak kopnął Bakiego
i zanim uśpiono go chloroformem, przez kilka godzin
nie uczynił nic, aby odejść.
Choć jego siła mogłaby sforsować stalowe drzwi,
postanowił zostać tu z własnej woli.
Uświadomił sobie, że to oaza.
Dopóki tu jest, nie zabraknie mu żywności ani towarzyszy.
Mogę się założyć,
że gdy Pikiel się wybudzi, nie podejmie próby ucieczki.
Strażnicy są zbędni. Nie zwieje.
Zgoda.
Hej.
Ziewa.
Szuka...
pożywienia lub kogoś do zabawy.
Absurd!
Piklu!
Zaczekaj trochę na jedzenie i przyjaciela.
Możesz iść spać.
Naprawdę pan wierzy, że rozumie?
Co?
Zgodnie z oczekiwaniem.
Racja.
Wcześniej nie potrafiłem schować nawet kartki z gazety.
Teraz mogę skryć całą w pięści.
Następnym razem uwolnię całą swoją moc.
Przeciwko Piklowi, rzecz jasna.
Właśnie!
Tamta linia.
To fala uderzeniowa.
To fala pocisku, odrzutowca albo po wybuchu prochu.
Wskazuje, że przekroczono prędkość Mach 1.
Tylko proch i silniki odrzutowe osiągają prędkość ponaddźwiękową.
Ale jedno narzędzie osiąga
tę niezwykłą prędkość tylko dzięki ludzkiej sile.
To.
Bicz.
Prawidłowo użyta skórzana lina...
pozwala końcówce przekroczyć prędkość Mach 1.
Ale wypas!
Uderzyłeś nią w powietrze.
W nic nie trafiłeś.
Mimo to wydał ogłuszający trzask, co sygnalizuje prędkość ponaddźwiękową.
Patrz!
Rety, dziw bierze, że udało się to nagrać.
Szybka kamera uchwyciła końcówkę bicza.
Rozszerzający się krąg
w chwili osiągnięcia prędkości Mach 1 to fala uderzeniowa.
Wykorzystując duże palce u nóg, a potem w pełni dziesięć stawów,
można przekroczyć prędkość Mach 1.
Czyli 1225 km/h.
Zatem każdy staw musi skręcać szybciej niż 100 km/h.
To niewykonalne.
Tak, jest za mało stawów.
Jest ich za mało. Jak można to osiągnąć?
Z użyciem kręgosłupa.
Właśnie.
Kręgosłup posiada 31 stawów łączących kręgi.
Z uwagi na ich funkcję 17 z nich może przyspieszać jednocześnie.
Łącznie daje to 27 punktów ruchu.
Można przekroczyć prędkość Mach 1.
Mistrzu Retsu, czy to wystarczy?
Przebiję tym zbitą masę mięśniową supersamca?
Mistrzu, naprawdę uważasz, że jego rywale nie byli silniejsi?
Rzecz jasna, to za mało.
Tak też myślałem.
Katsumi, na tym nie kończy się potencjał tego ruchu.
Jest przestrzeń, aby zwiększyć prędkość i moc pięści.
Stąd. I stąd.
I stąd.
Można zwiększyć prędkość dzięki uderzeniu
z użyciem trzech stawów pięści.
Jeśli wysoka prędkość to za mało i chce się zwiększyć ciężar, użyjmy tego.
Umysłu? Nie o tym mówię.
Głowa jest najcięższą częścią ludzkiego ciała.
Wykorzystując ją w pełni,
ciężar głowy wzmocni siłę przebicia ciosu nukite.
To najdoskonalsza broń karate. Można to osiągnąć.
Już rozumiem, dlaczego nazywano was Zabójczą Bronią.
Pewnego razu Japończyk odbył podróż do Chin.
Stoczył liczne pojedynki przeciwko wielu mistrzom sztuk walki.
Za każdym razem triumfował.
To był Doppo Orochi.
Po powrocie z Chin nabył dziecko od cyrku.
Oszołomiony umiejętnościami, przewyższającymi jego własne,
Doppo zapłacił sporą sumę, aby zrobić z niego sojusznika.
Mój tata jest straszny.
W moim kraju opowiada się tę legendę.
Kiedy patrzę na ciebie,
widzę, że tkwi w niej ziarno prawdy.
To prawda. Poza tym szczegółem o cyrku.
Gdyby mój tata, Doppo Orochi, był taki wrażliwy,
miałbym lekkie życie.
Osiągnąłeś to.
Do unikatowego dla karate ostrza nukite
dołożyłeś najcięższą część ludzkiego ciała, głowę.
Innymi słowy, jest niczym szabla o ciężarze topora.
Czyli udało ci się stworzyć broń niemożliwą.
Uderzysz idealną bronią z prędkością ponaddźwiękową.
Co?
Mistrzu Kaku! Kiedy mistrz przybył do Japonii?
Trzeba było mnie powiadomić, a odebrałbym mistrza z lotniska.
Nie sądziłem, że mistrz tak szybko przyleci.
To Cesarz Mórz Kaku.
Jest uosobieniem kung-fu.
Ma 146 lat.
Sto...
Dzięki swoim umiejętnościom, a nie minionym osiągnięciom,
wciąż pozostaje aktualnym mistrzem kung-fu.
Osu!
Mówi się, że Japończycy to skromny lud,
ale zakres tej skromności mnie zaskoczył.
Buch!
Określanie tego ruchu mianem idealnego wskazuje, jak dla mnie, na brak pychy.
Mistrz nas obserwował?
Widziałem wszystko.
Słyszałem też, co mówiliście.
Mistrzu...
Zatem co mistrz...
Czy na tym świecie istnieje coś idealnego?
A owszem.
O to mistrzowi chodziło?
Tak. Patrzcie uważnie.
Oto idealny ruch.
Kurka, ale odlot.
To nie tylko dzięki 27 stawom.
Aby przyspieszyć ruch, można dodać dowolną liczbę stawów.
Sto, tysiąc, nie ma ograniczeń.
Uwaga.
Zapomnijcie o 27 stawach. Mnie wystarczają te od ramienia po czubki palców.
Choć mam tu tylko kilka stawów, osiągnąłem prędkość ponaddźwiękową.
Niesamowite, prawda?
W teorii użyłem tylko kilku stawów.
Prawda jest całkiem inna.
Bez względu na rzeczywistą strukturę
wyobrażam sobie coś innego. A wyobraźnia nie zna granic.
Rozumiesz, japoński samuraju?
Wyobraźnia nie zna granic.
Stawy...
które nie istnieją...
Zwiększyć...
liczbę stawów...
Wyobrazić to sobie.
Prawdziwa struktura wygląda tak.
A może tak?
Albo tak?
Nie, to niedorzeczne.
Jak mam w to uwierzyć?
Wyobraźnia przecież nie obali rzeczywistości.
Jajko...
Dlaczego jajko jest ciałem chronionym przez skorupę?
To oczywiste.
Aby chronić wątłe ciało.
Właśnie.
Pragnęło silnej skorupy. Tak jest!
Przykładowo, liście drzewa rosną wysoko nad jego głową.
„Chcę zjeść te liście”.
Żyrafa tego sobie życzy i wyciąga szyję.
Słoń rozciąga trąbę.
Właśnie. Robią to, aby przetrwać!
Paski na zebrze.
Paski na tygrysie. Plamy na lampartach.
Mimikra owadów. Skrzydła ptaków. Jad kobry.
Wszystko służy przetrwaniu.
Uporczywe pragnienie zwierząt, aby żyć...
To pozwoliło im dokonać niebywałych zmian ewolucyjnych.
W porównaniu z tym, co uzyskały,
modyfikacje ciała na potrzeby walki...
są bardzo skromne.
To wręcz mizerna ewolucja.
To jest wykonalne.
Właśnie tak. Nie! W ten sposób. Nie!
O tak!
Właśnie!
HOURAI
Proszę.
Mogę tylko wyrazić swą wdzięczność, że mistrz przybył,
by pomóc memu głupiemu synowi.
Głupiemu synowi?
A skądże.
Retsu.
Ponoć raz pokonałeś tego młodzieńca jednym ciosem.
Niestety, ale to prawda.
Jednakże ciężko mi w to uwierzyć.
To przeszłość.
Katsumi przeszedł przemianę.
Jak by się to teraz skończyło?
Trudno powiedzieć. Cóż...
Skoro genialny mistrz walki Król Mórz Retsu docenia jego umiejętności,
naturalny talent Katsumiego Orochi musi być zaiste wielki.
Nie twierdzę inaczej.
Zapewne już opanował nowy cios,
którego go nauczyłem.
Tak naprawdę...
podejrzewam, że znacznie go udoskonalił.
To jest to. Teraz to czuję.
Przygotowania dobiegły końca.
Aby zadać najpotężniejszy cios, ta pozycja jest konieczna.
Każdy centymetr mojego ciała
musi być luźny niczym papka.
Luźny niczym papka
i gotowy na ten moment.
Muszę w ogóle odrzucić myśl, że moja pięść jest bronią.
Nie będzie ani zaciśnięta, ani otwarta.
Pozycja niezaciśnięta i nieotwarta bierze się z początków życia,
kiedy dłonie dopiero co się uformowały.
W mojej wyobraźni stawy...
wyglądają tak.
Cały się trzęsę.
Zamierzam uderzyć w pustą przestrzeń.
Mimo to trzęsę się przed wykonaniem zwykłego ruchu w dojo.
To uczucie w dłoni...
Poruszam tylko tym, co jest za ramieniem...
Całym swoim ciałem...
Z całej siły...
Prezesie...
Hej, Terado. Niesamowite uczucie,
gdy opanuje się perfekcyjnie choćby jedną rzecz.
A co właśnie mistrz opanował?
Zabójczy ruch. Całkiem nowy.
I mistrz go opanował?
Nie pchać się, do diaska!
Można tak powiedzieć.
Opanowałem go?
Cóż za tajemnicze uczucie.
Nie sądziłem, że w ten sposób to odczuję.
Co?
Rumino, słyszałeś to?
Nie. Słyszałeś jakiś hałas? Albo czyjś głos?
Nieważne.
Z kim teraz będziesz walczyć?
Zaraz przyjdą.
To zapewne było to. Muszę się pośpieszyć.
Walczysz ze Strydumem?
Witam.
Nikogo tu nie widzę.
Z kim będziesz walczyć?
Zaraz przyjdą.
Już wiem. Wyobraża to sobie.
Wy dwaj, cofnijcie się.
Jedyną osobą, która znała przeciwnika...
Co? Ale jest olbrzymi!
...był sam Baki.
Napisy: Przemysław Stępień