(ฮันมะ บากิ)
"มันแพ้ย่อยยับ น่าสมเพช
เพราะมันออกไปตามหาพิคเคิล อย่างไร้เป้าหมาย ไม่เตรียมตัวต่อสู้ไว้ก่อนเลย
ถึงมันจะเป็นลูกฉัน แต่ฉันขยะแขยงความไม่รอบคอบของมัน"
พูดแรงไปหน่อยไหม
บากิเขาก็ทําเต็มที่แล้วนะ
ประธานกลุ่มโทกูงาวะแก่จนเลอะเลือนแล้วเหรอ
"จะพยายามเต็มที่ จะทําสุดความสามารถ จะทําให้ดีที่สุด"
นั่นมันก็แค่คําพูดของพวกขี้แพ้
มีโลกที่คําเหล่านั้นไม่มีความหมายแม้แต่น้อย
อย่ามาใช้คําพูดที่ไปจํามาจากสมัยพระเจ้าเหา
ขืนมาทําฉันขัดใจด้วยคําพูดสกปรกพวกนั้นอีก
เตรียมบอกลาโลกได้เลยตาแก่
ขอโทษนะ
นี่ เราโชคดีกันแค่ไหน
เจ้านั่นมันได้ไปเจอกับเจ้าคนป่าเถื่อนแล้ว
ไอ้เวรเอ๊ย คงต้องนอนไม่หลับไปอีกนานแน่ๆ
เขาต้องพูดแบบนั้นอยู่แน่ๆ เลย
"ไอ้เด็กโง่"
ฉันคงต้องนอนไม่หลับไปอีกนานแน่ๆ เลย
โดนแค่ทีเดียวก็อิ่มเอมใจไปอีกนาน
รู้เลยว่าเขาเป็นอะไร ยิ่งใหญ่แค่ไหน
โดนส้นเท้าแค่ตื้บเดียว เราก็ซี้กันแล้ว
ฉันจะไปถึงได้ไหมนะ
ขั้นนั้น...
ขั้นที่เคยรู้ว่าคงไม่มีวันไปถึงได้ในตอนนี้...
แต่ถ้ามีเขา ก็อาจจะทําได้
(สํานักงานใหญ่ชินชินไค)
น่าจะแบบนี้นะ หมัดที่เรียกว่า "หมัดมัค"
มันเป็นท่าเดียวของนายที่เล่นเอาฉันประหลาดใจ
พลังที่มาจากนิ้วหัวแม่เท้าทั้งสอง ขับเคลื่อนด้วยข้อเท้า
ซึ่งขับเคลื่อนด้วยเข่าทั้งสองอีกที
บวกพลังจากสะโพกและลําตัว
แล้วส่งต่อมาที่สันหลังกับหัวไหล่
ตามด้วยข้อศอก จากนั้นข้อมือ
จึงถึงกําปั้น
ฉันเคยเห็นนายใช้ท่านั้นครั้งนึง ตอนที่ต่อสู้กับฮานายามะ
ขอพูดตรงๆ นะ
มันทําเอาฉันขนลุกซู่
ตอนนั้นฉันพูดคํานี้ออกไป
เราแซงแกในตอนนี้ มาตั้งแต่เมื่อ 2,000 ปีก่อนแล้ว
นั่นไม่ใช่คําโกหก
แต่ความจริงก็คือ
ฉันเคยลองใช้มันเฉพาะเวลาซ้อมเท่านั้น
ไม่เคยใช้ในการต่อสู้จริงๆ สักครั้ง
ฉันได้รับชัยชนะด้วยฝีมือศิลปะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมา
แต่หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้น ความแข็งแกร่งของเราก็ไม่ต่างกัน
ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของกังฟู
ฉันเชื่อว่ามีเพียงคนเดียวที่ฝึกท่านี้จนช่ําชอง
คัทซึมิ นายต้องทํามันให้ดี
แล้วทําให้เร็วขึ้นอีก!
จงใช้พรสวรรค์ที่มีอยู่แล้วสิ
ในนั้นใส่คลอโรฟอร์ม 1,680 บาร์เรล
ซึ่งหนักกว่าอากาศ 1.5 เท่าตัว
เราเทของเหลวนี่ลงไปตอนเขากําลังเผลอ
วางยาสลบให้เขานอนหลับได้สําเร็จ
ที่ทําแบบนี้ได้ ก็เพราะว่าเขายอมกลับมาด้วยตัวเอง
เราควรจะรีบสร้าง สถานที่ที่ใช้ขังเขาไว้ได้โดยด่วน
เราต้องไม่ลืมว่า
เราโชคดีมากแค่ไหนที่ได้มาเจอ สิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์อย่างพิคเคิล
เราต้องมีความรับผิดชอบ
ในเมื่อเราเป็นคนไปค้นพบเขา เราก็ต้องดูแลเขาให้ดี
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาเป็นตัวทดลองในงานวิจัยขั้นสูงจริงๆ
แต่เขาไม่ใช่หนูทดลอง
เขาเป็นมนุษย์ที่มีความคิดอ่านเป็นของตัวเอง
ผมว่าเราไม่ควรทําเหมือนกับเขา เป็นตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง
"เราควรให้เขาต่อสู้"
จะพูดว่าอย่างนั้นใช่ไหม
เราไม่จําเป็นต้องสร้างสถานที่กักขังพิคเคิลหรอก
ฮะ
เขาจะไม่ออกไปจากที่นี่
หลังจากที่พิคเคิลเตะบากิ
ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่จะโดนวางยาสลบ
เขาไม่พยายามที่จะหนีออกไปด้วยซ้ํา
ถึงจะมีพละกําลังมหาศาล สามารถพังประตูเหล็กออกไปได้
แต่เขาก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่เอง
เขารู้แล้วละ ว่าที่นี่คือโอเอซิสอุดมสมบูรณ์
ตราบใดที่เขาอยู่ในนี้ ก็จะไม่มีวันอดอยากหรือขาดเพื่อน
ผมกล้าสาบานแทนเลย
เมื่อพิคเคิลตื่นขึ้นมาแล้ว เขาจะไม่พยายามหนี
ไม่ต้องมีทหารหรือยามมาเฝ้า เขาไม่หนีหรอก
เห็นด้วย
เฮ้ย
หาวนี่
เขากําลังมองหา...
อาหารหรือเพื่อนเล่นอยู่น่ะ
ไร้สาระ
พิคเคิล!
รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวอาหารกับเพื่อนก็จะมากันแล้ว
กลับไปนอนก่อนไป
คิดว่าเขาจะเข้าใจงั้นเหรอ
เป็นอย่างที่คาดเอาไว้เป๊ะ
นั่นสิ
เมื่อก่อน กระดาษหนังสือพิมพ์ แค่แผ่นเดียวก็ยังอําพรางไม่ได้
แต่ตอนนี้ซ่อนไว้ในกําปั้นได้สบายบรื๋อ
คราวหน้าจะใช้พลังนี้ให้ดู
ใส่ไม่ยั้ง
แน่นอนว่าต้องกับพิคเคิล
นั่นแหละ
นั่นแหละ เส้นนั้นเลย
นั่นคือช็อคเวฟ
คลื่นจากกระสุนหรือเครื่องบินเจ็ท หรือจากการระเบิดของดินปืน
มันบ่งชี้ว่าความเร็วเกินหนึ่งมัคแล้ว
มีแค่ดินปืนหรือเครื่องบินเจ็ทเท่านั้น ที่ทําความเร็วเหนือเสียงได้
แต่มีเครื่องมือหนึ่ง ที่สามารถทําความเร็วสูงได้ด้วยแรงจากมนุษย์
นี่ไง
แส้
ถ้าสะบัดเชือกหนังนี่ให้ถูกวิธี
ปลายของมันก็จะเร่งความเร็วเกินหนึ่งมัคได้
ฮู้ว สุดยอดไปเลย
ฟาดใส่อากาศอย่างเดียว
ไม่ได้โดนวัตถุอะไรเลย
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ทําเสียงดังหนวกหู
เสียงที่แสดงถึงความเร็วเหนือเสียง
นี่ไง
สุดยอดไปเลยที่ถ่ายอันนี้ได้ด้วย
กล้องความเร็วสูงจับภาพที่ปลายแส้ได้
วงกลมที่ขยายใหญ่ขึ้น ขณะที่มันถึงความเร็วเหนือหนึ่งมัคนั่นคือช็อคเวฟ
เริ่มต้นจากนิ้วหัวแม่เท้า
ถ้าใช้พลังจากข้อต่อทั้งสิบจุด
ก็จะสามารถทําความเร็วเกินหนึ่งมัคได้
ความเร็วของมัคคือ 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เพราะฉะนั้นแต่ละข้อต่อก็จะต้องหมุน เร็วกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เป็นไปไม่ได้หรอก
ใช่ คนเรามีข้อต่อน้อยเกินไป
ใช่ น้อยเกินไป ถ้างั้นเราจะทําได้ยังไงล่ะ
ก็ให้ใช้กระดูกสันหลังยังไงล่ะ
ถูกต้อง
กระดูกสันหลังประกอบไปด้วย ข้อต่อกระดูก 31 จุด
ในหมู่ข้อต่อเหล่านี้ มี 17 จุด ที่สามารถขับเคลื่อนพร้อมกันได้
ทําให้มีจุดเคลื่อนไหวทั้งหมด 27 จุด
เร็วแรงทะลุมัคได้แน่นอน!
แต่อาจารย์เรซึ แค่นี้จะพอเหรอ
คิดว่ามันจะสามารถเจาะ ทะลุกล้ามเนื้อหนาเตอะของมันได้เหรอ
ไม่คิดเหรอว่าคู่แข่งของเราอาจแข็งแกร่งกว่านี้
ก็ต้องไม่พออยู่แล้ว
ว่าแล้วเชียว
คัทซึมิซัง ท่านี้ยังพัฒนาให้ดีกว่านี้ได้อีก
เรายังสามารถที่จะเพิ่มความเร็ว และน้ําหนักของกําปั้นได้อีก
จากตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้
และนี่
มันยังเร็วแรงกว่านี้ได้อีกถ้าขับเคลื่อนกําปั้น
โดยใช้ข้อต่อทั้งสามของนิ้วมือ
ถ้าแค่นั้นยังไม่พอ อยากเพิ่มน้ําหนัก และความเร็วขึ้นไปอีก ก็ให้ใช้อันนี้
หมายถึงความคิดเหรอ ไม่ใช่
อวัยวะที่หนักที่สุดของร่างกายมนุษย์ก็คือศีรษะ
เราสามารถใช้ประโยชน์จากมัน
เอาน้ําหนักนั้นไปสมทบให้กับท่าพุ่งหอก
ซึ่งเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบที่สุด ในประวัติศาสตร์คาราเต้ มันเป็นไปได้
เข้าใจแล้วว่าทําไมนาย ถึงได้ชื่อว่าเป็น "อาวุธมรณะ"
ครั้งหนึ่ง ชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง ได้เดินทางไปประเทศจีน
เขาต่อสู้กับนักสู้ผู้เชี่ยวชาญ ด้านศิลปะการต่อสู้หลายต่อหลายคน
และได้รับชัยชนะทุกครั้งไป
เขาคือโอโรจิ โดปโปะ
เมื่อโดปโปะกลับญี่ปุ่น เขาได้ไปซื้อเด็กมาจากคณะละครสัตว์
เนื่องจากเขากลัวทักษะที่เหนือชั้นกว่าตัวเอง
โดปโปะจึงยอมควักกระเป๋า ซื้อเด็กคนนั้นมาเป็นพวกเดียวกัน
พ่อนี่โคตรแย่เลย
ในประเทศของฉัน เราเล่านิทานเรื่องนั้นต่อๆ กันมา
แต่พอได้มาเห็นนายตอนนี้แล้ว
ถึงรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหกไปซะทั้งหมด
เป็นเรื่องจริง ไปจนถึงละครสัตว์
ถ้าโอโรจิ โดปโปะพ่อผมน่ะ ขี้ใจอ่อนขนาดนั้น
ชีวิตผมคงง่ายกว่านี้เยอะ
นายทําสําเร็จแล้ว
ด้วยท่าพุ่งหอกที่เป็นเอกลักษณ์ของคาราเต้
นายได้เพิ่มส่วนที่หนักที่สุด ของร่างกายมนุษย์เข้าไป ซึ่งก็คือส่วนหัว
ถ้าให้เปรียบเทียบ ก็คงเหมือนกับดาบที่หนักเท่าขวาน
พูดอีกอย่างคือ นายได้สร้างอาวุธที่เป็นไปไม่ได้ขึ้นมาแล้ว
นายจะใช้อาวุธนี้โจมตีด้วยความเร็วเหนือเสียง
ท่านอาจารย์คากุ
มาถึงญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อไร
ถ้าโทรมาหา ผมคงไปรับที่สนามบินแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้
เอิ่ม
นี่คือคากุ ไคโอ
ถ้าเป็นเรื่องกังฟู เขารอบรู้ที่สุดแล้ว
เขามีอายุ 146 ปี
ร้อย...
ถ้าไม่นับช่วงอาชีพที่ผ่านมา แต่วัดกันที่ฝีมือล้วนๆ
เขาก็คือยอดปรมาจารย์วิชากังฟู
ท่านอาจารย์!
ได้ข่าวมาว่าชาวญี่ปุ่นรู้จักเคารพนอบน้อม
แต่ของจริงถล่มตัวกว่าที่คิดไว้ซะอีก
ปัง
การใช้คําว่า "สมบูรณ์แบบ" กับท่าแบบนั้น มันดูเจียมตัวไปนะ
ท่านอาจารย์ดูอยู่ด้วยเหรอครับ
ฉันดูมาตั้งแต่แรกแล้วละ
ได้ยินทุกอย่างที่พูดออกมาหมด
ท่านอาจารย์...
แล้วทําไมท่านอาจารย์...
โลกนี้มีสิ่งที่ "สมบูรณ์แบบ" จริงๆ หรือเปล่านะ
ก็ต้องมีสิ
นี่เหรอครับที่ขอ
ใช่แล้ว ตั้งใจดูให้ดีๆ นะ
นี่แหละที่เป็น... ท่าที่สมบูรณ์แบบ
เจ๋งไปเลย
ท่านั้นไม่ได้ใช้ข้อต่อแค่ 27 จุด
ถ้าอยากเร่งความเร็วของกระบวนท่า เราก็สามารถเพิ่มข้อต่อเข้าไปได้อีกตั้งมาก
ไม่ว่าจะเป็นร้อย เป็นพัน หรือเลขอะไรก็ได้
ฟังนะ
ลืมเรื่องข้อต่อทั้ง 27 นั่นไปเถอะ ฉันใช้แค่ส่วนหัวไหล่ไปถึงปลายนิ้วมือเอง
มีข้อต่อแค่ไม่กี่จุด แต่ก็ทําความเร็วเหนือเสียงได้
น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
ถ้ามองดูเผินๆ ฉันอาจใช้ข้อต่อแค่ไม่กี่จุด
แต่ความเป็นจริงมันแตกต่างจากนั้นมาก
ไม่ว่าโครงสร้างที่แท้จริงจะเป็นยังไง
แต่ฉันจินตนาการให้มันเป็นอีกแบบ จินตนาการของเราไร้ขีดจํากัด
เข้าใจหรือเปล่า ซามูไรญี่ปุ่น
จินตนาการไร้ขีดจํากัด
ข้อต่อ...
ที่ไม่มีอยู่จริง
เพิ่ม...
ข้อต่อ...
ใช้จินตนาการสิ
โครงสร้างจริงๆ เป็นแบบนี้
หรืออาจเป็นแบบนี้
ไม่ก็แบบนี้
ไม่ นี่มันไร้สาระสิ้นดี
จะให้ไปเชื่อเรื่องเหลวไหลนั่นได้ไง
ไม่มีทางที่จินตนาการจะเอาชนะความเป็นจริงได้
ไข่ใบนี้...
ทําไมไข่ถึงมีเปลือกห่อหุ้มเอาไว้
ไม่เห็นต้องถามเลย
ก็เพื่อปกป้องภายในที่อ่อนแอยังไงล่ะ
นั่นแหละ
มันต้องการเปลือกที่แข็งแกร่ง ใช่
ยกตัวอย่างเช่น ใบไม้ที่ขึ้นบนยอดสูง
"ฉันอยากจะกินใบไม้"
แรงปรารถนานั้นทําให้ยีราฟยืดคอตัวเองให้ยาว
ทําให้ช้างยืดงวดออกมา
ใช่แล้ว พวกมันทําเพื่อความอยู่รอด
ลายขาวดําของม้าลาย
ลายพาดกลอนของเสือ ลายจุดของเสือดาว
แมลงที่อําพรางตัว นกที่มีปีก งูเห่าที่มีพิษ
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความอยู่รอด
มันคือความมุ่งมั่นของสัตว์ที่จะมีชีวิตรอด
เพราะแบบนั้นมันถึงได้วิวัฒนาการ เปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
เทียบกับสิ่งที่มันทําสําเร็จ
การดัดแปลงร่างกายเพื่อการต่อสู้
มันช่างน้อยนิด
เป็นวิวัฒนาการที่ต่ําต้อยมาก
ต้องทําได้
แบบนี้ ไม่ใช่สิ แบบนี้ ไม่
แบบนี้
ใช่แล้ว
เอ้า
ขอบคุณมากๆ นะครับที่รีบมาหา เพื่อช่วยคัทซึมิ เจ้าลูกชายโง่เขลาของผม
ลูกชายโง่งั้นเหรอ
ไม่เห็นจะโง่
เรซึ
ได้ข่าวว่าเคยเอาชนะ เจ้าเด็กนั่นด้วยหมัดเดียวเหรอ
โชคร้ายที่ข่าวนั้นเป็นความจริง
แต่ฉันไม่เชื่อหรอก
นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว
ตอนนี้คัทซึมิเปลี่ยนไปแล้ว
แล้วสุดท้ายจะออกมาเป็นยังไง
ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...
ถ้าขนาดอัจฉริยะด้านการต่อสู้ อย่างเรซึ ไคโอยังยอมรับทักษะของเขา
พรสวรรค์ของโอโรจิ คัทซึมิ ก็น่าจะทรงพลังเอาการ
ผมก็ไม่เห็นต่าง
หมัดใหม่ที่ฉันสอนเขาเมื่อวันก่อน
ตอนนี้เขาน่าจะทําได้แล้ว
และอันที่จริง...
ป่านนี้คงทําได้ดีกว่าฉันแล้วละมั้ง
ใช่แล้ว รู้สึกได้เลย
การเตรียมการของฉันเสร็จสมบูรณ์แล้ว
ถ้าจะชกให้แรงที่สุดก็ต้องทําแบบนี้
ทั่วทุกมุมของร่างกาย
จะต้องผ่อนคลายที่สุด
นุ่มเหมือนเมือก
และพร้อมเมื่อสบโอกาส
แม้ตอนนี้ก็ต้องปฏิเสธว่ากําปั้นนี้ไม่ใช่อาวุธ
คลายไว้ อย่าให้กําหรือแบออก
ท่าที่ไม่ได้กําหรือแบ ที่เคยทําตอนเพิ่งลืมตาดูโลก
ตั้งแต่ตอนที่มือเพิ่งจะก่อรูปขึ้นมา
ภาพจินตนาการของข้อต่างๆ...
เป็นแบบนี้
ขนาดฉันยังตัวสั่นเลย
แค่จะปล่อยหมัดต่อยกับลมเปล่าๆ
แต่ก็ยังตัวสั่นที่จะต้องทําท่าง่ายๆ ในโรงฝึก
ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในมือ...
ภาพของการเคลื่อนไหวตั้งแต่หัวไหล่ลงไปเท่านั้น
ด้วยทั้งร่างกาย...
ด้วยพลังทั้งหมดที่มี
ท่านประธาน
ไงเทราดะ มันเจ๋งมากนะ
เวลาท่าที่เราฝึกอยู่เนี่ยมันเข้ามือแล้ว
แล้วนี่เพิ่งจะฝึกอะไรเข้ามือเหรอครับ
ท่าไม้ตาย ท่าใหม่
งั้นเชี่ยวชาญแล้วเหรอ
นี่ อย่าผลักสิวะ
ใช่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้
ฉันเชี่ยวชาญหรือยังนะ
ความรู้สึกนั้นมันลึกลับมาก
ไม่เคยคิดเลยว่าจะรู้สึกแบบนี้
รุมินะ เมื่อกี้ได้ยินอะไรหรือเปล่า
ไม่นะ มีเสียงอะไรเหรอ คนพูดเหรอครับ
เปล่าหรอก ช่างมันเถอะ
แล้วนี่พี่จะสู้กับใครเหรอ
เดี๋ยวก็มาแล้วละ
น่าจะเป็นเสียงนั้นแน่ๆ ต้องรีบแล้วสิเรา
จะสู้กับผู้กองสไตรดัมเหรอ!
ว่าไง
ไม่เห็นมีใครมาสักคน
แล้วนี่นายจะสู้กับใครล่ะ
เดี๋ยวก็มาแล้ว
รู้แล้วว่าอะไร เขากําลังใช้จินตนาการ
ทั้งสองคนน่ะ ถอยไป
ในตอนนี้ คนเดียวที่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาเป็นใคร...
เอ๊ะ อะไรเนี่ย ตัวใหญ่มหึมาเลย
ก็คือบากิ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล