BAKI HANMA
G. Tokugawa, hayaan ninyo ako labanan si Pickle.
Talaga ba?
Alam mo naman ang ibig sabihin no'n, Katsumi, hindi ba?
Gawin ninyo akong pagkain.
Gano'n ba.
Pero, Katsumi, may ilang kondisyon.
At saka kami nagkasundo, gano'n lang.
May dalawang kondisyon si Mitsunari Tokugawa.
Una, magsisimula 'to ng alas-sais ng umaga.
Pangalawa, na mahirap paniwalaan, gusto niyang ganapin 'to sa baseball stadium.
Wala akong problema sa mga 'yon.
Ang problema ko ay ang sarili ko.
Ayos lang ba na ako?
Ayos lang ba na si Katsumi Orochi?
Mama?
Bakit ang aga ninyo?
Nabalitaan ko sa ama mo...
na mahalagang laban ito.
Kaya inimbitahan ko ang taong pinakamahalaga sa 'yo.
Mahalagang taong hinding-hindi mapapalitan.
'Wag nga kayong loko-loko. Wala akong pakialam kung sino man 'yan...
dahil wala nang mas mahalaga sa 'kin bukod sa inyo.
Kayo lang ang...
nag-iisa kong ina.
Umalis siya.
Ayos lang.
Sa bagay, hindi 'to basta pagnood ng baseball game.
Siya ang inimbitahan ni Natsue.
Alam ko.
Siya ang taong inimbitahan ni mama.
Pambihira.
At saka, siya ang tunay kong ina.
Labinlimang taon na ang nakararaan.
Sa imbitasyon ng kaibigan,
namangha si Doppo Orochi sa pagbisita niya sa sirko ng kaibigan.
Namangha siya sa pisikal na kakayahan at talento ng limang anyos na batang 'to.
O!
Pagkatapos, namatay ang ama ng bata sa isang aksidente.
Mula noon, si Doppo at asawa niya,
ang kumupkop sa bata mula sa kaniyang ina, inampon, at pinalaki ito.
- Aba, aba... - Matagal-tagal na rin po.
Hindi maganda ang kitaan sa sirko kamakailan.
Aba. Laki na ng katawan mo ha.
Iyakin ka lang dati.
Ang layo na ng narating mo.
Ito ang katawang binigay ninyo.
Dapat mo 'kong kamuhian!
Huwag nga kayo.
Kayo lang ang nag-iisang ina ko.
Kakaiba ang magkaroon ng dalawang ina. At magkaroon ng dalawang pinakamamahal.
Dalawa ang minamahal ko at totoong pareho ko silang mahal.
Napakapalad kong magkaroon ng dalawang ina.
Hindi ko akalain na mauuna ka sa akin.
Dapat lang.
Oo, dapat ngang ikaw ang mauna.
'Wag mo 'kong papaakyatin para iligpit ang gusot mo.
Salamat sa pag-aalala ninyo.
Sei!
Ang straight mid-level strike.
Ito ang pinaka
Higit pa 'to sa isang teknik. Ito ang pinakasimbolo ng mismong sining.
Ang simbolong 'yon na ngayo'y nagtipon sa bilang na 55 at bumuhos kay Katsumi.
Sei!
Yah!
Sei!
May 220 sangay ng Shinshinkai sa Tokyo
na may kabuuang 55,000 tagasunod.
Kahit pa madaling araw,
nagtipon sila rito sa Tokyo Dome para palakasin ang loob ng batang pinuno.
Ang isang butong-hininga ay naging napakalaking shockwave
sa sabay na pagbuga ng 55,000 tao.
Sa direksiyon ng instruktor na si Atsushi Suedo,
sa determinadong pamumuno,
sumigaw sila hanggang sa dumagundong.
"Lakas ng loob, Master!"
- Sei! - Sei!
Sapat na ang naging karanasan ng batang pinuno
para tanggapin nang buo ang pambihira niyang pasanin.
- Sei! - Sei!
Alam kong nandiyan ka.
Lumabas ka rito!
Ang panga.
Ang dibdib.
Ang tadyang.
Ang singit.
Ang hita.
Sunod-sunod na suntok sa vitals!
Nagawa niya!
Bullseye pa nga!
Ang lakas niya.
Hindi ko alam na napakalakas ni Katsumi Orochi.
Hindi, ibang klase ang inilakas niya.
Nakangiti siya.
Napakalakas ng pag-atakeng 'yon.
Kalabisan ang humiling pa.
Pero si Pickle ang kalaban niya,
ang pinakamalakas sa dinosaur era.
Hindi maihahambing ang modernong katawan sa kaya ng katawan niya.
Heto na. Sipa mula sa harapan.
Ni di siya magkukunwari, sipa lang!
Para kang nabangga ng dump truck.
Matagumpay ko 'tong nasangga
pero napakalaki pa rin ng pinsala.
Ang magulang ko na binigay ang katawang handang bumangon.
Ang tatay kong si Doppo na binigyan ako ng kakayahang bumangon.
Ang nanay kong si Natsue na tinuruan akong bumangon.
Nagpapasalamat ako sa apat kong magulang!
Simula noon, nawala na ang ngiti sa mukha ni Pickle.
'Yon ang puntong kinilala na niya si Katsumi bilang pagkain.
Sa napakalayong lupaing 'yon,
tanging malalakas na kalaban... Tanging sila lang ang kinain niya.
Dahil malalakas silang kalaban.
Malupit ang batas ng kagubatahan.
Mag-isa niyang sinuway ang batas na itinakda ng Panginoon.
Kinain lang niya ang mga umatake sa kaniya.
Sa kawalan ng batas, ito ang nag-iisa niyang batas.
Bagay na maipagmamalaki.
At ngayon, napilitan siyang gawin ang parehong postura sa kalabang ito.
Tapos na ang laro.
Baki, tingnan mo ang postura ni Pickle.
Oo.
Parehong-pareho kay Yujiro Hanma.
Pero saka na 'yon.
Ano'ng nangyari sa 'yo, Katsumi?
Kailan ka pa ganiyan kahusay kumilos?
Master, ano sa tingin ninyo?
Dito na ba magtatapos 'to?
Sa nasaksihan ninyo, ano'ng tingin n'yo kay Pickle?
Kung puwede lang...
Umabante na ang Chairman!
Gusto kong pigilan ang puso nito.
Walang duda, ito na 'yon!
Sa sandaling 'yon, sumagi sa isip ni Pickle
ang paghambalos ng buntot ng mortal niyang kaaway na T-Rex.
Ayun na!
Nagawa niya!
Sa unang pagkakataon, matapos ang 190 milyong taon ng buhay niya,
nakaramdam siya ng kakaibang sakit sa sikmura.
Tila simbigat ng buntot ng T-Rex
ang direktang tumama sa sikmura niya.
Gaya ng inaasahan ko.
Kahit sa isang tulad ni Pickle,
kung matamaan ka ng tirang mach speed, babagsak ka.
Pero may isa pa.
Kapag isinuntok mo ang kamao na may mach speed...
madudurog ang kamao mo.
Ang kamao niya!
Bagsak na si Pickle, isang tagumpay na hindi pa nakamit ninuman.
Pero kapalit ng kamao niya, ang iniingatan ng bawat karate fighter.
Pero masaya ang fighter.
Nagawa niya ang mach-speed.
Ngayon, pamamahalaaan ng kalkulasyong 'to ang bawat galaw niya.
Karate fighter, Katsumi Orochi,
sa tag-araw ng ika-21 taon niya ay nag-alab.
Gumagana!
Liyamado na siya!
Nagawa niya!
Nagawa nga niya.
Baki, sa tingin mo, panalo na si Katsumi?
Pero ngayon, nahaharap siya sa problemang dulot ng mach speed.
Si Pickle 'yan...
Hangga't hindi mo isakripisyo 'yon,
hindi mo mapapabagsak si Pickle, ni minsan.
Sa kabila ng suntok na 'yon ni Katsumi...
Gawa ba sa bakal ang katawan ni Pickle?
Hindi 'yon nangyari dahil sa katawan ni Pickle.
Mr. Payne...
Dahil 'to sa hangin,
sa pagsira sa sound barrier.
Ang sound...
Barrier?
Halimbawa, habang bumubulusok ang eroplano,
natural na tatanggap 'to ng resistance mula sa ere habang papataas.
Mas lumalakas ang resistance base sa bilis ng bulusok.
At pagkatapos nitong malampasan ang bilis na 1,225 kph,
sinisira nito ang sound barrier.
Ang isyu rito ay ang pasanin ng bagay oras na masira nito ang sound barrier.
Marami nang ulat ng trahedya.
Minsan, kahit pa mga eroplano na gawa sa bakal ay hindi 'to kaya.
Naniniwala tayong lahat na walang resistance ang hangin.
Pero nang lumampas ang kamay at paa niya nang 1,225 kph,
napakabigat nitong pasanin.
Ibig mong sabihin, sobrang mapaminsala ang pagwasak sa air barrier?
Kinailangan ng pagsakripisyo sa kamay at kaliwang paa para lang makalamang.
Pero nakakabawi na sa pahinga si Pickle.
Nanunumbalik na ang ngiti niya.
Bumabangon na siya.
Kahit pa gano'n kalakas!
Wala bang epekto?
Napakahirap paniwalaan.
Nakaluhod ang umatake habang nakatindig ang inatake.
Bakit nga ba nagpadala ang Diyos ng ganitong nilalang sa kasalukuyan?
Ayokong sabihin pero walang ni isang pagkakamaling nagawa si Katsumi.
Natural lang 'tong resulta ng nangyari. 'Yon lang.
Hindi mo pa rin nauunawaan.
Aaminin ko, makapangyarihan kayong mga martial artist.
Higit pa sa inaasahan ko.
Kinikilala ko 'yon.
Pero isipin n'yo na lang.
Mula sa sinaunang panahon ang mga nakalaban ni Pickle.
Nasa laki ng sinaunang mga nilalang ang mga 'to.
Isa lang ang masasabi ko.
Ang pag-atake ng 15 toneladang mga nilalang na 'yon,
imposibleng mas mahina pa sa 100 kilong Katsumi.
Gagawin na niya!
Wala akong ginawang mali.
Walang ni isang pagkakamali.
Pero dahil dito, nadurog ang kamay at isang paa ko.
Tingnan mo sila.
Kahit ang dalawang 'yon.
Huwag kayong mag-alala.
Hindi ko pa nagagamit 'yon.
Ang teknik na ako lang ang nakagawa.
Ang nag-iisa kong Mach!
Ibig mong sabihin may tinatago pa siya?
Halika, kaibigan!
Sumuntok lang ng kalaban ang nasa isip ko.
Ang magpatama nang napakalakas. Mabilis na magpalapag.
Tumama at magdulot ng pinsala.
Sinanay ko ang mga muscle para umatake.
Sina
Kahit pa ang di ko mabaluktot na mga buto inisip kong parang latigo para maminsala.
Dahil dito, nakabuo ako ng orihinal,
pinakabago, pinakamakapangyarihan, pinakamalakas at pinakamagandang teknik.
Kahit ako ginulat nito.
Buong buhay ko, ang magpatama lang ng napakalakas ang nasa isip ko.
At ang isipin na ito ang huling anyo na nagawa ko
ay teknik na hindi dapat lumapag
Dugo!
Kanino?
Hindi man sinasadyang imbensiyon o handog ng Diyos,
latigo ang kagamitang kayang abutin ang mach speed sa simpleng pagkilos.
Oras na maabot ng latigo ang pinakamabilis nito.
Hindi 'to naabot sa paghampas,
ito ang misteryosong sandali nang pagbalik ng dulo nito.
Buong buhay niya ang inalay niya para tumama at nang walang alinlangan.
Malinaw na dapat 'tong dumikit. Inaasahang tatama ang mga tira niya.
Pero kailangan niyang kalimutan lahat ng 'yon.
At ang naabot niya ay higit pang Mach,
higit pang shock wave.
Hindi na nakapagtataka.
Hindi 'to latigo.
Kaunti lang ang hugpong nito.
Karaniwang buto lang sila.
Ang mga buto niya...
Kitang-kita!
Natural lang 'yon.
Hindi latigo ang mga buto.
Wala na ang ilusyon.
Puwede nang magising.
Tama na. Puwede na akong gumising.
Puwede nang mawala.
Wala na akong magagamit pa.
Umabot ako.
Ako pa rin ang natitirang nakatayo!
Dahil sa inyo ang tagumpay na 'to!
Ayos!
Ibang klase. Ang batang 'yon, ilang araw lang,
nagawa niyang isulong ang kung-fu nang 50 taon.
Ibang klase...
Kahanga-hangang talento ang naabot ni Katsumi Orochi!
Hindi ko mapigilang yumuko.
Sei!
Nagpapasalamat ako sa inyo.
Kahit hindi ako karapat-dapat, nagpapasalamat ako.
Parang dapat akong humingi ng tawad.
Kaya tinatawag itong pagpapahalaga.
Ito ang tunay na pagpapahalaga.
Tu... Tulog lang siya?
Imposible. Kalokohan 'yon.
Sei!
Huwag kayong magtaka.
Hindi pa bagsak ang taong 'to.
Kusa lang siyang natulog.
Ha?
Ano'ng sinabi mo?
Nagpapahinga lang siya?
Kung tungkol sa laban na ito, tapos na.
Ibig mong sabihin, hindi nanalo si Katsumi?
Malinaw sa paningin ng lahat na napakalala ng sinapit niya.
Kung nangyari ang labang 'to sa kagubatan,
hindi na kailangang atakihin pa si Katsumi.
Ano na ngayon?
Walang basura sa natural na mundo.
Matulog ka na lang at maghintay hanggang mamatay ang kalaban.
Para kay Pickle, 'yon lang ang dapat gawin.
Ito na siguro ang sinabi sa akin ni Tokugawa.
Gusto ni Pickle ang mga umaatake sa kaniya.
Kinakain niya ang gusto niya.
Ang kainin sila, 'yon ang pamamaalam niya.
Kaya siya umiiyak.
Salamat.
Teka lang, may mali.
Ang taong 'to, ang pinakamalakas na tao mula nang nabuo ang planetang 'to,
ay kinilala ako bilang malakas na kalaban.
Nagbunga ang pagsisikap ko.
Paano ko masusuklian ang pakiramdam na 'to?
Ano ang isasagot ko?
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot