Czcigodny nestorze, pozwól mi zawalczyć z Piklem.
Naprawdę?
Wiesz, co to znaczy, Katsumi?
Pozwól mi być jego pokarmem.
Rozumiem.
Wiedz jednak, że są pewne warunki.
Tym samym ustalono zasady walki.
Mitsunari Tokugawa miał dwa warunki.
Jeden był taki, że walka rozpocznie się o szóstej rano.
Drugi był zaskakujący:
Ma się odbyć na stadionie bejsbolowym, nie na arenie.
Żaden z warunków mi nie wadził.
Jedyny kłopot miałem sam ze sobą.
Czy to ja powinienem walczyć?
Czy ja, Katsumi Orochi, mam do tego prawo?
Mamo?
Dlaczego jesteś tu tak wcześnie?
Usłyszałam od ojca...
że to ważny pojedynek.
Dlatego zaprosiłam najbliższą tobie na świecie osobę.
Bezcenną i niezastąpioną.
Nie gadaj bzdur, mamo. Możesz zapraszać, kogo chcesz...
bo dla mnie nikt nie jest ważniejszy od ciebie.
Jesteś...
moją jedyną matką.
Odeszła.
Nie szkodzi.
Zresztą nie chodzi o obejrzenie meczu bejsbolowego.
Oto kogo zaprosiła Natsue.
Widzę.
To ją zaprosiła moja mama.
Niewiarygodne.
Jest moją biologiczną matką.
Wszystko wydarzyło się 15 lat temu.
Doppo przybył do cyrku
na zaproszenie swego przyjaciela.
Zdumiał go pewien niezwykły pięciolatek, jego talent i fizyczna sprawność.
Niespodziewanie ojciec chłopca zginął w wypadku.
Odtąd Doppo i jego żona,
przejąwszy od matki opiekę nad chłopcem, adoptowali go i wychowali.
No cóż...
Minęło sporo czasu.
Interesy w cyrku idą słabo.
Kurczę, ale ci przybyło muskułów.
Byłeś niezłą beksą.
Daleko zaszedłeś.
Ty mi podarowałaś to ciało.
Powinieneś mnie nienawidzić!
Nie pleć bzdur.
Jesteś moją jedyną matką.
To rzecz wyjątkowa mieć dwie matki.
Podobnie jak to, że obie są mi tak drogie.
Mam dwie miłości i w żadnej z nich nie ma nutki fałszu.
Cóż za wielkie szczęście mieć dwie matki.
Nie zgadłbym, że zawalczysz przede mną.
To powinienem być ja.
Tak, to powinieneś być ty.
Nie każ mi tam wychodzić i sprzątać po tobie.
Doceniam troskę.
Sei!
Zwykłe uderzenie środkowe
to najprostsza podstawa japońskich sztuk walki.
Jego istnienie to coś więcej niż technika. Wręcz jest symbolem tej sztuki walki.
Ten symbol rozniósł się wśród tłumu 55 000 ludzi w geście powitania.
Sei!
W Tokio istnieje 220 oddziałów Shinshinkai.
Łącznie jest w nich 55 000 członków.
Choć był to wczesny poranek,
zebrali się w Tokyo Dome, aby uskrzydlić swojego młodego przywódcę.
Wspólny wydech z 55 000 gardeł zamienił się w potężną falę uderzeniową.
Pod niezłomnym kierownictwem instruktora Atsushiego Sueda
krzyk wybrzmiewał z głębi ich trzewi.
„Odwagi, mistrzu!”
Ich młody przywódca dojrzał na tyle,
aby w pełni przyjąć na siebie brzemię oczekiwań.
- Sei! - Sei!
Wiem, że tam jesteś.
Wyjdź!
Szczęka.
Klatka.
Żebra.
Pachwina.
Udo.
Pięć ciosów w kluczowe punkty!
Udało mu się!
Prosto w dziesiątkę!
Jest potężny.
Nie miałem świadomości, jak silny jest Katsumi Orochi.
Nie, niebywale się wzmocnił.
Uśmiecha się.
To był solidny atak.
Trudno liczyć na więcej.
Ale jego rywalem jest Pikiel, najpotężniejszy wojownik ery dinozaurów.
Współczesna fizjonomia nie umywa się do możliwości jego ciała.
Nadchodzi. Kopnięcie od przodu.
Bez zmyłki, proste kopnięcie.
Jakby mnie potrąciła śmieciarka.
Zdążyłem z blokiem,
ale i tak odniosłem spore obrażenia.
Moi rodzice obdarowali mnie ciałem, które potrafi wstać.
Mój ojciec, Doppo, dał mi umiejętności, które pozwolą mi wstać.
Moja matka, Natsue, wychowała mnie, abym stawał znów na nogi.
Jestem wdzięczny całej czwórce rodziców!
W tejże chwili uśmiech zniknął z twarzy Pikla.
Właśnie wtedy Katsumi awansował z zabawki do roli pokarmu.
W tamtej odległej, pradawnej krainie
zjadał tylko najpotężniejszych wrogów.
Gdyż byli najpotężniejszymi wrogami.
Prawo dżungli jest bezwzględne.
On jeden naruszał boskie prawo.
Tylko on zjadał tych, którzy go atakowali.
Otoczony bezprawiem kierował się tylko jedną zasadą.
Małe źródło dumy.
I teraz ów potężny rywal zmusza go do przyjęcia podobnej postawy.
Koniec zabawy.
Baki, zobacz postawę Pikla.
Tak.
Dokładnie taka jak Yujiry Hanmy.
Ale to nieważne.
Co się z tobą stało, Katsumi?
Jak stałeś się taki gibki?
Co mistrz sądzi?
Czy to koniec?
Jak dotąd, co mistrz sądzi na temat Pikla?
Gdyby tylko mi zezwolono...
Prezes zrobił krok do przodu!
Chciałbym zatrzymać jego serce.
Nie ma wątpliwości. Już czas!
Przez umysł Pikla przemknął obraz
stalowego ogona jego rywala, T. rexa.
To jest to!
Dokonał tego!
Po raz pierwszy w ciągu 190 milionów lat jego życia
Pikiel poczuł nieznajomy ból w trzewiach.
Jakby coś o ciężarze ogona T. rexa
uderzyło go bezpośrednio w brzuch.
Tak jak podejrzewałem.
Cios o prędkości Mach 1
powali na ziemię nawet takiego Pikla.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Uderzenie kogoś z prędkością Mach 1...
zniszczy twoją pięść.
Jego pięść!
Pikiel został powalony. Nikt wcześniej tego nie dokonał.
Ale zrobił to kosztem pięści, będącej podstawową bronią karateki.
Wojownik był zachwycony.
Jego ciało opanowało tajniki prędkości Mach.
Teraz każdy jego ruch opierał się na nowych wyliczeniach.
Karateka, Katsumi Orochi,
latem w 21. roku swego życia, rozgrzał się do czerwoności.
To działa!
Zmiótł go!
Dał radę!
Powiodło mu się.
Baki, myślisz, że Katsumi wygrał?
Musiał się jednak teraz zmierzyć z problemem wywołanym prędkością Macha.
Oto i Pikiel...
Trzeba tyle poświęcić,
aby choć raz powalić go na ziemię.
Nawet po ciosie z pięści Katsumiego...
Czy ciało Pikla jest zrobione z żelaza?
To nie przez ciało Pikla.
Panie Payne...
To wina powietrza
i przełamania bariery dźwiękowej.
Ten dźwięk...
Bariery?
Przykładowo, przyspieszający samolot
zgodnie z prawami natury napotyka opór powietrza.
Opór rośnie wprost proporcjonalnie do przyspieszenia.
Gdy tylko prędkość przekroczy 1225 km/h,
przełamuje prędkość dźwiękową.
Problemem jest tu przeciążenie,
z którym mierzy się wtedy obiekt.
Jest wiele doniesień o tragediach.
Bywało, że nawet samoloty z metalu nie zdołały wytrzymać tego naporu.
Wierzymy, że powietrze nie stawia oporu.
Ale gdy dłonie i stopy Katsumiego przekroczyły 1225 km/h,
poczuły ogromne przeciążenie.
Przekroczenie bariery dźwiękowej jest takie niszczycielskie?
Musiał poświęcić obie dłonie i lewą nogę,
aby w końcu uzyskać prawdziwą przewagę.
Ale Pikiel już odzyskuje siły.
Wraca mu uśmiech na twarzy.
Wstaje.
Mimo zadanych mu ciosów!
Nie miały żadnego wpływu?
Niedorzeczność.
Ten, który uderzył, padł na kolana, a zaatakowany patrzył z góry.
Dlaczego Bóg zesłał coś takiego do współczesnego świata?
Aż strach to mówić, ale jak dotąd Katsumi
nie popełnił żadnego błędu.
To tylko naturalne następstwo tego, co się wydarzyło. I tyle.
Wciąż nie rozumiecie.
Przyznaję, że mistrzowie sztuk walki są potężni.
Przerośliście moje oczekiwania.
Mówię to szczerze.
Pomyślcie jednak,
że rywale Pikla pochodzili z prymitywnych czasów.
Byli wielkości prymitywnych istot.
Jedno wiem na pewno.
Ataki stworzeń, ważących 15 ton czy też 15 000 kilo,
nie będą słabsze od ataku stukilowego Katsumiego.
Wykona ten ruch!
Nie popełniłem błędów.
Nie popełniłem ani jednego błędu.
Mimo to zniszczyłem sobie obie dłonie i jedną stopę.
Spójrzcie na siebie.
Nawet ci dwaj.
Niech nikt z was się nie martwi.
Jeszcze nie wykonałem swojego ruchu.
Tego, który tylko ja opanowałem.
Mój unikatowy Mach Cios!
Ma jeszcze coś w zanadrzu?
Chodź, mój dobry przyjacielu!
Myślałem tylko o uderzaniu swoich przeciwników.
Trafianiu w nich z dużą siłą. Zadawaniu ciosów szybko.
Aby trafiły i zadały obrażenia,
zbudowałem mięśnie zdolne do potężnych ataków.
Wypracowałem sobie gibkość i luźność, aby zadać obrażenia.
Wyobraziłem sobie nawet przemianę moich twardych kości w destrukcyjny bicz.
W rezultacie opracowałem swój własny,
przełomowy, najpotężniejszy, najdoskonalszy ruch.
Nawet ja jestem tym zaskoczony.
Przez całe życie myślałem o zadawaniu potężnych ciosów.
Pomyśleć, że moja ostateczna forma
jest ruchem, który wcale nie ma trafić.
Krew!
Czyja?
Czy to przypadkowy wynalazek, czy dar od Boga,
bicz osiąga prędkość Mach 1 dzięki samemu ludzkiemu ruchowi.
Moment osiągnięcia maksymalnej prędkości znajduje się tutaj.
Uderzenie bicza tego nie osiąga.
Ten niebywały moment ma miejsce, gdy koniec bicza wraca.
Całe życie poświęcił zadawaniu ciosów.
Robił to z pełnym przekonaniem.
Trafienie celu było oczywistością. Zakładano, że cios uderzy w cel.
Ale musiał o tym zapomnieć.
Uzyskał prędkość większą niż Mach 1, jeszcze silniejszą falę uderzeniową.
Można się było tego spodziewać. Nie są biczem.
Nie mają wielu stawów.
To tylko zwykłe kości.
Jego kości...
Wystają!
To naturalny stan rzeczy.
Kości nie są biczami.
Czar prysł.
Obudziłem się ze snu.
Dość. Mogę już się obudzić.
Sen może się zakończyć.
Nie mam już nic do zaoferowania.
Zdążyłem.
To ja wciąż stoję.
Wszyscy umożliwili mi to zwycięstwo!
O tak!
No, no. Chłopak w kilka dni
przyspieszył postępy kung-fu o 50 lat.
Niesamowite...
Katsumi Orochi ma niebywały talent!
Czuję się w obowiązku pochylić czoło.
Sei!
Dzięki wam za wsparcie.
Nie jestem godzien, ale dziękuję.
Czuję, że powinienem przeprosić.
Dlatego to się nazywa uznanie.
Tak wygląda prawdziwe uznanie.
On po prostu śpi?
Niemożliwe. To szaleństwo.
Sei!
Nie dziwcie się.
Ten człowiek nie został znokautowany.
Sam poszedł spać.
Co?
Pan chyba żartuje!
Robi sobie przerwę?
Ta walka już się skończyła.
Czyli Katsumi nie wygrał?
To jasne, że odniósł poważne obrażenia.
Gdyby ta walka odbyła się w naturze,
nie byłoby już potrzeby atakowania pana Katsumiego.
Więc co teraz?
W naturze nie ma odpadów.
Zasypia się i czeka, aż przeciwnik przestanie oddychać.
Dla Pikla to logiczna kolej rzeczy.
Zapewne o tym opowiadał mi Tokugawa.
Pikiel kocha tych, którzy go atakują.
Zjada tych, których kocha.
Pożera ich na pożegnanie.
Dlatego roni łzy.
Jestem wdzięczny.
Coś tu nie gra.
Ten człowiek, najsilniejszy od czasu powstania naszej planety,
uznał mnie za potężnego przeciwnika.
Mój wysiłek się opłacił.
Jak mam mu się za to odpłacić?
Jak mam zareagować?
Napisy: Przemysław Stępień