(ฮันมะ บากิ)
ผู้อาวุโส ขอผมสู้กับพิคเคิลเถอะนะ
เหรอ
รู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่าไง คัทซึมิคุง
ให้ผมเป็นอาหารของมัน
เข้าใจแล้ว
แต่คัทซึมิคุง มันต้องมีเงื่อนไขบางอย่างนะ
และมันก็จบลงแบบนั้น
โทกูงาวะ มิตซึนาริมีเงื่อนไขสองข้อ
ข้อแรกคือต้องเริ่มการต่อสู้เวลาหกโมงเช้า
อีกข้อที่น่าเหลือเชื่อคือ
เขาอยากให้จัดการต่อสู้ที่สนามเบสบอล ไม่ใช่ในลานต่อสู้ใต้ดิน
ฉันไม่มีปัญหากับเงื่อนไขอยู่แล้ว
ปัญหาน่ะ มันอยู่ที่ตัวฉันเองต่างหาก
ฉันควรเป็นคนไปสู้ไหมนะ
คนคนนั้นควรเป็นโอโรจิ คัทซึมิเหรอ
แม่
ทําไมมาเร็วจังล่ะ
พ่อของลูกบอกแม่ว่า
นี่เป็นการแข่งนัดสําคัญ
แม่ก็เลยเชิญคนที่สําคัญที่สุดสําหรับลูกมาไงล่ะ
บุคคลล้ําค่าที่ใครก็มาแทนที่ไม่ได้
พูดบ้าๆ น่าแม่ ผมไม่สนหรอกว่าแม่จะชวนใครมา
เพราะไม่มีใครสําคัญกับผมเท่าแม่แล้ว
แม่คือ...
แม่คนเดียวที่ผมมี
ไปซะแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก
ยังไงซะ ศึกนี้มันก็ไม่เหมือนดูเกมเบสบอลหรอก
คนนั้นละที่นัตซึเอะเขาชวนมา
รู้แล้วละ
ว่าเธอเป็นคนที่แม่ชวนมา
ไม่อยากจะเชื่อเลย
เพราะว่านี่คือแม่ผู้ให้กําเนิดผมมา
เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีก่อน
โอโรจิ โดปโปะรู้สึกตกตะลึง เมื่อได้ไปดูละครสัตว์ที่เพื่อนสนิทเป็นเจ้าของ
เขาทึ่งในความสามารถและพรสวรรค์ ของเด็กห้าขวบคนนี้
แต่แล้วพ่อของเด็กคนนั้น ก็ได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุ
ตั้งแต่นั้นมา โดปโปะและภรรยา
ก็ได้ขอเด็กคนนั้นจากแม่ของเขา มาเลี้ยงเป็นลูกของตัวเอง
แหม...
ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
ช่วงนี้ธุรกิจละครสัตว์ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร
โอ้โฮ กล้ามแน่นขึ้นเยอะเลยนะ
สมัยเด็กๆ ออกจะขี้แย
มาไกลมากนะจ๊ะ
นี่คือร่างกายที่แม่เป็นผู้ให้ผมมา
ลูกควรจะเกลียดแม่สิ
พูดบ้าๆ
แม่เป็นแม่คนเดียวที่ผมมีนะ
การได้มีแม่สองคนนั้นช่างล้ําค่า
การมีคนสองคนที่รักเป็นสิ่งที่หาได้ยาก
ฉันรักทั้งสองคน ล้วนเป็นความรักที่จริงแท้
ฉันโชคดีจริงๆ ที่มีแม่ถึงสองคน
ไม่คิดเลยว่านายจะได้เข้าไปสู้ก่อนฉัน
ก็สมควรแล้วไง
ใช่ ก็สมควรแล้ว
อย่าให้ต้องออกไปเก็บกวาดให้ล่ะ
ขอบคุณนะที่เป็นห่วง
ท่าต่อยที่กลางลําตัว
ท่าพื้นฐานที่สุดของศิลปะการต่อสู้คาราเต้ของญี่ปุ่น
มันไม่ใช่แค่เทคนิคการปล่อยหมัด แต่ทว่าเป็นสัญลักษณ์ของศิลปะการต่อสู้นี้เลย
ณ ตอนนี้ สัญลักษณ์นั้นได้มารวมตัวกัน ถึง 55,000 คน ที่ปล่อยหมัดเชียร์คัทซึมิ
ในโตเกียวมีสํานักชินชินไคทั้งหมด 220 สาขา
ซึ่งมีสมาชิกรวมกัน 55,000 คน
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลาเช้าตรู่
พวกเขาก็พร้อมใจกันมาที่โตเกียวโดม เพื่อให้กําลังใจผู้นําหนุ่ม
ลมหายใจออกหนึ่งครั้ง แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นช็อคเวฟขนาดใหญ่
เมื่อทั้ง 55,000 คนปล่อยมันออกมาพร้อมกัน
ภายใต้คําสั่งของซึเอโดะ อัตซึชิ
เมื่อมีผู้นําที่แน่วแน่
พวกเขาทุกคนจึงตะโกนออกมาจากก้นปอด
"อย่าแพ้นะ อาจารย์"
บัดนี้ผู้นําหนุ่มของพวกเขาเติบใหญ่มากพอ
ที่จะแบกรับความคาดหวังมหาศาล ของพวกเขาเอาไว้ได้แล้ว
รู้นะว่าอยู่ในนั้น
ออกมาซะสิ!
เสยกราม
ทะลวงอก
กระแทกซี่โครง
ขาหนีบ
ต้นขา
โดนจุดสําคัญห้าจุดติดๆ กันเลย
เสร็จแล้ว!
เข้าเป้าจังๆ!
ทรงพลังจริงๆ
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า โอโรจิ คัทซึมิจะทรงพลังได้ขนาดนี้
ใช่ เขาแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาแสยะยิ้ม
เป็นการโจมตีที่หนักแน่น
ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
แต่คู่ต่อสู้ของเขาคือพิคเคิล
นักสู้ผู้เก่งกาจในยุคไดโนเสาร์
ร่างกายสมัยใหม่เทียบไม่ได้ กับความสามารถของร่างกายเขา
มาแล้ว เขาจะเตะแสกหน้า
ไม่คิดจะตบตากันด้วยซ้ํา เตะง่ายๆ เลย
อย่างกับถูกรถบรรทุกพุ่งชน
ถึงจะบล็อกเอาไว้ได้
แต่ก็เจ็บเอาการนะเนี่ย
พ่อแม่ที่ให้ร่างกายที่ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
โดปโปะ พ่อที่สอนทักษะให้ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
นัตซึเอะ แม่ที่เลี้ยงฉันขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
ขอบคุณพ่อแม่ทั้งสี่คนนะครับ
นับจากจุดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของพิคเคิล ก็ได้จางหายไป
นั่นคือตอนที่คัทซึมิ ได้เปลี่ยนสถานะจากของเล่นไปเป็นอาหาร
ณ ดินแดนอันแสนห่างไกล
มีเพียงศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุดเท่านั้น ที่จะได้เป็นอาหารของเขา
เพราะว่าพวกมันเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด
กฎของป่านั้นเด็ดขาด
เขาคนเดียวได้ฝ่าฝืนกฎของพระเจ้าข้อนี้ต่อเนื่อง
เขาจะกินแต่ตัวที่มาทําร้ายเขาเท่านั้น
ท่ามกลางโลกที่ไร้กฎระเบียบ นั่นเป็นกฎข้อเดียวของเขา
แหล่งความภูมิใจน้อยๆ
และในตอนนี้ ศัตรูตัวฉกาจ ก็บีบบังคับให้เขาต้องตั้งท่านี้
หมดเวลาเล่นแล้ว
บากิ ดูท่ายืนของพิคเคิลสิ
ใช่
เหมือนของฮันมะ ยูจิโร่ไม่ผิด
แต่ช่างเรื่องนั้นไปก่อน
เกิดอะไรขึ้นกับนาย คัทซึมิ
กลายเป็นคนอ่อนช้อยแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร
ท่านอาจารย์ คิดว่าไงครับ
ทุกอย่างจะจบลงตรงนี้หรือเปล่า
จากที่เห็นมาจนถึงตอนนี้ คิดยังไงกับพิคเคิลครับ
ก็ ถ้าเกิดมันไม่มีใครมาห้าม...
ท่านประธานก้าวไปข้างหน้าแล้ว!
ถ้าเป็นฉัน ก็คงจะหยุดหัวใจของมัน
ไม่ต้องสงสัย ตอนนี้แหละ!
ในตอนนั้นเอง ภาพที่แวบเข้ามาในใจของพิคเคิล
คือภาพหางแข็งดุจเหล็กกล้า ที่เหวี่ยงฟาดใส่ของทีเร็กซ์ คู่อริเขา
นั่นแหละ
สําเร็จแล้ว!
เป็นครั้งแรก ในชีวิตยืนยาว 190 ล้านปีของพิคเคิล
ที่เขารู้สึกจุกขนาดนี้
อะไรบางอย่างที่หนักเท่าหางของทีเร็กซ์
ได้ฟาดเข้าที่หน้าท้องของเขา
อย่างที่คิดไว้เลย
แม้แต่สําหรับพิคเคิล
ถ้าโดนต่อยด้วยความเร็วมัค ยังไงก็ต้องร่วง
แต่ว่าก็มีอีกเรื่อง
เวลาเราต่อยใครด้วยความเร็วเสียง...
กําปั้นก็จะแหลกไปด้วย
กําปั้นของเขา
พิคเคิลถูกต่อยล้มลงไป เป็นสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครทําได้มาก่อน
แต่ก็ต้องแลกด้วยกําปั้น ซึ่งเป็นเสมือนชีวิตของนักสู้คาราเต้
แต่นักสู้ผู้นี้ดีใจ
ร่างกายของเขาโจมตีด้วยความเร็วเสียงได้แล้ว
ตอนนี้ทุกกระบวนท่าของเขา ถูกควบคุมด้วยการคํานวณใหม่นี้
นักสู้คาราเต้ โอโรจิ คัทซึมิ
ในฤดูร้อนปีที่ 21 ของเขา อยู่ในช่วงกําลังรุ่งโรจน์
ได้ผลด้วย!
มันตอบโต้ไม่ทันแล้ว
ชนะแล้ว!
เขาทําสําเร็จ
บากิ คิดว่านี่แปลว่าคัทซึมิชนะแล้วหรือเปล่า
แต่ตอนนี้เขาประสบกับปัญหา ที่เกิดขึ้นจากการใช้ความเร็วมัค
คู่ต่อสู้คือพิคเคิล
ถ้าไม่ยอมเสียสละแบบนั้น
ก็ไม่มีทางล้มพิคเคิลได้แม้แต่ครั้งเดียว
โดนหมัดของคัทซึมิไปแล้ว...
ร่างกายของพิคเคิลมันทําจากเหล็กกล้าหรือไงกัน
มันไม่ใช่เพราะร่างกายของพิคเคิลหรอก
คุณเพย์น...
มันเป็นเพราะอากาศต่างหากล่ะ
เป็นผลจากการทลายกําแพงเสียง
กําแพง...
เสียงเหรอ
ยกตัวอย่างเช่น เวลาเครื่องบินเร่งความเร็ว
ขณะขับเคลื่อนไปข้างหน้า มันจะต้องต่อสู้กับแรงต้านของอากาศ
แรงต้านจะเพิ่มขึ้นตามอัตราการเร่งความเร็ว
และทันทีที่ความเร็ว ทะลุ 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
มันก็จะปะทะเข้ากับกําแพงเสียงยังไงล่ะ
ปัญหาในที่นี้ก็คือ แรงต้านต่อวัตถุที่ทลายกําแพงเสียง
ที่ผ่านมาเคยมีรายงานโศกนาฏกรรมมากมาย
บางครั้ง แม้แต่เครื่องบิน ที่ทําจากโลหะก็ยังทนแรงต้านไม่ไหว
เราทุกคนอาจคิดว่าอากาศไม่มีแรงต้านใดๆ
แต่ทันทีที่มือและเท้าของเขามีความเร็ว เกิน 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
มันก็จะต้องปะทะเข้ากับแรงมหาศาล
การทลายกําแพงอากาศ มันสร้างความเสียหายได้ขนาดนี้เลยเหรอ
เขาต้องยอมเสียสละมือทั้งสองข้างกับเท้าซ้าย
เพื่อให้ได้เปรียบได้จริงๆ
แต่พิคเคิลเริ่มจะฟื้นตัวแล้ว
รอยยิ้มเขาค่อยๆ กลับมาแล้ว
ลุกขึ้นมาแล้ว
ขนาดโดนซัดไปตั้งหลายที
มันไม่มีผลอะไรเลยเหรอ
น่าขันเป็นที่สุด
คนที่เป็นฝ่ายโจมตีถึงกับคุกเข่าล้มลง ขณะที่ผู้ถูกโจมตียืนมองลงมา
พระเจ้าส่งเจ้าตัวนั้นมาที่โลกยุคปัจจุบันทําไมกัน
ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่ทุกอย่างที่คัทซึมิทํามาจนถึงตอนนี้
คือความผิดพลาด
สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นี่ เป็นผลลัพธ์ที่เลี่ยงไม่ได้ ก็แค่นั้น
ไม่เข้าใจสินะ
ขอยอมรับเลยนะ พวกนักสู้ทุกคนทรงพลังมาก
ทําได้ดีกว่าที่คาดไว้มาก
ผมขอยอมรับข้อนั้น
แต่ลองคิดดูนะ
คู่ปรับของพิคเคิลคือสิ่งมีชีวิตจากยุคดึกดําบรรพ์
ที่มีขนาดใหญ่เท่าสัตว์ยุคดึกดําบรรพ์
ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า
การโจมตีจากสัตว์ใหญ่หนัก 15 ตัน หรือ 15,000 กิโลกรัม
ไม่มีทางเบาไปกว่าการโจมตี จากคัทซึมิที่หนักแค่ 100 กิโลกรัมแน่
เขาจะใช้ท่านั้นแล้ว
ฉันไม่ได้ทําอะไรผิดพลาด
ไม่พลาดแม้แต่ครั้งเดียว
แต่ผลที่เกิดขึ้นคือ ตอนนี้มือทั้งสองและเท้าหนึ่งข้างเละไปแล้ว
ดูหน้าทุกคนสิ
แม้แต่สองคนนั้น
แต่ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉันหรอก
ฉันยังไม่ได้ใช้ท่านั้นเลย
ท่าที่มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทําได้
มัคหนึ่งเดียวของฉัน
หมายความว่ายังเหลืออีกท่าเหรอ
เข้ามาเลยสิเพื่อนยาก
ฉันคิดถึงแต่เรื่องการโจมตีคู่ต่อสู้
ต้องปะทะอย่างทรงพลังและรวดเร็ว
ปะทะเพื่อสร้างความเสียหาย
ฉันสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาเพื่อการโจมตีที่หนักหน่วง
ฉันสอนตัวเองให้ผ่อนคลาย เพื่อที่จะสร้างความเสียหายนั่นให้ได้
ถึงกับจินตนาการว่ากระดูกที่ตรงแน่ว กลายเป็นแส้ที่หวดฟาด
ทําให้ฉันสามารถคิดค้น
กระบวนท่าที่ล้ําสมัย ทรงพลัง ยิ่งใหญ่ และสง่างามที่สุดขึ้นมา
แม้แต่ตัวเองก็ยังต้องประหลาดใจ
ตลอดทั้งชีวิต ไม่เคยคิดเรื่องอะไร นอกจากการปะทะอย่างทรงพลัง
แต่กระบวนท่าสุดท้ายที่ได้พัฒนาขึ้นมา
เป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่ควรปะทะกับสิ่งใดเลย
เลือด
เลือดของใคร
ไม่ว่ามันจะเป็นการคิดค้นโดยบังเอิญ หรือของขวัญจากพระเจ้า
แส้ ก็เป็นเครื่องมือ ที่มีความเร็วเหนือเสียงได้ด้วยแรงจากมนุษย์
วินาทีที่แส้เร่งความเร็วสูงสุดคือตอนนี้
มันไม่ได้เกิดจากการหวดแส้ออกไป
แต่เป็นช่วงเวลาอันน่าอัศจรรย์ ตอนที่ปลายแส้วกกลับมาทางเดิม
เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการปะทะ
และเขารู้ว่าจะต้องทําแบบนั้นได้แน่ๆ
ยังไงมือเขาก็ต้องปะทะกับคู่ต่อสู้ เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัยอยู่แล้ว
แต่เขาต้องปล่อยวางทุกสิ่งอย่าง
ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความเร็วมัคที่ทรงพลังยิ่งขึ้น
ทรงพลังยิ่งกว่าช็อคเวฟซะอีก
ไม่แปลกใจเลย
ก็มันไม่ใช่แส้นี่นา
มันไม่ได้มีข้อต่อเยอะแบบนั้นเลย
มันก็แค่กระดูกธรรมดา
กระดูกของเขา...
โผล่ออกมาเลยอ่ะ
เป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
กระดูกมันไม่ใช่แส้
คาถาหมดฤทธิ์แล้ว
ฉันตื่นจากฝันแล้ว
พอได้แล้ว ตื่นได้แล้ว
ฟื้นจากภวังค์ได้แล้ว
ฉันไม่เหลือท่าอะไรอีกแล้ว
ทันเวลาพอดี
ฉันคือคนสุดท้ายที่ยังยืนอยู่
ทุกคนมอบชัยชนะนี้ให้กับฉัน!
เย่!
เหลือเชื่อ ในระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน
เด็กหนุ่มคนนี้ได้ทําให้กังฟูก้าวหน้าไปอีก 50 ปี
สุดยอด
โอโรจิ คัทซึมิได้บรรลุความสามารถพิเศษแล้ว
อดไม่ได้ที่จะโค้งคํานับ
ขอบใจนะทุกคน
ถึงฉันจะไม่คู่ควร แต่ก็ขอบคุณนะ
รู้สึกเหมือนควรขอโทษเลย
แบบนี้เองถึงเรียกว่าซาบซึ้งใจ
นี่คือความซาบซึ้งอย่างสุดซึ้ง
เขา... แค่หลับไปงั้นเหรอ
เป็นไปไม่ได้ นี่มันบ้าไปแล้ว
อย่าแปลกใจนะทุกคน
ชายคนนี้ไม่ได้น็อคเอาท์
แต่ก็แค่ผล็อยหลับไปเท่านั้นเอง
หา
ล้อเล่นน่า
เขาแค่กําลังนอนพักอยู่เหรอ
สําหรับการต่อสู้ครั้งนี้ มันได้จบลงแล้ว
หมายความว่าคัทซึมิไม่ได้ชนะอย่างนั้นเหรอ
เห็นๆ อยู่ว่าเขาบาดเจ็บสาหัส
ถ้าศึกนี้เกิดขึ้นในโลกธรรมชาติละก็
ก็ไม่จําเป็นจะต้องจู่โจมมิสเตอร์คัทซึมิต่อไปแล้ว
แล้วตอนนี้ต้องทํายังไง
โลกธรรมชาติต้องไม่มีการสิ้นเปลืองพลังงาน
เขาแค่ต้องนอนหลับรอให้คู่ต่อสู้หมดลมไปเอง
สําหรับพิคเคิล การทําแบบนั้นมันมีเหตุผลที่สุดแล้ว
นี่ต้องเป็นสิ่งที่โทกูงาวะเล่าให้ฟังแน่ๆ เลย
พิคเคิลรักทุกคนที่โจมตีเขา
เขากินสิ่งที่เขารัก
สําหรับเขา การกัดกินคือการบอกลา
เขาจึงหลั่งน้ําตาออกมา
ขอบใจนะ
มีบางอย่างผิดปกติ
ชายคนนี้ คนที่ทรงพลังที่สุด ในประวัติศาสตร์ของดาวเคราะห์ดวงนี้
ได้ยอมรับฉันในฐานะคู่ต่อสู้ตัวฉกาจ
ความพยายามของฉันสําเร็จผลแล้ว
ฉันจะตอบแทนความรู้สึกนี้ยังไงดี
ฉันต้องตอบโต้ยังไง
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล