BAKI HANMA
Ulu Büyüğümüz, Turşu'yla dövüşmeme izin verin.
Gerçekten mi?
Bunun anlamını biliyorsun, değil mi Katsumi?
Ona yem olmama izin verin.
Peki.
Ama bazı şartlarım var Katsumi.
İşte bu kadar kolay hallettik.
Mitsunari Tokugawa'nın iki şartı vardı.
Biri sabah altıda başlamasıydı.
Diğeri de ilginç şekilde
yer altı arenası yerine beyzbol stadyumunda dövüşmemizdi.
İkisiyle de bir sorunum yoktu.
Sorunum kendimle ilgiliydi.
Ben mi olmalıyım?
O kişi Katsumi Orochi mi olmalı?
Anne?
Bu saatte burada ne işin var?
Babanla konuştum,
önemli bir maçın varmış.
Bu yüzden en çok önem verdiğin kişiyi maça davet ettim.
Yeri doldurulamayacak, değerli bir insan.
Saçmalama anne. Kimi davet ettiğin umurumda değil
çünkü benim için kimse senden daha önemli değil.
Sen...
...benim biricik annemsin.
Gitti.
Önemli değil.
Ne de olsa beyzbol maçı gibi değil.
Natsue'nin davet ettiği kişi o.
Belli oluyor.
Annemin onu davet ettiğini anladım.
İnanılır gibi değil.
Davet edilen kişinin öz annem olduğunu da.
Her şey 15 yıl önce olmuştu.
İyi dostunun davetiyle
sirke giden Doppo Orochi, arkadaşının sirkinde çok şaşırdı.
Beş yaşındaki dehanın
fiziksel yeteneği ve becerileri onu büyülemişti.
Sonra çocuğun babası kaza sonucu öldü.
O andan itibaren Doppo ve eşi
çocuğun bakımını annesinden devraldı ve onu evlat edinip büyüttü.
Uzun zaman oldu.
Son zamanlarda sirkte işler iyi gitmiyor.
Bayağı kas yapmışsın.
Çok mızmız bir çocuktun.
Kendini çok geliştirmişsin.
Bana verdiğin beden sayesinde.
Benden tiksiniyor olmalıydın!
Saçmalama.
Sen benim biricik annemsin.
İki anneye sahip olmak eşsiz bir şey.
İkisinin bu kadar değerli oluşu da öyle.
İkisini de seviyorum ve ikisinin de bir kusuru yok.
İki annem olduğu için ne şanslıyım.
Benden önce dövüşeceğini sanmıyordum.
Ben olmalıyım.
Evet, sen olmalısın.
Beni oraya gelip de pisliğini temizlemek zorunda bırakma.
Endişeni takdir ediyorum.
Sei!
Düz orta seviye vuruş.
Japon karate sanatının en temel hareketi.
Varlığı bir teknikten fazlasıdır. Bizzat sanatın sembolüdür.
Şimdi o sembol 55.000 kişide toplandı ve Katsumi'nin üstüne yağdı.
Sei!
Shinshinkai'nin Tokyo'da 220 şubesi
ve toplam 55.000 üyesi var.
Sabahın erken saatleri olduğu hâlde
genç liderlerine ilham vermek için hepsi Tokyo Dome'da toplandı.
Aynı anda verilen 55.000 nefes tek bir nefeste birleşti
ve büyük bir şok dalgasına dönüştü.
Eğitmen Atsushi Suedo'nun yönetimi
ve sarsılmaz liderliğiyle
var güçleriyle bağırdılar.
"Cesur ol Usta!"
- Sei! - Sei!
Genç liderleri kendine yüklenen müthiş beklentiyi
tamamen kabul edecek kadar olgunlaşmıştı.
- Sei! - Sei!
Orada olduğunu biliyorum.
Çık dışarı!
Çene.
Göğüs.
Kaburgalar.
Kasık.
Uyluk.
Beş hayati bölgeye art arda vurdu!
Başardı!
Tam isabet!
Ne kadar güçlü.
Katsumi Orochi'nin bu kadar güçlü olduğunu bilmiyordum.
Hayır, inanılmaz derecede güçlenmiş.
Gülümsüyor.
Sağlam bir saldırıydı.
Daha iyisi olamazdı.
Ama karşısında Turşu var, dinozor çağının en büyük dövüşçüsü.
Onun bedeninin yetenekleriyle modern bir beden baş edemez.
İşte geliyor. Önden bir tekme.
Numara bile yapmıyor, doğrudan vuracak!
Damperli kamyon çarpmış gibiyim.
Başarıyla engelleyebildim
ama yine de çok zarar gördüm.
Ayağa kalkabilecek bu vücudu bana ebeveynlerim verdi.
Ayağa kalkma becerisini babam Doppo verdi.
Annem Natsue de beni ayağa kalkmam için yetiştirdi.
Dört ebeveynime de minnettarım!
Turşu'nun yüzündeki gülümseme o andan itibaren kayboldu.
O anda Katsumi oyuncaktan yemeğe terfi etti.
Uzak, çok uzak o diyarda
sadece en güçlü düşmanlarını yerdi.
Çünkü onlar en güçlülerdi.
Doğanın kanunu mutlaktır.
Ama o, Tanrı'nın koyduğu bu yasaya karşı gelmeye devam etti.
Sadece kendine saldıranları yedi.
Kanunsuzluğun ortasında tek kuralı buydu.
Küçük bir gurur kaynağı.
Ve şimdi bu güçlü düşman, onu aynı duruşa zorluyordu.
Oyun vakti sona ermişti.
Baki, Turşu'nun duruşuna bak.
Evet.
Aynı Yujiro Hanma'nınki gibi.
Ama o neyse.
Sana ne oldu Katsumi?
Nasıl bu kadar esnek oldun?
Usta, ne düşünüyorsunuz?
Her şey burada bitecek mi?
Şu ana dek gördüklerinizden sonra Turşu için ne düşünüyorsunuz?
Ben onun yerinde olsam...
Başkan öne çıktı!
...kalbini durdurmaya çalışırdım.
Hiç şüphe yok ki tam vakti!
O anda Turşu'nun aklından geçen görüntü,
rakibi T-Rex'in savurduğu çelik kuyruktu.
İşte bu!
Başardı!
Turşu, 190 milyon yıllık yaşamında ilk kez
karnında alışılmadık bir acı hissetti.
T-Rex'in kuyruğunun ağırlığında bir şey
karnına doğrudan bir darbe indirmişti.
Tam tahmin ettiğim gibi.
Turşu gibi biri de olsan
Mach hızında bir darbe seni kesin yere serer.
Ama bir şey daha var.
Birine Mach hızında yumruk atarsan
yumruğunu da yok edersin.
Yumruğu!
Kimsenin yapamadığını yapmış ve Turşu'yu yere sermişti.
Ama bedeli de yumruğu olmuştu, yani bir karatecinin can damarı.
Ama dövüşçü çok mutluydu.
Vücudu Mach hızında ustalaşmıştı.
Artık her hamlesini bu yeni hesaba göre ayarlıyordu.
Karateci Katsumi Orochi,
21'inci yaşının yazında alev alev yanıyordu.
İşe yarıyor!
Onu yeniyor!
Başardı!
Başarıya ulaştı.
Baki, sence Katsumi kazandı mı?
Ama şimdi Mach hızından kaynaklanan bir sorunla karşı karşıyaydı.
Turşu böyle işte...
Bu kadar çok şey feda etmeden
Turşu'yu bir kere bile yere seremezsin.
Katsumi'nin o vuruşuna rağmen...
Turşu'nun vücudu çelikten mi yapılmış?
O yaraların sebebi Turşu'nun vücudu değil.
Bay Payne...
Tüm bunlara sebep olan,
ses duvarını aşması.
Ses...
Duvarı mı?
Örneğin bir uçak hızlanırken
havanın doğal direnciyle karşılaşır.
Uçağın hızıyla doğru orantılı olarak direnç de artar.
Ve hızı saatte 1.225 km'yi aştığı anda
uçak ses duvarını aşar.
Buradaki sorun, ses duvarını aştığında
cismin üzerine binen yüktür.
Bu konuda birçok trajedi yaşandı.
Bazen metalden yapılmış uçaklar bile buna dayanamıyor.
Havanın direnç göstermediğini sanırız.
Ama elleri ve ayakları saatte 1.225 km'yi aştığında
muazzam bir yükün altına girdi.
Hava duvarını aşmak o kadar yıkıcı mı yani?
Gerçek bir avantaj uğruna
iki eliyle sol ayağını feda etti.
Ama Turşu kendine geliyor.
Gülümsemeye bile başladı.
Ayağa kalkıyor.
O kadar darbeye rağmen!
Hiç mi etkisi olmadı?
Ne kadar mantıksız.
Saldıran kişi diz çökmüş, saldırıya uğrayansa tepeden bakıyor.
Ah, Tanrı neden böyle bir şeyi modern dünyaya gönderdi?
Bunu söylemek istemezdim ama Katsumi şu ana dek
yanlış hiçbir şey yapmadı.
Yaşananların doğal sonucu bu. O kadar.
Anlamıyorsunuz.
Kabul ediyorum, siz dövüş sanatçıları güçlüsünüz.
Beklentilerimi aştınız.
Bunu kabul ediyorum.
Ama bir düşünün.
Turşu'nun rakipleri ilkel zamanlardaki canlılardı.
İlkel canlıların büyüklüğündeydiler.
Kesin olan bir şey var.
On beş ton, 15.000 kilo olan o yaratıkların darbeleri
100 kiloluk Katsumi'ninkilerden zayıf olamaz.
O hareketi yapacak!
Hiç hata yapmadım.
Tek bir yanlışım bile olmadı.
Buna rağmen iki elimi ve bir ayağımı mahvetmiş oldum.
Yüzlerinize bakın.
O ikisi bile öyle.
Hiçbiriniz endişelenmeyin.
Henüz kullanmadım.
Sadece benim ustalaştığım o hareket.
Benim eşsiz Mach'ım!
Elinde bir koz daha mı var?
Gel bakalım dostum!
Sadece rakiplerime vurmayı düşündüm.
Güçlü hamleler yapmayı, hızla vurmayı,
onlara zarar vermeyi düşündüm.
Güçlü saldırılar için kas yaptım.
Hasar verebilmem için kıvraklık ve gevşeklik geliştirdim.
Bükülmez kemiklerimi yeniden hayal ederek kamçı gibi hasar verecek hâle getirdim.
Ve sonuçta özgün bir hamle geliştirdim,
en gelişmiş, en güçlü, en harika ve en iyi hamle.
Beni bile şaşırtıyor.
Hayatım boyunca tek düşündüğüm, güçlü vuruşlar yapmaktı.
Ama hamlem nihai şeklini aldığında
temas bile etmemesi gerektiğini görüyorum!
Kan!
Kimin kanı?
İster tesadüfi bir icat ister Tanrı'nın lütfu olsun,
kamçı sadece insan hareketiyle Mach hızına ulaşabilen bir araçtır.
Kamçının maksimum hıza ulaştığı an budur.
Kamçıyı savurmakla olmaz,
kamçının ucunun geri döndüğü o müthiş anda olur.
Hayatını vurmaya adamıştı
ve bunu yaparken aklında hiç şüphe yoktu.
Vuruşun temas etmesi gerektiği belliydi. Vuracağı sanılıyordu.
Ama tüm bunlardan vazgeçmesi gerekiyordu.
Ve bu sayede daha büyük bir Mach hızı, daha büyük bir şok dalgası elde etti.
Hiç şaşırmadım.
Bunlar kamçı değil.
Birden fazla eklemi yok.
Sıradan kemikler.
Kemikleri...
Dışarı çıkmış!
Çok doğal.
Kemikler kamçı değildir.
Büyünün etkisi geçti.
Rüyadan uyandım.
Bu kadar yeter. Artık uyanabilirim.
Artık etkisi geçebilir.
Kullanacak başka bir şeyim kalmadı.
Başardım.
Hâlâ ayakta olan benim!
Bu zafer hepinizin sayesinde oldu!
Vay canına. O çocuk birkaç gün içinde
kungfuyu 50 yıl ileri götürdü.
Muhteşem...
Katsumi Orochi olağanüstü bir beceri kazandı!
Başımı eğmeden edemiyorum.
Sei!
Hepinize teşekkür ederim.
Hak etmiyor olsam da teşekkür ederim.
Özür dilemeliyim gibi geliyor.
Bu yüzden buna şükran deniyor.
Gerçek şükran böyle olur.
Sadece uyuyor mu?
İmkânsız. Delilik bu.
Sei!
Şaşırmayın millet.
Bu adam nakavt olmamış.
Kendi kendine uykuya dalmış.
Dalga geçiyorsun!
- Sadece ara mı verdi? - Sadece ara mı verdi?
Bu dövüş çoktan bitti.
Katsumi kazanmadı mı yani?
Çok ağır yaralandığını herkes görüyor.
Bu dövüş doğada gerçekleşmiş olsaydı
Bay Katsumi'ye saldırmaya gerek kalmazdı.
Şimdi ne olacak peki?
Doğada israf yoktur.
Sadece uyursun ve rakibin ölene dek beklersin.
Turşu'ya göre en mantıklısı bu.
Tokugawa'nın bahsettiği şey bu olmalı.
Turşu ona saldıranları seviyor.
Sevdiklerini de yiyor.
Onları yiyerek veda ediyor.
Ve gözyaşı döküyor.
Müteşekkirim.
Bir sorun var.
Gezegenin oluşumundan bu yana var olan en güçlü adam
güçlü bir rakip olduğumu kabul etti.
Çabalarım işe yaradı.
Bu hissin karşılığını nasıl öderim?
Ne cevap vereceğim?
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci