BAKI HANMA
Bumangon siya.
Tumayo siya!
Akala ko tapos na!
Chairman, tumakbo na kayo!
Sabi ko na nga.
Pickle, masaya na ako.
Kunin mo ako. Kunin mo ang buhay ko.
Hindi puwede!
Ano, Pickle.
Masarap ba ako?
Hindi!
Tutuparin ko ang pangako ko.
Pagkatapos maabot 'to, di na ako umaasang lalabas ako nang buhay.
Panalo ka na. Kainin mo 'ko.
Hindi lang braso ko. Mga binti ko.
Hindi lang ulo ko.
Huwag kang magtitira.
Hahayaan niyang kainin siya. Seryoso siya!
Patawarin mo ako Pickle.
Pero hindi 'to panahon ng mga dinosaur.
Hindi ko matutupad ang pangako ko!
Hindi bala ang mga 'yan. Patawad.
Doppo!
Director!
Founder Orochi!
Sabihan mo silang ibaba ang baril nila.
G. Tokugawa, 'wag mo sabihing...
balak mo bigyan ng kahihiyan ang anak ko?
Ano? Ha...
May pagkakasundo sa pagitan nina Katsumi at Pickle, lalaki sa lalaki.
Hindi ka dapat manghimasok dito.
Tutuparin niya ang pangako niya.
Sa bawat panahon, lahi, kultura, at anumang sukat ng talino,
may pag-uugaling isinasagawa ang mga tao sa kabila ng pagkakaiba-iba.
Imposibleng unawain ang puwersa ng kalikasan.
Kaya tuwing nahaharap sa bantang di nila kontrolado...
nagpapamalas ang mga tao ng pambihirang pagkamakatao.
Kapag nahaharap sa pag-ibig, kagustuhan, o pagiging malambot,
sa di-mawaring kadahilanan, pinagtatagpo nila ang mga palad nila.
Dapat 'tong sagisag ng tagumpay,
pero ipinagkaloob 'to ng isang kaibigan.
Kahit pa mabangis siyang nilalang, tao pa rin siya.
Sinauna man siyang tao, kaibigan niya siya.
Hamunin.
Lumaban. Manalo. Kumain.
Atakihin. Lumaban pabalik.
Lumaban. Manalo. Kumain.
Sa panahong 'yon na puro laban,
walang kakulangan sa pagkain.
Walang kakulangan sa maaari niyang kunan.
Nilabanan niya ang pinakamabibigat.
Hindi kailangang magpigil.
Kumuha siya sa mas malalaki at malakas sa kaniya.
Ipinagmamalaki niya 'to.
At ngayon,
bagong kalaban ang kaharap niya, kalabang mas maliit pa sa kaniya.
Sumipa siya gamit ang maliliit na paa, sumuntok gamit ang maliliit na kamay.
Mahina siya't walang mga kuko, pangil o lason.
Pero walang katulad ang mga atake niya.
Ang pangil no'n, ang sungay no'n,
at ang lakas ng pagtapak no'n. Maihahambing 'to.
May mga bagay na nauunawaan wala mang wika.
Malamang nagsakripisyo ang maliit na nilalang na 'to.
Hindi man alam ang salitang "sakripisyo," naiintindihan niya ang diwa nito.
Natamo niya ang isang napakalakas na sandata kapalit ng pagsusumikap.
Maliit man ang kamay niya, maliit man ang mga paa...
Kahit pa wala ng wika, may naunawaan si Pickle.
Ginawa niyang pangil, sungay, at kuko
ang maliliit at malalambot na mga bagay na 'yon.
Di matatawaran ang narating niyang 'to.
Pero nagawa niya pa ring ibahagi ito.
Pagsisikap, sakripisyo, kahinaan, pagpapatibay, paghahasa, at kayamanan.
Hindi man alam ang kahit anong salita, naunawaan niya.
Sa kauna-unahang pagkakataon, umatras siya.
Napuno ang katawan ni Pickle ng misteryosong kasiyahan.
Ha? Ano?
- Ano? - Ha?
Bakit?
'Yong... Nawala 'yong 55,000 tao.
Napuno ng 55,000 miyembro ng Shinshinkai ang stadium.
Natural, walang ni isa sa kanila ang umalis.
Bawat isa sa kanila ay nakaluhod.
Hindi nila maatim na tingnan ang respetado nilang pinuno mula sa itaas.
Nang hindi inuutusan,
lumuhod silang lahat.
Sa pagtingin nila pababa, ipinamalas nila ang katapatan nila.
Napuno ng panghihinayang si Baki.
Hindi ko akalain na mauuna ka sa akin.
Sa selos, nilabas niya ang hindi kaaya-ayang komentong 'to.
Ang laki sa layaw na pinunong 'to...
Sino'ng mag-aakala na mararating niya ang kahanga-hangang kadakilaang 'yon.
Masaya ang ama niya.
Kahit hindi magkadugo, ama at anak sila sa isa't isa.
Malamang noong mga panahong 'yon,
nang ipinaalam niya na natalo ang dakilang Sea King Retsu.
Kayo ang hindi makaintindi.
Uulitin ko.
Gano'n mismo mangmaliit!
May nakita siya sa anak niya na hindi pa niya nakikita noon.
Sinusubukan niyang magbago.
Kahanga-hanga.
Ibang klaseng pagbabago 'yon.
Nasaan si Pickle?
Hindi mo ba naririnig?
Ang alulong na nagmumula sa kailaliman.
Kahit pa mukhang walang tama si Pickle,
para sa kaniya, pambihirang laban ang isang 'to.
Chinese tea ito.
Sarili kong timpla.
Ang bango.
Masarap.
Fermented ang tea leaves sa Chinese tea.
Kaya napakasarap ng lasa at aroma.
Oo, napakalinis.
Masarap ang grokuro green tea ng Japan pero hindi 'to sapat sa akin.
Gagawan kita ng napakasarap na gyokuro sa susunod.
Hindi rin fermented ang bancha, sencha, at hojicha tea pero masarap silang lahat.
Katsumi, malinaw sa aking hindi ko dapat sabihin 'to sa 'yo
ngayong nawalan ka na ng braso.
Naiinggit ako sa 'yo.
Sobrang nakakainis.
Hindi ako magpapakumbaba.
Sinumang nabubuhay para lumaban ay maiinggit.
Gano'n ang labang 'yon.
Aaminin kong totoo nga.
Pero, hindi ko na kailangang sabihin, hindi ko 'to nagawa nang mag-isa.
Siyempre nariyan ka, Sea King Retsu, at Sea Emperor Kaku...
At ang mga nauna sa atin sa China, Okinawa at Japan na,
sa libo-libong taon,
kailanman hindi tumigil para pagbutihin ang sarili nila.
Ang hininga at sigla ng daan-daan, libo-libo, milyon-milyong nauna sa atin.
At magpapatuloy 'to habambuhay.
Nararamdaman ko na.
Mapalad lang ako na maging kinatawan ng lahat ng 'yon.
Pagtutulungan 'yon sa pagitan ng Japan at China.
Pero hindi ka nanalo.
'Musta.
- Uy. - Paano mo nasabi 'yan!
Bagay 'yan na...
kailangang sabihin.
Baki,
siguro kinulang ako sa lakas pero lumaban ako nang buo.
Hindi ko hahayaang itanggi mo 'yon.
At wala nang mas hihigit pang laban sa akin.
Tingin mo, maipagpapatuloy mo ang naumpisahan ko?
Sinabi mo pa.
Misteryosong pangyayari.
Naglalakad lang ang lalaki.
Pero ang mga tao sa kalye,
lahat sila tumigil nang saglit.
Pero naglalakad lang siya.
Halimbawa, sabihin nating may batang impala
na mag-isang naglalakad sa savanna.
Nang sa kasamaang palad,
nakasalubong niya ang isang batang cheetah.
Kaya nitong tumakbo mula zero hanggang 110 kph sa apat na segundo.
Ang pinakamahusay.
Kung minamalas nga naman.
Nahaharap ang batang impala sa isang mapanganib na sitwasyon,
nanginginig at hindi makakilos ang katawan nito.
Ito ang eksaktong pangyayaring nagaganap ngayon.
Walang nakakakilala sa kaniya. Estranghero lamang siyang dumadaan.
Wala mang kaalam-alam sa kaniya,
agad na tumugon ang 60 trillion na cell sa katawan bago pa ang utak.
Mukhang wala ka rito para lumaban.
Gusto ko sanang samahan mo muna ako.
Ang sinabi ko?
Oo.
Kung babalikan ko, doon nagsimula 'yon.
Kung hindi mo sinabi...
Kaya walang gustong makasama ka.
Ako, si Baki, kahit pa tatay mo.
...hindi magbabago ang nag-iisang anak kong si Katsumi.
Hayaan ninyong dumampi sa bibig ninyo.
Kahit pusa ay puwedeng maging leon.
Para sa isang laki sa layaw,
masasabi kong mahusay ang ginawa niya.
Pero Doppo Orochi...
Malaki ang pagkakamali mo.
Tama ka.
Kung gano'n, alam mo na?
Kinaiinisan ko ang sarili ko ngayon.
Masyado akong naging maluwag.
Ikaw.
Po? Ano po 'yon?
Isang Port Ellen, 10 taon.
Ngayon din po.
Ano ang gusto ninyo?
May yelo? O ganito na?
Akin na ang bote at mug.
Ano?
Iinom ba talaga siya ng scotch sa mug?
Iinom siya ng 70% ABV whisky mula sa mug?
Masyado kang maluwag? Paano?
Tama.
Sobrang namangha ako sa pagbabago ng anak ko na nalimot ko ang sarili ko.
Sa napakalaking pagbabago na nasaksihan ko sa anak ko,
sa pambihirang progresong nasaksihan ko sa kaniya,
nakalimutan ko ang tungkulin ko.
Tungkulin ng isang martial artist.
Kahit pa mag-ama, hindi dapat tayo maging maluwag.
Kahit na 'yon ang tinuturo ko,
kahit na 'yon ang ipinapahayag ng buong martial arts,
nagiging malambot tayong lahat sa mga kuwento ng pagbabago.
Pinakamakapangyarihang karate sa mundo?
Kalokohan!
Doppo Orochi.
Inamin mo na lahat.
Sa kailaliman ng Colorado,
sa suson ng salt rock na 1,000 metro ang kapal,
may sinaunang mandirigma na nagyelo nang 190 milyong taon.
Pagkatapos binuhay ang nilalang na 'yon sa modernong panahon.
Doppo, paano mo 'to bibigyang-kahulugan?
Pahingi ng panulat at papel.
Opo. Sige po.
Ito 'yon.
Ang bilang ng taon na nahimbing si Pickle ay 190 milyon.
At 50, sabihin na natin mga ilang taon,
ang bilang ng mga taon na puwede tayong lumaban.
Ang sagot...
isa sa kada 3,800,000.
Gano'n ba.
Kung susumahin,
anumang mas mababa sa isa sa kada 300,000 ay zero percent.
Sa madaling salita, masasabi mong hindi na 'to mangyayari pang muli.
Ang bilang na ito...
Hindi nagkataon.
Dapat lang 'tong ipagmalaki.
May kung sinong nakapansin.
Sinasabi ng nasa taas
na ito lang ang pagkakataon na magagawa nating matukoy
kung sino'ng pinakamalakas sa kasaysayan ng Earth.
Kamangha-mangha!
Ngayon lang nangyari ito.
Hindi ko mailarawan kahit ang malabong imahe o anino niya.
Pickle...
Ibang klase ka.
Ano ka bang talaga?
Di ko makuha ang buong larawan.
Nakita ko na siya mismo.
Tumatak na sa isip ko.
Ang napakahahaba at mabangis na mga kamay na 'yon.
Ang mga binting 'yon na parang mga spring sa bilis nilang kumilos.
Ang mga matang 'yon na nag-aalab ng panahong nagdaan.
Ang balat niya. Bunganga. Ang napakahahabang pangil na 'yon.
At ang hitsura niya kapag lumalaban.
Sa kabila no'n...
hindi ko pa rin siya mabuo sa isip ko na kaharap ko.
Hindi ko maisip.
Retsu.
Ang monster factory mo.
Gaya ng inaasahan ko, simple lang.
Nagsasanay ka, ha?
Parang mas tinuturuan ako ng leksiyon.
Na napakalayo ng agwat ko sa halimaw na 'to.
Ano ba talaga si Pickle?
Hindi ko rin alam. Kahit ako o si Katsumi hindi alam.
Kahit mga nakalaban niya, hindi alam.
Sa kasamaang palad, wala sa amin ni Katsumi
ang nakapagpalabas sa buong lakas ni Pickle.
Ha?
Hindi ko na kaya, Retsu.
Biruin mo 'yon?
Kakaharapin ko ang taong hinding-hindi mo masusukat ang lakas!
Hindi natin alam kung gaano siya kalakas.
Ni hindi natin alam ang gagawin niya!
Kakalabanin ko ang isang 'to!
Mukhang nakapaghanda ka na.
Tawagan natin si Tokugawa bukas.
Masyadong madali 'yon.
Hindi tayo tatawag bukas.
Bukas, pupuntahan ko nang personal si Pickle.
Baki...
Malamang hindi 'to ang gusto mong marinig,
pero sa nakikita ko ngayon,
nakikita ko ang tatay mong si Yujiro Hanma sa 'yo.
Para bang kausap ko ang Ogre mismo.
Kanina pa kita pinaghahahanap, Homo erectus.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot